Opinions

Matig.

Blijkbaar liggen deel 1 en 2 nog dicht bij elkaar en is vooral het derde deel (niet van Benny Chan) het vreemde eendje. De beperkte stempel van Chan is hier al redelijk herkenbaar, maar een groots regisseur wordt het denk ik niet meer.

Zelfs Lau is hier een beetje flauwtjes. Normaal speelt hij deze rollen met meer charisma. Verder werkt de romance niet altijd even goed en zijn ook de actiescenes wat aan de matige kant. Verrassend om Man Tat Ng te zien, maar echt op z'n plaats vond ik hem ook niet. Hij staat heel wat beter naast Stephen Chow.

De film heeft een paar fijne momenten en vlot ook best aardig. Dit soort HK filmpjes worden meestal gered door een vlot tempo, korte speelduur en een paar hoogvliegertjes, maar meer zit er voor Chan's eerste niet in.

2.0*

Redelijk.

De eerste twee films van Benny Chan heb ik maar even overgeslagen, niet zo erg denk ik want het lijkt me ook niet meteen een echt vervolg.

To voelt zich ondertussen duidelijk iets meer op z'n gemak met mooie plaatjes. Doorheen de film is er best wat moois te bewonderen, soms oogt het al wat als de latere Kar-Wai films (qua kleur en lichtgebruik). De muziek is echter wat té nadrukkelijk aanwezig. Elke scene lijkt wel een dramatisch hoogtepunt. Muziek zelf valt nog wel mee, maar het gebruik is gewoon veel te bombastisch.

Verhaaltje is ook redelijk doorsnee. Romantisch riedeltje waarbij de personages niet aandoenlijk of echt genoeg over te komen om er echt veel mee in te zitten. Lau is altijd wel aardig, maar deze romance voelde wat zielloos aan.

Vermakelijk voor een keertje dus, visueel valt er zeker nog wat te rapen, maar verder heeft deze To niet zoveel te bieden. Als ik ze ooit nog eens tegenkom de Benny Chan films ook nog wel eens meepikken, toch wel benieuwd hoe deze reeks verder in elkaar steekt.

2.5*

Niet geheel geslaagd.

Jay Chou doet weer het meeste zelf in deze film. Hoofdrol, regie, script en muziek, hij zit er overal wel tussen. De opzet is ook groots. Een musical/misdaad/actie/comedy/romance die alles aan elkaar probeert de breien met poppy kleurtjes en een flashy regiestijltje.

Maar het werkt gewoon niet echt. Teveel genres waarvan er eigenlijk geen enkele geweldig goed is uitgevoerd. De humor is nogal flauw, de actiescenes stellen teleur en de musical nummertjes komen te ludiek over, waardoor het te makkelijk en gemakzuchtig oogt.

Acteerwerk en romance zijn ook niet bepaald dendered. Jammer, want Chou bewees met Secret toch eerder een best fijne film te kunnen maken. De poppy kleurtjes hier zijn nog wel best te pruimen en het blije, wollige sfeertje (zeker het "rooftop"-stadje) is ook best aardig, maar de film errond is gewoon iets te chaotisch en nergens goed genoeg in

2.5*

Best wel oké.

Inderdaad een redelijk standaard misdaadverhaal, maar de aankleding is stijlvol, acteerwerk soms erg sterk en vooral ... kort.

Beste aan deze film is dat hij maar 90 minuten duurt. Visueel is het zeer keurig, maar bij een langere film zou het al snel wat saaiig worden. Wanneer dat hier dreigt te gebeuren is het meteen tijd voor een sterke finale.

Acteerwerk vooral opvallend door weer een zeer sterke Chen Chang. Ook Sun (de originele baas van Paradise) draagt mooi z'n steentje bij. Wu misschien iets te gelikt soms, al doet hij het verder ook wel oké.

Door de korte speelduur wil het niet saai worden. Daarnaast zorgt een knappe finale voor een fijne afsluiter van een verder standaard en erg bekend aanvoelend filmpje.

Kleine 3.5*

Solide.

Het lijkt soms wel dat ik de vroege Shaw Bros films iets beter weet te waarderen. Het oogt allemaal iets keuriger, iets netter en vooral iets minder vluchtig. Of misschien ben ik gewoon iets meer gewend geraakt aan de oudere stijl?

Vond het wel oké. Al is er niet echt iets dat er echt bovenuit schiet. Gevechten zijn aardig maar niet geweldig opvallend. Iets agressiever misschien, met iets meer fake bloed, maar verder het gebruikelijke getuimel en geposeer.

Verhaaltje is ook niet bijster origineel maar die verwachting hoef je sowieso niet te hebben bij een Shaw Bros film. Camerawerk oké, al stoorde ik me af en toe wel aan wat onzuivere close-ups. Soundtrack verder niet zo opvallend, behalve de overbekende toeter uiteraard. Kan hem me niet meer voorstellen in Kill Bill, allicht dat ik hem eerder als sample in één of ander nummertje ken.

Dit soort film blijven vooral voer voor fans, heb je er weinig mee dan zijn er amper Shaw Bros films die je op andere gedachten kunnen brengen vermoed ik. Maar zo af en toe smaakt het wel, als tussendoortje. Duren ook nooit te lang en hebben immer de meest vlotte finales. Perfecte filler dus.

3.0*

Lollige film.

Met Jeffrey Lau aan het roer weet je ongeveer wat je kan verwachten, althans zij die vertrouwd met het komische HK gebeuren. Toch profileert deze film zich net wat anders.

Allereerst werd deze film geproduced door Kar-Wai, toch een vreemde naam om aan een comedy project als dit te hangen. Anderzijds is het best apart Op Leung Chiu Wai en Faye Wong in zulke rollen te zien kruipen. Dit is nu niet meteen 2046 (waarnaar trouwens al gerefereerd wordt in deze film )

Visueel is het mooier dan doorsnee, al is dit nu ook niet meteen briljant. De soundtrack is enerzijds grappig maar geeft de film ook een zacht kantje mee, iets wat het weinige drama aan het eind van de film uiteindelijk ten goede zou komen.

Best gecharmeerd van Leung's komische kwaliteiten, er zitten dan ook een paar leuke, droge en grappige scenes in. De humor is verder wel typisch HK, flauw en flauwer dus. Je moet er een beetje van houden.

Het (beetje) drama op het einde was nog verrassend effectief al neemt het verder geen grote rol in, in deze film.

Vermakelijk, geinig en de tijd vliegt voorbij, maar eigenlijk enkel aan te raden aan genremalloten. 3.5*

Verrassend goed.

Niet dat dit écht een superfilm is, maar '96 is normaal gezien een slecht jaar (om in wijntermen te spreken) als het gaat om Hong Kong cinema. Daar lijkt Lee zich verder niet zo heel veel van aan te trekken, hij maakt gewoon een fijn filmpje.

Het is een film die enerzijds wat leentjebuurt lijkt te spelen bij het werk van Wong Kar-Wai, maar anderzijds ook als template gediend heeft voor later werk van Johnnie To. Dit lijkt verder veel op zo'n begin-2000 drama/romantiek/comedy mix met Takeshi Kaneshiro in de hoofdrol (denk Turn Left, Turn Right), vaak geen verkeerde films, duidelijk een periode waar Kaneshiro is doorgegaan.

Een interessant verhaaltje, mooi gebruik van muziek, sfeervol in beeld gebracht en netjes geacteerd. De film loopt vlot, ziet er goed uit en raakt op de juiste momenten de juiste snaren. Het mist verder wat aan echte hoogtepunten en een meesterwerk is het zeker niet, maar wel een verrassende ontdekking.

3.5*

Jia, een echte fan zal ik nooit worden.

Wie TOR ooit verteld heeft dat Jia subtiel zou zijn weet ik niet, maar doorheen 7 films heen kan je hem nog moeilijke subtiliteit verwijten. Hij speelt steeds met dezelfde themas, dezelfde problematiek en hetzelfde soort personages. Zijn films zijn doorgaans wat kalmer en aanschouwender, maar subtiel is het allerminst.

Het is vooral de (vertel)vorm waarmee Jia speelt. Vond zijn docus totnutoe eigenlijk het best tot hun recht komen, hier probeert hij vooral twee stijlen te contrasteren die daar niet echt geschikt voor zijn. Jia's wat kale registratie van de modernisering van China tegen een landelijke achtergrond blijf ik saai vinden (daarvoor zet ik Mi Guo nog wel een keertje op), de geweldadige tussendoortjes vond ik duidelijk beter, al staan die wel erg op zichzelf. Als verwijzingen naar het HK genrewerk (en er mag opgemerkt worden dat HK en China toch twee verschillende werelden zijn) vind ik het trouwens maar érg makjes. Ik hoop dat hij het anders bedoeld heeft, want je moet het al echt willen zien om er wat in te herkennen.

De verdeling in 4 verhaaltjes vond ik ook niet zo geslaagd, al werken de afzonderlijke verhaaltjes best oké en brengt het wel de nodige variatie in de film. Vooral het laatste segment vond ik boeiend. Beetje gek wat net daar zit het minst expliciet geweld in terwijl het net die scenes zijn die in de andere segmenten er bovenuit springen, het ligt denk ik vooral aan de setting van het 4de segment.

De 'hardheid' van de scenes vind ik schromelijk overdreven, Jia's stijltje zal mij wel nooit helemaal bevallen en hoewel hij elke keer weer met vorm speelt maakt hij eigenlijk toch altijd dezelfde film. Toch zit er best wat moois in deze Touch of Sin, het zit alleen wat gek aan elkaar gekleefd.

3.0*

Begon oké, maar glijdt redelijk snel af.

Ofwel zijn er duizenden docus die het daglicht nooit zien omdat ze aflopen met een complete sisser, ofwel zijn documakers énorme gelukzakken. Ofwel zijn er misschien iets teveel docus die allemaal nét wat te spannend zijn en nét iets te toevallig op mysterieuze openbaringen stuiten.

Ik vind het in ieder geval moeilijk om serieus naar dit soort docus/reportages te kijken. Want eerlijk waar, veel meer dan een lange "Opgelicht" reportage is het niet, zeker in het tweede deel. Eenzijdige rapportage, een beetje stalking en een hoop verdachtmakingen in de vorm van vertelseltjes over beelden die niet zoveel zeggen. De wat obscuur klinkende muziek doet het meeste werk.

Het begin is dan nog wel aardig, maar wanneer duidelijk is waarmee Farrier te maken krijgt daalt het niveau snel. Op de één of andere manier weten dit soort verhalen mij nooit echt te overtuigen, allicht dat er genoeg is dat het daglicht niet mag zien, maar in die 90 minuten krijg ik een te slecht beeld op wat wél en niet georchestreerd is. Dan kan ik dan allemaal wel lekker achteraf zelf opzoeken op het internet, maar wat nut heeft zo'n docu dan nog?

2.0*

Matig.

Begon allemaal erg fijn, dat wel. Bridges is voor een keer niet superirritant, Gilliam creeert een bevreemdend sfeertje door sterk kleurgebruik, zeeziek camerawerk en het nauw op de huid zitten van de acteurs. De verzinsels van het meisje zijn ook erg leuk.

Na 30 minuten is er echter nog niet veel verandert. Na 60 minuten krijg je nog steeds verzinseltje na verzinseltje (5 minuten per ?) en na 120 minuten zat ik eigenlijk stevig te gapen. Er zit op zich wel progressie in de film, maar weinig interessant en karikaturaal. De focus ligt vooral op de ongein die het meisje verzint. Want erg fijn is maar dus geen 120 minuten lang van hetzelfde. Zeker niet als sommige van de personages al even karikaturaal en soms nogal makkelijk (en vervelend) zijn. Had de indruk dat Gilliam er beter een serie kortfilmpjes van had kunnen maken. In dit formaat is het maar redelijk saai.

2.5* voor het sterke eerste half uur.

PS: en wat blijft het een ongemeen spuuglelijke poster.

Aardige érg vroege Woo.

Iets serieuzer dan ik gewoon ben van dit soort film, maar dan wel op zo'n manier gebracht dat de serieux ook wel werkt. Meestal worden deze films dan erg snel erg saai, maar dat viel hier best mee.

Voor de martial arts liefhebbers, eindgevecht mag er best zijn. Iets minder frivool, maar het komt allemaal iets harder aan. Ook weer een lekker typisch einde, eindgevecht + 1 minuut en lekker de end credits. Geen overbodige nonsens meer.

Visueel is het vaak nog wat zoeken voor Woo, ook de soundtrack is niet altijd even geweldig, toch is het best grappig om hem een beetje te zien experimenteren. Erg vreemde ogenscene bijvoorbeeld. Slecht geëdit, maar verder wel grappig.

Beetje braaf verder, erg veel stelt het allemaal niet voor, het latere SB werk is doorgaans ook wel wat beter dan dit, maar verder nog redelijk vermakelijk met vooral naar het einde toe een paar leuke actiescenes.

2.5*

Weird.

Hark waagt zich op typische Japanse bodem, met veel rook en vooral veel mechas. Iets wat ze daar niet echt gewoon zijn in HK, en da's soms wel te zien ook.

Een redelijk flauw filmpje, volgestampt met de typische HK kenmerken uit die tijd. Flauwe humor, zware overacting, melig synth muziek en een onverbloemd hak-op-de-tak verhaaltje. Maar wel steeds met enorm veel enthousiasme gebracht.

Daarom is het ook nog best te behappen, door de fake kogelgeluiden en overdreven mechanische beweeggeluiden van de robots door. Hark is als komisch acteur best oké, de professor vond ik minder. En toch even schrikken om Tony Leung in dit vehikel te zien opduiken.

Vooral geen aanrader, behalve voor completisten en mensen die graag wat vreemde eenden bekijken tussendoor. Maf tussendoortje voor Hark maar zeker niet z'n beste. Vooral vermakelijk voor mensen die de leuk-fout en HK wel kunnen smaken.

2.0*

Doorsnee Cheh.

Shaw Bros films komen in golven. Deze Flag of Iron is een nakomertje van de vorige golf, niet echt de start van een nieuwe. Ben ze weer een klein beetje beu, dus dan is het best om deze films weer even te laten rusten tot ze weer wat verder in m'n geheugen zitten..

't Is in ieder geval een film die weinig afwijkt van de andere films. Het enige "originele" zijn de iron flags die het merendeel van de gevechten kleuren. Vond ze alleen niet zo heel veel toevoegen. Het is veel zwaaien en brede bewegingen maken, niet echt heel subtiel en precies. Heb liever iets andere martial arts.

Verhaaltje stelt niet zoveel voor, acteurs zijn bekend (de Five Venoms zijn er weer allemaal) en de decors ogen soms wat goedkoop. Vintage Shaw Bros werk, na een paar jaar heb ik er waarschijnlijk weer wat meer zin in, nu heb ik het gewoon even gehad met deze films. Cheh gaat weer even de diepvries in, Flag of Iron is niet slecht binnen het Shaw Bros werk, maar ook absoluut niet onderscheidend.

2.5*

En zo kijk je ook eens een Mexicaanse comedy.

Het stukje trailer + de poster spraken me wel aan, dus toch maar even geprobeerd. En wat blijkt? Best leuk! Het is geen film zonder fouten, maar de positieve elementen doen de negatieve(re) makkelijk vergeten.

Het wordt best droog gebracht allemaal, grappig uitgangspunt dat na een half uurtje wat mysterieuzer en absurder wordt. Net dat deel is jammer genoeg het minste van de film, zeker rond het halfway punt verliest de film wat aan snelheid en humor. Dat had allemaal net iets creatiever en gekker gemogen.

Maar verder erg fijn gestileerd, goed geacteerd en met een zekere deadpan droogheid gebracht, zonder dat het kurkdroog wordt. De film duurt gelukkig ook niet al te lang, waardoor het stukje sleep halverwege ook niet al te lang in beslag neemt.

Mnee, best bevallen deze film. 't Is een soort van Mexicaanse Wes Anderson light ofzo. Meer dan geslaagd voor zomaar een semi-random probeerseltje te zijn.

3.5*

Leuk.

Ik moet Cheh Chang misschien even wat meer links laten liggen en eerder op zoek gaan naar de films van Yuen Chor, die lijken me in het algemeen iets beter te liggen. Ook deze vond ik weer erg vermakelijk.

Komt vooral omdat er net iets meer fantasy elementen inzitten. De typische martial arts lore komt nog wel steeds voorbij, maar aangevuld met weer meer uitzinninge moves en setups. Zoals het schaakbord bijvoorbeeld, of dat omatje als personage.

't Is eens wat anders dan het eeuwige gekletter van zwaarden of voeten en armen die tegen elkaar kletsen. Kan ook leuk zijn natuurlijk, maar het is toch moeilijker om daar veel variatie in te steken, iets wat met dit soort films wat makkelijker lijkt te gaan.

Lekker tempo, veel leuke ideetjes en een paar memorabele scenes. Decors ogen soms wat goedkoop en echt goed acteerwerk hoef je ook in deze SB film niet te verwachten, maar daar kijken de meeste niet echt meer van op denk ik.

3.0*

Degelijk.

Hou niet zo van dit soort oorlogsfilms, dus dat heeft de film al gewoon tegen zich. Gelukkig is er het Bozz personage om alles wat tegengewicht te geven. Leuk hoe hij zich halvelings weet af te zetten, toch een zeldzaamheid, waar dit soort films normaal de hiërarchie sterk laten doorwegen.

Visueel ook best opvallend, erg korrelig en kort of de bal, Schumacher blij met z'n DV camera neem ik aan. Het werkt wel voor een films als dit, al vond ik het dan zelf toch af en toe wat te korrelig worden. Muziek is me niet zo opgevallen, acteerwerk is aardig maar Farrell's Amerikaanse accents is niet geheel overtuigend.

Op zich wel aardig, al ging het allemaal een beetje aan me voorbij. Ik zal nooit wat met het leger hebben, heb er gelukkig ook nooit ingezeten en het boeit me ook niet zo hoe het er allemaal aan toe gaat. Ondanks aardig wat clichés weet Schumacher er toch wel een eigen draai aan te geven, dat zorgt ervoor dat de 100 minuten redelijk vlot uit te zitten zijn.

2.5*

Matig.

Zeker in vergelijking met de recente Pooh film. Sowieso vind ik Tigger één van de minder leuke personages. Te druk, zeker wanneer er een hele film aan hem geweid wordt. Daardoor worden de leuke personage, Pooh voorop, wat achteruit geduwd.

Blijft wel de geniale voice acting van Pooh, Piglet en Eeyore, de narrator is in deze film ook iets minder. Verder een "braver" filmpje. Erg stijlvast, is zeker niet lelijk, maar de wat vrije aanpak van de nieuwere film vind ik veel leuker. Ook wat dramatischer en moralistischer, zeker de combinatie zorgt ervoor dat het einde van de film eigenlijk niet meer zo leuk is.

Er zitten nog wel aardig momentjes in, maar het blijft beperkt tot wat droge opmerkingen en aparte voorvalletjes. In z'n geheel wat minder interessant en minder creatief. Toch af en toe nog best kunnen genieten van het fijne tekenstijltje, wat mooie animatie en de geweldige voice acting.

Wel de Engelse versie kijken btw.

2.0*

Beetje lang.

De film wil enerzijds een (geromantiseerde) biografie zijn, anderzijds een best of van nummertjes brengen. En vooral, niet besparen op beide elementen. Dus krijg je een film van dik twee uur die na een tijdje toch aardig gaat vervelen.

Vooral de nummers op het einde, hoewel handig voor context (en zeker als je Kern niet metee kent), duren best lang. Leuk om Sinatra dan nog even te zien misschien, maar op die moment was het toch vooral al aftellen naar het einde.

Het verhaal van Kern is verder ook niet zo heel spannend. Alles loopt eigenlijk best vlot en het zijn de personen rondom hem die het soms wat moeilijker hebben. Het is wel een erg blije film voor een biografie te zijn verder, maar dan hoort dan weer bij het showbizz genre.

Veel bekende gezichten, ook veel bekende nummertjes, met waarschijnlijk Smoke Gets in Your Eyes als meest pop-gevoelige (en ook het nummer dat de tijd - in meerdere versies - het best overleefd heeft). Op zich geen slechte musical, een typisch product van z'n tijd, maar duurt véél en vééls te lang.

1.0*

Idioterne meets Happiness dan maar ?

Feel-good ? Vind ik niet echt, misschien het einde ... maar gelachen dat ik heb met dat hoopje losers bij elkaar . Vooral die Göran maakt het wel erg bont, met z'n "open relatie". Als je zo bewust tegen je eigen natuur inleeft ben je gewoon oerlomp. Ik zat dan ook hardop te lachen wanneer hij dat meisje (misbruikt door hem) buitengooit. Grappig ook hoe die moeder doorheen het verloop van de film een hoop crap aangepraat wordt die ze zomaar slikt, zonder enige kritische overweging.

Film schommelt tussen de 3.5* en 4*, maar hou het toch bij het eerste. De mengeling van leefwerelden op het einde liet een ietwat wrange nasmaak achter. Het buurvrouwtje wat mee komt voetballen enzo ... iets te Disney. Hoewel die voetbalscene zelf nog wel oké was, was het vooral de overkoepelende strekking die mij niet echt aanstond. Ook het idee dat ook dit moment van geluk maar een hoop idyllische nonsens was maakt het er niet meer feel-good op. Het "ach, 10 minuten later zit iedereen toch weer te bleiren uit miserie" gevoel.

Maar fijne film. Eentje waar je op veel verschillende manieren naar kan kijken neem ik aan. Wat mij betreft maakt Moodysson hier duidelijk komaf met een hoop idyllisch geneuzel van vroegere jaren, en dat kon ik best appreciëren. Dikke 3.5*

En voor wie de man wat volgt, kwam ik nog een erg leuke quote van sydney tegen :

sydney wrote:
Hollywood moet gaan oppassen voor Moodysson. Hij komt eraan!!! Sterker nog hij is er al.

Uitermate doorsnee.

Eentje uit het doosje Wrong Turn. Een bos, wat hillbillies, een gemuteerde zoon en om toch nog iets toe te voegen wat religieuze motieven. Al dragen die verder bitter weinig bij aan het verdere verloop van de film. Wie twee or drie gelijkaardige films gezien heeft kan de rest wel dromen.

Maar de uitwerking is niet slecht. Niks opzienbarend, maar wel vlotjes in elkaar gedraaid. De gore is oké, al blijft het toch wat braaf. Acteerwerk kan er ook wel mee door, al zijn de oudjes dan wat beter dan het jonge koppel. Een sfeervolle omgeving, aardig in beeld gebracht. Het draagt er allemaal toe bij dat de film niet moeilijk uit te zitten valt, anderzijds is het een film die je binnen een half jaar moeilijk van een resem anderen zal kunnen onderscheiden.

Filler voor de genrefan dus, hou je niet van de horrorclichés dan heb je hier helemaal niks te zoeken.

2.5*

Best tof.

Beperkte cast, niet teveel special effects, één locatie. En dan lekker een luchtig scifi (soort van tijdreizen verhaaltje breien. King komt er best goed mee weg.

De acteurs doen het naar omstandigheden meer dan behoorlijk. Komt misschien omdat ik ondertussen zoveel foute horrornonsense gezien heb, maar voor "een paar jongeren" zijn ze best aangename personages. Vooral Finn weet wel te overtuigen, benieuwd of hij binnenkort in wat grotere films zal opduiken.

Verhaaltje is verder meer dan onderhoudend. Lijkt een aantal keren in te kalven, maar telkens zijn er weer kleine details of twists die het toch in een iets andere plooi duwen. Het subplotje met de bookie is dan iets minder - en voorspelbaar, niemand die plot zomaar alles wint uiteraard, gelukkig duurt dat ook niet al te lang. Dat de verhoudingen tussen de drie uiteindelijk helemaal scheef zouden komen te liggen was ook niet bepaald moeilijk te voorspellen, toch geeft King er nog een eigen draai aan mee. En met het wat cynische einde kon ik best leven. Veel beter kan je een film als deze niet eindigen denk ik.

Visueel mag het wel iets meer zijn de volgende keer, maar qua spankracht en qua sfeer zat het best goed met deze Time Lapse. Verwachtingen waren laag dus veel heeft King nog niet ingelost, dat zal anders zijn bij z'n volgende film.

3.5*

Iew.

Lees dat dit een herverfilming is van een ouder boek, dat verbaast me achteraf niet. De nogal lompe voorstellingen van de verschillende toekomsten past niet echt meer in een post-2000 film, daarvoor is het echt allemaal wat té simplistisch.

Grappig om te lezen dat men hier de film vroeger nog wat credit gaf vanwege de special effects, die zijn tegenwoordig ook niks meer waard. Enkel de setting in het begin is nog wel aardig vormgegeven. 't Is dan ook jammer dat de film zich uit het verleden verplaatst naar de toekomst. Een scifi film waarbij je dat moet zeggen doet sowieso iets niet goed.

Maar eigenlijk is het ook meer fantasy dan scifi. Deed me uiteindelijk meer denken aan een film als Labyrinth ofzo, zeker met die grandioos onnozele wezens op het einde. Arme Jeremy Irons. De rest van de cast trouwens pover. Samantha Mumba (grinnik) die poogt een acteercarriere uit de grond te stampen en Guy Pearce als flauwe held kunnen de film maar moeilijk dragen.

Buiten het begin, dat eigenlijk nog best sfeervol is, heeft deze film maar bitterweinig te bieden. Verouderde en lelijke effecten, lomp verloop en pover acteerwerk. Eentje om snel te vergeten.

1.0*

Daniel Lee in CG land.

Er valt niet aan te ontsnappen, China is in de ban van epische CG fantasy spektakels. Ook Daniel Lee pikt zijn graantje mee. En het moet gezegd, hij doet dat niet eens zo verkeerd. Wie bij voorbaat al een hekel heeft aan dit soort producties zal nog steeds genoeg te klagen hebben, maar er is toch duidelijk beterschap te zien.

Toch blijft de CG nog een hekel punt. Lee is het gewoon om mooie plaatjes te schieten en geeft de film dan ook aardig wat visuele flair mee, maar wanneer de set pieces te complex worden en de CG de gehele achtergrond begint in te palmen oogt het nog steeds wat goedkoop en te weinig gedetailleerd.

Plotje is wel leuk, de Chinese grave robber verhalen zijn meestal wel geinig, spelen zich ook vaak in de aantrekkelijkere delen van China af en zorgen meestal wel voor een avontuurlijk uitgangspunt. De Westerse inmenging in deze film was redelijk matig (ze blijven het toch proberen), maar gelukkig niet al té storend.

Jammer dat het naar het einde weer verzand in kitscherigheid, en ditmaal zonder een manisch tempo om het levendig te houden. Maar verder wel een leuke avonturenfilm, al heeft Lee al laten zien dat hij beter kan dat dit. Kijkende naar de box office cijfers zal hij het niet aan z'n hart laten komen en is dit vast niet de laatste van dit soort films die we voorgeschoteld krijgen.

3.5*

Wat een namen in deze film. Vreemd dat ik hier nog nooit van gehoord had dan.

Vond het verder niet al te super. Wel erg typisch verloop met een wat flauwe afloop. Rechtbank speeches, beetje mentaal schermen tegen elkaar, pleidooi tegen rascisme etc etc.

Allemaal wel aardig maar oh zo flauw gefilmd. Verwacht van Schumacher toch wat meer. Wie genoegen neemt met het volgen van een verhaaltje afgebakend op platgetreden paden kan hier best z'n kick uithalen, voor mij mocht het allemaal wat filmischer zijn.

2*

Te licht.

Een Chinese Popstars. Een paar personen hebben ambities hogerop te komen in de entertainment business en grijpen een lokale show aan om hun zangtalent in de kijker te zetten.

Het concept is bekend, er zit zelfs een stukje in met van die belachelijke audities die compleet fout lopen. Wist niet dat ze in China ook zulke shows hadden. Anyway, je kan je dus verwachten aan wat jonge blinkende jeugd die het wil maken. Geen idee trouwens hoe serieus die aftiteling te nemen is, maar het zou me niet verbazen moest het ook echt op een waargebeurd verhaal gebaseerd zijn.

De film is redelijk identiteitsloos jammer genoeg. De personages komen nooit echt volledig boven water drijven, hun probleempjes zijn iets te saai en wat er van romances en drama naar boven komt is ook niet echt boeiend. Visueel is het degelijk maar nergens echt mooi, de soundtrack is mij iets te poppy, zonder contrast.

Ben niet zo bekend met die Amerikaanse dansfilms (type Step Up), maar volgens mij is dit zo'n beetje de Chinese zangvariant. Richt zich op tieners die dromen ook ooit bekend te worden, maar daarbuiten een filmpje met een zeer beperkte appeal. Duurt allemaal niet te lang en er zit genoeg tempo in zodat het nergens té saai wordt, maar verder eentje om snel te vergeten.

2.0*

Njah.

Ergens wel hulde voor Foster en Dennis, die ondanks een matig budget toch een film wilden maken die zich niet verstopte achter de beperkte middelen. Ze nemen een redelijk ambitieus verhaal en proberen dat zo goed en zo kwaad mogelijk vorm te geven. Alleen ontbreekt het talent een beetje had ik het gevoel.

Jammer genoeg is het resultaat nogal belabberd. Het design is niet meteen geïnspireerd, de effecten ogen eerder goedkoop en de cast maakt het geheel nog wat kinderachtiger. Het voelt aan als een uitloper van een TV-serie ofzo, iets gericht op een jeugdig publiek.

Nochthans zitten er voldoende interessante elementen in de film, allicht wat teveel zelfs. Het lijkt nu alsof alles op een hoopje gegooid is en wat vluchtig uitgewerkt moest worden. Van holbewoners tot aliens, time lapses, veranderende werelden en whatnot. Het zijn allemaal leuke ideeën voor scifi films, maar uiteindelijk zit je toch vooral naar een paar kindjes in een grot te kijken.

Had zeker meer mee gedaan kunnen worden.

2.0*

Best fijn.

Op zich is het geen al te complex verhaal, maar de film maakt het zichzelf wat moeilijk door Bana er doorheen de tijd weinig anders te laten uitzien. Blijkbaar zorgen een stoppelbaardje en een half grijs haar ervoor dat je 10 jaar ouder bent, daarom moet je vooral tijdens het eerste half uur redelijk goed opletten.

Verder een typisch romantisch verhaaltje, maar wel fijn gebracht. Bana en McAdams vormen een leuk koppel, wat aardige plaatjes erbij en een verhaaltje dat alles klaarzet voor een licht-dramatisch einde met een zoete nasmaak. Op het randje van kitsch soms, maar wel erg kundig uitgewerkt, waardoor het nooit echt stoort.

Je kan je afvragen of de film het zichzelf niet wat moeilijk maakt, maar eigenlijk is het wel leuk om net die variatie in een verder nogal braaf genre als dit te krijgen. Best vermakelijk.

3.0*

Mooi.

Shen Dong levert een apart filmpje af. Een soort van Chinese Baz Lurhmann, dik aangezet en onbetwist kitsch, maar met zoveel overtuiging gemaakt dat het eigenlijk niet stoort.

Sommige shots werken niet, de soundtrack is dik emotioneel en de CG kan af en toe wat karig overkomen, maar dat staat in schril contrast met de momenten waarop het wel allemaal werkt. En die zijn zeker in de meerderheid.

Blijkbaar qua verhaal een eerbetoon aan Somewhere in Time, qua stijl is het eerder een klassieke Chinese misdaad film, maar dan wel door een blitse draaimolen gehaald. Net zoals de films van Luhrmann moet je ervan houden, ik vond echt goed werken in deze film.

Leuke ontdekking maar lastig aan te raden. Chinese (moderne) cinema is niet bepaald populair hier en Luhrmann zelf heeft ook genoeg tegenstanders. Maar wie zich geroepen voelt krijgt in ieder geval een aparte film voorgeschoteld.

4.0* en een uitgebreide review

Prul.

Geen idee wat het nét was, maar eigenlijk alles aan deze film leek ongeïnspireerd en goedkoop. Visueel heel flets, de acteurs die er amper zin in hadden, een wat onnozel tijdreis (oh nee, wormhole!) verhaaltje en vooral veel ridders enzo.

't is dat er tijdens de belegering nog een enkele leuke scene tussenzat, want verder is het erg pover allemaal. Begint al bij de switch van de archeologie-intro naar het eigenlijke plot, waar een 180° in plot in amper 5 minuten afgehandeld wordt, zonder daarbij al te veel verbazing van de betrokkenen.

Duurt ook best lang nog, terwijl het toch een uiterst simpel verhaaltje is. Donner bakt er echt helemaal niks van, duidelijk niet z'n type film. Daar kunnen een jonge Walker en Butler helemaal niks aan veranderen.

1.0*

Raar.

Een uiterst vreemd verhaal over wetenschappers, het einde van de wereld en wat politiegeleuter. Uiteindelijk geen idee of het nu drama, fantasy of thriller behoorde te zijn, er zit van alles wel wat in.

Lau en Wong zijn oké maar hebben ook al betere rollen gespeeld, de rest van de cast is niet bijster goed. Verhaaltje is op zich niet vervelend, deels omdat het ook zo onvoorspelbaar is, maar mist toch ergens een duidelijke richting.

Enigszins ongerelateerd aan de film zelf, maar het opvallendste is eigenlijk dat in een film van 1997 al over VOD gesproken wordt als (nog nét niet) bestaande technologie. Triest dat we nu 15 jaar later zijn en het nog steeds niet echt van de grond is hier. Kan je nagaan hoe traag de filmindustrie wil evolueren.

Op zich een eigenaardig project en daarom alleen al wel een keertje de moeite om te zien, maar een echt geweldige film schuilt er niet achter.

2.5*