Opinions

Degelijk.

Uiteraard zitten er een paar brakke 3D effecten in. En ja, het touwtjes werk is niet geweldig. Misschien kan Pinkaew eens een tripje naar Hong Kong overwegen voor wat pointers. En de CG ziet er meermaals erg slecht uit. Lelijke ontploffingen en een paar knullige treintjes ... het had allemaal niet gehoeven.

Maar daar tegenover staat dat het op 80 minten bijna continue actie niet zo heel veel voorstelt. Het merendeel is nog steeds ouderwets knokken, en daarin stelt Jaa gewoon niet teleur. Yanin komt er wat bekaaider vanaf, Crump doet aardig mee maar mist wat presence.

Verder minder te spreken over de rol van RZA en die chief of Interpol (als dat geen Nederlander was? Kent iemand hem?), sowieso hoeft die hele internationalisatie niet, helpt ook geen hol, zouden ze ondertussen toch al mogen weten. Ook het visuele is al eens beter geweest in een Pinkaew, voornamelijk dat de editing schiet soms serieus tekort. Er wordt vaak op rare momenten geknipt, waardoor de moves niet 100% tot hun recht komen.

In vergelijking met Pinkaew's eerdere werk valt er aardig wat op aan te merken (de grote budgetten terug in de kluis?), maar los daarvan valt er ook nog steeds genoeg te genieten. Véél actie waarvan het grootste gedeelte gewoon erg tof en vermakelijk is. Paar geniale moves gezien, gestoorde achtervolging weer in het begin van de film en verder een hoop geknok.

Pinkaew behoort niet meer tot m'n favorieten, maar z'n films gaan er nog steeds vlot in.

3.5*

Flauw.

Eigenlijk niet zoveel meer dan een vrouwelijke Indiana Jones clone, al moet je tegenwoordig blij zijn dat ze niet gewoon een vrouw hebben genomen om Indiana Jones te spelen. Niet dat het veel uitmaakt verder, goede cinema levert het niet op.

Film speelt zich in Japan af, maar ik heb volgens mij geen Japanner gezien. Wel een hoop Chinezen, waarbij Daniel Wu zo'n beetje de Ken Watanabe van China aan het worden is. Ach ja, het zal wel goed zijn voor de kijkcijfers in Azië, maar de film doet maar weinig moeite om te verdoezelen dat er vooral commerciële belangen achterzitten.

Jammer dat de mysteries redelijk duf zijn, de traps nogal kinderachtig en de actie verder weinig spannend. Het is een film die braafjes een geijkte formule volgt en daar zo weinig mogelijk van wil afwijken, nog zo weinig mogelijk creatief wil zijn met die genre elementen. Bandwerk dus, op alle mogelijke manieren. Ook hier valt trouwens weer op hoe vreselijk "kind-vriendelijk" de gehele film is, de gemiddelde gamer is toch echt al wat meer gewoon.

Vikander is verder geen slechte actrice, maar dit soort rollen mag ze de volgende keer toch aan haar voorbij laten gaan. Ze brengt het er maar karig vanaf.

1.0*

Uiterst trieste en slechte 'going through the motions' film die op alle vlakken onderuitgaat.

Belabberde acteerprestaties, lachwekkende soundtrack en een ditto verhaaltje. Veel van deze suspense films worden gered door de sfeer, maar dit lijkt echt meer op een 90 minuten durende ongeïnspireerde aflevering van een lowbudget TV serietje.

0.5* voor een smaakloos niemendalletje.

Random Tomie.

Ik heb al best wat Tomie films gezien, maar memorabel is de reeks nooit en heb ze ook nooit echt in volgorde gezien. Geen idee of het als reeks dus veel steek houdt, in ieder geval zijn de afzonderlijke film makkelijk apart van elkaar te zien.

Zo heel serieus of goed uitgewerkt is het ook allemaal niet. De Tomie legende wordt hier nogmaal bovengehaald, maar 72 minuten bleek zelfs nog te lang om er één verhaal van te maken, dus ditmaal gewoon 3 aparte verhaaltjes. Op zich niet eens zo heel slecht, zo zit er toch nog wat variatie in.

Voor het geweldige camerawerk, het acteerwerk of de sfeervolle muziek hoef je het niet te doen, toch weten vooral verhaaltje 2 en 3 nog wat sfeer op te wekken. Het helpt ook wel dat het allemaal best vlot is en niet nodeloos lang aansleept.

De Tomie reeks blijft iets apart. Er zit veel te weinig kwaliteit in het concept, maar op de één of andere manier zijn er toch tal van films ronds de Tomie legende gemaakt. Anderzijds, veel zullen deze films niet gekost hebben en die Japanse suspense deed het vroeger goed, los van kwaliteit.

2.0*

Leuk!

Nooit een geweldig grote Tomie-fan geweest, en zag het ook eigenlijk niet zo zitten met Iguchi achter het stuur. Toch niet het type film waar hij bekend voor is, eerder het type film waar hij zich met z'n Sushivriendjes tegen verzet heeft (less is more).

Al moet gezegd dat Tomie wel een beetje tussen beide werelden inzweeft, en Iguchi blijkt zich ook perfect te redden hier. Ook zeker in het wat meer suspense-rijke begin, had ik niet verwacht. Hoe verder de film vordert hoe weirder het allemaal wordt, en dan schakelt iemand als Iguchi natuurlijk heel makkelijk.

Vlot en lollig horrortje, met aardig wat memorabele beelden en scenes. Acteerwerk is niet al te best, maar de film ziet er verder oké uit en bevat genoeg toffe ideetjes om z'n korte speelduur aangenaam vol te maken.

Leuke verrassing dus, al is deze waarschijnlijk nog steeds wat té weird voor het grote publiek. Toch is het wel mijn favoriete Tomie.

3.5*

Volgens mij de eerste Tomie die visueel iets voorstelt. Vooral de belichting vond ik bij momenten wel mooi.

Acteerwerk is echter compleet brak en naast het "horror" gedeelte echt een hoop vreselijk drama in de mixer. Al bij al nergens eng of spannend, vaag verhaal (maar da's nu eenmaal de Tomie saga) en leuk om die ugly guy weer een keer te zien.

Verder wat ondermaats horror filmpje dat visueel aardig is.

2*

Beperkte houdbaarheid.

Ben nooit echt zo'n fan geweest van die Japanse less is more hype, blijkt ondertussen ook wel dat de houdbaarheid van die film niet echt optimaal is. Nu nog gaten vullen uit bepaalde reeksen is iets te laat, zo blijkt ook bij het bekijken van deze film.

Ziet er allemaal troosteloos uit. Visueel erg lelijk, maar dat hoort natuurlijk bij het (sub)genre. Eerste uur is te traag, spannend wordt het nergens en qua acteerwerk is het ook allemaal niet al te best. Het enige wat deze film bij momenten nog draaglijk maakt is de soundtrack, die is sfeervol en positief aanwezig.

Laatste half uur leeft de film iets op, maar er zijn betere Tomie films (althans, vroeger vond ik ze beter). Misschien dat ik de overgebleven twee ooit nog wel bekijk, maar er zit zeker geen haast achter.

1.5*

De eerste vond ik werkelijk niks (0.5*), deze viel een pak beter.

Enkele zeer mooie en sfeervolle scenes, jammer genoeg hield het daarmee wel op. Nergens wordt het echt eng, nergens echt spannend en de clichés (misschien ook wel door het overaanbod) komen allemaal weer boven.

Aardige film, maar nergens geweldig. Er zijn veel betere in het genre suspense, wat deze verder redelijk overbodig maakt, aangezien hij werkelijk niks toevoegt. Heel nipte 3*, verveeld heb ik me zeker niet, en toch enkele zeer sfeervolle scenes gezien.

Erg matige reeks dit.

Zelfde regisseur als het origineel en ook in deze film komt het allemaal niet echt uit de verf. Ziet er lelijk uit, nergens eng, spannend of goor. En hetzelfde verhaaltje voor de zoveelste keer herhaald.

Paar aardige scenes en duurt gelukkig erg kort. Dat is't dan ook zo'n beetje.

1.5*

Te goedkoop.

Iets waar wel meer films in deze reeks aan lijden. Er zitten een paar leuke scenes in (met het ijs) en leuk om die pa weer een keer aan het werk te zien.

Maar verder niet goor, noch spannend, noch een boeiend verhaal. Typîsch horrorreeksafleveringfilmpje dat weinig boeit maar enkele degelijke scenes kent.

1.5*

Slechte film die "gered" wordt door de muziek.

De muziek is wel erg aanwezig en nogal opdringerig, maar vond het best leuk en sfeervol klinken allemaal. Gelukkig maar, want de meeste sfeer komt uit die hoek, verder is het allemaal best matig. Het groene licht is ook nog wel grappig, maar vele scenes zijn erg fout in elkaar gedraaid en ogen zwaar goedkoop.

Acteerwerk is ook uiterst brak en sommige ideeên komen ook echt niet naar voren op film. Zo is de telepatische typmachine vast leuk als je dat ding zelf kan inbeelden, maar in de film ziet het er belachelijk uit.

Film ontspoort jammer genoeg nog op het einde, met een uberbelachelijk ruimteschip en te domme aliens. Wat zag dat er allemaal goedkoop uit, verkloot ook voor een deel de opgebouwde sfeer uit het eerste deel.

Best vermakelijk omdat de opbouw redelijk sterk is en de muziek voor aardig wat sfeer zorgt, maar visueel erg karig en goedkoop aangekleed en het einde is echt niet om aan te zien.

1.5*

Degelijke Aoyama.

Een redelijk typisch drama met moord verhaaltje dat jammer genoeg wat tegengehouden wordt door een nutteloos aanhangsel. Vanaf het moment dat moeder meegenomen wordt door de politie is de film eigenlijk gedaan, maar dan gaat het nog goed een kwartier door. Kost de film toch wel een halve ster.

Wel een leuke setting. Komt allicht door het kijken van Yanagawa Horiwari Monogatari, maar die Japanse dorpjes met hun kanaaltjes hebben best aan charme gewonnen. Aoyama brengt een aardig grimmig drama, niet heel bijzonder maar wel kundig uitgevoerd.

Braaf volgens de gangbare Japanse stijlkenmerken, behalve dan misschien de wat groezeligere soundtrack. Geen noize, wel wat dark ambient die een streepje extra sfeer met zich meebrengt. VIsueel is het vooral solide, met een paar mooie shots en fijne kadrages, maar niet bepaald opvallend.

Aoyama blijft een wat taaie regisseur voor mij. Maakt altijd wel interessante films, de ene vaak net wat beter dan de andere, maar écht geniaal wordt het zelden (slechts 1 maal 4*). Kijk altijd wel uit naar een nieuwe film, maar echt overdonderen doet hij zelden. Dit is een standaard filmpje binnen z'n oeuvre. Leuk om eens gezien te hebben, het drama werkt, maar te weinig onderscheidend van een hoop soortgelijke films.

3.0*

Ugh.

Anderhalve keer gezien, omdat ik de eerste keer schaamteloos in slaap gesukkeld was. Achteraf bleek ik weinig boeiends gemist te hebben, jammer dat je zoiets al slapend toch niet een onbewust kan registeren. Zou een hoop tijd kunnen besparen.

Echte kinderfilm dit, onder een vette, stroperige Disneysaus bedolven. Braafheid boven, een flauw toekomstbeeld (ook meer fantasy) en een zwaar opgeblazen soundtrack die het allemaal nog wat meliger maakt. Mnee, ik heb niet bepaald kunnen genieten van deze film.

Ook de jonge acteurs waren onuitstaanbaar, Clooney draait vooral op automatisch. En zo duurt het allemaal veel te lang, is het wel erg moralistisch en worden leuke momenten wel érg hard ingekort (zoals de vernieling van de Aarde, zag er goed uit maar meer dan wat secondenflitsen krijg je niet te zien).

Verhaaltje boeit verder ook niet, vervelend filmpje. Maar wat wil je met Brad Bird aan het roer.

1.0*

Een film die niet stuk te krijgen is.

Ondertussen ook al talrijke keren gezien, maar de lieflijke en kleurrijke wereld van Miyazaki verveelt niet. Zo zie ik hem trouwens het liefst, mooie fantasie elementen en een beetje kritisch, maar nergens episch of overdreven. Subtiliteit past Miyazaki het best.

Totoro blijft een geniaal wezen, maar ook de gedragingen van Mei en Setsuko zijn perfect verbeeldt. Sterke animatie, cleane stijl en mooie luchten, de typische Ghibli zaken zitten er allemaal in.

De perfecte feel-good film, erg simpel, weinig drama, maar daar zit nét de kracht van de film.

4.5* blijven dik staan, uiteraard ook met een uitgebreide review

Kon dit best waarderen.

Directe maatschappijkritiek zie ik er niet echt in, zou althans niet weten wat de achterliggende moraal zou moeten zijn. Bates lijkt gewoon de generatiekloof te gebruiken om lekker irritante personages te creëren en die tegenover elkaar te pitchen. Een robberje zeikerige millennials vs grumpy babyboomers met een streepje melige hippies on the side. Dat de personages dit aangezet zijn maakt dat alleen maar leuker.

De combinatie horror en comedy werkt ook naar behoren, aangevuld met wat absurde momentjes. Een echte kant kiest Bates niet, maar dat vind ik ook niet nodig. De humor is lollig genoeg, de humor lekker gemeen en de film zelf is voldoende twisted.

Patrick doet het ook geweldig, de rest van de cast vond ik dan iets minder. Ook de visuele afwerking laat soms een klein beetje te wensen over, vooral wanneer Bates in de tussenscenes alles aan elkaar probeert te knopen. Soundtrack is wél een dikke plus trouwens, een voorbeeld voor een hoop andere films.

Mist net wat finesse voor een echt hoge score, maar vermakelijk is het zeker. De vergelijking met Excision heb ik verder geen enkele keer gemaakt, vind de films meer dan verschillend genoeg om ze netjes naast elkaar te laten bestaan.

3.5*

Danny Pang volgt de stroom.

Na zijn vlucht uit Thailand, nu de vlucht uit Hong Kong. Bestemming: China. En net zoals legio andere bekende Hong Kong regisseurs heeft hij het niet zo makkelijk z'n stempel te drukken op deze film. Behalve dan misschien naar het einde toe.

De opbouw is relatief doorzichtig. Iets té doorzichtig misschien, waardoor je na een tijdje wel begint te verwachten dat er nog een twist achter de doorzichtige twist zit. En ja hoor. Echt verheffend is het niet, maar de uitvoering is wel redelijk.

Als horrorfilmpje werkt het nooit helemaal, wat vreemd is aangezien Danny Pang toch echt wel de kneepjes van het vak kent. Maar de spannende scenes zijn gewoon niet eng genoeg. Gelukkig is de film wel sfeervol, met aardig acteerwerk, een mooie locatie en een grim verhaaltje.

Geen idee wat broertje Oxide tegenwoordig uitspookt. Misschien zag die het reisje naar China niet zo zitten. Ik kan hem eerlijk gezegd niet echt ongelijk geven, want ook broer Danny brengt het er niet super vanaf. 't Is uiteindelijk wel een degelijke mystery/horror, maar Danny kan ze beter maken. Laat de Chinese film maar aan de Chinese regisseurs.

3.0*

Knap.

Meestal worden dit soort films door bekende namen geregisseurd, om als eerste film hiermee op de proppen te komen moet je toch wat kunnen. Probleem met films als deze is dat ze al een tijdje niet meer zo op actie en martial arts gericht zijn, daar waar de wat oudere Yimou Zhang films dat wel waren. Volgens mij de enige verklaring waarom ze doorgaan zo laag scoren.

The Assassins is een film die draait rond strategie en subtiele manipulatie, eerder kenmerken die doen denken aan Yakuza of Triad films. Het manipuleren en tactisch laveren van krijgsheren om op het hoogste schavotje te komen. Fat speelt z'n rol écht geweldig, een cool personage dat kracht en vernuft uitstraalt.

Verder prachtig vormgegeven en de gehele lengte boeiend. Enkel de soundtrack is wat braafjes (zoals wel vaker), maar da's echt het enige negatieve dat ik bij deze film kan bedenken. Fans kunnen zich zeker ook wagen aan White Vengeance.

4.0* en een uitgebreide review

Aardige film van Hou.

Beter dan ik eigenlijk verwacht had. Waar een oude Tsai eigenlijk maar weinig waarde heeft voor mij weet Hou toch een mooi sfeertje neer te zetten.

De film oogt vaak zonnig en samen met de luchtige muziek krijgt de film een erg zomerse sfeer. Doet soms zelf een erg klein beetje denken aan Miyazaki.

Visueel is het aardig, Hou weet de camera te plaatsen, maar de meerwaarde die het visuele in zijn latere films hebben is hier nog grotendeels afwezig. Veel meer dan kundig strak observeren doet Hou niet.

Verder veel drama op typisch Aziatische wijze verhaald. Veel losse scenes tussendoor die binnen het geheel meer dan hun doel bewijzen.

Film duurde mij iets te lang, ook redelijk typisch. Toch was het nergens vervelend en wist de film de gehele tijd te boeien. Einde was een beetje vreemd, met een zachtaardig muziekje, wat tegenslagen in voice over vorm en een rottende oma. Toch is het wat Ramon zegt, ondanks alles toch een warme film.

Leuk om een keer gezien te hebben, vooral Hou's tweede film spreekt me nu wel aan. Z'n eerste (gedoe met bendes) ben ik eigenlijk wat op uitgekeken. Ook meteen de mindere stukken van deze film.

Fijne film, al is het geen verhaal tegen Hou's latere meesterwerkjes.

Aardige 3.5*

Gewoontjes.

Ondanks dat de film dat absoluut niet probeert te zijn. Daar ligt dan ook de zwakte, want ondanks dat papa duidelijk het maffe karakter moet zijn, loopt hij een beetje verloren in een nogal droge, ongezellige film. Die twee werelden komen nooit echt mooi samen.

Het hele zakenwereldje wordt verder wel erg klassiek neergezet, de contrasten met de rest zijn ook net wat te typisch. Het drama is verder ook veel te zwak, de band tussen vader en dochter kon maar moeilijk bekoren, Het zijn allemaal zaken die hard gaan wegen, vooral wanneer je de film 160 minuten laat duren. Onbegrijpelijk wat mij betreft.

Gelukkig is de humor nog wel redelijk oké. Niet echt schaterlachen, maar wel een paar lollige, aparte momenten die de film ten minste nog een beetje memorabel maken. Niet genoeg om deze film echt te redden, maar ze fleuren hier en daar de 160 minuten wel een beetje op. Dat was hard nodig ook, want de rest is niet veel soeps.

2.5*

Fijn fijn.

Weer een keertje herzien. Jammer genoeg niet meteen in betere kwaliteit kunnen vinden, dat verdient de film wel, maar ook op DVD nog steeds absoluut de moeite waard. Ik neem aan dat het gewoon een kwestie van tijd is.

Zelden een film gezien waarin vorm, narratief en personages zo sterk op elkaar zijn afgestemd. De film is het boek, de film is Tony Takitani. Op papier lijkt het redelijk saai en wie moeite heeft met de afstandelijkheid of traagheid van Japanese dramas kan maar beter wat anders gaan kijken, maar het oog voor detail is echt indrukwekkend.

Het resultaat is een mooi en aandoenlijk drama, met licht-speelse toesten hier en daar (de voice overs voornamelijk), sterk acteerwerk, een mooi score en prachtig in beeld gebracht. Een film die zovele jaren later nog steed indruk weet te maken.

4.0* en een uitgebreide review

Wat een droefheid.

Ik ben er nog steeds niet echt uit of het eerste uur een slechte horror of slechte comedy moet voorstellen. Het achterlijke acteerwerk, de idiote dialogen en de slechte regie zijn baffling. Zelfs zou je het bewust zo maken zou het nog beter moeten.

Het tempo zit niet goed en ondanks dat logica niet meteen het belangrijkste element is in een film als dit, kan je het ook té belachelijk maken. Drie mensen zien een naakt meisje een meer in lopen, twee seconden later gaan ze wat anders doen want blijkbaar zijn ze allemaal zo geil dat hun hersensen compleet niet meer werken.

Stuertz presenteert z'n film alsof hij een groots regisseur is, maar uiteindelijk kopieert hij gewoon wat andere films uit het genre zonder enige professionaliteit. Het is dat het einde wel wat weet te brengen qua gore en smerigheid, zodat het geen complete, absolute ramp is, maar Stuertz faalt volledig als regisseur.

1.0*

Redelijk.

Zoals de meeste films van Yoshihiro Nakamura wel redelijk zijn. Hij weet vaak een redelijk luchtig, aangenaam waar weinig eigen toontje aan z'n films te geven, waardoor het erg lekker wegkijkt. Achteraf is er alleen betrekkelijk weinig om echt enthousiast over te zijn.

Deze film past perfect in dat plaatje. Een leuk verhaal over een dorpje dat een plan smeedt om er financieel weer bovenop te komen. Het grootste deel van de film gaat op aan het verzamelen van het geld, waarbij uiteraard de nodige problemen komen kijken.

Maar zwaarmoedig of taai wordt het nooit. Euvels worden snel overwonnen, de positieve noot is nooit ver weg en het einde laat zich ook wel raden. Enige uitschieter naar boven is denk ik Matsuda's rol, die weer eens laat zien dat hij toch vaak een meerwaarde is.

Leuk om een keertje gezien te hebben, maar meer is het niet.

3.0*

Robbins.

Kende de man niet, na deze docu ken ik hem eigenlijk nog steeds niet echt. Men richt zich vooral op de "shows" die hij doet, met heel af en toe een tipje van de sluier dat gelicht wordt. Op zich niet zo heel erg, zo boeiend zijn die "persoon achter" docs toch ook niet, maar dan moet er wel wat in de plaats komen.

Wie nood heeft aan dit soort types kan er misschien wel wat uithalen, ik zat toch vooral vol verbazing te kijken naar een troep aan mensen die als een kudde dit figuur volgen. Veel zinnigs zegt hij niet, maar zolang je maar doet alsof je alles weet is dat blijkbaar geen bezwaar.

Wat deze docu dan uiteindelijk is? Een promofilmpje voor Robbins denk ik. Mensen die dit zien en zeggen "goh, daar moet ik ook een keer naartoe!". Want enige substantie is er echt niet te vinden. Het is gewoon een opname van een show, als je een hekel hebt aan dit soort figuren vooral niet kijken.

1.0*

Best apart.

Alleen ben ik iets minder te spreken over de uitvoering. Leuk om een film in 5 lange takes te willen doen, maar het camerawerk heeft er toch echt wel onder te lijden. Verre van zuiver en het oogt soms nogal gekunsteld. Dan liever toch iets meer editing.

Ook het acteerwerk laat wat te wensen over. John Hawkes valt absoluut niks te verwijten, die doet het erg goed, maar de rest van de cast is nogal stuntelig en hoekig, wat de geslepen dialogen niet echt ten goede komt. Jammer, want Hauck mikt hoog en dat is best bewonderenswaardig.

Qua structuur is het inderdaad wat puzzelen. Niet mijn favoriete bezigheid maar uiteindelijk past het toch redelijk in elkaar. Vond de uitkomst van de puzzel uiteindelijk ook niet super boeiend, maar da's eigenlijk nog het minst erge.

't Is jammer, review klinkt wat negatief maar da's vooral omdat hier wat meer mee gedaan had kunnen worden. Als regisseur schiet Hauck nog tekort voor een film als deze. Op zich niet erg, 't is ook nog maar z'n debuut, maar dan hoop ik wel dat hij nog even bij dit soort kleinere films blijft en zich niet meteen door Hollywood laat inlijven.

3.0*

Leuk tussendoortje van Sippapak.

Geen groots regisseur, maar maakt geregeld toch wel leuke films. Dit is er zo ook wel eentje, al is het dan duidelijk een kleiner filmpje dat er niet echt bovenuit steekt. Niet meteen een film voor het grote publiek dus, maar liefhebbers van de Thaise film zullen hier wel weg mee weten.

De film heeft ook eventjes nodig om vol op gang te geraken, maar eens vertrokken is het een lief en warm romantisch avontuurtje. Een klein beetje drama erbij, maar het is toch vooral het warme karakter van de film dat de bovenhand haalt.

Visueel netjes in beeld gebracht, mooi en zacht kleurgebruik, enigszins idyllisch. Enkel het camerawerk had wel net wat beter gemogen. Acteerwerk is degelijk maar niet echt opvallend en het had ook wel wat korter gemogen. Echt lang zal de film niet bijblijven, maar Sippapak stelt zelden echt teleur.

3.0*

Hmm.

Ik vrees dat dit project iets té ambitieus was voor Chris Rock. Een film regisseren met als personage een lichte doordruk van zichzelf, gespeeld door zichzelf, in een showbizz setting? Kitano deed ooit iets soortgelijks met Takeshis natuurlijk, maar die staat wel een paar trapjes hoger op de regisseursladder.

Rock brengt het er ook weer niet dramatisch slecht vanaf. De structuur met het interview is losjes en leuk, hier en daar best een paar komische momenten (rond de promotie van de film, maar toch vooral DMX in de gevangenis) en een romance die wel aanslaat, maar nooit echt openbloeit.

Verder wel veel clichés die in een film als deze niet altijd even oprecht overkomen. Rock probeert toch wat dingen te doorprikken en dat werkt niet goed wanneer de film op bepaalde momenten zelf teveel de richting uitgaat van fake Hollywoodvermaak. Echt héél grappig wil het ook nooit worden, maar Rock is dan ook niet echt mijn type komiek.

Op zich wel een aparte film, maar het resultaat is een beetje vis noch vlees.

2.5*

Voor het eerst bewust gezien.

Ik denk dat ik de film vroeger ook wel gezien heb, maar veel staat me er niet meer van bij. Kan ook zijn dat ik toen enkel wat stukken op TV heb meegekregen. Toch maar eens een kans gegeven omdat hij van de hand van Tony Scott komt, en da's best goed te zien ook.

Geen idee of Scott een echte straaljagerfetish had, maar hij filmt er wel naar. De hele intro is een ode aan die beestjes. Tof en sfeervol, hij neemt er ook echt alle tijd voor. Zie je zelden in een Hollywoodproductie. Daarna wordt het alleen iets minder.

Met de gevechten niks mis. Best grappig om te zien waar series als Yukikaze de mosterd heeft gehaald. De gevechten in de lucht zien er nog steeds best tof uit, al valt het soms iets te veel op dat er wat geknipt en geplakt is. Die ondersteboven scene zal bijv. vroeger best grappig zijn geweest, ondertussen is het best lame.

Maar het is vooral Cruise en zijn dramatisch gebral op de begane grond die de film nodeloos vertraagt. Z'n daddy issues, de romance en de vriend die sterft ... het kon me echt niet boeien. Jammer, want visueel staat de film z'n mannetje wel. Over de soundtrack zeg ik liever niet al te veel, enkel dat ik het Top Gun theme zelf nog wel kon appreciëren. Verder kan je beter met het geluid af kijken.

Film met twee gezichten dus. Sterke vliegscenes die model staan voor heel wat later werk en nog steeds niet veel aan spankracht ingeboet hebben, de rest is gezemel van de bovenste plank.

2.5*

Vlot.

Da's zowat het enige wat deze films voor mij wel behapbaar maakt. Met het hele dansgebeuren heb ik niet zoveel, maar als ik het moet vergelijken heb ik toch liever Kelly (die wat creatiever was dan Astaire, terwijl Astaire toch meer estheet is), het kluchtige misverstandplotje hoeft voor mij ook niet.

Astaire en Rogers hebben genoeg chemie, Astaire vind ik als acteur echter wat te plastic. Leukste acteurs waren uiteindelijk in de bijrollen te vinden (de vrouw en butler van Hardwick zorgden voor wat geslaagde humor en luchtigheid). Ook die Italiaan was best grappig, wél erg fout trouwens.

Het is allemaal erg simpel, met een klassieke romance (maw het hele trouwgebeuren is weer een hoop armgetrek) en wat opgewekte liedjes. Maar het duurt niet al te lang en er is ook niet veel dat écht irriteert.

1.5*

Leuk.

Na Airplane! had ik niet zoveel zin meer in de films van het befaamde trio, maar een paar jaar later kriebelde het toch wel weer een beetje. Toen deze zich aandiende heb ik dan ook niet getwijfeld. En moet zeggen, het beviel een stuk beter dan de eerste film van dit trio.

Het blijft wel allemaal extreem flauw natuurlijk, maar da's ook de aantrekkingskracht van dit soort films. Dat zo ongeveer de helft van de grapjes niet echt werkt is ook niet zo erg, er zitten er namelijk zoveel in dat er altijd wel iets te lachen valt. Echt hilarisch is het nergens, maar er valt zeker genoeg te gniffelen.

Kilmer doet het best aardig, de rest van de cast is ondergeschikt aan de humor. Filmisch stelt het ook niet zoveel voor, maar een comedy komt daar bij mij nog wel mee weg. Als toetje beseft de film ook dat 90 minuten meer dan genoeg is voor al die flauwigheid. Veel valt er dus niet te klagen.

Binnenkort eens kijken of ik de rest van de heren ergens kan vinden. Al doe ik het maar rustig aan, teveel van dit is ook nefast voor de lol vrees ik.

3.0*

Degelijk.

Met de Olympische Spelen volop aan de gang is het best leuk om dit soort docus eens te kijken. Na T-Rex (vrouwenboksen) deze Top Spin (vrouwen tafeltennis) maar eens een kans gegeven. Iets minder sociaal drama, iets meer de sport zelf centraal.

Beetje confronterend is het wel, want bij de Olympische Spelen denk je toch dat de creme de la creme van een bepaalde sport het mag uitvechten. Kijkende naar T-Rex en deze Top Spin moet je je daar toch wat vragen bij stellen. Het oogt allemaal wat kleinschalig en amateuristisch. De spelers die gevolgd worden zijn amateurs en werken eigenlijk maar naar één doel toe. Of ze daarna doorgaan met hun sport is verre van zeker. Beetje vreemde gewaarwording toch wel.

Ben verder niet zo op de hoogte van het tafeltenniswereldje, maar het is duidelijk dat de Aziaten overheersen. Zelfs op die Amerikaanse kampioenschappen zijn het bijna allemaal Aziaten die top zijn. Daarom ook wel leuk dat Landers gevolgd wordt.

Verder simpele docu. De ouders komen een keer aan het woord, de topspelers en speelsters komen ook een paar keer aan het woord, verder wordt hun weg (of net-niet weg) naar Londen 2012 gevolgd. Echt héél boeiend of enerverend is het niet. Na de docu nog even gechecked, enkel Lily Zhang heeft volgens mij Rio 2016 gehaald, blijf dat toch het meest opvallend vinden aan deze docu.

Wel een keertje oké om te kijken, duurt verder ook niet te lang, maar 't is allemaal redelijk basic.

2.5*