Opinions

Vreselijke derderangsfilm.

Bulkend van de The A-Team onwaardige acteerprestaties. Speciale cuts waar personages als een vierkante de magische woorden "Yes" mogen uitspreken, waarna de camera weer cut. Sterk is dat!

Het verhaaltje komt uit een goedkoop horrorromannetje, maar dat hoeft op zich geen struikelblok te zijn bij dit soort fimpjes. Toch is het telepatisch gegeven erg zwak. Vooral omdat het voor enkele totaal hilarische scenes zorgt. De "showdowns" met geweldig belachelijke gezichten die intensiteit moeten verraden zijn zo slecht dat ze terug goed worden, en daarna gewoon verder doorstomen naar belachelijk slecht.

Als toetje verpest Shore de laatste beetjes sfeer die in de film weggestopt zitten met ontiegelijk lelijke, slecht gebruikte, overdramatische en totaal onafgewerkte muziek (en sound effect, geen idee of hij daar ook wat mee te maken had - de scene in het begin met de steeds groter wordende groep mensen is er eentje om bij neer te vallen). Echt zo'n typische muzikant die van elk genre standaard, intrieste en misplaatste filmmuziek weet te maken.

Blijven wat bloederig gespat en enkele erg lelijk in beeld gebrachte vuurwapenscenes. In vergelijking is het recentere werk van Cronenberg zelfs nog een vooruitgang. Dit spul is door en door slecht.

0.5*

Goed.

Ook bij mij was Mar Adentro de eerste film die in mij opkwam. Alleen gelukkig niet zo'n platte en sentimentele benadering, maar een wat frissere en filmische bewerking van een verhaal als dit.

Visueel vooral leuk, hoewel ik nergens écht onder de indruk kwam. Standpunt vanuit het oog is leuk, maar ook wanneer dat meer en meer verdwijnt zijn er mooie plaatjes. Ze passen niet altijd even vlot in de film (de ijsschotsen en het shot van het gras langs de weg) maar weten het boehoe gehalte van dit soort cinema wel drastisch te verlagen.

Humor was oké, vertelstijl fris en af en toe best pakkend. Komt vooral in korte schokjes maar het voelt nooit echt fake of manipulatief aan. Flashbacks vond ik iets minder interessant, gelukkig worden die tot een minimum beperkt.

Fijne en vlotte film over een redelijk zwaar onderwerp. Uitwerking is het sterke punt, al schort het daar soms net iets teveel om echt hoog te kunnen scoren. Geen idee wat voor een persoon Bauby verder is, maar hij mag zich gelukkig prijzen met een filmbewerking als deze.

3.5*

Matig.

Vooral omdat de film er prat op gaat enkele twists in te steken. Die zijn echter zo voorspelbaar dat je al snel met je ogen zit te rollen. Het leidt af van de horror en verbrast nogal wat dierbare tijd in dit toch al korte filmpje. Vooral erg jammer, omdat er verder toch wel genoeg potentieel inzat.

Zo is het openingssegment best grappig, zitter er een paar aardige kills in en is de setting ook sfeervol genoeg. Die Masked Freaks zijn dan wel wat duf en aan het acteerwerk schort hier en daar ook best wat, maar dat zijn zaken die makkelijk te vergeven vallen in dit soort films.

De stuurloze pogingen om de kijker te slim af te zijn zijn echter storend. Echt goor, eng of spannend wordt het ook niet. Je voelt ook aan alles dat de film ruimte laat voor een sequel, maar gezien de beperkte interesse in deze film zal die er wel niet gekozen zijn.

Niet érg slecht, maar had ook makkelijk beter gekund. Beetje een gemiste kans.

2.5*

Eén van de betere van het duo.

Wel jammer dat het wel érg lang duurt alvorens ze eindelijk bij het oude kasteel aankomen. Dat lijkt de kern van de film te zijn, maar da's eigenlijk pas het laatste half uur van de film. De aanloop er naartoe is meer een luchtige/muzikale versie van wat noir/thriller invloeden. Pas in het laatste half uur wordt er al lachend gebibberd.

Verder het klassieke gebeuren tussen Lewis en Martin. Lewis met een hoop gekke gezichten en vage stemmetjes/reacties, Martin als balans/rem. En natuurlijk als zanger, want een film als deze is niet volledig zonder een paar nummertjes.

Leukste wordt tot het laatst bewaard trouwens. Een geniale cameo van "dat andere komische duo", voelde hem totaal niet aankomen, wat het alleen maar leuker maakt. Verder vooral veel van de typische grapjes tussen de twee, best vlot, soms grappig, maar na een film of 10 vloeit het wel erg in elkaar over allemaal.

1.5*

Template voor veel modernere rise/fall gangsterfilms.

Verschilt voor mij dan ook niet zoveel in beleving en beoordeling. De rise is vlot, Muni speelt dan nog aardig en het luchtige sfeertje geeft de film een goeie vaart. Dat duurt dan 45 minuten en dan krijg je de fall die mij zo'n beetje alle hoeken van de woonkamer deed herontdekken. Heb doorgaans toch echt weinig moeite met het uitzitten van films die mij niet boeien, maar bij de laatste 45 minuten had ik het toch echt lastig.

Die hele fall kon mij werkelijk gestolen worden, alles wat de eerste 45 minuten nog draaglijk maakte verdween en wat restte is de zoveelste afgeraffelde scriptstructuur.

Opmerkelijk nog in het eerste deel de mooi in beeld gebrachte reeks aan achtervolgingen en de slachtpartij van de 7 (in schaduwen). Mooie scenes. Daartegenover staan de enorm knullige knokpartijen die meer bij de slapstick stukken aanleunen, maar eigen wel key zijn voor het verhaal(tje).

Ergste aan deze film is waarschijnlijk het besef dan mijn 75 jaar laten nog niet veel verder is gekomen met dit type film. Na een vermakelijk begin verzandt het nog steeds in complete desintresse en leegte.

1.0*

Edit: verder er nog niet helemaal uit of dat tekstje aan het begin van de film nu naief aandoenlijk of misplaatst sneu is.

Zoveelste rise and fall gangsterfilmpje.

Pacino doet het erg slecht vind ik. Acteert met evenveel souplesse als een origamipopje. Ook z'n rol is totaal niks. De zoveelste lompe boer die het groot maakt en dan alles verknalt. Wordt tijd dat er eens een film gemaakt wordt over slimme gangsters. Het zou gewoon een vernieuwend en uiterst experimenteel concept zijn.

Daarbij moet zo'n epos natuurlijk weer meer dan 2.5 uur duren, en dient alles overladen te worden met cheesy poppy 80s kutmuziek. Past echt perfect bij de sfeer van de film .

De climax is één of andere afgevallen ramboscene die deze film tot één grote farce maakt. Jammer dat hij verder zo saai was dat ik eigenlijk geeneens moeten lachen heb.

The Godfather is een meesterwerk ivm dit filmpje, al zegt dat verder ook niet veel. 1*. Voor de poster of zo. Die is wel mooi.

Ouch.

Had eigenlijk een ander soort film verwacht. Als spoof op horrorflicks slaat dit gewoon nergens op. Het neemt wat plotlijntjes over, wat personages en wat kenmerkende scenes ... maar de humor zelf heeft zelden wat met de films die ze "parodiëren" te maken.

Scary Movie is niet meer dan een collectie seks en blow grappen, maar dan van het érg banale soort. Grappig is het zelden, het is eerder het feit dat het over seks en blowen gaat dat grappig moet zijn. Da's toch echt iets wat de meesten ongroeien na hun 13e of 14e, een laatbloeiertje misschien op z'n 16e pas.

Als film stelt het ook 3 keer niks voor. Vervelend acteerwerk, brak geschoten, goedkoop ogend. Veel beter dan een amateuristisch ogende YouTube productie anno 2016 is het niet. Doorheen de hele film waren er misschien twee grappen (niet eens scenes) die om een glimlach konden rekenen, de rest heb ik voornamelijk met ongeloof aangekeken.

Zelden zo'n ongrappig misbaksel gezien.

0.5*

Leuk.

Øvredal blijft het wat mij betreft goed doen, al mis ik wel steeds dat béétje extra wat tot een echt meesterwerk zou kunnen leiden. Hier leunt hij duidelijk meer aan bij het werk van del Toro, zeker wanneer je kijkt naar de creature designs, maar zo goed als het werk van de producer wordt het niet.

Jaren 60, een groepje jongeren, een haunted house waar een luguber verhaal uit het verleden schuilt. Het zijn bekende elementen van een setup die wijzen op een horror voor iets jeudidgere kijkers. Dat is het op zich ook. Hoewel erg best wat heftige scenes inzitten is de echte gore beperkt en is het toch vooral een film die op spanning teert.

Behalve dan wat creepy en weirde creature designs. Die springen er echt wel uit en maken het een stuk beter. Ziet er verder ook allemaal erg goed uit, enkel die insecten op de vogelverschrikkers vond ik wat te cheesy, had zonder ook evenveel impact gehad. Maar je merkt wel dat dit een film is die met een aardig budget gemaakt is.

Het resultaat is een erg solide en vermakelijke horror film, die wat extra peper mist om nog hoger te scoren. Maar vervelen deed het zeker niet. Vind het in ieder geval niet erg dat z'n volgende ook nog dit jaar komt.

3.5*

Goed.

De premisse lijkt inderdaad wat op Gerry, maar daar houdt het dan toch ook wel mee op. Of je moet aannemen dat ook de clou vanuit Gerry overgenomen is, maar daar lijkt me eerlijk gezegd niet al te veel aanleiding voor.

Scenic Route is duidelijk een kleine film. Erg beperkte cast me eigenlijk enkel 2 hoofdacteurs en wat minieme bijrolletjes. Eén locatie en een klein uitstapje op het eind en veel conversaties. Dat is allemaal erg praktisch als je niet veel budget te verkwanselen hebt. Maar de Goetz broertjes (neem ik aan) brengen het er goed vanaf.

Fogler en Duhamel zijn beiden goed. Beetje verschillend qua stijl wel, waar Duhamel iets meer "filmacteur" is en Fogler iets meer "zichzelf in films", maar het levert wat leuke conversaties op, beetje luchtigheid ook, maar zonder de conflicten in gevaar te brengen. Scriptgewijs moet er af en toe wel iéts teveel gesleuteld worden om de personages vast te houden waar ze zitten, maar dat zijn kleine kritiekpuntjes die de film verder niet tegenhouden.

Je kan geen recensie lezen of het gaat wel over het einde van deze film. Niet onterecht, want échte duidelijkheid wordt er niet geschept. Puur gericht op script vind ik het ook geen echte meerwaarde (en je voelt het type einde halverwege wel aan aankomen), maar de uitvoering is gewoon sterk, waardoor het wél een meerwaarde wordt en de film dat beetje extras geeft.

Visueel is het iets wat doorsnee, al zitten er bij momenten wel toffe shots in. Dat er niet veel met de omgeving gedaan wordt is zo, maar lelijkheid troef daar. Een film als Gerry doet er dan wel iets mee, maar zulks camerawerk is niet echt nuttig in een conversatie-gedreven film als deze, dus die vergelijking loopt redelijk mank. Soundtrack is niet zo heel opvallend, behalve op de "freaky" momenten dan. Daar wordt met redelijk weinig toch best veel sfeer gecreëerd.

Leuke, kleine maar interessante verrassing. Benieuwd of de broertjes het nog eens opnieuw mogen proberen. Veel beter moet het niet worden om een écht geweldige film af te leveren, dus van mij mogen ze zeker nog eens een poging wagen.

3.5*

Weinig verheffend.

Na een 15-tal minuutjes is het ongeveer duidelijk hoe de rest van de film zich zal afwikkelen. Meligheid en Hollywoodsentiment zullen op het einde zegevieren en niemand die daar wat tegenin kan brengen.

Vond Pacino redelijk irritant. Hij praat alsof hij op toneel staat/een cabaretshow opvoert. Van dialogen is er amper sprake, wel veel oneliners en quotemateriaal. Zeer vervelend personage ook, zijn speech op het einde valt ook compleet in het niet bij The Devil's Advocate. Maar hij maakt veel lawaai wat blijkbaar indruk maakt.

Hoewel veel te lang verveelt de film niet echt en is het tripje naar New York best vermakelijk, al vraag ik me af waar die vrijpartij gebleven is. Pacino hoort compleet weg te zijn van vrouwen, des te vreemder dan z'n hoofddoel snel weggemoffeld wordt met wat sentimenteel drama tegen het einde van de film.

Redelijk en niet dodelijk saai, maar zo burgerlijk en netjes allemaal. Het einde geeft de doorslag, een nipte voldoende zit er niet in.

2.0*

Had deze ooit lang geleden al eens half gezien, maar toen kon ik er m'n aandacht niet bijhouden.

Herziening viel me best mee. De film weet te onderhouden. Dat wil vooral zeggen dat er doorheen de film genoeg interessante scenes zitten om de aandacht niet helemaal te laten verslappen. Het wil echter niet zeggen dat ik de hele film met volle zin heb zitten kijken.

Film wordt eigenljik rechtgehouden door Schindler en Goethe. Twee sterke rollen die de film levendig houden. Schindler als opportunist die een tweede Ghandi wordt doorheen de film is nu niet meteen geloofwaardig, net als de switch in het personage van Goethe.

Daarin merk je uiteindelijk ook wel dat het een Spielberg film is. Schindler zegt wat over de aard van macht en hop, drie scenes lang zie je Goethe de zonder kritiek overgenomen kennis uittesten. Ik val de mensen ook wel bij die het hebben over de povere smaak af en toe. De douchescene, de eindscenes, het vertrek van Schindler uit de fabriek

Visueel aardig. Vaak nogal saai, maar af en toe keurig gebruik van zwart/wit met mooie contrasten. Levert enkele erg mooie scenes op maar niet echt indrukwekkend over een verloop van meer dan 3 uur.

Uiteindelijk voelt de film aan als een samenvatting van vijf andere oorlogsfilms. Onderhoudend maar af en toe oversentimenteel. Af en toe mooi maar doorgaans visueel nogal saai.

2*

Fijn weerzien.

Het is enerzijds een beetje apart dat een film van een toch wel bekende regisseur zo weinig gezien is, anderzijds is Schizopolis zo weird dat het waarschijnlijk ook nooit een breder publiek zal aanspreken. Maar wie graag eens wat anders kijkt, heeft aan deze een stevige kluif.

Soderbergh gaat de absurde kant op en doet dat door met communicatie te spelen. Personages praten onzin, spreken in andere talen, communiceren in uitsluitend descriptieve taal en zijn plot extreem eerlijk. En dat op onnavolgbare manier, waardoor het iets sketchmatigs krijgt.

Er zit ergens wel een narratief in verborgen, maar ik zou er mij niet al te druk om maken. Dit is gewoon heerlijke chaos en anarchie, gebracht met erg veel humor en een geweldige Soderbergh, die regelmatig doet denken aan Andy Samberg.

4.0* en een uitgebreide review

Onbegrijpelijk inderdaad dat men clubscenes in films eigenlijk (bijna) nooit goed weet te krijgen. Nederland heeft toch genoeg clubcultuur om het beter te doen, blijkbaar lukte het ook weer niet in deze film.

Een moderne Romeo & Julia zou ik dit niet willen noemen. Daarvoor het is het einde niet bepaald passend denk ik. Het script is toch al een samenraapsel van 1000 andere romcoms, dus veel maakt het niet uit.

Over clichés valt verder niet zoveel te zeggen. Heel de film verdrinkt erin, maar belangrijker is wat ermee gedaan wordt. Wat mij betreft is dat niks. Het resulteert vooral in vreselijke typetjes en irritante dialogen. Die Marokaanse vader vond ik de enige die iets zinnigs neerzette.

Visueel erg karig, vele shots oogden ook erg goedkoop. Editing viel een aantal keer in negatieve zin op, vooral tijdens het laatste fietsritje en de vele scenes waar bij conversaties steeds geswitched wordt tussen statische shots van de personages. Weinig tot geen gevoel voor ritme wat mij betreft.

De soundtrack leek ook nergens naar, deed mij vooral denken aan de platenkast van een 12-jarig meisje. Veel nonsens popmuziek, en vreselijke muziekkeuze in die club dus.

Vond het uiteindelijk vooral absoluut niet grappig. Heb eigenlijk geen enkele keer gelachen, irritante typetjes, in alle aspecten gewoon erg saai.

Heb het niet hoog op met de Nederlandse cinema, deze film is eigenlijk een soort van uitvergroting waarom dat zo is.

0.5*

Gemiste kans.

Heder herhaalt zijn rol uit Dynamite (waar ik niet bepaald een fan van was), Thornton doet eigenlijk niet veel anders als in Woodcock (toegegeven, die film komt later). De combinatie werkt soms, al moet de humor toch steeds van Thornton of bijrollen komen.

Verhaaltje is qua opzet eigenlijk al "overkom je eigen tekortkomen", die wie hoopt op nog een minimum aan originaliteit op dat gebied komt bedrogen uit. Vind dat het uiteindelijk toch altijd weegt op films als deze. De humor is uiteindelijk entertaining, het verhaaltje dat er te pas en te onpas doorheen gegooid wordt is dat niet.

Verder nog een geinige cameo van Stiller, die Moby kerel is tof en ook die zwarte gast uit The Green Mile.

Blijven verder over enkele erg geslaagde grappen, waar ik best af en toe luidop om kon lachen. Jammer dat het tussen die grappen door niet altijd even interessant is. Sowieso zie ik Heder liever niet meer, bakt er niet veel van.

2*

Aanstekelijk gebracht filmpje dat op twee punten zwaar faalt.

Allereerst heb ik helemaal niets met rock. Noch de muziek, noch de ideologie, nog de fanwereld errond. Ik ben een nuchtere Belg opgegroeid met mijn hoofd tussen de bliepjes en kraakjes. Dan mis je sowieso al een hoop feeling met een film als deze.

Afgezien daarvan vind ik het idee achter de film ook niet meteen meer passen. De rock ideologie is al lang niet meer van toepassing in deze tijd, je merkt dan ook dat men de setting moet verplaatsen naar een geweldig conservatief schooltje om nog wat effect te kunnen creeren. Heel erg "rock & roll" is deze film niet, integendeel.

Tweede probleem is dat het net allemaal zo conservatief is. Mag dan wel een kinderfilm zijn, maar zo'n beetje elk personage vind in de film het goede in zichzelf en aan elk persoon hangt wel een moraaltje vast. Het einde is ook zo compleet volgens het boekje dat het nu niet bepaald echt boeide.

Verder is het echt wel een sympathiek filmpje, Jack is soms best irritant maar weet toch ook af en toe erg sterk uit de hoek te komen. Eén scene is echt erg sterk, waar Jack zijn eigen nummertje voor het eerst voordraagt. Geweldige prestatie zet hij daar wel neer, volgens mij ook geen enkele cut in die scene. Was indrukwekkend.

Verder aardig vertier, dat uiteindelijk toch iets te lang duurt. Waarschijnlijk was dit wel wat leuker geweest als ik een beetje voeling had met de core van de film, zat er jammer genoeg niet in voor mij.

1.5*

Ergens vind ik het jammer dat van alle clipregisseurs nét Gondry de onverstap maakt.

Ook hier weer zelfde euvel. Man barst van de ideeën, maar visueel is het een kerkhof. Met de beste wil van de wereld kan ik deze film niet mooi noemen. Soms wel leuk gedaan (de grote handen) en ik heb op zich niet eens wat tegen het visueel idee (rafelige kartonnen cutouts), maar daar ook qua afwerking niks, nada. Het kan allemaal zoveel mooier. Gondry kan het blijkbaar niet schelen.

Verder wel genoeg humor, en Bernal is erg fijn om naar te kijken, als steeds. Film is onderhoudend, genoeg geinige scenes om geïnteresseerd te blijven kijken, maar dromerig ... laat dan de film aan een Yann Samuell over ofzo.

Aardige poging, veel beter dan Eternal Sunshine vond ik. Maar uiteindelijk visueel teleurstellend, en dat voor een clipregisseur.

3*

Pover.

Er zitten best een paar leuke ideetjes in deze film. Zo is het ondergrondse lab op zich al materiaal genoeg voor een mysterieus sci-fi filmpje. De alien kinderen, hoewel duidelijk low budget, zien er ook best cool uit en ook het einde is wat het moet zijn in een film als deze.

Maar de uitwerking is gewoon flauw. Een wat dommige cast, loze oorlogssetting die niks bijdraagt een het scifi gedeelte en vaak goedkoop ogende sets en effecten. Veel budget zal er niet geweest zijn, maar waar dat sommige regisseurs inspireert tot het maken van iets speciaals, weet deze film nooit meer te worden dan een halfbakken B-film.

O'Brien schiet gewoon tekort als regisseur. Had een leuk genrefilmpje kunnen worden, nu is het eerder het amateurisme nabij.

1.5*

Redelijk doorsnee Allen.

Vond het begin wel leuk. Allen die wat speelt met genre elementjes, een luchtige en best grappige basis legt, maar zoals wel vaker bewijst dat hij een film als deze niet echt kan afronden. Het is een uurtje leuk, daarna zwalpt het verder naar een weinig interessante conclusie.

Van Johansson zal ik nooit fan worden, ook hier vond ik haar prestatie niet al te best. Jackman komt er eigenlijk niet veel beter vanaf, beetje een dom duo. Allen zelf kan ik beter waarderen, heeft altijd dezelfde rol uiteraard, maar dat hoort er gewoon bij.

Eerste uurtje vond ik wel gezellig zoals gezegd, daarna weet Allen zich geen blijf meer met het plot. Het flauwe einde bij het meer, Allen die gepakt maar niet tegengehouden wordt in de muziekkamer, het ongeluk van Allen ... , het is gewoon wat jammer dat wanneer Allen het plot probeert af te wikkelen er gewoon niet genoeg blijkt te zijn om het boeiend te houden.

Toch blijven de meeste van z'n films nog wel de moeite, al houdt hij het dan vaak geen hele film lang vol.

3.0*

Apart.

Heb me de hele film eigenlijk zitten afvragen waar het appeal van het verhaal nu eigenlijk in zat. Meestal is het niet zo moeilijk te achterhalen waarom iemand een bepaald verhaal wil verfilmen, bij Scoop! is dat echter niet meteen duidelijk.

Maar dat stoort amper, aangezien Fukuyama en Nikaido er het beste van maken. Leuk samenspel tussen de twee, waardoor je je makkelijk bij het wat ronddolende verhaaltje neerlegt. Naar het einde toe komt er dan wel wat meer schot in de zaak, al is ook daar de coherentie een beetje zoek.

Visueel is het ook best oké, al is het niet echt geweldig opvallend. Mooi geschoten, niks minder, maar ook zeker niks meer. Soundtrack is ook gewoon degelijk. Het is dan achteraf ook een beetje moeilijk aan te duiden waarom deze film nét werkt, maar de 120 minuten vlogen best snel voorbij en klokkijken zat er toch niet bij.

Erg fijn tussendoortje dus, al valt het een beetje moeilijk aan te raden.

3.5*

Erg pover.

Vooral erg cheesy. De film oogt redelijk goedkoop (en dat voor een blockbuster) en is duidelijk niet geïnteresseerd in een goede solide opbouw, toch wat het mij allemaal nog net wat te serieus. Volgens mij hadden ze hier gewoon een volbloed comedy van moeten maken.

The Rock is echt wel brak in deze film. Zal niet zeggen dat hij ondertussen een wereldacteur geworden is, maar ondertussen weet hij zich toch veel beter te redden in dit soort films. De rest van de cast is trouwens niet veel beter, iedereen loopt erbij alsof ze voor het eerst een script onder hun neus geduwd kregen.

Visueel is het pover, de soundtrack is ook echtn iet om aan te horen, zelfs de vechtscenes stellen helemaal niks voor. Het is dat het tempo nog redelijk oké is en de film niet te lang duurt, maar het is mij een raadsel dat ze hier een handvol sequels van gemaakt hebben. Geen al te beste film dit.

1.5*

Leuk!

Niet omdat ik van garage rock hou, dat aspect van de film had helemaal weggemogen. Meer genoten van de 3 minuten aan DJs die voorkwamen in de film.

Wel omdat er als retrogame fan echt enorm veel te genieten valt. De text-on-screen lijkt op een live action Dead Leaves, verder erg veel typische oldskool gamegrapjes.

Ook razende editing en continue verwijzingen naar games en comics. Niet zozeer in de dialoog, maar vooral visueel.

Erg hoog fungehalte. Halverwege gaat het inderdaad wat slepen, 7 exen zijn gewoon teveel voor een film die eigenlijk 90 minuutjes had moeten duren. Cera en z'n gang worden ook wat saaiig en de muziek hadden ze ook mogen aanpassen, maar verder een heerlijk filmpje.

4.0* en een uitgebreide review

Sof.

Geen al te grote zombie fan maar een comedy-variant wou ik dan nog wel even een kans geven. Had het beter niet gedaan, want dit was echt wel droef. Vooral die mix met het hele highschool/scouts gebeuren maakt dit bijna ondraaglijk.

Beetje jammer want links en rechts zie je toch een paar gave gore momentjes. Alleen zitten die verborgen in een stortvloed aan kneuterige humor en vervelende personages. Met als dieptepunt het Britney Spears nummerte dat veel te lang doorgaat en waar een personage achteraf nog expliciet de grap moet uitleggen. Mnee.

Als je dan uiteindelijk nog iemand met een weedwacker een zombiefeest ziet binnenstormen dan weet je wel waar ze de inspiratie hebben gehaald voor deze film. Als je dit dan vergelijkt met die inspiratie dan zie je hoe hard deze film tekort schiet. Veel te braaf, veel te ongrappig, veel te cliché en veel te veel vervelende Amerikaanse highschool bullshit.

1.0*

Blijft erg goed.

Belangrijke film voor Lee, 't is de eerste keer dat hij een wat gritty drama met een stevige cast in elkaar weet te boksen. De periode was ook wel perfect, early-mid 00s was ideaal om dit soort filmpje op te zetten. En het fijne is dat ze weinig in kwaliteit ingeboet hebben.

Odagiri, Kuriyama en Kose zijn erg sterk, visueel zit er een scherp randje aan, maar bevat de film ook meer dan genoeg knappe shots. De soundtrack is wat moderner, de setup van het verhaaltje is boeiend en de film blijft lastig in te schatten, omdat veel afhangt van de willekeur van het hoofdpersonage.

Lee zou later nog een paar stevige dramas uit z'n ribbenkast persen, maar dit is toch het moment dat het allemaal begon te draaien in z'n carriere. Ik mis ze wel een beetje, dit soort edgier Japanese dramas (met een lichte punk vibe in). Beetje raar dat deze film over de jaren heen wat ondergesneeuwd is, Scrap Heaven verdient beter.

4.0* en een uitgebreide review

Redelijk.

Net zoals de meeste mensen is het voor mij het ideale moment om de eerste 3 Scream films een keertje te zien. De allereerste had ik ooit eerder gezien, deel 2 en 3 echter nooit meer geprobeerd.

Scream zal voor mij altijd de film blijven die de zelfbewuste humor vol introduceerde in de mainstream cinema, door erg duidelijk en direct naar allerlei genreclichés te verwijzen binnen de film zelf. Ondertussen is het weer een beetje passé, is de uitwerking soms ook een beetje té makkelijk (met veel verwijzingen die echt voor de kijker uitgelegd worden), maar een aantal blijven vermakelijk (Krueger die de vloer staat te dweilen) en het geeft de film wel een vlot sfeertje mee.

Da's ook nodig want spannend is dit al lang niet meer. De moordenaar is uitermate klungelig, de scares zijn povertjes en qua spanningsopbouw wil het ook niet echt lukken. Als mix van hommage en parodie vind ik het hommage stuk in ieder geval niet echt geslaagd. Ook het einde (Scream was volgens mij ook de eerste die echt de "grote twist" bij het horrorgenre introduceerde? In ieder geval werd dat element consequent overgenomen in alle films die daarna de Scream template zouden volgen) is ondertussen niet meer al te boeiend.

Verder begint de film, zoals de meeste 90s films trouwens, best wel z'n leeftijd te vertonen. Scream stond me nog bij als een "moderne" film, maar echt 21e eeuw ziet het er allemaal niet meer uit. Tekenen van ouderdom geloof ik.

Best vermakelijk dus, maar het hele slashergedeelte zelf is iets te pover en de verwijzingen zijn vaak iets te makkelijk. De film wordt gelukkig gered door het vlotte sfeertje.

2.5*

Zelfde niveau als de eerste film.

Vond er maar weinig kwaliteitsverschil inzitten. Deze film kent ook zo'n beetje dezelfde zwaktes en sterktes. Alleen jammer dat de film gerekt moest worden tot 120 minuten.

De killer blijft wat klungelig. Niet grappig genoeg om het komische deel te versterken, te opzichtig om het echt spannend te maken. Ook de twist is niet bijster boeiend. Het kan iedereen wel zijn dus is het wachten tot er iemand afvalt en Craven uiteindelijk alles uit de doeken doet. Beetje vergezocht trouwens.

Arquette is leuk, die movie nerd ook wel trouwens. Miserabel moment wel in dat klasje, met de Godfather II referentie, maar verder zijn de film referenties wel aardig. Niet subtiel, maar in ieder geval wel talrijk.

Beetje jammer dat ze in dit deel geput hebben uit een hele hoop TV-sterretjes om bijrollen op te vullen. Meer dan de helft herkende ik uit vreselijk slechte TV series van vroeger, niet iets om erg blij van te worden. Maar los daarvan blijft het wel vermakelijke filmerij die een avondjee film goed opvult.

2.5*

Zelfde ingrediënten, matige mix.

Leuk aan de Scream reeks is in ieder geval dat ze steeds vanuit hetzelfde groepje acteurs vertrekken, wel valt op dat je dader steeds in één van de nieuwe toevoegingen moet gaan zoeken. Dit kerngroepje wordt steeds aangevuld met bekend TV en B-volkje, het "och nee die doet ook mee" effect zorgt dan ook voor het nodige plezier.

Op zich verschilt deze film niet eens zoveel van de twee vorige, alleen is het middenuur gewoon te saai. Er gebeurt niet echt veel, het wil ook niet echt vlotten. Twee uur is dan ook te lang voor deze film en uiteindelijk zit je weer te wachten op het twistje. Ik doe ook al lang geen moeite meer om te voorspellen wie de dader is, daarvoor is het toch te vergezocht en meer dan tot het einde wachten hoef je ook niet te doen.

Wel benieuwd wat deel 4 brengt, meta op meta lijkt me aardig lastig voor een bioscooppubliek, maar met dit soort flauwe slasher-prut hoef je ook niet meer aan te komen in 2011. Spannend zijn die Screamfilms al lichtjaren niet meer.

1.5*

Een soepje.

Ik wist niet echt wat te verwachten van dit vierde deel, Ik had er ook nog niks over gelezen, maar een straight sequel had ik niet verwacht. Dat "kan" eigenlijk ook niet, beseffende waar de Scream reeks voor staat. In 1996 wist het een heel genre weer uit de as te doen herrijzen, dit vierde deel slaagt daar absoluut niet in.

Meer meta lijkt de boodschap van deze film, maar "meer van hetzelfde" is een flauwe sequelregel, wist Craven ook al in eerdere delen. Meta de dader filmt de film zelf, meta reboot, wat deze film absoluut niet is, meta oude vs nieuwe generatie - eel verwijzingen naar de eerste trilogie. De film probeert zoveel, maakt van alles een boeltje, maar had zelfs eigenlijk nooit kunnen slagen met dit concept.

Tijdens het kijken had ik vooral het idee dat Craven zelf de afgelopen 10 jaar geen enkele horror film gezien heeft. Een flauwe verwijzing naar Saw, het de Aziatische new wave samengevat in één bullet point, nog geeneens een volledige oneliner waard, en de Europese opkomst die compleet verborgen blijft in deze film.

Mnee, Scream 4 geeft af op Hollywood horror en de rebootjes van de afgelopen jaren. Of Craven echt weet wat een reboot is wordt ook niet duidelijk. Hij verwijst er binnen deze film wel een aantal keer naar, maar Scream 4 blijft toch echt een doodgewone sequel. Een vervolg op de eerdere delen, vandaar ook de 4 (itt reboots die de nummering opnieuw starten).

Het meest storende vond ik echter dat buiten het feit dat de film duidelijk 2011 oogt, de rest compleet is stil blijven staan. Saaie moorden (mes in buik-niveau), steeds weer dezelfde scares, en een hele resem clichés uit de eerdere Screams. Zo valt ook hier weer de moordenaar te zoeken buiten het clubje vaste acteurs en hoewel een "new rules" - de slechte wint het - einde er absoluut inzat, kon dat waarschijnlijk niet voor een mogelijke Scream 5.

Hoe hard deze film ook probeert, Scream 4 is een redelijk eenvoudige sequel die het gevoel van 15 jaar geleden weer probeert op te roepen. Leuk voor wie daar melancholische gevoelens bij heeft, maar ik heb dat niet. Missie meta² is wat mij betreft enorm gefaald, met als grootste vermoeden dat Craven te oud geworden is voor dit soort gedoe. Ridicule Facebook en app-referentietjes daargelaten.

1.5*

PS: iemand nog enig idee hoe het afgelopen is met die film die ze gingen uploaden, in naam van Trevor?.

Op het randje.

Zo'n typische B-film die door de jaren heen toch een kleine cultfanbase heeft opgebouwd. Er zit net genoeg geeky gedoe in om doorheen het slechte acteerwerk en de soms erbarmelijke effecten heen te kijken.

Als film deed het me vooral denken aan Pitch Black (al is deze uiteraard ouder). Een barre planeet, een kleine kolonie en iets dat uit is op bloed. In dit geval robots door mensen zelf gecreëerd. Dat zorgt voor wat klassiek "oeh, de mensheid heeft z'n eigen doem gebouwd" gewouwel tussendoor, gelukkig blijft dat deel van de film beperkt.

Effecten zijn matig, acteurs zijn écht wel slecht. Maar op de één of andere manier spreekt het sfeertje wel aan. Lekker grimmig, in verlaten betonnen bunkers met een beetje retro-tech hier en daar. Je moet echt liefhebber van dat soort dingen zijn om deze film te waarderen, maar dan valt het ook echt wel mee.

Geen geweldige film, maar qua vermaak wel oké.

2.5*

Idee is wel redelijk grappig maar de uitwerking is nogal matig.

Weer gaat Dante een nogal prekerige toer op maar dit keer zonder de relativerende humor. Het sfeertje dat na een tijdje opduikt is redelijk effectief, maar ex-90210 acteurs helpen niet echt.

Toch jammer dat het tweede seizoen wat minder originele dingen brengt, dit is op zich wel onderhoudend maar een beetje saai als korte film. En nogmaals wordt de wetenschap stevig misbruikt.

3*, had liever z'n stemmende zombies uit het eerste seizoen.

Ik vond het leuk.

Deed me wat denken aan films als Ink of One Point O. Geen al te groot budget, dus maar vol inzetten op het audiovisuele om indruk te maken. Beperkte locaties, ziet er allemaal wat vervallen en korrelig uit, maar best mooi en stijlvol verder.

Aparte personages ook. Enkel en alleen weirdos die voorbijkomen. Maar het leukste van al is dat dit eigenlijk gewoon een superhelden filmpje is, alleen kan je tegenwoordig wel eens vergeten dat dat nog iets anders kan zijn dan of een Marvel film, of een nerdy-diy-superhero indie filmpje. The Scribbler weet zich daarin best goed te onderscheiden.

Op het einde gaat het een klein beetje mis, de druk van de CG wordt iets te groot en het gevecht op het einde ziet er ook niet al te best uit, maar tegen dan had de film me al genoeg overtuigd van zijn kwaliteiten.

Hopelijk krijgt Suits nog een kans want als regisseur laat hij hier toch aardig wat zien. Begrijp de lage score niet, maar als ik even Kite erbij neem lijkt het dat dit soort filmpjes tegenwoordig niet veel aantrek meer hebben.

3.5*