Opinions

Matig.

Op zich is de opzet van de film nog wel leuk, maar het is er wel eentje die de tijd niet zo geweldig goed overleefd heeft. De modernizering van het verhaal is ondertussen alweer door de tijd ingehaald, waardoor de wat snedigere zaken ondertussen terug mak geworden zijn.

Maar het is Murray die de grootste stoorzender is. Hij is gewoon ronduit vervelend in z'n rol. Nu hoort dat wel bij z'n personage natuurlijk, maar de invulling is erg goedkoop. Hij is vooral erg luidruchtig en hyper, met zo'n zelfbewust randje dat een film als deze echt niet nodig heeft. Ik apprecieer Murray wel, maar dan toch vooral in z'n wat recentere rollen.

Het is vooral in de marge dat deze film nog wel leuk is. Wat geinige bijpersonages en een lollige bewerking van een bekend verhaal. De intro bijvoorbeeld is wel erg leuk, zo ook enkele van de visioenen. Een geweldige film is het alleen niet, daarvoor schort er echt teveel aan. Voor een keertje wel aardig, maar zeker niet iets om elk jaar opnieuw te zien.

2.5*

De start van Woo-ping Yuen.

Toch wel de duidelijk held van deze film. Chan en Siu Tien Yuen zijn ook best oké, maar het is uiteindelijk het frivole actiewerk dat deze film boven z'n tijdsgenoten uittilt.

Choreografieën zijn hier al best apart, met als hoogtepunt het "schoteltje grijpen", heerlijk dat soort semi-martial arts. Sommige scenes ogen echter nog wat slordig en vlotten ook niet altijd een goed. Zo zijn de drunken style scenes in het begin van de film een beetje knullig en traag, iets waar Yuen hard aan zou werken in z'n latere films.

Verhaaltje is absoluut verwaarloosbaar net als de fake make-up en de wat ruwe humor af en toe. Verder nog wel een gaaf live "cat vs snake" gevecht en heel wat martial arts spektakel. Maar later zou dit allemaal nog stukken beter uitgevoerd worden.

Vermakelijk, maar iets teveel schoonheidsfoutjes voor een vlotte voldoende.

2.5*

Zeer matige Ang Lee.

Alweer eigenlijk. Het gebeurt zelden dat ik een Ang Lee film de moeite waard vind, meestal eindigt het in een onvoldoende. Se, Jie ontsnapt er jammer genoeg ook niet aan.

De mooie cinematografie heb ik in ieder geval gemist, ondanks dat hij blijkbaar bekroond werd in Venetië. De film ziet er gewoon oerdegelijk uit, een brave gelikte stijl die vooral erg saai oogt. Ik kan er eerlijk gezegd maar weinig mee, voor mooie plaatjes zet ik wel andere Taiwanese/Chinese films op. Keuze genoeg in die regio.

Verrassender is misschien dat ik het acteerwerk van Tony Leung enigszins vond tegenvallen. Niet dat het slecht was, maar ik verwacht van hem doorgaans wat extras en dat zat er in deze film niet in. Hij loopt een beetje op automatische piloot doorheen de film. Ook Wei Tang vond ik iets te statisch. Ik hou doorgaans wel van ingetogen acteerwerk, maar het kwam er hier niet echt uit.

Verhaaltje en setting zijn verder niet heel speciaal, de spionne die verliefd wordt op haar doelwit, zo ken ik er nog wel een paar. Enkel de motivatie van Tang is hier misschien een extra factor, maar kan niet zeggen dat ik dat nu zo geweldig intrigerend vond.

De film kabbelt rustig voorbij, zonder al te veel oplevingen. Da's niet genoeg voor iets wat 160 minuten duurt. In z'n geheel wat te saai.

2.0*

Zag er niet veel meer in dan een gewone copflick.

Het gewouwel tussen Pitt en Freeman is slaapverwekkend en cliché, gelukkig weet Fincher visueel wel een sfeer te creëren (al doet hij ook dat veel beter in z'n latere films), die hij dan mooi weer afbreekt door een enorm irritante, generische, opgeklopte en bombastische score te gebruiken. Het verhaaltje boeit half, maar de moordscenes zijn wel interessant uitgewerkt (met verdacht veel visuele details voor een Hollywood film).

Ik heb het allemaal al eerder gezien (al kan het best zijn dat deze als model gestaan heeft), en het deed me verder allemaal niet zoveel. Ik maak er 2* van omdat ik me de eerste 90 minuten niet verveeld heb, en omdat sommige scenes er best sfeervol uitzagen, maar verder kan ik er niks uithalen.

Leuk.

Het beperkte budget is wel duidelijk aanwezig. Niet meteen in de kwaliteit van de film, wel in de keuzes die er moeten gemaakt worden. Nét iets meer horror en nét iets meer expositie was wel leuk geweest, maar het moet wel gezegd dat Hardiman goed gebruik maakt van het geld dat ze heeft, want anderzijds oogt het ook nergens goedkoop of gecompromitteerd.

Een filmpje dat het dus uiteindelijk vooral van een steeds drukkendere sfeer moet hebben. Hier en daar zijn er een paar sleutelscenes die meer prijsgeven, altijd genoeg om de intrige in stand te houden, maar ook nooit echt genoeg om volledige voldoening te geven. Ik hoopte de hele tijd op net iets meer, alleen kwam dat er niet echt.

Maar dat klinkt negatiever dan het is, want de regie is meer dan solide en ook het acteerwerk is goed. Het resultaat is een erg sfeervol filmpje. Ook het einde vond ik trouwens best passend en sterk, niet meteen wat je van een film als deze zou verwachten. Aanradertje dus van de horrorliefhebber die het niet meteen van expliciete elementen moet hebben, maar meer voor sfeer gaat.

3.5*

Pure matigheid.

En zelf daarin is de film erg matig. Zo'n typisch politie thrillertje met een zielloos twistje op het einde. Dat zie je dan eigenlijk al van best ver aankomen en dus is het vooral wachten tot het eindelijk zover is. Veel filmische pretenties zijn er verder toch niet.

De film leunt dan ook vooral op Pacino, in de hoop dat hij het allemaal beter maakt, maar die speelt gewoon weer z'n aloude rolletje, veelal op automatische piloot. De acteurs rondom hem doen hetzelfde, waardoor de film verder wegzakt.

Het oogt allemaal erg grijs, het plotje is saai en de muziek vreselijk. Doorheen de jaren '90 zouden er een hoop van dit soort thrillertjes gemaakt worden, de meesten bestemd voor de verhuur. Deze film past eigenlijk perfect in dat plaatje, al is hij dan net wat te vroeg geboren. Zelfs als filler stelt het niet veel voor.

1.5*

Ach Van Sant.

Aokigahara is ondertussen een bekende stek geworden. De laatste jaren zijn er best wat films verschenen waarin het bos een belangrijke rol speelde, binnen verscheidene genres trouwens. Het is een aparte locatie, met Gerry in het achterhoofd ontkom je dan niet aan enige verwachtingen. Maar die worden absoluut niet ingelost.

The Sea of Trees is namelijk een oversentimenteel drama geworden. Eentje waar het acteerwerk erg zwaarwichtig is, het plotje omvervalt van het drama (met de feitelijke dood van Watts als hoogtepunt - geen idee wat het trouwens is met dat soort scenes maar op de één of andere manier worden ze steeds zo gefilmd dat de verrassing er vanaf het begin al af is) en enkele onthullingen op het einde echt te cheesy voor woorden zijn.

Maar eigenlijk laat deze film zich vooral typeren door 1 bepaalde keuze: Ken Watanabe als dé Japanner. Het is wat jammer voor die man, hij is ook niet de slechtste acteur (al is hij vaak wel erg mat), maar ik zou hem als regisseur echt nooit meer nemen in zo'n rol. Het getuigt van een ongelooflijke luiheid.

Het geraamte van een interessante film is op zich wel aanwezig, er zijn ook wel enkele momenten waar het door lijkt te breken, maar nooit erg lang en goedkoop effectbejag loert steeds om de hoek om enige opgebouwde sfeer meteen weer af te breken.

2.0*

Matig.

Op zich zaten er wel een paar interessante afzonderlijke scenes in, maar in z'n geheel nogal belachelijk en vaak gewoon onnozel.

Dat het verhaaltje niet bijster geweldig is en ook de acteerprestaties niet van het allerhoogste niveau zijn neem je er al snel bij, vooral wanneer blijkt dat sommige horror scenes toch best de moeite waard zijn. Er zitten een paar "aangenaam" pijnlijke momenten in de film.

Maar Wright maakt het af en toe toch echt te bont. Hoe die dufkutten de hele tijd weglopen en terugkeren naar de demoon is echt bespottelijk, dat valt niet eens meer te verklaren als een pover script, maar is gewoon pure idioterie.

Visueel niet verkeerd, interessante horror ideetjes en wat pijnlijke scenes, maar verder een C-productie. Jammer, want het had leuk kunnen zijn.

2.0*

Erg Amerikaans.

Eigenlijk is het gewoon een film over extreme sports, maar het wordt een beetje anders gekaderd. Blijkbaar draait het allemaal om een zoektocht naar vrijheid, maar die boodschap komt jammer genoeg nooit helemaal goed over.

Dat komt vooral omdat er maar een half verhaal verteld wordt. Het is een film waar alle winnaars aan het woord mogen. De bekende namen uit de extreme sports die hun verhaaltje mogen doen. Wie je niet hoort zijn de mensen die het absoluut niet gehaald hebben, ongetwijfeld een veel grotere groep wiens visie op die gezochte "vrijheid" zeker zo interessant is.

Maar ach, er zitten wat leuke plaatjes in, want ze weten die sporten steeds wel mooi in beeld te brengen. De film had zich beter daar wat op gericht, al het gebrabbel tussendoor klinkt vooral erg blasé en maakt erg weinig indruk. Beetje doelloze docu dit, maar da's blijkbaar eigen aan het genre.

1.5*

Niet te harden.

Ford is dé Western-regisseur, Wayne dé Western-acteur. Alleen zijn Westerns absoluut m'n ding niet (misschien wel m'n minst favoriete genre, beetje afhankelijk welke genre indelingen je hanteert), en dat blijkt maar weer.

De hele setting kan mij gestolen worden. Lelijkheid troef, zowel binnen als buiten. Doe mij maar groen in plaats van stoffig oranje en bruin. Maar naast de kleuren zelf (daar ontkom je niet aan bij de meeste Westerns) is het kleurgebruik ook niet om aan te zien. Erg hard belicht en vaak schreeuwlelijke combinaties.

Met de personages kon ik ook helemaal niks. Overacting lijkt de norm, elk beetje drama wordt theatraal vormgegeven, elk beetje subtiliteit mist. Als Martin zich bij het vuurtje iets voor het einde (de scene met Ethan's testament) tegen een rots gooit lijkt het wel zo'n romantisch vrouwmens die je vaak in jaren '40 films tegenkomt. Eén en al prinsessendrama. Verder is Wayne onuitstaanbaar met z'n lompe gedrag, al acteert hij dan wel het best van de hele hoop.

Veel "foute" scenes voor schermen, hilarische indiaantjes en een wraakverhaaltje dat mij vanaf minuut één gestolen kon worden. Het is een marteling van twee uur die ik snel achter mij zal laten.

0.5*

Kon zeker beter.

Social media en zelfs "online" zijn niet de kern van deze film, wel "digitaal". De film leunt ook regelmatig op het offline gebeuren om de zoektocht naar de verloren dochter een handje toe te steken. Wie dus met allerlei visies over social media komt kan maar beter een gepastere film zoeken om z'n ei kwijt te raken. Al zitten er wel een paar leuke knipogen in, onder andere naar de fake emo-hype die zich online afspeelt tijdens traumatische gebeurtenissen. Maar ook dat is niet zoveel meer dan wat eenzijdige maatschappijkritiek.

De film zelf is misschien net iets te trots op z'n vorm en oogt ook weer net wat te gestroomlijnd op andere momenten. De Norton anti-virus dingen leiden meer af dan dat ze leuk zijn, het feit dat er eigenlijk geen letter fout getypt wordt is dan weer iets waardoor een hoop dingen erg geregisseerd lijkt. Ook de afgelopen facetime vensters (met video van zichzelf) blijven net wat te lang openstaan om toch maar beeld te hebben los van het scherm waar alles zich afspeelt.

Maar het eerste uur zit wel goed in elkaar. De opbouw is secuur, de spanned wordt netjes versterkt en het mysterie krijgt ook aardig vorm. Maar dan verzandt de film is wat slechte twists en een belabberd einde. Daar gaat toch echt wel wat mis, waardoor de afloop eigenlijk amper nog boeide. Beetje jammer om met zo'n goedkope ideetjes aan te komen. Een soberder einde had de film beter gemaakt.

Het is verder ook niet de eerste die alles via een scherm laat verlopen, al is het "genre" nog wel jong genoeg en zie ik het de komende jaren wel een kleine niche worden. Slecht is de film zeker niet, maar het had makkelijk nog stukker beter gekund.

3.0*

Mythevorming.

Bendjelloul bouwt z'n docu rond het spanningsveld dat zou moeten onstaan tussen Rodriguez de mythe en Rodriguez de persoon. Maar beide onderdelen voelen erg over aan en ook wanneer hij de boel uiteindelijk samenbrengt wil het niet ontvlammen.

Het eerste uur speelt als een uit de hand gelopen album trailer. Met uiteraard wat muziek tussendoor, maar verder vooral veel hype. Rodriguez was niet enkel een misbegrepen mens, hij was ook een miskend genie, een mysterieuze excentriekeling, iemand die aan de basis stond van de revolutie in Zuid-Afrika en waarschijnlijk heeft hij ook nog ooit drie katjes van een zekere dood gered. Een Held met een hoofdletter H.

In het tweede deel krijgen we dan het typische beeld van de eenzame kunstenaar, de mijmerende man die zich niet echt kan vinden in deze kapitalistische maatschappij en met z'n kleine kunst toch enorm groot is. Zo'n beetje het droombeeld van elke kunstenaar dus.

Het probleem van deze docu is, zelfs als zou alles naar waarheid verteld worden (wat hierboven al een aantal keer werd tegengesproken, dan nog voelt alles fake en opgeklopt aan. Die overenthousiaste Zuid-Afrikaanse fanboys doen de film geen goed, de producers en familie spreken enkel in aangedikte lofbetuigingen en alles zit net iets te netjes in elkaar.

Doe mij de kerels van Anvil dan maar. Veel toffere subjecten én als docu voelt het gewoon veel eerlijker aan omdat die kerels ook gewoon met hun defects te koop lopen. Rodriguez zal verder best een lieve man zijn, maar ik vond het een weinig boeiend figuur. Dat ik niks met zijn muziek heb helpt niet echt, maar dat bleek bij de Anvil docu eigenlijk geen bezwaar, dus daar zal het toch ook niet echt aan gelegen hebben.

Anyway, het beeld van de lijdende kunstenaar heeft er weer een idool bij. Als zoete broodjes.

1.0*

Vond het niet best.

Sena is volgens mij een redelijke non-regisseur. Heb nu een paar films gezien van hem, maar vind er geen handtekening in terug. Zelfs geen rode lijn eigenlijk. Het kan ook zijn dat hij geweldig polyvalent is, maar dan wel erg slecht in alles wat hij doet.

Season of the Witch is een zeer onrustige film. Kan ook niet anders want Sena moet z'n hele avontuur kwijt in 90 minuutjes. Dat leidt tot een aantal lollige scenes, zoals de battle-montage aan het begin van de film. Nogal saai en nutteloos, maar als fast-forward van intro die anders zeker een uur geduurd had best nog wel te behappen.

Daarna rushen Cage en Perlman snel naar het plotje toe, zodat de film na een half uurtje eindelijk kan starten. Gooi er wat jongensavontuurtjes bij (oeh, de wankele brug) en het enige wat je nog mist is de finale.

Die gaat aardig de mist in trouwens. De demoon ziet er érg slecht uit, de CG is niet om aan te zien en spannend is het al helemaal niet. Volgens mij was het geld een beetje op, niet dat de CG verder in de film wel erg goed was, maar toch nog steeds beter dan tijdens de flauwe finale.

Vond het een film waar de aandacht moeilijk bij te houden was. Zwemelt een beetje van hier naar daar, weet nooit echt boeiend te worden en eindigt met een serieus valse noot.

1.0*

Goed!

Hyett is geen bekend regisseur, maar heeft z'n strepen wel al verdiend. In zowat elke UK horror film die er wat toe doet (van de afgelopen 10 jaar dan) heeft hij de make-up verzorgd. Een Britse Tom Savini dus, al heeft Hyett duidelijk meer kaas gegeten van regisseren dan Savini.

Wel een filmpje dat braaf tussen de lijntjes kleurt. Visueel de bekende filters, typische soundtrack ook en het verloop van een film als deze is bekend. Maar wél goeie acteurs, érg sterk camerawerk en geweldig effectieve gore en horror.

Typisch genrefilmpje dus, dat tot in de puntjes verzorgd is uitgewerkt. Voor originaliteit ben je duidelijk aan het verkeerde adres, maar wel een filmpje waar een horrorliefhebber zich aan kan verlekkeren.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn.

Het was alweer even geleden, maar Tjahjanto begon ooit als getalenteerd horrorregisseur en waagt nog maar eens een poging. Blijkbaar is hij het nog niet verleerd, want deze May the Devil Take You is meer dan de moeite waard.

Erg veel nieuws brengt deze film wel niet. Geesten, een duivels pact en aardig wat bloed. Maar zoals altijd draait het bij dit soort films om de uitvoering, niet zozeer om de originaliteit. En daar weet Tjahjanto makkelijk meerwaarde te bieden.

De film baat bij fijne visuals en een strakke soundtrack. Acteerwerk is ook goed genoeg, het enige jammere is dat het wel 20 minuutjes korter had gekund. Zoveel materiaal is er nu ook weer niet en hier en daar wordt er iets te lang op het plot gehamerd, terwijl dat nu niet echt het meest interessante is hier. Klein minpuntje, dat verder niet echt in de weg staat van een leuke horror.

3.5*

Zijn minste sinds Pulse.

Voor een korte film duurt het gewoon véél te lang vooraleer de film wat richting krijgt. Het einde mag dan wel érg leuk zijn en een hoop verklaren, dat neemt niet weg dat ik me de eerste 40 minuten eigenlijk constant lopen afvragen heb wat Kurosawa eigenlijk bezielde.

De Russische setting, het vage plotje, de personages die even lang komen vliegen ... het lijkt echt nergens naar toe te gaan. Alsof Kurosawa in opdracht filmde maar de opdrachtgever niet zo goed begrepen had. Herkende verder ook maar weinig van hem in deze film.

Laatste 20 minuten zijn beduidend beter (al zitten daar ook zéér vreemde keuzes in, zoals het nummertje). Daar lijkt Kurosawa eindelijk wakker te schieten, alleen was het dan al iets te laat. Zorgt er in ieder geval wel voor dat het resultaat niet nog dramatischer is en eigenlijk zou je de film gewoon een tweede keer moeten bekijken, al ga ik me daar zeker niet meteen aan wagen.

Een raar experimentje tussendoor. Dat is niet z'n eerste keer, maar hier duurde het toch wel érg lang voor het beetje steek hield.

2.5*

Goed maar uiteindelijk een beetje teleurgesteld.

Niet omdat Seconds Apart een slechte film is geworden, maar omdat er absoluut mer in had gezeten. Het eerste half uur is sterk. Ziet er allemaal mooi en strak uit. Sfeervol en duister, aardig geacteerd en het mysterie zorgt voor een fijne spanning in de film.

Het middendeel blijft goed, maar je begint al een beetje te voelen dat de film wat stuurloos geworden is. Het gaat geen bepaalde richting uit en eigenlijk wordt er gewoon gewacht tot het einde ingezet kan worden. De scene met de worm is wel geniaal (smerig realistisch vond ik), maar verder is het hopen dat de film een mooi einde krijgt.

Het heeft ongeveer 14 jaar gekost, maar eindelijk heb ik hem dan toch gezien.

Ik hou echt van dit soort filmpjes. Een lekker duister sprookje, met veel fantasie uitgewerkt, alles lekker grauw en smerig. Het voelt aan als triotje Burton, Tsukamoto, Lynch.

Prachtige design, erg mooie soundtrack, vervreemdend (vooral de mensen die zich ook in stop-motion bewegen) en prachtig als je let hoe vloeiend alles beweegt terwijl ook de camera vaak in beweging is. Geeft de film een erg mysterieus sfeertje mee.

Echt een heerlijk dingetje, dat nog steeds een uniek sfeertje uitstraalt. En Tom Thumb is te creepy/schattig

4*

Kurosawa in Frankrijk.

Niet de eerste Aziaat die daar uitkomt. Ook mensen als Tsai, Hou en Ki-duk hebben daar al filmpjes mogen draaien. Die connectie blijft toch een opvallende. Ditmaal is Kurosawa aan de beurt dus, geen idee hoe hij daar juist terecht is gekomen, maar echt uniek is het zeker niet. Anderzijds zou je op 13 stemmen toch wel een berichtje verwachten.

Hij nam z'n ervaring als horror regisseur mee en gebruikt die om een interessant thrillertje neer te zetten. Vooral het concept is toch best apart, met het daguerreotypie gebeuren als boeiende achtergrond. Het geeft de film in ieder geval iets lugubers mee, daar waar je het eigenlijk niet zou verwachten.

Kurosawa vult professioneel aan en maakt er een mooie duistere fantasy van. Acteerwerk is goed, visueel ziet het er verzorgd uit en ook de soundtrack draagt zijn steentje bij. De film weet nooit écht hoge hoogtes te berreiken, maar is van begin tot eind sfeervol en stijlvol.

Apart tussendoortje voor Kurosawa, en een toffe aanvulling op z'n oeuvre.

3.5*

Njah.

Duidelijk een vervolg dat bedoeld is om de bekende figuurtjes uit het eerste deel weer wat extra screentime te geven. Voeg er een paar nieuwe personages aan toe en je hebt een tweede film, want meer is het echt niet. Ze hebben zelfs geen moeite genomen om een volledig nieuw verhaal te verzinnen.

We krijgen drie verhaaltjes, die op het einde wat laks bij elkaar gevoegd worden. De nieuwe personages zijn eerder vervelend (die Russische bad guy is te flauw), de verhaallijntjes weten amper te boeien en visueel heeft het ook niet veel te bieden. Daarvoor is het allemaal te braaf en verwacht.

't Is dat de film nog best kleurrijk is, een paar leuke grapjes heeft rond bekend dierengedrag en niet lang duurt. Echt redden kan dat de film niet uiteraard, maar het had ook nog een stuk erger kunnen zijn, daar zijn genoeg voorbeelden van.

1.5*

Zo maken ze ze niet meer.

Op die dag zit ik eigenlijk wel te wachten, maar blijkbaar kan Amerika niet genoeg krijgen van dit soort films. Al 20 jaar lang produceren ze dezelfde troep, telkens met want andere diertjes en andere stemmetjes, maar de bottom line is toch steeds hetzelfde.

Voice acting is ondermaats, de humor erg flauw, technisch oké maar esthetisch niet mooi en het is vooral allemaal erg druk. Alsof iedereen de hele tijd vastzit aan een suikerinfuus. Verhaaltje stelt ook niet veel voor, al was de premisse nog wel grappig. Maar daar wordt uiteraard niks mee gedaan.

Hebben zelf trouwens ook een huisdier, dus daaraan heeft het niet gelegen. Enige grappige moment zit helemaal in het begin (het vogeltje voor de TV), de rest was één grote martelgang.

1.0*

Stiller.

Als regisseur begin ik hem steeds beter te vinden. Ook als acteur laat hij hier wat meer van zichzelf zien. Het resultaat is een frisse, moderne film die een mooie balans brengt van humor, drama en feel-good.

Moet wel zeggen dat ik het begin van de film het beste vond. De dagdromen zijn leuk, maar daar kan je ook niet echt twee uur mee vullen zonder dat het een complete sketch-film wordt. Toffe rol van Adam Scott trouwens, de ideale klootzak en perfecte tegenstander voor Stiller.

Wanneer Stiller eindelijk op reis vertrekt daalt het niveau een klein beetje, al moet de film niet erg veel inboeten. Er blijven leuke ideeën inzitten, het blijft verrassen en hoewel het uiteindelijk allemaal in z'n plooitjes valt is het toch meer dan een simpel A->B verhaaltje.

De film maakt niet echt misstappen, maar mist af en toe wel het potentieel om meer te zijn. Zo werkt het einde wel, is het ook een leuke laatste scene, maar had het wat mij betreft beter geweest als Stiller de foto voor zich had gehouden en wij hem als publiek nooit te zien hadden gekregen. Al was dat natuurlijk een veel minder commeriële keuze geweest. Zo zijn er nog wel een paar momentjes waar Stiller iets meer uit had kunnen halen, al vond ik z'n eigen oplossingen nooit vervelend of goedkoop.

De twee uur vliegen voorbij, de humor is niet echt overdreven maar werkt en blijft de hele film lang aanwezig. Het dagdromen verdwijnt (cfr het verhaal is het logisch) maar had toch nog net iets prominenter aanwezig mogen zijn, verder niks te klagen.

Hoop dat Stiller wat meer regisseerwerk aanneemt (al lijkt me dat het verkeerde woord, niet bepaald een director for hire) want het zit zeker in z'n vingers. Leuke film, raar dat hij hier op MM (en bijv. ook tijdens de Oscars) wat gepasseerd wordt. Stukken toffer dan al die zogenaamd serieuze en zware Hollywood "dramas".

Dikke 3.5*

Mooi.

In geen lichtjaren te vergelijken met de crap die doorgaans op zenders als Jetix of Nickelodeon verschijnt, behalve dan misschien het wat te simpele verhaaltje.

Deze film moet het duidelijk van het visuele hebben. Abstract en erg hoekige tekenstijl, geen weelderige animatie, maar wel uniek en erg kleurrijk en origineel vormgegeven. Ziet er honderd keer beter uit dan de bekende Pixar brol. Gelukkig ook maar, want de film houdt daar toch vooral de aandacht vast.

Vond de voice cast niet echt denderend (en Dreiecke: serieus, de Vlaamse dub ), het verhaaltje laat ook wat te wensen over. Geïnspireerd op ouder materiaal misschien, maar het kon me maar zelden boeien. Had iets inventiever gemogen wat mij betreft.

Gelukkig duurt het allemaal niet te lang, het houdt de boel fris en levendig. Benieuwd waar het regisseursduo als volgende film mee op de proppen komt. Genoeg ruimte voor verbetering, maar smaakt zeker wel naar meer.

3.0*

Constante kwaliteit.

Moet gezegd dat Disney zich er niet al te makkelijk vanaf maakt met deze reeks. Ook dit vierde deel hoeft niet onder te doen voor de vorige delen.

Visueel blijft het aangenaam. Combinatie van genoeg identiteit met een overdosis cute en voldoende kwaliteit zorgt ervoor dat deze filmpjes visueel mooi voor de dag komen. Technisch kan het dan misschien niet mee met de grotere producties, maar de charme maakt dat meer dan goed.

Verhaaltje is weer simpel, de spanningsboog niet geweldig spannend en het einde wat afgeraffeld, maar het zorgt er wel voor dat deze filmpjes zichzelf niet al te serieus nemen en dat het ook niet overdreven lang duurt.

Volgens mij het laatste deel, maar ze zouden er best nog ééntje bij kunnen maken wat mij betreft.

2.5*

Interessant filmpje dit.

Het deed me een beetje denken aan The Ninth Gate, ook een Depp die het erg goed doet in een rustige onderkoelde rol. Zie hem zo toch het liefst, in plaats van de zogenaamd lollige typetjes.

Filmpje is verder wel redelijk voorspelbaar, maar de sfeer zit echt goed. Visueel aardig maar niet speciaal, Depp en Torturro dragen de film. Jammer dat de soundtrack vaak te opgeblazen is, want toch wat wegneemt van de beleving.

Verder ook duimen omhoog voor het leuke einde. Gaaf dat Depp niet opgepakt wordt, is ook weer eens wat anders.

Onderhoudend filmpje met een ietwat irritante soundtrack maar toch een lekker sfeertje.

Dikke 3.5*

Niemand?

Deze "film" was toch behoorlijk populair toen hij uitkwam. Dé weg naar succes, geluk, eigenlijk al wat je maar wilde. In 90 minuten no less. Wel, achteraf kan je stellen dat ze het evengoed in 1 minuut hadden kunnen vertellen, want veel meer dan een eindeloze herhaling is deze film niet.

Mijn gezond verstand vertelt mij twee zaken over deze film: enerzijds is het moeilijk om de "boodschap" die deze film verkondigt volledig met de grond gelijk te maken. Zeker voor mensen die worstelen met zichzelf of diep zitten zou deze The Secret wel enige houvast kunnen bieden, of een uitweg kunnen geven. Gisteren zat ik nog naar Ghostheads te kijken, qua onderwerp compleet anders natuurlijk, maar in de kern heeft het toch wel enkele raakvlakken, namelijk mensen die "iets" vinden om hun leven weer op de rails te krijgen.

Anderzijds (en dan vooral persoonlijk), wat een ongelofelijk bullshit is dit in hemelsnaam. Als een soort van mantra wordt 90 minuten lang hetzelfde zinnetje eindeloos herhaald. Halfbakken "wetenschappers" worden erbij gesleurd, de meeste domme links worden gelegd, ruimte voor kritisch vermogen is er absoluut niet.

Het het is op gebied eigenlijk redelijk hetzelfde als religie. In z'n onschuldige vorm veelal een positieve drijfveer voor mensen die in zichzelf een bepaalde morele houvast of zekerheid missen, maar gevaarlijk voor wie er zich als een bezetene opstort.

Allicht dat de boodschap in deze film een opstapje kan zijn voor sommigen, maar geloof vooral het hele verhaal niet. Persoonlijk kon ik er echt helemaal niks mee, vreselijk belabberde zelfhulpvideo met een hoog gehalte aan complete idioten.

0.5*

Shainberg.

Volgens mij wil de man maar te graag te boek staan als de regisseur van de meest onmogelijke romantische taferelen. En het is hem ook aardig aan het lukken.

Toch wel met lichte verbazing zitten kijken naar deze romcom. Best hulde aan Spader en Gyllenhaal om zulke rollen aan te nemen, jammer genoeg vond ik het acteerwerk niet altijd even geslaagd. Maar je moet er toch maar zin in hebben.

Visueel wat minder dan Fur, hoewel nog steeds met vaste hand regisseerd. Oogt allemaal best fris en verzorgd. Soundtrack is wat minder memorabel, maar dat verbaast me niks.

Verder is het tweede deel inderdaad iets te braaf, zeker gezien het wat onvoorspelbare begin. Van alle richtingen die het uit kan gaan wordt wel de meest veilige gekozen. Al stoorde het ook weer niet enorm hard en had een downer einde de film niet beter kunnen maken.

Shainberg is best een fijn regisseur. Weet in ieder geval iets neer te zetten wat origineel is en alleen daarom al weet te boeien. Benieuwd hoe hij z'n loopbaan voortzet, van mij hoeft hij in ieder geval nog niet te stoppen.

3.0*

Niet verkeerd, niet geweldig.

Een perfecte Oscar kandidaat. Buiten het onontkombare Argentijnse sfeertje is dit een redelijk doorsnee Amerikaans werkje. Degelijkheid verpakt in een prijzig jasje, maar één en al braafheid, bij momenten jammer genoeg ook saaiheid.

Visueel wel aangenaam kleurgebruik (lekker warme tinten), maar het camerawerk is verder te braaf en onavontuurlijk. Het verhaaltje is nogal simpel, terwijl de film zelf van teveel walletjes probeert te eten. Beetje actie, wat humor, wat detectivewerk, een romance etc etc. Buiten de romance niks gebrekkigs, maar de film weet ook nergens in uit te blinken.

Darin doet het wel erg goed, z'n tegenspeelster kon ik minder pruimen. Vooral die verhoorscene verkloot ze helemaal, de enige scene trouwens waar de film zwaar de fout ingaat. Francella is een leuke sidekick, maar mist z'n momenten soms een beetje.

Vond de vertelstructuur weinig toevoegen (buiten wat extra minuten op het tellertje), al moet ik zeggen dat de film verder wel bleef vermaken. Alleen piekt het nergens, waardoor het een wat gelaten kijkbeurt wordt, naar een film die teveel van alles wil zijn.

2.5*

Al te gortig drama.

Humorloos filmpje over een hoop droevige mensen die heel wat af te jammeren hebben maar niet verder komen dan de zetel om er wat aan te veranderen.

En ja, deze mensen bestaan vast. Boeiend zijn ze allerminst, ook van een heel ander kaliber als te zien in Naked. Enkel de "vader" vond ik goed spelen, bij de rest lag het er veel te dik op. Alles was té dramatisch, te bedacht.

Muziek is irritant. Zwaar opgeblazen klassieke muziek die het drama niet enkel onderstreept maar nog een keer vet omringt. En dan telkens weer datzelfde riedeltje. Visueel zo mogelijk nog lelijker. Leek op direct-to-TV materiaal?

De film wist geen seconde te raken. Het is allemaal erg onnatuurlijk en véél te veel, ook nog een keer zonder enige vorm van esthetiek gebracht.

Slecht, saai en lelijk. Ik laat er geen traantje voor.

0.5*

TV-film.

Althans, dat hoop ik uiteindelijk voor de regisseur. Aan alles was te merken dat dit een flauwige routineklus was. Van het tamme acteerwerk tot de torenhoge clichés. De film kent geen greintje originaliteit en poogt zelfs niks wat met de clichés te ondernemen.

Eén maal weet de film een klein beetje boven zich uit te stijgen. De uitdrijfscene is redelijk sfeervol. Dat is het dan meteen ook. De rest is gewoon flauw en voorspelbaar, met een hoop logische vraagtekens achteraf.

Echt pure filler, een routine klus die een ordinaire kopie blijft van talloze andere genrefilms. Die zijn vaak ook niet echt goed, maar daar merk je vaak nog wel de wil van de regisseur.

1.0*