Opinions

Best aardig.

Heeft wel een tijdje nodig om op gang te komen, mede omdat de Engelstalige cast toch niet al te best is. Maar zo halverwege wordt het toch allemaal wat fijner, vooral wanneer Motai wat meer in beeld begint te krijgen. Ze heeft letterlijk twee woordjes tekst in deze film, maar van Motai is bekend dat ze geen tekst nodig heeft om indruk te maken.

De humor is wel herkenbaar voor Ogigami, maar toch iets minder uitgesproken. Het drama daarentegen kabbelt lekker verder, zoals we gewend zijn van haar films. Qua uitgangspunt oogt het allemaal redelijk zwaar, maar de film zelf is net erg luchtig en aangenaam.

En zo wordt het best een aangenaam wegkijkertje, dat vooral piekt naar het einde. Echte uitschieters zijn er niet, het is ook zeker niet beter dan haar Japanse werk, maar Ogigami brengt het er best goed vanaf met haar eerste Engelstalige fan. Niet zo evident voor een Japans regisseur.

3.5*

Love Cinema Vol 3

Het uit de kluiten gewassen anthology project, dat ipv een collectie shorts aan elkaar bindt, zich richt op 6 feature length films. Toen deze verzameling uitkwam kende ik bitter weinig van de regisseurs, zo'n 10 jaar later kan ik wat beter inschatten dat er toen toch een hoop talent is verzameld voor deze films.

Jong talent en talent dat aan de slag moest gaan met een beperkt budget, dat wel. Het is geen grootse cinema (behalve Visitor Q dan), maar de regisseurs laten toch zien waartoe ze in staat zijn. Deze vroege Yukisada is een goede inloper voor het betere werk dat hij de jaren daarna zou afleveren.

Wel een wat bitser verhaaltje dan ik gewend ben van hem. Het is allemaal net iets experimenteler en gewaagder dan z'n bekendere werk. Op zich leuk, maar tegelijkertijd oogt het ook allemaal een stukje goedkoper ook. Lelijk 4:3 en ondanks dat het wit weer extreem lichtgevend is erg matige beeldkwaliteit (en dat lag niet aan de uitgave).

Het drama boeit wel en Masatoshi Nagase is altijd een bonus, verder een leuke inloper voor Yukisada en weer een boeiende entry in de Love Cinema reeks. Moet nog maar eens nagaan of ik ze nu eindelijk alle 6 gezien heb.

3.0*

Redelijk.

Al zit de film wel met een kleine identiteitscrisis. Actiefilm? Toch vooral thriller? Iets teveel drama? Het tempo is te rustig voor een volbloed actie, het mist wat aan spanning om een goede thriller te zijn en het drama is te plat om er al te veel tijd aan te besteden.

Toch is het sfeertje niet eens zo slecht. Wat kalmer en koeler dan gewoonlijk in Amerikaanse films, Cabezas neemt ook wat meer z'n tijd om alles voor te bereiden. Dat maakt zeker het eerste half uur wat lusteloos soms, al zorgen de meerdere persoonlijkheden van de film daar nog wel voor enige intrige omdat het niet meteen duidelijk is waar de film naartoe wil.

Toch kan Cabezas het nooit echt waarmaken. De actiescenes zijn niet slecht maar springen er ook niet bovenuit, het acteerwerk ligt er te dik op en wordt te dik aangezet door de soundtrack en qua spanning is het gewoon niet drukkend genoeg.

Kijkt dus aardig weg, dat koele sfeertje maakt dat de film zich onderscheidt van soortgelijke films, maar Cabezas weet dat nooit ten volle uit te buiten.

3.0*

Ik vond het wel meevallen met dat "weer".

Het tijdreis zijsprongetje maakt de film toch net wat anders dan de rest. Plaatst de film ergens tussen een Takahata en een Shinkai, en behoudt zo ook een beetje de eigen identiteit.

Was voor mij ook alweer een tijdje geleden, dus ik kon er zeker weer van genieten. De visuele stijl was ietwat karig maar daar baatte de animatie dan weer van (niet qua vloeiendheid trouwens).

Fijn filmpje, woorden als "tweederangs" vind ik hier absoluut niet op z'n plaats, Hosoda wist mij te verrassen. Kleine 4.5*, er is ook nog een wat langere review.

Ietwat eigenaardige Yukisada.

Ditmaal geen eigentijds drama, wel een plotgedreven film, type Always - Sunset on Third Street. Dat wil zeggen veel nostalgische tintjes, klein beetje drama, vooral veel luchtigheid en een paar magische toestjes. En een subtiel maar duidelijk manga sausje eroverheen.

En Yukisada brengt het er best goed vanaf, al heeft de film wel even nodig om op kruissnelheid te komen. Op zich niet zo'n ramp want het duurt ook 140 minuten, maar het eerste uur is toch net iets te vlak. Tweede uur is beter met een duidelijke piek naar het einde toe.

Grappige personages, veel bekende gezichten, rare plotlijntjes en vooral veel zonnigheid. Met links en rechts toch iets grimmigere kantjes. Maar uiteindelijk vooral toch een luchtige film, geschikt voor een lam namiddagje plezier. Echt groots is het niet, zie Yukisada uiteindelijk liever z'n eigen ding doen, maar heb me hier verder wel goed mee vermaakt.

3.5*

Degelijke Tsuruta.

Al moet gezegd dat het meer drama dan horror is. De film verloopt érg rustig, de app wordt al snel geïntroduceerd maar het duurt eeuwen alvorens het horror element de kop opsteekt. In de plaats daarvan spendeert Tsuruta iets meer tijd aan het concept zelf en wat dat met een mens kan doen.

Acteerwerk is jammer genoeg wat bedenkelijk, visueel is het ook nogal karig. Tsuruta liet nochthans met Orochi zien dat hij toch ook visueel wat kon brengen. Deze film lijdt aan de typisch kale J-Horror look. De soundtrack is gelukkig wat sfeervoller en maakt het draaglijk.

De horror is echt érg beperkt, geen geesten met lange haren, rare keelgeluiden en weinig bloed. De film richt zich meer op spanningsopbouw, sfeer en drama. Wat op zich niet eens zo verkeerd is, want veel meer valt er anders uit het J-Horror gebeuren niet meer te puren tegenwoordig.

Voor de Tsuruta liefhebber dus. Echt hoogstaand zeker niet, maar als gaatjesvuller niet eens zo verkeerd.

3.0*

Hmm, nog door niemand gezien?

Genoeg redenen anders. Sowieso is Naoto Takenaka al reden genoeg om een film aan te vinken als interessant. Al helemaal wanneer hij zowel de hoofdrol als de regie op zich neemt. Ook hier stelt hij weer niet teleur.

Maar wie de naam Takenaka niks zegt, nog wat namedropping: Shinya Tsukamoto en Hideo Nakata hebben allebij een bijrolletje. Ook Tomorowo Taguchi en Tadanobu Asano hebben een klein rolletje weten te bemachtigen. Takako Matsu heeft ook een fijne bijrol en waarom Miho Nakayama ook niet vernoemen, die heeft ook genoeg fijne films onder haar naam staan.

Nog niet overtuigd? Wel, naar het einde toe neemt het koppel een kleine vakantie, richting Yanagawa, het dorpje waar Isoa Takahata een zeer uitgebreide docu over wist te fabriceren. Alleen op papier al meer dan genoeg zaken om naar uit te kijken dus.

Verder een mooi dramatje, qua stijl wat 90s (en dus nog niet geheel uitgekristaliseerd) maar erg goed geacteerd, fijn verloop en warm in beeld gebracht. De relatie tussen de twee voelt gelaagd genoeg aan en de film blijft ver genoeg weg van goedkoop effectbejag.

Liefhebbers van de Japanse cinema ... kijken dus.

3.5*

Blijft ijzersterk.

Weer eens herzien, en hoewel erg links en rechts een klein beetje sleet op begint te komen, blijft dit gewoon een ijzersterke film.

Visueel erg sterk, prachtige soundtrack en het typische "vroege Tsukamoto" acteerwerk. Geen traditionele boxfilm (gelukkig maar), maar een onversneden body horror vermomd als drama/boxfilm.

Film duurt geen minuut te lang, gaat helemaal los op het einde en heeft vooral een erg lekker stadssfeertje. Beetje een vergeten Tsukamoto dit, maar onterecht want zeker één van z'n betere films.

4.5* en een uitgebreide review

Vreselijke teleurstelling deze film.

Waar Perfect Blue een snijdende mindfuck was, en Millenium Actress een heerlijk warme feelgood film, beiden met veel verve en inventiviteit in elkaar gezet, is dit gewoon prul.

Over de animatie en backgrounds geen slecht woord. Prachtig werk, en herkenbaar Kon (vooral dan de manier waarop personages lopen). Maar verder is er van Kon's inventieve schrijfkunsten niks te merken in de film. Straightforward verhaaltje over enkele daklozen die proberen de ouders van een vondeling proberen terug te vinden.

Humorloos melig drama dat zich urenlang (althans zo leek het) voorsleept, en dat voor een getalenteerd man als Kon. 1*, voor de technische kant.

Leuke film van Hiroyuki, tot nu toe wel z'n minste denk ik.

Doet er niks aan af dat het weer erg vaak genieten is van Hiroki's getergde personages. Geen nieuw thema voor mij, na het zien van Analife (en één of andere oude BE/NL serie over een afvalpaleis), maar wel boeiend vormgegeven.

Inderdaad wat Chr.s zegt, een typisch Japans drama. Klein, lief en rustig, geen vals sentiment, al had het op sommige momenten toch net wat indrukwekkender gemogen. Ook de look was net wat té low budget. Maar verder niks op aan te merken, dikke 3.5*

Best geinig.

Nogal gekke mix van urban fantasy en horror, al is dat laatste vooral bijzaak. Hier en daar mag dan het dan redelijk bloederig zijn, het draait toch meer om de opzet van de ghouls. Dat die dan ook mensen eten is een leuke bijkomstigheid, maar niet meteen een reden om er een volbloed horrorfilm aan vast te hangen.

De CG is redelijk in your face, maar niet heel slecht en wel functioneel. Verder is het vooral een film die wat lol wenst te hebben met z'n uitgangspunt. Wie nooit een Japanse film gezien heeft zal er niet veel aan hebben, maar dat uitgerekend Yu Aoi van muurbloempje naar moordlustig monster mag veranderen is al een erg fijne intro.

De film zit er verder netjes uit. Iets te gelikt en het had allemaal nog wel wat steviger gemogen, vorig jaar kregen we ook al Gantz:O voorgeschoteld en da's dan toch wel even andere koek, maar vermakelijk is dit zeker. Ook nog best origineel uitgewerkt voor wat verder een redelijk bekend gegeven is.

Aan de scores te zien is het blijkbaar nog steeds wat te maf voor sommigen, maar wie al eens graag een Japans filmpje meepikt en zich niet stoort aan wat urban fantasy/horror, vooral kijken.

3.5*

De Japanse idols scene.

Mij niet geheel onbekend. Wie een beetje into anime is komt vanzelf bij dit soort gerelateerde subculturen terecht. Het is als buitenstaander inderdaad wat vreemd allemaal, vooral ook omdat het met het hele lolita en anime gebeuren gecombineerd wordt én omdat men in Japan daargaans net iets fanatieker omgaat met fandom.

De docu houdt zich wel braaf bij de oudere mannen die extreem fan zijn van jonge vrouwen, want dat past net iets beter in het plaatje wat deze doc probeert voor te schotelen. Het blijft verder allemaal redelijk braaf wat er te zien is, dus daarom wordt er één of andere cultuurhistoricus bijgehaald die het sexuele aspect van een handdruk moet verduidelijken. Zo oogt het weer wat creepier. Dat soort toevoegingen verraadt de aanwezige sensatiezucht.

Toch blijft het ietwat verborgen, want de heren mogen rustig hun verhaal doen en buiten wat gefrontste wenkbrouwen bij het publiek kan ik me niet voorstellen dat dit enorm aanstootgevend is. Miyake blijft ook wijslijk uit beeld en er worden niet teveel conclusies uitgesproken, maar als Westerling weet je ondertussen wel welke conclusies er hier aan verbonden zullen worden.

In Japan zijn zo'n dingen wat meer publiekelijk, terwijl dat soort weirdere hobbies en fantasieën bij ons wat meer achter gesloten deuren plaatsvinden. Maar dat maakt ze niet minder courant of aanwezig natuurlijk. Die AK48 verkiezing is an sich ook niet zo héél erg anders dan onze lokale Idols TV-programmas. En hier heb je ook vrouwen die de strijk staan te doen in hun Mega Mindy outfitje, of zo naar de bakker lopen.

Een docu die weinig voorstelt en niet echt z'n best doet om het fenomeen in een bepaalde context te plaatsen. Het toont de uitwassen van die cultuur, daarmee moet je het als kijker dan ook doen. Maar die taferelen kende ik al. Als docu misschien nog wel leuk te pairen met Otaku no Video of Perfect Blue, maar als een op zichzelf staand product ... erg matig.

2.0*

Maar dat was het niet zo ...

Een wat zoutloos filmpje, terwijl het thema wel iets scherpers in zich heeft. Broer en zus die verliefd zijn op elkaar (zelfs al zijn hun ouders pas op latere leeftijd met elkaar getrouwd en komen ze beiden van een andere genenpoule), er blijft toch wat een vreemd sfeertje rondhangen.

Ook het fotografieverhaaltje heeft iets weirds in zich, maar Aoyama werkt het op een nogal rustige, bijna saaie manier uit. Echt veel drama zit er niet in de film, mede door de soundtrack zit er een soort van "laissez-faire" sfeertje in wat de film iets te vrijblijvend maakt.

Visueel stelt het ook maar weinig voor, acteerwerk is niet slecht maar vooral gewoon degelijk. Gewoon te weinig dat boven het maaiveld uitsteekt in deze film. Met dit soort themas vangt Aoyama normaal toch veel meer aan, maar heb de indruk dat het de laatste tijd wat minder gaat met de Japanse dramas. Vaak te braaf en te beleefd, niet verstild genoeg en bijna uitlopers van de TV soaps die in eigen land zo populair zijn.

Echt slecht is het nu ook weer niet, gewoon niet opvallend genoeg.

2.5*

Leuk.

Overgangsfase voor I.G, zoveel is duidelijk. Het duistere en "serieuzere" werk van de films waar ze bekend mee zijn geworden is hier nergens meer te bekennen, maar het stijltje zelf is wel uniek genoeg om niet zomaar weggezet te worden als commerciële pulp.

Een Shinkai-achtige romance verteld vanuit twee perspectieven. Degelijk romantisch filmpje, dat wat typischere anime-kenmerken krijgt door het mini-ezeltje dat de boel komt opleuken. Al had de film volgens mij zelfs nog iets beter gewerkt zonder dat ding.

Lief, kort en gezellig filmpje. Leuk idee, schattig uitgewerkt, maar mist een beetje de punch om zich onmisbaar te maken op 50 minuutjes tijd.

3.5*

Goed.

Nog maar weinig zo verrast gewoon door een einde van een film.

De opzet van de film is al redelijk vreemd. Een relatie tussen twee mensen die een maximum levensduur heeft van een jaar. Dat is bepaald op voorhand, want dan komt de vriendin van Tamura terug en mag Eriko weer oprotten.

Film is aardig om volgen maar loopt toch een beetje stroef soms. Je krijgt écht weinig vat op de personages, die zich op een nogal vreemde manier doorheen het leven worstelen. De film is ook aardig fragmentarisch, en hoewel aparte scenes best Japans traag verlopen geldt dat niet echt voor de film zelf.

Het einde laat ik ieder zelf maar ontdekken maar het gooit er nog een vrachtwagen aan vraagtekens bovenop. Maakt het gegeven wel meteen een stuk boeiender, maar blijft dat de aanloop (de eerste 90 minuten) wel wat beter gekund hadden.

3* + 0.5* extra voor het mooie einde. Klein aanradertje voor de fans van Takitani, al is Ichikawa daar toch duidelijk beter op dreef.

3.5*

Tegenvaller.

Ik had nogal wat moeite met de emoties in deze film. In 50 jaar is er blijkbaar heel wat veranderd in de film-Japanner, want hoewel ik een kwijlende aanhanger ben van het vestild Japans drama vond ik de personages hier niet bepaald natuurlijk. Tokyo Monogatari heeft altijd in mijn hoofd gezeten als een prehistorische voorloper van Tokyo.sora, maar als ik de twee naast elkaar zit is er maar ééntje die mij het gevoel geeft naar een zeker realisme te kijken.

De personages praten iets te veel en wanneer ze dat doet zetten ze iets te opzichtig een masker op. Ofwel zitten ze te grijzen, ofwel zijn ze compleet apatisch. Had misschien ook wel een iets gemoedelijkere film verwacht, maar vond dit vooral érg kil en koud. De scene waar de zoon z'n vader apart neemt en zonder emotie verteld dat z'n moeder de nacht niet haalt is er eentje die er voor mij uitspringt. Geen emoties en het enige waar de vader toe in staat is, is 30 keer soka te zeggen..

Visueel niet uitzonderlijk, al hou ik wel van het beschouwende camerawerk. Acteerwerk vond ik iets te houterig waardoor de small talk niet altijd even goed overkomt. Ook de middensplitsing van de film (reis vs dood) was nogal hard, waardoor het tweede deel een soort tweede begin is, nooit makkelijk voor een film die het eerste uur toch al niet zo wist te boeien. Bij het tweede deel kreeg ik trouwens af en toe wat Ikiru flashbacks, maar dan vond ik Kurosawa's poging toch wat geslaagder.

Wel erg mooi is het laatste shot van het opatje. Misschien een beetje ironisch dat daar de emotie net wél erg zichtbaar is, maar 't is een mooie eindscene met een krachtig eindshot dat de film dan toch nog een beetje flair meegeeft.

Kon niet zoveel met deze Ozu. Heb liever z'n luchtigere films denk ik, waar de buzz en het gekakel het wat houterige acteerwerk weet te maskeren.

1.5*

Gaaf.

Maar veel maakt het denk ik toch niet uit. De film is ondertussen 7 jaar oud en nog steeds nergens legaal te krijgen, of je moest goed Japans kunnen. Mensen met een zekere kennis van Duits kunnen zichzelf ook voorthelpen, voor de rest van de wereld zijn er niet echt legale opties.

Best jammer, want Oshii blijft een erg sterk regisseur. Iemand met een duidelijk eigen visie, iemand die z'n stempel op een film kan drukken en iets kan maken wat je nog nooit echt eerder gezien hebt. Getuige de extreme switch naar het einde van de film toe.

Heb de film via via toch te pakken kunnen krijgen, maar voor de meeste mensen wordt het een nutteloze zoektocht vrees ik. Of hij moet ooit op YT sukkelen. Jammer, want het is zeker een film die het verdiend gezien te worden door een groter (maar uiteraard geen groot) publiek.

4.5* en een uitgebreide review

Nopes.

De tweede "oude" Suzuki die ik zie, wat mij betreft heeft Suzuki zelf z'n oude film totaal overbodig gemaakt door Pistol Opera te regisseren.

Je herkent Suzuki's stijl, maar het is allemaal zoveel braver, zoveel saaier. Modaler, gewoner en lelijker. De kleurtjes lijken maar erg vaal, de camerastandpunten wat makkelijk. Het decor wat goedkoop soms, de muziek bij momenten vervelend.

Suzuki's stijl blijft wel redelijk uniek, nadeel is dan dat in alles wat je ziet hij zichzelf enorm veel verbeterd heeft. Ondertussen overbodige film dus, behalve voor anit-temensen. Die kunnen een gematigde Suzuki misschien wat meer appreciëren.

Hier en daar was het wel leuk, meest opvallend de eindscene. Verder weinig interessant.

1.5*

Erg fijn.

Een lief klein filmpje, dat enkel een klein beetje coherentie mist. Het is aangenaam vertoeven in het gezelschap van Kobayashi, die langs drie aparte individuen dartelt. De link tussen de drie bestaat maar heeft verder weinig inhoud. Het zijn eigenlijk vooral losse segmenten die tot één film verweven zijn.

Veel gebeurt er niet, de conversaties zijn losjes en een serieuze climax hoef je ook niet te verwachten. Allemaal niet erg, maar had toch graag iets meer rode draad gezien, nu is het wel erg freewheelen tussen de segmenten door.

Visueel is het iets te droog, soundtrack had ook iets aanweziger mogen zijn (valt net dan telkens positief op). Acteerwerk wel heel sterk, met Kobayashi, Ogigami en Motai drie acteurs die uit Megane gelift zijn.

Een mooi tussendoortje, maar mist net de finesse om een klein meesterwerk te worden. Verder wel erg fijn, Japan heeft nood aan dit soort film.

3.5*

Zit best wat in.

Wel een beetje jammer dat het weer zo'n "ziekte-romance" is, daar zijn er de laatste jaren véél te veel van gemaakt in Japan. Er hangt ook af en toe een TV-sfeertje, dat terwijl Hirano toch meermaals laat zien een goede regisseur te zijn.

Verhaaltje is best boeiend, al laat Hirano zich iets teveel vangen aan herhaling. Af en toe is het wel leuk om scenes terug te zien vanuit een ander perspectief (vaak ook in een langere versie die bepaalde zaken duidelijk maakt), maar sommige scenes komen tot 3 keer terug, da's wat teveel van het goede.

Qua sfeer is het goed, niet topmateriaal maar zeker meer dan behoorlijk. Af en toe een mooi shot, de muziek doet het verder ook goed. Alleen af en toe zo'n momentje waarbij je je afvraagt of er toch geen reclameblok komt.

Wat mij betreft mag Hirano nog een poging doen, dan met een plotje waar niemand ziek is en de romance eens op een andere manier kan ontspinnen, al moet gezegd dat hij op het einde wél afwijkt van de norm (meestal moet er toch iemand dood).

3.5*

Goed.

Echt hard gelachen heb ik niet. Wel een paar komische scenes (de sollicitatie inderdaad), maar verder niet veel gezien dat echt hilarisch moest zijn. Kan me voorstellen dat dit in een filmzaal érg vervelend moet zijn.

Kon me verder ook niet storen aan elementen als de ontvoering. Redelijk typisch Japans en een aardige tempowisseling zo halverwege de film.

Minder geslaagd is het nogal geforceerd samenkomen van drama tijdens "die ene nacht". Vond ik iets te direct en slordig. Ook visueel mist Kurosawa weer wat kracht, toch altijd erg wisselend in z'n films.

Zeker een aantal mooie scenes, waaronder de allerlaatste, maar iets teveel sleur tussen deze scenes heen om het tot een echt mooi drama te maken. De film wordt nooit echt goed, blijft redelijk braaf en wat te gewoontjes op de momenten dat hij echt zou moeten pieken.

Kan me dan wel weer inbeelden dat ze bij MidnightEye hier lovend over zijn. Genoeg thematisch gebral om weer een half boek te vullen voor Mes.

3.5*

Kleine tegenvaller.

Minamoto heeft een zeer mooie eerste film afgeleverd, maar daarna is het toch snel geminderd. Ook Tokyo Tower is wat matigjes voor een verder redelijk eenvoudig genre.

Hoewel het tempo best aardig is en de setting aardig stijlvol weet de film nooit echt te charmeren. Misschien omdat de personages iets te gelikt ogen en zich vaak ook nogal verwend gedragen. Het komt allemaal wat fake over.

Verder typische elementen zoals wat jazzy pop of een pianoriedeltje die niet kunnen verdoezelen dat er weinig chemie heerst. Ook visueel wat tegenvallend. Paar schaarse mooie shots, verder wel verzorgd maar knap wordt het nergens.

Grootste verschil is de rijke setting die Minamoto niet echt goed weet uit te buiten. 't Is verder wel een aardig filmpje, iets te lang en iets te grote tweedeling, maar slecht wordt het ook nergens.

Had gewoon veel beter gemoeten. Zo moeilijk is het niet, velen zijn hem reeds voorgegaan. Niet in het minst hijzelf.

3.0*

Beste Sono wat mij betreft.

Al heeft het er ook wel wat mee te maken dat Sono hier sterk de Miike toer opgaat. De atypische musical, het functioneel én komisch gebruik van CG, de gangwars, de gestoorde alles-kan humor en natuurlijk Riki Takeuchi ... geen best acteur maar in de juiste rol onaantastbaar.

Visueel erg mooie en sfeervolle film. De hip-hop esthetiek is duidelijk een uitgangspunt, maar het geweldige tracking shot in het begin maakt duidelijk dat Sono zich daar niet door laat vastpinnen. De muziek zelf is goed, de raps wel iets minder. Al hebben die mindere raps dan vaak ook wel een wat komischere inslag, waardoor het allemaal makkelijk te verteren blijft. Kan me alleen wel indenken dat echte hip-hop liefhebbers er iets meer van verwachten.

Verder gewoon fun fun fun. 2 uur overheerlijk escapisme, dat geen minuut te lang of te kort duurt, nergens verveelt en tot op het einde toe met leuke verrassingen blijft uitpakken. Al blijft het wat raar voelen dat Sono zich op Miike terrein begeeft ... Sono heeft toch andere kwaliteiten en Miike bewijst ook nog steeds niet afgeschreven te zijn, dus ergens voelt het een klein beetje overbodig aan. Gelukkig straalt dat niet echt af op de kwaliteit van de film zelf.

Puur genieten, 4.5* en een uitgebreide review

Blij dat ik eerst de filmversie gezien heb.

Hoewel ik moet zeggen dat Sono dit toch best goed geflikt heeft, aangezien zowat alle beeldmateriaal rechtstreeks uit de serie komt. Meeste live action series zijn nogal braaf en mak, dat kan je van deze in ieder geval niet zeggen. Dit is gewoon 100% Sono, een feest van blitse visuals, over-the-top actie en lekkere weirdness.

Ja, je merkt wel dat het van origine geen film is. De pacing is wat gek soms, visueel is het niet altijd even strak uitgevoerd (wel mooi, erg kleurrijk, knap camerawerk, maar een klein laagje blink ontbreekt soms) en het plot is aardig getrimmed, maar dat zijn dan veelal zaken waar ik niet zo van wakker lig.

Ik denk dat ik de serie zelf ook nog wel eens een kans geef, al is het maar om te vergelijken. Sono heeft er in ieder geval vlot 2.5 uur waanzinnig materiaal uit kunnen puren. Heerlijke achtbaanrit dit, met een paar onvergetelijke personages en een geweldige setting.

4.5* en een uitgebreide review

Jammer.

Tussen het pinku gebeuren z'n een klein, ruw diamantje. Geen film die bij mij 4* zou halen, maar wel eentje in de 3*-3.5* range. Zeze's talent is duidelijk, er is voldoende intrige en hoewel het allemaal aardig goedkoop oogt (maar da's eigen aan de pinku), weet hij toch enige visuele flair mee te geven.

Maar dat zijn enkel de tussenstukjes. Vanwege het pinku format is de film erg stop-and-go, en elke pinku scene doorbreekt de intrige telkens weer. Het helpt ook niet dat die scenes nogal ongeïnteresseerd en flauw geschoten zijn. Dat is nu eenmaal wat je krijgt bij dit soort films natuurlijk, maar die wetenschap maakt de film zelf er niet beter op.

Voor Zeze allicht een soort van vingeroefening voor het serieuzere werk. Zo voelt het ook echt. Braaf z'n nummertje opvoeren zodat hij voldoet aan de regels van het format, verder de film maken die hij wou maken. Allicht heeft het hem in z'n verdere carriere geholpen, maar het resultaat hier is erg matig.

1.5*

Geniale film.

Stuk beter dan The Machine Girl nog. Veel mooier, beter kleurgebruik, sterker camerawerk en véél gavere designs. Er lopen echt serieus geniale creaturen rond in deze film.

Blijft zwaar campy, met een stevige manga insteek ook, maar tegelijkertijd is het universum waar het zich afspeelt toch iets serieuzer en beter uitgewerkt. Vooral die scene waar mutanten geveild worden is echt sterk en zal me nog wel even bijblijven.

Verder erg veel bloedfonteinen, vaak ook erg gaaf in beeld gebracht. Toch wordt het zelden echt smerig, dus wie enkel voor de gore komt en dat liever in een serieuzere setting ziet kan hier best bedrogen uitkomen.

Geweldig entertainment verder, met weer een gedenkwaardige rol van Shiina (na Audition).

Glimlachende 4.5* en een uitgebreide review.

Twee keer viel een beetje tegen.

Hoewel .. kijkende naar m'n eerdere review is de conclusie eigenlijk redelijk hetzelfde. Best wat afgelachen met deze film, maar qua film is het niet zoveel. Het oogt allemaal erg goedkoop, de CG is wat vervelend zelfs en de film richt zich puur en alleen op de humor. Die is uiteindelijk net iets te one-note om de film zorgeloos te dragen.

Blijft wel grappig natuurlijk, Asano en Aikawa in compleet debiele rollen, die lekker lomp tegen elkaar aan lopen zeuren terwijl rond hen een zombie apocalypse losbarst. Asano's afro en Aikawa's kale kop maken het af, maar je moet de acteurs wel kennen om er ten volle van te genieten.

Maar verder … tja, niks eigenlijk. Het blijft wel amusant, vervelend is het ook zeker niet, maar de tweede maal is de verrassing er uiteraard wel af en dan verwacht ik toch een net iets betere afwerking. Het hoeft daarom niet meteen blockbuster kwaliteit te zijn, maar je mag toch zien dat de regisseurs minstens een beetje moeite gedaan heeft. Dan ontbrak hier vaak.

3.5*, halfje lager dus.

Vond het tegenvallen.

Voorop stellen dat ik geen enkele van de filmpjes Japans vond aandoen. Los van de acteurs en omgeving zijn hier duidelijk regisseur uit andere landen aan het werk. Op zich niet storend, maar viel me wel erg sterk op.

Tweede probleem met deze omnibus is dat met het gegeven Tokyo geen bal gedaan wordt. De stad wordt amper gebruikt, de filmpjes hebben er amper wat mee van doen. Coppola slaagde er ook al niet in, blijkt voor buitenlandse regisseurs toch erg moeilijk om echt wat met die stad te doen.

Laatste vaststelling is dat de filmpjes zelf wel typische omnibusgevalletjes zijn. Best aparte ideetjes die goed uitgewerkt kunnen worden binnen de korte tijd. Maar die uitwerking ... mjah.

Filmpjes zelf dan. Gondry verraste me een beetje met de casting van Fujitani. Gondry doet uiteindelijk nog het meest me de stad en pompt vooral in het begin wel wat sfeerbeelden in de film. Maar verder is het niet zoveel soeps. Camerawerk is opvallend on-Japans en werkt ook niet al te best, de omslag leek eigenlijk nergens op en zat qua tempo ook compleet verkeerd. Daarnaast ook enkele vervelende details zoals de film in de film (haha?) en het gemijmer over de te kleine flatjes. Weinig verheffend allemaal, en opvallend pover uitgewerkt. 2.5*

Wat Carax met z'n film van plan was, geen idee, maar ik zat vooral met plaatsvervangende schaamte te kijken. Deed mij in het begin wat denken aan The Idiots van Von Trier, daarna werd het eigenlijk alleen maar irritanter met het braltaaltje en de eindeloze vertalingen. Visueel iets eigener maar compleet falend. Vervelende typetjes, vreselijk slecht uitgewerkt uitgangspunt en vooral absoluut charismaloos. Jammer, aangezien het wel de meeste aparte was van de 3. 1.5*

Bong doet het nog het leukst, hoewel ook zijn entry meer neigt naar de Koreaanse dan naar de Japanse cinema. Visueel wel meteen een pak aantrekkelijker. Mooi kleurgebruik, hoewel misschien iets te soft/hip. Koreaanse vond ik vooral in het acteerwerk van de hoofdrolspeler zitten. Verder een fijn verhaaltje, maar ook hier weer het idee dat het in Japanse handen tot veel meer had kunnen leiden. Wel de beste van de 3. 3.5*-4.0*

Nu hou ik wel van onmibus projectjes, dus als een kleine 4.0* mijn hoogste cijfer is dan schort er toch wat aan. Enkel de uitgangspunten zijn best apart, de uitwerking is gewoon niet al te best, zeker bij short 1 en 2. Bong haalt er nog het meeste uit, maar weet uiteindelijk ook maar een schim van het betere Japanse werk neer te zetten. Met Tokyo wordt verder weinig tot niks gedaan. Gemiste kans voor een omnibus die Tokyo! heet vind ik dan.

Mnee, had veel meer moeten zijn. Bong vond ik nog wel positief, de andere twee bakken er niet al te veel van.

2.0*

Blijft prachtig.

Dit weekend nog maar eens herkeken. De eerste 15 minuutjes blijven altijd even wennen. De traagheid, het gebrek aan duidelijk drama en de rust die deze film uitstraalt hebben even nodig om in te werken. Daarna is het gewoon weer bijna twee uur vol genieten.

Visueel blijft het fraai. Niet in-your-face maar stijlvol en delicaat. Zelfde mag gezegd worden van de soundtrack en het acteerwerk. Maar het is toch vooral het contrast tussen de eenzaamheid en social contact wat deze film zo universeel mooi maakt.

Wat me verder ook altijd erg blij maakt is dat deze film niet sterk positief of negatief oordeelt, maar eigenlijk zeer neutraal tegen z'n thematiek aankijkt. Hoewel de personages allen worstelen met eenzaamheid, is er even vaak berusting en zelf even kunnen genieten van het alleen zijn.

Blijft voor mij het mooiste "typische" Japanse drama en ongeëvenaard in z'n genre. Eigenlijk hoort Dolls dat te zijn, maar dat vind ik toch iets meer een "Kitano-film".

5.0* en een uitgebreide review

Blijft érg indrukwekkend.

Gesteld dat je genoegen neemt met de actie in deze film. Het acteerwerk en het plot zijn echt niet best, de soundtrack is vooral erg generiek en weinig opvallend. Het is duidelijk dat Pinkaew z'n bahts elders heeft willen besteden.

Deze film blijft gewoon de overtreffende trap van Ong-Bak, een film die al stevig wist uit te pakken met geweldige martial arts scenes. De action cinematography is gewoon super, Jaa is een acrobaat van jewelste en eigenlijk is elke actiescene wel raak.

Eéntje voor de martial arts liefhebber. Qua actie bijna onovertroffen, de rest van de film heeft er alleen wel wat onder te lijden.

4.5* en een uitgebreide review