Opinions

Leuke opvolger, maar wel voor de echte anime fan.

Nogal wat fanservice. Met een duidelijke knipoog gebracht, al kan ik aannemen dat wanneer je niet al te veel anime kijkt het niet echt opvalt.

Verder leuk geanimeerd. Best mooie stijl wat mij betreft, een fijne upgrade van het origineel. Zijn wel wat overeenkomsten tussen beide series (raar dat de eerste nog niet op MM staat trouwens) al blijft het toch een serie die makkelijk op zichzelf te volgen is.

Vooral leuk de steeds escalerende vervolgen die uitspinnen in een geschift "het helaal naar de klote" climax. Al is dat niet zo vreemd in anime.

Vooral voor de fans, en dan zeker diegene die het origineel kennen maar ook nog de recentere stijl kunnen appreciëren. Beetje beperkt doelpubliek vrees ik, maar vond het erg leuk vermaak.

4.0* en een uitgebreide review.

Matig.

Zo'n blauwdrukje voor de films waar Takashi Ishii later furore mee zou maken. Het is een pinku, maar dan wat stijlvoller neergezet. Ishii zou het nog een stuk beter doen, maar de basis vind je al duidelijk terug in deze film. Voor de liefhebber dus zeker wel de moeite.

Toch is het allemaal wel wat braver. Het speelt zich af in het S+M milieu, maar zo heel freaky wordt het niet. In die tijd was het misschien nog net wat spannender allemaal, anno 2018 valt dat best mee. Daarmee redt de film het dus niet, wat jammer is wat het hele eerste deel gaat daar zowat aan op.

Deze film is verder wel een stuk gestileerder dan de gemiddelde pinku, maar ook daar had het best wat meer mogen zijn. Murakami neemt geregeld de tijd om ook de stad even in beeld te nemen, maar echt veel indruk maken die scenes ook niet.

Naar het einde wordt het net allemaal wat boeiender, maar deze film was me toch iets te flauw.

2.0*

Tweede Miike.

Maar qua release wel haasje over gespeeld met Red Hunter. Niet dat het allemaal zoveel uitmaakt. De eerste 10 Miikes waren toch vooral inlopers. Films waarin hij het vak onder de knie probeerde krijgen.

Waar Red Hunter vooral een actiefilm is, kan je deze Eyesight Junction misschien nog wel het best vergelijken met een wat makkere Hentai Kamen meets Rug Cop. Dat betekent wat weirde Japanse humor als uitgangspunt in een verder redelijk normaal politiefilmje. Deze film moet het wel duidelijk afleggen tegen z'n lateren broertjes.

Visueel weer lekker lelijk 4:3, bijgestaan door een povere videolook. Een wat goedkope soundtrack en mak acteerwerk doen de film ook niet veel goed. De humor is klassiek Japans (bloedende neuzen enzo), gelukkig is het trio van turnende politieagentjes nog wel geinig. Ze zorgen er in ieder geval voor dat de vaart er inblijft en het nergens saai wordt.

Net zoals Red Hunter zie je hier al schimmen van Miike's latere genie, maar geweldig is het allemaal nog niet. Voor de liefhebbers wel leuk om eindelijk een keer te kunnen kijken, maar afgezien van een paar lollige scenes vooral inloopwerk.

1.5*

Fijne herziening.

Wist niet zo heel goed wat te verwachten, omdat het toch al erg lang geleden was, en omdat het ook niet de meest eenvoudige kortfilmpjes waren. Maar ik vond het een erg aangenaam uurtje film, met veel variatie en telkens kortfilms die toch iets unieks te bieden hadden.

Enkel het vierde filmpje is wat problematisch. Een klassiek manzai setje, maar zonder ondertitels valt er weinig aan te beleven. Twee mannetjes die de hele tijd een dialoog onderhouden. Nu zijn subs ook geen sleutel tot succes, want het is een erg specifieke stijl van comedy, die toch wat ervaring vergt.

Maar de rest is erg goed. Veelal zonder plot, maar met een mooie mix van beeld en geluid. Sfeerfilmpjes die zichzelf verschillende stijlen aanmeten, maar nooit saai zijn of tegenvallen. En buiten die ene dan, allemaal zonder dialoog, dus makkelijk te kijken.

4.0* en een uitgebreide review

Lijkt wel of we een andere film gezien hebben.

Fijne Britse horror. An sich inderdaad niet echt origineel. Schoolsetting en geest/revenge thema zijn niet bepaald nieuw in het horror genre. Toch is het best apart dat een halve zombie/geest lekker fysiek wraak komt nemen op z'n pestkoppen, zonder dat de film in comedy of luchtigheid vervalt.

Visueel lekker grijs en Brits, ook de soundtrack was opvallend aangenaam. Beiden niet meesterlijk en een iets strakkere afwerking had de film zonder twijfel net dan nodige beetje extra gegeven, maar zeker bovengemiddeld.

Verder vind ik het Brits gepeupel ook een stuk snediger en smeriger dan hun Amerikaanse tegenhangers. Vond de personages dan ook best goed meevallen, er zitten een paar echte gemene klootzakjes tussen..

Leuke horror film, die een rustige aanloop neemt, redelijk vaag blijft rond het exacte hoe en op het einde toch nog aardig bloederig uit de hoek komt. Had er niet zoveel van verwacht, al helemaal niet op basis van de score hier, maar viel eigenlijk 100% mee. Ook niet de eerste keer.

Net niet vlot en strak genoeg voor 4.0*, maar een klein halfje minder is wat mij betreft dik verdiend.

3.5*

Zo ongeveer wat ik ervan verwacht had.

Wat deze film rechthoudt is de animatie. Met veel precisie en gevoel worden kleine gebaren en acties perfect weergegeven. De animatie is erg detaileerd en oogt extreem natuurlijk, zonder daarbij te vervallen in overdaad. Dat levert af en toe wel een mooi moment op.

De tekenstijl vond ik wat minder. Oogt vooral iets te abstract en sluit niet echt mooi aan bij de animatie zelf, maar dat heb ik wel meer bij Europese animatiefilms. Had liever gezien dat het als geheel ofwel wat gedetailleerder, ofwel wat minimalistischer was geweest.

Soundtrack is wat mij betreft één van de grote negatieve punten. Zo subtiel de animatie is, zo bombastisch de soundtrack. Veel te aanwezig, veel te klassiek, veel te braaf. Emoties worden door de strot geramd, net terwijl de rest van de film zo low-key mogelijk probeert te zijn.

Verhaaltje deed me ook niet zoveel. Het is vooral veel "man doet dingen" met halverwege een wat arthouse twistje erin, die op het einde nog eens extra in de verf dient te worden gezet. Enige binding met de hoofdpersonages bleef uit, die 80 minuten waren dan ook meer dan genoeg.

Gelukkig is er de mooie animatie, verder een te keurig en te braaf arthouseniemendalletje.

3.0*

Pover.

Even kort door de bocht heb je mainstream cinema en arthouse cinema. Op zich is de opzet best sterk, maar de film moet zich meten met Les 7 Jours du Talions (enorm veel overeenkomsten) en in de bovenstaande vergelijking staat The Tortured gelijk aan mainstream en 7 Jours aan arthouse. Deze film komt dan ook op alle fronten flink tekort.

Deze film goed vinden staat niet garant voor het goedvinden van 7 Jours, zoveel mag wel duidelijk zijn. Qua stijl en boodschap is die film een stuk minder toegankelijk, maar een aanrader blijft het zeker wel.

The Tortured is nogal melodramatisch. Daarbij is het koppel hoofdpersonages redelijk lomp, voelen de gebeurtenissen nogal fake aan (die kidnap) en mist het torture gedeelte gewoon wat punch. Het blijft een redelijk afstandelijk, soms bijna wat saaiig gebeuren.

De flashbacks in het begin begonnen al redelijk snel te vervelen, het middendeel is ridicuul en het martelen weinig enerverend. Krijg je nog een twist op je dak die eigenlijk niks verder aan de film toevoegt en enkel wat geforceerd overkomt. Visueel verder wel oké en als de muziek niet schallend emotioneel probeert te zijn is het sounddesign ook nog wel te pruimen.

Echt slecht zou ik deze film niet willen noemen, gewoon een goedkope remake gericht op doorsnee Amerikaanse kijkertje. Dat is het uiteraard feitelijk niet, maar zo voelt het in ieder geval wel aan. Dat maakt deze film vooral erg overbodig.

2.0*

Fijn drama.

Wel wat ruw afgewerkt en het springt er niet echt uit tussen die honderden andere Japanse dramas, maar het wordt best open en eerlijk gebracht waardoor het filmpje wel charmeert.

Typisch verloop, met een personage dat door gebeurtenissen in het verleden een eigenaardig trekje ontwikkeld heeft. Het verloop van de film helpt haar daarmee te dealen, waarna ze op het einde vaarwel kan zeggen tegen haar eigenaardige gedrag. Helemaal niks nieuws dus.

Wel fijn geacteerd, visueel te karig en ook de soundtrack had mooier gekund, maar het ingetogen en rustige sfeertje kijkt lekker weg. Een soort van Hiroki-light dit, heb wel het gevoel dat hij met dit materiaal wat meer gekund zou hebben.

3.5*

Oef.

Ik heb normaal wel vertrouwen in Shinsuke Sato, maar hier gaat het toch even mis. Hij weet normaal wel raad met "onnozele" verhaaltjes, maar bij deze film is de balans compleet zoek. En da's toch jammer, want met een speelduur die boven de 2 uur ligt is het toch doorbijten.

Het begin doet zelfs een beetje denken aan Jin-Ro, verder ook een nogal zwaarwichtige quote over het belang van boeken en censuur. Daarop wordt voorgebouwd om een wat vreemde premisse uit te werken. Een censuur-leger dat boeken in beslag neemt en een bib-leger dat boeken in bescherming neemt. Beiden zijn gemilitariseerd.

Da's allemaal nogal serieus, maar het verhaal draait rond één of andere lollige cadet die op zoek is naar haar grote liefde. De uitwerking is redelijk kinderachtig, het verloop van het verhaaltje slaat verder echt nergens op. Als ik het goed heb is het ook gebaseerd op een manga of anime, maar de vertaling naar live action is gewoon mislukt.

1.5*

Na m'n RoboCop herziening had ik er toch wel wat van verwacht.

Jammer dat afgezien van Verhoeven's semi-gore de film niet meer is dan een kinderavontuurtje. Van de kartonnen futuristische wagentjes tot de in een atelier voor mindervaliden in elkaar geknutselde ruimtescheepjes, het zag er echt totaal brak uit.

Arnold doet het belabberd en weet vooral niet grappig te zijn. De rest van de cast is wel oké, vooral de bad guys dan. Vroeger vond ik het allemaal wel tof, die mutanten enzo. Maar nu die fascinatie over is, blijft er erg weinig over, behalve een saai en afgehaspeld sci-fi verhaaltje (zou het nu toch een droom zijn of niet. Boeiend hoor!).

Te kinderachtig, te weinig komisch. 2*

Vermakelijk.

Ben geen grote fan (meer) van het origineel, dus dat kon deze film al niet meer verkloten. Op zich ook wel blij dat ze voor een iets serieuzere (in toon dan) verfilming gekozen hebben, past toch ietsjes beter bij de setting.

Een paar leuke toevoegingen in het eerste uur. Kleine details zoals de camera bom, of wat grotere zoals The Fall (geniaal). Het zijn dat soort zaken die de film wel fris houden. Verhaaltje is links en rechts wat aangepast maar doet eigenlijk niet zoveel ter zake, zeker niet als je het origineel al gezien hebt.

Visueel wat dubbel. De settings lijken voor 50% gekopieerd van Blade Runner. Verder aangevuld met wat identiteitsloze CG die de rest van de film weinig eer aan doet. De constante lensflares waren ook best apart. Geeft de film iets extras maar echt veel steek hielden ze niet. Acteerwerk verder wat doods, al is dit ook niet meteen het type film om echt als acteur te schitteren.

Tweede deel brengt jammer genoeg wat teveel saaie actie, dat soort scenes zouden met een budget als dit toch veel beter moeten kunnen. Vond het tweede deel dan ook een stuk minder. Zou verder wel willen weten waar die 15 extra minuten zitten (heb de extended versie gezien).

Aardig en vermakelijk dus, beter dan het origineel, maar eindigt slechter dan het begint.

3.0*

Aardig idee.

Concept is zo'n beetje dat dit een "teruggevonden" film uit de 80s is. Vandaar ook alle clichés (+ parodieën) uit die tijd. Werkt af en toe best aardig, bij momenten ook best leuk en grappig.

Jammer dat de regie het echt compleet laat afweten. Film ziet er bij momenten echt supergoedkoop uit, waardoor het meer op een TV special gaat lijken. Toch best jammer.

Verder valt er echt niks noemenswaardigs over deze film te melden. Wat geslaagde grappen hier en daar, erg flauw allemaal, maar vooral cheap en veelal onafgewerkt.

1.5*

Oei.

Zie nu pas da Sarmiento de man achter Deadgirl is. Dan gaat het niet echt goed met deze regisseur, want Totem is toch echt van een heel ander niveau. Waar Deadgirl erg fris en origineel was, is deze film zo'n beetje het tegenovergestelde.

Nu zit dat ook wel deels in de opzet vervat, want Sarmiento mikt natuurlijk op de twist. Daarvoor zit je dan wel een uur lang naar een redelijk saai haunted house filmpje te kijken. Eentje met oeverloos veel drama, matig acteerwerk en zeer weinig scares. Jammer genoeg is de twist nu ook weer niet zo mind-blowing dat het dat allemaal waard was.

Verder heeft deze film niet zo veel te bieden. De titel geeft al weg waarover het gaat, visueel nogal duister en weinig aantrekkelijk, erg weinig spanning en relatief pover drama en een eerste uur dat zo de vuilbak inkan. Het laatste deel maakt nog wel een beetje goed, maar te weinig om echt van een goeie film te spreken. En ook daar zitten nog wat scenes waar je vraagtekens bij kan plaatsen.

Sarmiento moet maar een keertje gaan herbronnen, dit is het niet echt.

2.0*

Fijn.

Zo heb ik van Dormael's eerste ook eindelijk gezien. Daarin valt duidelijk al de stijl van van Dormael's latere films te herkennen, al vond ik die dan nog wel net wat gelikter en standvastiger. Ook de link naar Amélie lijkt makkelijk te maken, ware het niet dat Jeunet in hetzelfde jaar met Delicatessen op de proppen kwam, een film die ik, zeker qua stijl, nog net wat hoger aansla.

Maar er valt gelukkig genoeg te beleven hier. Voldoende charme in deze film, die drie belangrijke periodes in het leven van Thomas behandelt. De stijl die van Dormael hanteert zorgt ervoor dat een redelijk zwaar en triest verhaal toch met de nodige luchtigheid en humor verteld wordt, zeer bepalend voor het algemene gevoel dat je aan deze film overhoudt.

Fijne regie, goed geacteerd en boordevol leuke, kleine details. Een iets strakkere visuele afwerking had de film naar een klein meesterwerk kunnen tillen, maar ook zonder valt er genoeg te beleven en gaat de film nergens vervelen.

Binnenkort ook Le Huitième Jour eindelijk eens een tweede kans geven denk ik.

3.5*

Nieuwe Jing Wong!

Nja, wat valt er nog te zeggen over deze man na 90+ films. Ondertussen is hij 60 geworden, maar net zoals de meeste andere HK giganten weet hij van geen ophouden. Niet dat hij nog veel nieuwe ideetjes heeft, Milano Mission is een mix van een hoop eerdere films, maar als tussendoortje best weer lollig.

Andy Lau draaft op als Interpol agent, hij recruteert Xiaoming Huang, een jongere versie van zichzelf en samen nemen ze het op tegen een groep doorsnee bad guys die een belangrijke wetenschappelijke ontdekking voor zich willen. Klinkt als een random Bond verhaaltje, maar dan met een typisch komisch sausje zoals alleen HK het kan (/durft?).

De humor is te dom voor woorden maar dat maakt het net weer wat grappig. De CG is redelijk crappy, maar aangezien de film toch mikt op comedy is dat niet echt kritisch. Wong heeft ondertussen geld genoeg om ervoor te zorgen dat de film er verder wel slick uitziet (CG not included) en dat de gevechten wél op niveau zijn.

Mission Milano is simpel vermaak, niks meer, niks minder. Maar met Lau in de hoofdrol en een hoop fijne bijrollen is het makkelijk te verteren. Geen ogenblik serieus, de HK humor moet je liggen en slechte CG is part of the deal, maar wie Jing Wong kan uitstaan (als regisseur) zal zich hier best mee vermaken.

Dat hij dan helemaal op het einde Lau nog even herenigt met Sammi Cheng (da's eentje voor de kenners) is de kers op de supermarkttaart.

3.0*

Tja.

Van de tientallen films die elk jaar in China gemaakt worden moeten ze deze natuurlijk weer uitkiezen om naar hier te halen. Niet dat het een slechte film is, maar China heeft ondertussen toch echt wel wat meer te bieden.

Eenvoudig filmpje inderdaad, met twee goeie hoofdrolspelers, een luchtig verhaaltje, een minimum aan drama en dat alles erg keurig in beeld gebracht. Net niet minimalistisch genoeg, maar gelukkig ook geen sentimentele draak.

Wel vroeg ik me af of er geen overkoepelend moraaltje achter deze film schuilt. HK kampt geloof ik ook wel met een ouderdomsprobleem en hoewel deze film er absoluut geen pretpark van maakt, is de band tussen Ah Tao en Roger wel érg close en went Ah Tao wel érg snel aan haar omgeving. Als in "kinderen, zorg goed voor jullie ouders en ouders, vrees het ouderentehuis niet". Vond het er soms net iets te dik opliggen.

Verder keurig dat Hui het drama op het einde niet uitgestreken heeft. Daar was het absoluut de film niet naar en dat soort sentimentele nonsens mag dan ook gewoon in Hollywood blijven. Verder weinig te klagen over dit filmpje, behalve dan dat het best wat spannender had gemogen. Het is allemaal iets te afgeborsteld.

(Wel leuke cameos van Anthony Wong - alweer - en Chapman To, maar vooral Tsui Hark en Sammo Hung in het begin van de film)

3.0*

Helemaal niks.

Het voordeel van toch een hoop klassiekers te zien is dat je bepaalde beweringen toch beter kan staven. Deze film wordt vaak om z'n visuele kanten geroemd, maar naast Welles' eigen Kane en vooral The Third Man vond ik dit helemaal niks. Ook voor zijn tijd kon het dus al veel beter.

Enige opzienbarende scene is de beginscene, waarschijnlijk vooral technisch moeilijk. Mooi vond ik het niet en zag er verder ook erg geconstrueerd uit. De charme van zo'n scenes vind ik toch vooral de nonchalance waarmee ze neergezet worden, zover was Welles in ieder geval nog niet.

Verhaaltje zelf was oersaai, ook ietwat verwarrend aangezien ik niet helemaal mee was in het begin. Beetje lastige rol van Heston, die ik op zich best aardig vond acteren, maar het heeft een serieus tijdje geduurd vooraleer ik doorhad dat hij een Mexicaan speelde. Vond dat jong kereltje nog de leukste acteur in de film, maar zijn personage wordt er maar zo'n beetje tussengegooid. Had Welles meer mee mogen doen.

Welles zelf vind ik zoals steeds vreselijk en het ergste is nog wel dat hij steeds heel het scherm in beslag neemt. Je kan hem ook niet echt negeren, want hem alleen maar irritanter maakt.

Muzikaal ook niks en vooral weinig sfeervol, had wel een duisterdere score onder gemogen wat mij betreft.

Niks leuks kunnen herkennen in deze film, enige opvallende was de beginscene. Geen idee of Welles de eerste was met zo'n lange take, maar duidelijk dat er nog veel werk aan de winkel was.

0.5*

't Was inderdaad een goeie keuze om hier geen gewone langspeler van te maken. Verliest dan grotendeels z'n effect.

Maar veel meer dan een doordeweekse TVdocu vind ik dit nu ook weer niet. Een paar mooie wolkenshots over de bergen, maar verder even indrukwekkend als die tussenbeelden op Eurosport tijdens de Olympische Winterspelen. Blijft allemaal pover, en wanneer dan toch enige cinematische manipulaties gepoogd worden is het resultaat vaak om te huilen. De blurry beelden zijn slecht, dat Boney M nummertje gewoon amateuristisch.

Wat overeind blijft is een indrukkend relaas van een barre tocht, en bij momenten indrukwekkend eerlijke reacties van de drie heren. Maar bioscoopwaardig vind ik zo iets niet. 2.5*, en da's eigenlijk nog best hoog vind ik.

Erg mooi (weer).

Wel iets minder nadrukkelijke fantasy elementen, maar verder een zeer typische Hadzihalilovic. En wat het mist aan echte fantasy wordt achteloos door het sfeertje opgevangen. Het dorpje alleen al is een soort van onwerkelijke plek, beetje leeg en ongemakkelijk, maar wel super sfeervol.

Verhaal is basic, maar de acteerpresetaties, de cinematografie en de soundtrack zijn geweldig. Musicaal had het misschien wel iets spannender gemogen, maar het sluit nog steeds erg goed aan bij de sfeer die gecreeerd wordt. Blijft een erg fijne regisseuze, stelt eigenlijk nooit teleur.

4.0* en een uitgebreide review

Wat een vreemde film.

En dat van de regisseur van Das Leben der Anderen, ik kan de twee maar moeilijk aan elkaar koppelen. Qua stijl hebben ze echt helemaal niks met elkaar te maken, jammer genoeg heeft deze film daar wel wat onder te lijden, want Donnersmarck zit hier eigenlijk niet op z'n plaats.

The Tourist is qua opzet een spionagethriller, maar daar had Donnersmarck duidelijk geen zin in. Hij maakt er een romantische versie van, met wat komische trekjes. Veel aandacht voor stijl en presentatie, maar daar schiet deze film dan net tekort. Het is dan ook even zoeken waar Donnersmarck eigenlijk naartoe wil, want zeker het begin van de film (op de trein enzo) voelt erg geforceerd en ongemakkelijk aan.

Depp speelt redelijk ingehouden, Jolie net erg overdreven, terwijl een beetje naturel de rollen wel goed had gedaan. Het prestigieuze gevoel had Donnersmarck beter via de stilering kunnen meegeven, maar daar slaagt hij niet echt in. Hij doet wel z'n best, maar echt majestueus klinkt of oogt het nergens. Om dat tot een goed einde te brengen heb je iemand ala Kar-wai nodig, maar die zie ik dit soort film nog niet zo snel maken.

Wel hulde dat Donnersmarck het wilde proberen, het is toch iets unieks en wat anders dan de flauwe gebrekkige thrillers die Hollywood normaal voorschotelt, maar de uitwerking en afwerking is gewoon niet goed genoeg.

2.5*

Nice.

Ook de eerste film van Quarxx mag er zijn. Beetje in dezelfde lijn, maar dan een iets minder gefragmenteerd verhaal. Deed af en toe zelfs een klein beetje aan Noé denken, maar er zat ook wat Caye Casas in. Duister, wat ongemakkelijk, maar niet geheel zonder humor. En ook gewoon erg netjes verzorgd en afgewerkt.

Geen volbloed horror, maar er zitten wel genoeg horror elementen in. Die worden dan aangevuld met wat mystery en een vervreemdende sfeer. Sterk acteerwerk ook, slim en goed gebruik gemaakt van de soundtrack. Een filmpje (en regisseur) naar m'n hart.

4.0* en een uitgebreide review

Erg lijk dit.

Na Mr. Nobody weet van Dormael het gelukkig weer te doen. Z'n eerdere werk sprak me nooit echt aan (Huitième Jour is een jeugdtrauma), maar z'n recente films zijn gelukkig wel pareltjes. Goed genoeg in ieder geval om die oudere films misschien ook een nieuwe kans te geven.

Geweldig acteerwerk, niet enkel van Poelvoorde maar ook zeker Groyne. Visueel érg leuk gebracht, zeker gezien de beperkte middelen. Een fijne soundtrack erbij, het verhaal is origineel en de film zit boordevol kleine, charmante details.

De vergelijking met Jeunet komt vaak naar boven en is zeker niet onterecht, maar ook van Dormael zit al even in het vak. Ik zal binnenkort Toto wel eens bekijken om beter na te kunnen gaan wie bij wie is gaan lenen, maar de stijl is zo specifiek dat het mij niet echt boeit eerlijk gezegd. Jeunet is ondertussen ook gestopt, dus als iemand die z'n werk voortzet is dat zeker niet erg.

Erg leuke film dit, hij maakt er niet veel maar zorgt er in ieder geval wel voor dat ze de moeite zijn.

4.0* en een uitgebreide review

1e helft zeer matig, tweede helft sterk.

De klasse van Oshii in dit filmpje steekt sterk af tegen het wat gelaten eerste deel. Dat heeft dan wel een grappig verhaaltje (deed een beetje denken aan Tsui Hark's Missing) maar de uitwerking is inderdaad erg low-budget. Animatie niet mooi, tekenstijl saaiig en ook de muziek komt niet tot z'n recht.

Hoe anders is Oshii's deel. Hoewel erg weinig animatie is wat er is wel erg leuk gedaan en is de tekenstijl vooral erg fijn (hoewel verouderd). Erg mooi ook de muziek en de kracht van de vertelstem. Ook hier weer elementen die typisch Oshii zijn, misschien wel het opvallendst de scene met de blinds die hij later (iets beter nog) zou herhalen in GitS. Toch één van de geniale momenten in die film, maar dan 8 jaar eerder.

Verhaaltje in Oshii's deel is ook erg leuk, frisse animatiestijl en liters sfeer. Dat het eerste filmpje dan een stuk minder is neem ik er redelijk makkelijk bij. Bij de meeste mensen lijst in een omnibus het minste filmpje vaak te primeren in de score, bij mij is dat gewoon andersom.

Daarom 3.5*, waarvan 4* voor Oshii's deel en 2* voor dat van Mochizuki. Tweede deel een duidelijk aanrader voor de Oshii fans.

Apart ja.

Meermaals heb ik me afgevraagd in hoeverre je eigenlijk nog naar een documentaire zit te kijken. Het is niet de eerste geanimeerde doc die ik gezien heb, maar de regie was hier wel érg overheersend en de geanimeerde scenes zijn voor het grootste deel (of helemaal) ook nagespeeld.

Dus voor het overgrote deel is dit gewoon een klassieke film, based on a true story, maar dan met rotoscoping technieken vormgegeven én vanuit een interview perspectief verteld. Het zweeft met andere woord aardig tussen twee werelden in.

Maar het moet gezegd, effectief is het zeker wel. Het relaas van 90 minuten sniper horror is krachtig, de verhalen van de betrokkenen en slachtoffers krijgen duidelijk vorm en het is mooi meegenomen dat je niet 80 minuten naar pratende hoofden zit te kijken. In de laatste 20 minuten gebeurt dat wat meer, daar begin je dan toch al snel te voelen dat het wat minder wordt (hoewel voor het eerst de échte mensen zien ook wel een krachtig vormmiddel was).

Zeker een geslaagde docu. Was niet echt op de hoogte van het verhaal, is ook een klein beetje in de vergetelheid geraakt zo te horen, maar absoluut de moeite om even in te duiken.

3.5*

Matige actie/comedy.

Eerste deel vooral actie met een beetje drama zelfs. Het maakt de hele aanloop naar de heist redelijk saai, want met een cast als deze is het vooral wachten op het comedy gedeelte. Dat komt er dan ook wel, vooral in de tweede helft, maar weet ook niet echt te overtuigen.

Het is pure Hollywood bandwerk deze film, waarin Stiller aardig aan de lijn gehouden wordt en ook de rest van de cast sterk in het gareel moet wandelen. Het zal wel nooit echt vlotten tussen mij en Ratner, maar het is jammer van het komisch talent dat in deze film ronddwaalt.

Domme popcornfilm die met die gedachte nog wel vermaakt, maar verwacht er vooral niks meer van.

2.0*

Fijne horror.

Schumacher is toch altijd wat beter dan z'n Hollywoodmaatjes. Visueel echt dik in orde, vooral het gave eerste deel.

Film vliegt er ook lekker in. Niet te veel zever en filler, introductie duurt lang genoeg, daarna is het rechttoe rechtaan doorknallen. Blijft allemaal zeer sfeervol.

Weinig op aan te merken, behalve dat de blend tussen Amerikaans en Europees een beetje op zichzelf blijft staan en nooit een echt geheel weet te worden.

4.0* en een uitgebreide review.

Middelmaat.

Ken het origineel niet, wist zelfs niet van het bestaan af, maar in het eerste half uur zijn er genoeg hints om aan te namen dat dit niet de eerste film in de reeks is. Bij momenten lag het er zelfs iets te dik op wat mij betreft.

Verder vond ik het een redelijk doorsnee slasher, die enkel gekenmerkd wordt door iets beter camerawerk (vooral de belichting valt op) en iets beter acteerwerk, al is dat misschien omdat de laatste jaren dit genre echt wel geplaagd werd door semi-amateurfilms.

De killer vond ik maar duf. Een juten masker ziet er echt niet geweldig spannend uit, de Phantom Killer is dan ook meer een boerenjokel dan een imposante duistere kracht. De moorden zijn iets teveel off-screen (maar dat hoort bij het genre), de lijken zagen er gelukkig wel best toegetakeld en smerig uit.

Het is allemaal erg braaf genrewerk verder, loop voor dit soort eenvoudige slashers niet echt warm, maar zeker ook niet de slechtste in het genre. Het origineel sla ik toch maar wijslijk even over.

2.5*

Vond het maar een onding.

Humor is van een belabberd laag niveau (clichés in een andere setting en verder een hoop woordgrapjes). Het geheel ziet er erg lelijk uit (maar heb dan ook niks met die blinkende CGi look), de liedjes zijn teenkrommend, het verhaaltje van typisch Disneyniveau.

Wat men in dit soort niemendalletjes ziet begrijp ik niet. 0.5*

Zoals de meeste sequels, grootser en meer.

Meest opvallende verschil is dat deel 1 nog een soort van realistisch beeld probeerde te scheppen van hoe het speelgoed buiten het zicht van de mens leefde, in het tweede deel loopt de halve speelkamer rustig door steden, winkels en zelfs vlieghavens.

Dat in ruil voor meer avontuur. Niet iets waar ik echt blij van werd, zeker niet omdat het laatste half uur uit niks anders dan reddingen bestaat. Steeds grootser en spectaculairder, tot op het punt waar een speelgoedpaardje lustig achter een opstijgend vliegtuig draaft. Tja.

De humor is absoluut nog steeds mijn ding niet. Zeer tyische grapjes (Star Wars verwijzing of het té nadrukkelijke gezaag om op zaterdag ver naar je werk te rijden), ik vond ze echt niks, gaat dan ook al snel irriteren.

De nieuwe personages dan. Het paardje is een redelijk toevoeging (eigenlijk zowat het leukste figuurtje uit de hele film), het meisje is echt vreselijk, zo ook Stinky Pete. Voice acting blijft ook erg slecht, zwaar aangezette en nogal emotieloze stemmen.

Visueel maar een marginale verbetering wat ook zeker niet genoeg is. Geen mooie stijl, als de techniek dan niet eens kan overtuigen valt ook daar helemaal niks te genieten. En dan 10 minuten extra film tov het eerste deel? Mnee, bedankt.

Helemaal niks positiefs te melden dan? Toch wel, de cameo van Gery is erg leuk. Zouden ze meer mogen doen.

0.5*

Beste deel van de reeks.Niet onwaar maar nog steeds een redelijk inhoudsloze bewering.

Visueel (technisch) zijn er duidelijke stappen vooruit gezet. Mag ook wel na 11 jaar techniekontwikkeling. Het oogt minder als reflecterend plastiek en materialen lijken wat echter te zijn. Toch blijven de mensen en ook de hoofden van Woody en Buzz lelijk en emotieloos.

Ook de animatie blijft sterk achter. De onvermijdelijke vergelijking tussen Ghibli en Pixar is ditmaal terug te vinden in dat kleine meisje. Mogen ze nog 10 jaar techniek tegenaangooien, het zal de animatie van zo'n personage niet verbeteren vrees ik. Jammer dat Pixar nog steeds op zulke momenten faalt.

Wel mooi vormgegeven de flashback van de clown en de first person scenes (zoals de eerste playtime met de peuters). Beste scene van de film. Het is al een tijdje mode om meer met de camera te spelen in animatiefilms, best goed uitgewerkt hier.

Dit derde deel lijkt meer op het tweede dan het eerste deel. Weer veel avontuur, weer 10 extra minuten en weer heel lawaaierig. Volledig tweede deel is één langdurende ontsnapping die al snel weer erg saai werd. Vooral omdat elke hindernis ongeveer 2 minuten screentime krijgt.

De nieuwe speeltjes zijn niet al te boeiend (enkel die baby, opvallend creepy voor een Pixar-figuurtje) en voegen maar weinig toe. De overgebleven cast uit deel 1 was sowieso al uitgekauwd, toch laat Pixar het na om veel te wijzigen aan deze personages.

Dat laatste wil ik ook nog wel begrijpen. Als je de recensies er hier even op naleest gaat het vooral over nostalgie en jeugdherinneringen. Daar draait zo'n Toy Story dan ook rond, ik heb er alleen hélemaal niks mee. Niet met Toy Story, niet met de speelgroedcrapfilosofie die deze film ergens achterin met zich meedraagt.

Daarmee dat de laatste 20 minuten ook een aardige foltering zijn. Van het ubermelige moment in de verbrandingsoven tot het onooglijke reddingsmoment met de kraan - waar kwam dan ineens vandaan, tot uiteindelijk de jolige climax waar iedereen weer blij en vrolijk is. Dat daarbij 3 afleveringen lang eigenaarsfilosofie de nek omgewrongen wordt is blijkbaar ook al niet zo erg.

Blijft veruit één van Pixar's minste reeksen dit. Oninteressante figuurtjes in flauwe en repetitieve avonturenverhaaltjes. Kritiek rond de stemmencast blijft trouwens ook staan. Laat Hanks aub nooit meer in de buurt van zo'n tekenfilm.

Was het niet om de technologische vooruitgang geweest had deel 1 mijn favoriete deel geweest. 20 minuten korter dan dit geval.

Pixar kan zich nu weer gaan richting op iets nieuws. [/ironie]

1.0*