Opinions

Rare reeks.

Kijk ze ook wel in omgekeerde volgorde, al lijkt dat niet zoveel uit te maken. De gelijkenissen tussen de verschillende delen liggen meer op plotverloop en een aantal premisses dan dat het echte vervolgen zijn. Of ik mis ergens een rode draad natuurlijk, maar dat zou me sterk lijken.

Geen Andy Lau in dit tweede deel, wel Anthony Wong maar dat mag geen verrassing zijn. Benny Chan doet z'n best maar toch is de film te melig, zeker het "romance" gedeelte. Als actiefilm is het wel aardig, behoort tot het rijtje "coole biker" HK flicks, een wat onbekend subgenre hier heb ik zo de indruk.

Visueel wel erg gestileerd maar ondertussen ook wel aardig verouderd, de soundtrack is niet al te best en ook qua acteerwerk ligt het er allemaal wat dik op. Verder gelukkig wel een vlot filmpje met een paar leuke actiescenes en een verzorgde afwerking, maar je moet al wat met het subgenre hebben om er echt ten volle van te genieten.

2.0*

Pfoe.

Plainer dan plain dramatje van Hui. Slaagt iets te goed in z'n opzet, want dit was me toch echt wel iets te mager. Dat Hui een kijkje wil nemen in het dagelijkse leven van de Hong Kong inwoner is best, maar het had toch echt wel iets geanimeerder gemogen.

Of iets esthetischer, maar dat is sowieso niet echt aan Hui besteed geloof ik. In ieder geval krijg je hier een kleine slice of life van een personage of 4-5 voorgeschoteld. Echt veel drama is er niet, conversaties zijn eenvoudig en inhoudsloos en onze personages schuifelen vooral door hun dagelijkse leventje. In tegenstelling tot pak en beet een Tokyo.sora of À la Verticale de l'Été ziet het er echter ook zo enorm doordeweeks uit dat ik m'n aandacht er vaak moeilijk kon bijhouden.

Er zijn een paar schaarse momentjes dat de personages eindelijk zwijgen en een melodietje wat extra sfeer mag oproepen. Veruit de beste momenten van de film, al is het niet bepaald subtiel te noemen.

De link met Yi Yi herken ik wel, maar dat vond ik ook al geen beste film. Mnee, hier mispakt Hui zich serieus, of je moet écht veel interesse hebben in het dagelijkse wel en wee van de gemiddelde wat oudere Hong Konger.

1.5*

Had er ook wat moeite mee.

Af en toe pik ik wat mee van Hui. Totdusver beviel dat wel, van dit soort films zie ik haar liever niet maken. Niet dat het nu zo geweldig slecht was, maar mag het iets genuanceerder voor een film die een boodschap probeert uit te stralen?

Heb me flink geërgerd aan Yam's personage. Nu speelt hij het wel goed, maar hij wordt iets te makkelijk als allesveroorzakende boeman neergezet. Zo is het drama toch vooral éénrichtingsverkeer en verzuipt Hui's boodschap in de ongetwijfeld goede bedoelingen van haar film.

Het duurt ook allemaal te lang, had makkelijk een half uurtje vanaf gekund, zeker de flashbacks zijn soms iets te ruim. Uiteindelijk is het geen vervelende film, maar het had allemaal wat minder gemogen, zeker qua drama. Acteerwerk verdient wel een pluimpje, maar daar redt je geen film mee.

2.5*

Leuke oudere Milkyway productie.

Sung Kee Chiu had nog wel wat ervaring op te doen, als regisseur komt hij af en toe een beetje te kort hier, maar hij levert toch een frisse film af, eentje die zich niet hoeft te schamen tussen de andere Milkyway producties.

Leuk verhaaltje, frisse opzet en vlot geacteerd. Ondanks het wat zwarte thema wordt het toch allemaal best luchtig gebracht. Visueel had het iets mooier gekund, soundtrack was niet zo heel bezonder, het is vooral de speelsheid die dit filmpje boven het gemiddelde uittilt.

Met To als producer is dit één van de filmpjes die de de naam van Milkyway helpen maken heeft. Voor de fans een klein diamantje dus, voor Sung Kee Chiu een fijne opener, later zou hij zichzelf wel nog serieus verbeteren.

3.0*

Erg leuk.

Wel wat anders dan z'n latere films, vooral iets frivoler vond ik. De film deed me dan ook sterk denken aan een vroegere Sabu ofzo. Het begint met iets klein stoms, wat zich doorheen de film steeds verder opbouwt, maar niet op een erg gestructureerde manier.

De film gaat waar het plot hem heenneemt, zo lijkt het wel. Het voelt daarom niet echt als een strak geheel aan, maar wanneer de afzonderlijke segmenten leuk zijn maakt dat verder niet zoveel uit. Sommige zaken zijn dan wel een beetje voorspelbaar (zoals de vissenkop), toch weet Chung het wel leuk te brengen.

Visueel is het netjes. Nog niet het geniale van z'n latere films, maar wel veel mooie shots en fijn kleurgebruik. Op de acteurs ook helemaal niks aan te merken, leuke cast met een jonge maar immer geniale Chen Chang voorop. Enkel de soundtrack is wat makjes, maar wat had je dan gedacht.

Gewoon een leuke film die constant weet te boeien, nergens echt inzakt en vooral erg geinig is. Z'n latere werk is nog een trapje of twee beter, maar absoluut de moeite.

3.5*

Op bepaalde vlakken positief verrast door deze Disney.

Blijft wel een film die op een zeer specifieke doelgroep gericht is, voor wie niet zoveel met het hele Tinkerbell gebeuren heeft is het volgens mij dan ook geen film die hoog zal aanslaan.

Los daarvan vond ik dat Disney wel leuke dingen doet met de visuele stijl van de film. Niet meteen wat ik heel "mooi" vind, maar ze gaan wel duidelijk voor een visuele stijl. Er zit individualiteit in en lijkt vol overgave gemaakt voor een doelgroep.

Hoewel technisch duidelijk minder vind ik dit 100 keer beter als de technische grijzenmuizencinema van Pixar, wiens enige visuele prioriteiten haartjes tellen en waterreflecties lijken te zijn. Dan vind ik een als deze veel meer geslaagd en veel mooier om te kijken.

Verder gelukkig ook niet al te lang en af en toe best aandoenlijk. Leuk in elkaar gezet filmpje, visueel erg opvallend voor een Disney product.

2*

Constant niveau.

Voor zo'n "tweederangs" reeksje van Disney vind ik deze echt wel te pruimen. Ook deze is weer een klein, lief, kort en fleurig filmpje. Met de eerdere gebreken nog wel in tact, maar daar zullen fans of de specifieke doelgroep van deze film weinig last van hebben.

Nog steeds allemaal erg lieflijk en kleurrijk. Redelijk aangenaam ook dat de spanningsboog erg beperkt blijft en de feel-good domineert, ook al klinkt de reddingspoging op papier een stuk spannender en grootser dan ze is.

Weer een hoop leuke details, daar moet de film het vooral van hebben. CG blijft effectief voor deze films, bij momenten zitten er ook best fijne plaatjes tussen.

Film is echt zo voorbij en verveelt geen moment. Echt indrukwekkend werd het voor mij nergens, maar kon mij ook nergens aan storen. Leuk reeksje om zo elk jaar één nieuw deel van te kijken.

2.5*

Apart.

DisneyToons wordt toch zo'n beetje als het zwakke broertje van de Disney studios gezien (vooral iets voor vervolgen en uitmelkreeksen). Dat leek het ook een beetje te worden, dit is (als ik goed geteld heb) toch al aflevering 5 in de Tinker Bell serie. Vreemd genoeg vind ik dit één van de betere Disney dingen die ik al gezien heb.

Nu vond ik de Tinker Bells visueel altijd al wel iets boven het normale Disneywerk staan. Duidelijk niet zo gedetailleerd en technisch vernuftig, maar puur esthetisch gezien vaak gewoon leuker en mooier. In dit vijfde deel wordt dat gecombineerd met een soort van Totoro-light avontuurtje. De elfjes krijgen te maken met één of ander mythisch beest dat best lief is, maar eigenlijk toch wat eng oogt.

Het Neverbeast is eigenlijk gewoon een kat met een hoop aanhangels van andere dieren, daaraan verleent het ook z'n charme. Ziet er schattig uit, al kent de film dan ook wat donkerdere kantjes die je niet meteen zou verwachten. Niet dat het erg duister of té eng voor kinderen zou zijn, maar het randje is er zeker wel.

Deze filmpjes duren gelukkig ook niet al te lang, best fijn aangezien het plotje toch al snel duidelijk is. Maar mooi gemaakt Disney filmpje, het mag dan niet uit het moedernest komen, maar blijkbaar hebben de films daar soms best baat bij.

3.5*

Goed "vervolg" op het eerste deel.

Volgens mij hebben beide films weinig met elkaar te maken, behalve dan de gehele cast in een nieuw verhaal.

Visueel is het er zeker wat op vooruit gegaan. De fleurrijke en kleurrijke stijl is nog wat beter aangezet, wat leidt tot enkele zeer aangename scenes. Het blijft wat vluchtig en gehaast op sommige momenten, maar vind dat Disney aardig wegkan met CG in deze stijl.

Verhaaltje is erg eenvoudig en zeker voorspelbaar. Al lijkt het me ook dat veel mensen daarop zullen afknappen in een film als deze. Het vermaakt in ieder geval wel, al had het avontuurlijke toch net wat avontuurlijker gemogen.

Valt best goed mee. Af en toe schattig, af en toe mooi.

2.5*

Te degelijk.

Beetje hetzelfde als een Das Leben des Anderen, alleen is Alfredson wel een iets betere regisseur. "Iets", want ook dat verstilde weet hij niet sterk genoeg te brengen. Het wordt al gauw een beetje saai en middle of the road, waardoor dat deel van de film nooit echt gaat boeien.

Groter probleem is de druk die daarmee op het verhaaltje komt te liggen. Na een intro heb je eigenlijk al de hele basis mee (er is een spion, vind hem), daarna weet je dat je ongeveer 90 minuten aan verplichte verwarring doormoet om daarna alles mooi op een presenteerblaadje te krijgen. Je moet jezelf al aardig voor de gek houden om écht vol spanning naar deze film te gaan zitten kijken, gewoon wat gelaten achterover hangen en alles dient zich toch wel aan.

Jammer dat een film als deze dan niet wat meer risico durft te nemen. Alles wordt uit de doeken gedaan, iedereen krijgt z'n momentjes, alle draadjes krijgen aandacht en elk detail wordt zo uitgepuurd dat de braafheid gewoon tastbaar wordt.

Acteerwerk van Oldman wel goed, ook Toby Jones geweldig op dreef. De rest van de cast was iets te saai jammer genoeg. Weer die degelijkheid die mensen er blijkbaar toe drijft om braaf hun ding te doen zonder al te veel op te vallen.

Vond het allemaal te stoffig, al streeft Alfredson dat ook wel bewust na. Dan nog is de hele opzet te doorzichtig om echt een interessante film op te leveren.

2.0*

Slippery slope.

Op basis van het eerste deel had er gemakkelijk een 3.5* ingezeten, het tweede zorgt voor een opmerkelijk lagere beoordeling. Niet omdat dat tweede deel nu zo opvallend veel slechter was, de film kwam gewoon teveel vast te zitten in een te rigide stramien.

Al vanaf de eerste scenes is het duidelijk dat het om een boekverfilming gaat. Niet audiovisueel, daar is best veel aandacht aan besteed, en hoewel soms wat gelikt (en bedacht), viel er best wat te genieten. Het probleem ligt meer bij de personages en situaties zelf, die uitermate uitgedacht overkomen.

Doordat de dialogen niet vlotten en zo ongebruikelijk gebracht werden, is het eigenlijk al vanaf de eerste scene met Tirza duidelijk dat Aschat niet spoort, ook zijn relatie met de moeder van Tirza is zo onmogelijk dat je meteen aanvoelt dat er meer aan de hand is. De film voelt alsof er iemand zeer geconcentreerd, met het pennetje af en toe tussen de tanden geklemd, aan het scenario heeft zitten sleutelen. Het voelt erg symbolisch, maar op dat niveau werkt het gewoon niet erg goed.

Hoe duidelijker het verhaal wordt, hoe meer dat gaat tegenstaan, daarom dat het tweede deel, hoewel op zich niet veel anders dan het eerste, steeds saaier en oninteressanter wordt. De ontknoping mist daarom ook effect (deed me op zich ietwat terugdenken aan Small Gods) en de film gaat eigenlijk uit als een nachtkaars, wat gezien de pretenties jammer is.

Had zeker veel meer ingezeten. Vlottere dialogen en at dubbelzinnigere filmtaal hadden het mysterie van de film beter kunnen verhullen, nu is het allemaal te in your face, waardoor mijn aandacht steeds verder van de film ging liggen. Los daarvan genoeg boeiende scenes en een mooi afgewerkt filmpje.

2.5*

Coole herziening.

Zo'n project waar er niet al te veel van zijn, al helemaal niet in Hong Kong, toch niet meteen een "prestige" industrie daar. Maar één film waar Hark, Lam en To samen aan werken is toch wat aparts. Zeker wanneer ze elk los van elkaar 30 minuten voor hun rekening mochten nemen.

Het resultaat is een stuk coherenter dan je zou verwachten, maar dat komt omdat soundtrack, cinematografie en acteurs wel gedeeld werden. De narratief loopt ook naadloos in elkaar over, waardoor je vooral als fan van de drie regisseurs de verschillen kan oppikken. De kans dat mensen die deze zonder voorkennis kijken het opvalt is volgens mij heel wat kleiner.

Visueel aangenaam, sterke soundtrack, een geweldig centraal trio en enkele scenes die er goed uitspringen. Vooral dat To's einde. Ook niet toevallig, want ondanks de aanwezigheid van Lam en Hark is deze film toch vooral een ode aan zijn stijl. Lekkere Hong Kong crime noir, niet het beste wat Hong Kong te bieden heeft, maar wel kwaliteit in elke porie.

4.0* en een uitgebreide review

Njah.

De Aarde is niet meer leefbaar, de wetenschap wil mensen genetisch aanpassen zodat men ze naar Titan kan sturen, waar ze een nieuw leven kunnen beginnen. Klinkt als een leuk gegeven voor een vlot scifi filmpje, maar mnee ... laten we het even hebben over de stress die dat met zich meebrengt voor het gezin.

Ik begin langzaam een beetje moe te worden van de genrefilms die "misbruikt" worden om wat loos drama af te rammelen. Vaak is het drama ondermaats (zo ook hier, ondanks veel moeilijk staren en getergd in de verte kijken) en zit het het genrewerk alleen maar in de weg. Na een half uurtje hoopte ik dat er een lancering zat aan te komen, maar de gehele film blijft netjes op de Aarde.

Het is jammer, want zoals wel vaker is het als genrewerk wel geslaagd. Er is alleen te weinig van. Teveel scenes vallen weer terug op het hakkelende drama, waardoor het tempo en de sfeer er telkens weer uitgaat. Al moet gezegd, kijkende naar de allerlaatste shots twijfel ik toch ook een beetje of een ander scenario wél tot een goed einde zou gebracht zijn.

Ach ja, er zitten leuke scenes in, goede ideetjes. Maar ik hoop dat genrefilms binnenkort weer gewoon genrefilms mogen zijn. Laat onzin onzin zijn, en hoe het serieuzere werk voor de serieuzere films. Of vindt bekwame regisseurs die de mix tot een goed einde kunnen brengen.

3.0*

Verrassende Cannes winnaar.

Minder verrassend wie Raw gezien heeft, maar het is niet meteen het type film wat je verwacht als winnaar van een festival dat zich doorgaans identificeert met iets bravere arthouse. Had dan ook een klein beetje schrik dat Ducournau was gas had teruggenomen, maar dat bleek echt nergens voor nodig.

De link met Cronenberg (en een beetje Tsukamoto) is niet zo verwonderlijk, maar ook niet zo relevant. Ja, Ducournau speelt met body horror, maar qua vibe vind ik het toch een heel andere film. Vooral dat omdat ze effectief ook wel elementen van het groezelige sociaal drama in haar film verwerkt. Ik vind dat ze beide strekkingen best goed combineert, alleen krijg je inderdaad halverwege de film toch een dipje daardoor.

Visueel meer dan in orde, soundtrack is ook erg gaaf (al stel ik me wel wat vragen bij de mosh pit tijdens het hardcore nummertje, maar laten we al blij zijn dat het eens geen "filmmuziek" aftreksel is) en Rousselle doet het echt voortreffelijk. Het gezicht van de film, benieuwd of ze dat nog van zich kan afspelen in toekomstige projecten.

4.0* en een uitgebreide review

Korte Frank.

De vraag is een beetje ... wat moet je nog met een docu als deze als je ook al Sinatra: All or Nothing at All hebt. Dubbel zo lang, véél diepgaander en ook veel eerlijker had ik het gevoel. Los van het gebrek aan informatie, is het vooral de toon die deze docu wat irritant maakt.

Naast wat archiefmateriaal, vooral veel talking heads. Van de meeste weet je amper hoe of wat ze met Sinatra te maken hebben, de docu doet zelf ook geen enkele moeite enig verband uit te leggen. De meesten kende ik ook helemaal niet, enkel Alice Cooper. Niet de meest voordehandliggende keuze om uit te nodigen voor een docu als deze.

Het is vooral een bewierrookdocument geworden. Sinatra is voor zowat alles verantwoordelijk, van het concept album tot de meidengekte (sorry Beatles), tot zelfs de rockmuziek. De ondertoon is duidelijk, zonder Sinatra niks van dit alles. Daartegenover staat dat z'n mindere kantjes vaak nogal snel onder het tapijt worden geveegd of gewoon amper vernoemd worden. Het is vooral rozengeur en maneschijn en daar doe je zijn figuur toch geen eer mee aan.

Als inleidende docu voor mensen die wel geïnteresseerd zijn in de zanger maar nog niks van hem kennen allicht wel interessant, vooral omdat het ook iets korter is. Maar wie al wat weet van Sinatra heeft hier niks meer te zoeken, of je moest wild worden van de immer aanwezige bewierroking.

1.0*

Gefilmd tijdens de oorlog.

Als dat je aanspreekt, veel plezier met deze film! Het zal zeker wat toevoegen, gezien een aantal (gewaagde dan maar zeker?) grapjes hier en daar. Voor mij maakt het deze film er niet echt beter op, daarvoor is het gewoon in de basis niet goed genoeg.

Al begon het dan nog wel redelijk vlot. Niet zo heel grappig ('Heil Myself' enzo) maar wel met voldoende tempo. Alleen gaat het kluchtige snel vervelen en wanneer de film dan maar serieuzer wordt verliest het meteen dat beetje appeal dat er nog inzat.

Vond de humor eerder flauw dan grappig, acteerwerk ligt er veel te dik op (en zonder echt komische acteurs die dat soort werk aankunnen) en naarmate het vorderde werd het ook steeds minder. Veel meer dan een aardig eerste kwartiertje was dit niet.

1.0*

Beetje flauw.

Van Sant's commerciëlere films zijn geen totale ramp, maar erg boeiend is het toch allemaal niet. Het luchtige toontje redt deze film van een complete ondergang, maar veel meer dan een gewoon verhaaltje met een flinterdun laagje zwarte humor is het niet.

De vertelstructuur valt het meest op en zorgt ervoor dat het nergens echt saai of vervelend wordt. Acteerwerk is redelijk matig. Kidman is niet al te best in haar rol, Dillon nogal goedkoop. 't Is dat Phoenix hier best te pruimen is, vroeger toch een aardige acteur.

Duurt iets te lang en het verloop is redelijk cliché. Eigenlijk gezien vanwege de rol van Cronenberg, maar dat bleek niet meer dan een korte cameo te zijn, dus daar valt ook niet veel over te zeggen.

Leuk voor een saaie zondagmiddag misschien, maar niet meer dan dat.

2.0*

Mist een ziel.

Op zich geen verkeerd filmpje dat ook best lekker begint. Visueel aantrekkelijk, al is die duistere, groene waas ondertussen geen onbekende meer. Verder een leuke opzet, al komt ook die niet geheel origineel over natuurlijk.

Eens op het eiland aangekomen begint de film hier en daar wat vast te roesten. Blijft lekker gestileerd, maar het verhaaltje is iets te bekend en de trucjes die uitgehaald worden werden steeds elders al beter gedaan.

Film blijft ook iets te lang aanslepen, de climax is wat flauw en ook het einde is melig. Teveel twistjes die na verloop van tijd eigenlijk niet zoveel meer boeien. Jammer, want hier zat duidelijk meer in. Voor fans van het genre wel een aanradertje, film kent absoluut z'n momenten, maar dan heb ik me laatst met The Chrysalis stukken beter geamuseerd.

3.0*

Aardig filmpje.

Gordon Chan is een regisseur waar ik nog meer van moet en Stephen Chow is altijd fijn om volgen, toch ben deze film eigenlijk gewoon gaan kijken omdat Jing Wong deel 3 op naam heeft.

Vermakelijke onzin met Chow op dreef en steeds leuk in combinatie met Tat Ng. Blijft een erg vlot komisch duo. Verhaaltje gaat nergens over en is vast wel weer gepikt van een andere film, maar de humor zit best lekker.

Af en toe ook aardig geregisseerd maar doorgaans niet bepaald opvallend. De actie die aanwezig is, is kort en nogal vluchtig, al toont Chow toch ook wel een beetje techniek in huis te hebben.

Vooral voor fans van het duo Tat Ng en Chow, denk niet dat deze film daarbuiten veel appeal heeft. Erg vermakelijk tussendoortje dus. De komende weken deel 2 en 3 ook maar eens proberen.

3*

Wat minder dan het eerste deel.

Vooral op het eind lijkt de film verdacht veel op een echte actiefilm, en dan is niet echt positief bedoeld. Saaie schietpartijtjes, slecht camerawerk. Chan stelt hier toch wel teleur.

De rest van de film is redelijk doorsnee Chow materiaal. Flauwe grapjes, af en toe wel leuk, zeker in combinatie met Tat Ng, erg tof duo gewoon.

Verhaal wringt zich verder in alle mogelijke bochten om Chow weer op een school te krijgen en gaat ook echt nergens over, maar dankzij de korte speelduur blijft het allemaal vermakelijk.

Beetje jammer van het te serieuze actie einde, paste niet en werkte ook niet. Chan toont verder weinig talent of identiteit, maar Chow en Ng maken er nog wat leuks van.

2.5*

Eerste twee delen eigenlijk gewoon gekeken om deze film mee te kunnen pikken.

Verhaaltje speelt zich ondertussen niet meer op school af, Chow is gewoon undercover in deze. Jammer dat Ng Tat niet meer meespeelt, maar de bijrol van Anthony Wong is ook zeer te pruimen.

Verder erg duidelijk dat Wong het roer overgenomen heeft. We krijgen dan wel geen cameo, maar de film parodie zit er weer steevast in. Dit keer Fatal Attraction.

Ook typische JWong humor. Niet altijd even subtiel, bij momenten wel erg grappig. De blik van Chow in de brandende kamer is geniaal, mooie timing en framing van de grap ook.

Genoeg lolligheid dus, al ligt de grappendichtheid iets te laag en weet JWong visueel zeker nog niet altijd even goed werk af te leveren. Leuk tussendoortje, beter dan de eerste twee delen, maar typische film voor fans van JWong of Chow.

3*

Flauw.

"Door de ogen van een onschuldig kind" is ook zo'n cliché dat wel eens op stal gezet mag worden. Kinderen zijn ook vaak erg cru en pesten ook een hoop af.Vanaf ze naar school gaan zijn ze ook verpest, waar deze kindjes dus gewoon ondervallen.

Soit, erg zwart/wit (dubbele pun) allemaal. Peck die als redder van de ondrukten naar voor geschoven wordt, het achtergestelde dorpje dat zich lekker afsluit van al wat vreemd is. Negers zijn geen volwaardige mensen en kunnen dus als joker ingezet worden wanneer er misdaden gepleegd zijn. Geen onbekend thema, al zal dit wel één van de eerdere films geweest zijn vermoed ik.

Stukje vooraf, maar vooral achteraf met de kinderen vond ik er niet zo goed bijpassen. Ondanks dat stemmen hier andere dingen beweren vond ik het weinig toevoegen aan de thematiek van de film. Peck is een grijze muis, de kindjes zijn wat schlemielig maar niet écht vervelend. De zwart/wit fotografie voegt bitterweinig toe vond ik.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat dit Mulligan's enige echte bekende film is. Als film is het allemaal erg pover, het thema zal daarentegen wel genoeg mensen aanspreken. Mij deed het niet veel, zeker niet genoeg om 130 minuten aan weinigzeggende film te verantwoorden.

1.0*

Rome dus.

Waren z'n vorige film als promos voor de Europese steden, doet Allan er hier nog een schepje bovenop. Een échte ode aan Rome, getuige de licht absurde plotlijntjes die me de realiteit nog maar weinig te maken hebben. Allen toont Rome zoals de meeste mensen erover dromen, wat eigenlijk best leuk uitvalt.

Van de vier verhaaltjes vond ik die met Eisenberg het leukst. Die met de zanger was ook best geinig, het verhaaltje met Cruz iets saaier, die met Benigni vond ik veruit het minst. Vooral omdat het niet zo zorgeloos is als de andere verhaaltjes. De flauwe maatschappijkritiek drukt wat teveel op dit verhaaltje en haalt de angel er al snel uit.

Best een grappige cast, érg luchtig sfeertje, gezellige onzindialoogjes en vooral niks aan de hand. Dit zijn de Allen films die ik wel kan waarderen.

3.0*

Hmmm.

Ik vond de film wat teveel schipperen tussen serieus drama en woensdagavondfilm. Op bepaalde momenten probeert Noxon toch wat filmische elementen in haar film te stoppen, andere scenes zijn iets te belerend en cliché.

Vooral het punt dat er niet echt één duidelijk aan te wijzen verklaring is voor de ziekte wordt te vaak doorgedreven. Telke malen denkt een van de personages de verklaring te hebben, telkens weer wordt er gewezen op de complexiteit van de situatie. Dat had toch wat subtieler gemogen.

Reeves als dokter en Sharp/Collins als koppel zijn ook niet meteen geloofwaardig. Sharp/Collins vond ik meer iets voor een romantische hipster/comedy terwijl Reeves echt compleet ongeloofwaardig is als geniale (toch?) psychiater.

Naar het einde toe loopt het ook allemaal iets te makkelijk, waardoor het woensdagavonddrama gevoel weer wat versterkt wordt. Een negatief einde zou beter gepast hebben, maar gezien de informatieve en steungevende kracht die deze film zichzelf lijkt toe te eigenen zat dat er waarschijnlijk nooit in.

Er zitten een aantal sterke momenten in, maar die worden iets te vaak verdrongen door te flauw en te doorzichtig drama.

2.0*

Mjah.

Het gehandicapte broertje van Pop Skull zeg maar. Film met veel potentie die er af en toe ook echt uitkomt, maar als geheel valt het een beetje dood. Het bombardeert Banker tot iemand met enorm potentieel, maar dan zal hij nog wel een keertje opnieuw moeten proberen.

Eerste 45 minuten zijn zo goed als nutteloos. Wat groezelige jongeren die zichzelf compleet naar de kloten helpen. Blowen, acid, paddos, kots en stoned gegrinnik. Het duurt veels en veels te lang zonder dat er wat mee gedaan wordt. Je kan het nog proberen goedpraten als sfeerzetting, maar daarvoor hadden 15 minuutjes ook wel voldaan.

Visueel erg naargeestig. Duister, vaak van dichtbij gefilmd. Documentaire-achtig zou ik het alleen niet willen noemen. Nét erg gestileerd. Doet sterk aan Pop Skull denken, maar dat zonder de gestoorde editing (= jammer) en net iets minder zuiver. Soundtrack past verder erg goed bij de film en maakt het sfeertje nog wat naarder.

Pas het laatste half uurtje komt er daadwerkelijk wat Toad Road aan te pas, maar dan nog is het te weinig. Een 10-tal minuutjes blijft deze film bij de kern, om daarna aan een wat zoutloze epiloog te beginnen.

Bitter ook de achtergrond van deze film trouwens. De meeste acteurs zitten redelijk dicht tegen zichzelf aan, "de actrice" Sara heeft een aantal maanden na deze film zelf het loodje gelegd na een overdosis. Het maakt de film niet echt beter, maar zal er allicht nog wel een laagje cult aan toevoegen na verloop van tijd.

Banker heeft meer in zich dan hij hier laat zien lijkt me, hopelijk komt het er ooit nog een keertje uit.

3.0*

Koji Morimoto.

Sommige films wil je erg graag zien omdat ze je gewoon erg gaaf lijken, anderen omdat je ze al jaren niet hebt kunnen bemachtigen. Peek is zo'n filmpje. Op zich niet heel veel van verwacht, maar omdat het om een onzonderlijke langspeler van Morimoto gaat toch altijd willen zien.

De film valt binnen de verwachtingen. Nogal kinderachtig, tekenstijl ook niet bepaald mooi, al kan je aan de animatie wel zien dat er talent achter schuilt. Het verhaaltje is wat suf soms en eigenlijk duurt het allemaal nog wat te lang.

Andere scenes zijn best vermakelijk en een enkele keer is het ook wel aandoenlijk. Vooral voor completisten, fans van Morimoto moeten er zeker niet teveel van verwachten, heeft weinig van doen met z'n shorts en echt independent werk.

Maar uiteraard wel erg blij dat ik hem eindelijk kunnen zien heb.

2.0*

U mag het mij niet kwalijk nemen, maar in de poging een spelfout te verwijderen heb ik zelf m'n eigen bericht gewist (ontbijten achter een PC, wie doet het ook ....). Anyway, typ straks wel weer een nieuw berichtje.

--------

Dit (of iets van die strekking) hoort dus eigenlijk net boven het bericht van Redlop.

Na La Mala Educacion weet ook deze Almadovar mij niet te bekoren.

Ik begin films over travestieten, transsexuelen en hoertjes een beetje beu te worden. De zaken worden vaak te eenzijdig voorgesteld, en telkens wordt weer hetzelfde beeld opgehangen van deze mensen. Het is tijd voor wat nieuws.

Daarenboven voelt het drama in deze film te geforceerd en te scriptmatig aan. In een sneltreinvaart raast het verhaal de ene na de andere tegenvaller voorbij. De films is kleurrijk, maar verre van indrukwekkend op visueel gebied, en de soundtrack kan ik me op dit moment zelfs niet meer herinneren. Wel zorgt Almadovar's aanpak, ook het visuele, ervoor dat de film op zich redelijk luchtig blijft.

Maar uiteindelijk is ook dat net waar de film de mist in gaat. Het drama werkt niet goed, personages voelen erg geforceerd aan, en net dat luchtige maakt het tot een filmpje waar je gewoon doorheen kijkt, en waarna je gaat slapen. Het enige gevoel wat achterbleef na de film was lichte verveling.

De personages zijn even kleurrijk als de film zelf, alleen wordt het nooit mooi of subtiel in beeld gebracht. Een duidelijke parallel voor mij die de zwakte van de film omvat.

1.5*

Sugii is weird.

Een man die wel van aparte settings houdt, al valt het hier eigenlijk nog wel mee. De yokai zijn een allegaartje aan weirde creatures natuurlijk, maar het zijn vaak wel bekende wezentjes voor mensen die bekend zijn met de typische mythische figuren uit Japan.

Deze film is een beetje op kinderen gericht, al zit er ook genoeg in om naast het simpele verhaaltje van te genieten. Aparte settings, vreemde personages en genoeg eigenheid om de dikke 80 minuten te vullen.

Visueel nogal dubbel. Kwaliteit van de CG is vaak erg matig, soms érg mooi (zoals de vader van Tofu). Ik neig te geloven dat het gaat om een stijloefening, al vind ik ze dan maar half geslaagd. De mix van 2D en 3D werkt verder ook niet altijd even goed.

Simpel, weird en vermakelijk, alleen wat kinderachtig op sommige momenten. Niet echt aan te raden aan niet-anime liefhebbers, maar wie benieuwd is naar meer van Sugii doet weinig mis met deze film.

2.5*

Erg vreemde film is dit.

Het idee van stijlvolle erotiek zonder sex vind ik extreem boeiend. Erotiek blijft uiteindelijk vooral de kunst van plagen en willen maar niet krijgen. Het idee van één lange, steeds geiler wordende aanloop naar die ene stomende sexscene lijkt me wel wat, indien het stijlvol aangepakt wordt.

Toh Sik is ergens, op een twisted manier, een stap in die richting. Al is het wat uit de hand gelopen. De kleuren spatten echt van het scherm af. Soms bijzonder mooi, soms overdadig en weinig subtiel. Net hetzelfde met de cameravoering. Bij momenten erg mooi, soms té, en dan wordt het cheesy.

De muziek echter is gewoon grandioos kut. Vreselijk, en dat zorgt dan ook dat deze film maar half geslaagd is. Wansmakele soundtrack, geen idee hoe het eigenlijk te omschrijven. Je moet het horen om het te geloven.

Verhaal is al minstens even vreemd, maar op zich wel boeiend. SM speelt een keyrol in de film, maar meer dan anderhalve borst kom je verder niet tegen.

Een ervaring, blij dat ik em gezien heb, maar er valt nog een eind te gaan. Vooral overdone, verder een erg aparte en aangename film. 3.5*

Goed.

Eerste uur had ik er wat minder vertrouwen in. De Japanse ziekte-dramas ben ik redelijk beu en zo op het eerste zicht leek deze daar niet zoveel aan toe te voegen. Integendeel, iedereen was heel erg snel heel erg ziek en dan kunnen 120 minuten best lang gaan duren.

Maar na een wat moeizaam begin weet Hana Sugisaki zich mooi naast Yojiro Noda te nestelen en ontwikkelt zich er een boeiender drama. Niet eentje naast een ziekenhuisbed waar een idyllische liefde langzaam verloren gaat, maar een drama met wat meer kracht en vonk.

Het tweede uur kent heel wat mooie scenes, maar zoals MR hierboven aangeeft schippert de film misschien tussen wat teveel zijverhaaltjes. Wel wat leuke bijrolletjes verder, met de immer markante Lily Franky en uiteraard ugly guy, die schijnbaar niet echt ouder wordt ... maar in zijn geval is dat waarschijnlijk eerder een vloek dan een zegen.

Aanradertje voor de liefhebbers van Japans drama, genoeg mooie scenes, maar het begin vond ik net iets te taai en het einde iets te gefragmenteerd voor een hogere score.

3.5*