Opinions

Drama.

Aan de titel alleen zie je al dat je met een exorcisme verhaaltje te maken hebt, deze film doet verder weinig moeite nog iets toe te voegen aan het bekende verhaal. Dan is het enkel nog hopen dat de uitwerking oké is, maar ook daar gaat het compleet de mist in.

Weinig gevoel voor ritme, weinig sfeer, lelijke effecten en lompe acteurs. Het is één grote goedkope bende waarvan je je afvraagt waarom de regisseur en crew zelfs maar de moeite gedaan hebben om deze film te maken. Als je alleen maar kopieert én dat zelfs zonder overgave doet dan kan je maar beter geen film maken.

Goedkope rotzooi die je dus beter maar links laat liggen, of je moest écht gek zijn van exorcisme films. Maar zelfs dan lijkt me dit één van de allerlaatste films die je hoeft te zien. Het type film dat een erg slachte nasmaak nalaat.

0.5*

Oké, maar onderscheid zich niet genoeg.

Deze is inderdaad wat directer en harder dan Trespass, maar Vivas laat het een beetje liggen door er verder niet zoveel mee te doen. De film doet vooral denken aan het hoop invloeden (Funny Games, Irréversible en uiteraard talloze andere home invasion films).

Gelukkig dat het op het einde nog een beetje losbarst (leuk met de splitscreen en het echte einde mag er ook wel zijn. De aanloop is echter wat flauwtjes en ook iets te bekend terrein. Uiteindelijk zit je toch steeds opgescheept met panische personages die hun eigen graf graven.

Niet verkeerd als tussendoortje, maar had eigenlijk wel wat beter moeten zijn.

3.0*

Kleine tegenvaller bij herziening.

Op zich nog steeds wel een leuke film. De opzet is er eentje waar ik meestal wel van kan genieten. Een hoop bekende namen en gezichten die zich uitlenen voor een compleet idiote film. Tony Leung Chiu Wai voorop natuurlijk, die heeft echt een geweldige rol.

De humor is typisch Hong Kong, maar dan nog wat éxtra idioot en nog wat minder subtiel. Maar gelukkig vaak wel grappig, al is het maar vanwege het razende tempo waarmee de opzin op de kijker afgevuurd wordt. Weinig tijd om je te vervelen met deze film.

Voor een comedy zijn de actiescenes ook nog opvallend goed, al was de kwaliteit daarvoor natuurlijk wel aanwezig. Een film uit het magische jaar '93, dan weet je genoeg. Ook dat houdt het allemaal best boeiend en maakt deze comedy beter dan de meeste van zijn soortgenoten.

Waarom dan toch een kleine tegenvaller? Omdat het qua afwerking écht wel te min is. Visueel had het zeker wat strakker gemogen, maar ook vooral de settings en pakjes (die "monsters") zien er vaak te goedkoop uit. Dat die dikke lippen en grote oren van Leung niet geloofwaardig zijn kan je nog onder comedy scharen, maar soms kreeg ik er echt een schooltoneelgevoel bij. Dat stoort toch een beetje en maakt dat er voor mij een halfje afgaat.

Verder nog wel steeds topvermaak, al moet je er van houden en kan je best eerst wat ander HK werk zien, zodat je ten minste weet waar de draak mee gestoken wordt.

3.5*

Eng vond ik de film niet. Spannend ook niet. Zoek ik ook niet in dit soort horrorfilms.

Film speelt het wel slim op sommige fronten. Grotere groep te vermoorden tieners dan normaal, korte speelduur en mooi locatie. Dit zorgt er inderdaad voor dat het allemaal niet te lang duurt en er genoeg gemoord kan worden.

Grootste pluspunt van de film is de look en de editing. Lekker smerig allemaal, mooi belicht, leuk geëdit. Maakt dit soort filmpjes zoveel leuker om te kijken.

Gore was ook goed, paar grappige en goed uitgevoerde scenes (heerlijk toch, dat meisje dat in de bak zat om het bevrijden van een hond die opgegeten wordt door de lieve beestjes). Van dat soort ironie kan ik best genieten.

Dat er niet zo goed geacteerd werd ? Mja, al die 70s horror dingetjes al eens bekeken ? Kan er mij echt niet aan storen in een film als dit.

Zo kom ik aan een aardige 3.5*. Amusante film die gelukkig niet te lang duurt en smerig oogt.

Eens met jeroentjuhhhhh.

Niet veel beter of slechter dan het eerste deel, maar anno 2014 ... 8 jaar na het origineel? Een gekke film om een vervolg aan te breien, vooral omdat het een subgenre is dat toch al een aantal jaartjes in de vergetelheid geraakt is. Voor een revival is het echter veel te vroeg, daarvoor zal er ook iets nieuws toegevoegd moeten worden, terwijl deze film gewoon de traditie voortzet.

Locatie is oké maar ondertussen wel uitgekauwd. Waar de vorige film nog lekker in een vervallen gebouw afspeelde is het hier ook iets te clean allemaal. Belichtelijk is mooi en het camerawerk is ook best oké, maar het stijgt nergens boven het genre-gemiddelde uit.

De killer is aardig, de personages variëren (maar de irritantste gaan het eerste dood), het verloop kan je ondertussen wel dromen. Alleen het einde pastte niet echt. Vind deze killer niet echt passen als onoverwinnelijke moordmachine, vooral niet door het achtergrondverhaaltje dat ze hem gegeven hebben. Maar jah, de ruimte om nog een vervolg te maken is er nu wel weer.

Op zich nog oké omdat dit soort filmpjes niet veel meer gemaakt worden, maar het voegt echt niks toe aan wat er al bestaat en het is ondertussen toch wel een beetje voorbijgestreefd. Dat deel 3 mag in de koelkast blijven zitten, of ze moeten gewoon weer 8 jaar wachten, dan is een revival allicht al wat meer op z'n plaats.

3.0*

Degelijk.

In de slipstream van To's PTU zijn er aardig wat van dit soort filmpjes gemaakt. Uiteraard komen ze niet in de buurt van het werk van To, maar HK zou geen genrefrabriek zijn moest dit soort werk niet de nodige basiskwaliteit hebben. Tegenvallen deed het zeker niet.

Er zit aardig wat tempo in de film, ook enkele fijne actiescenes. Daarbij is Simon Yam in een hoofdrol ook altijd erg fijn, zelfs al zijn de rest van de rollen ietwat matig ingevuld. De liefhebber van de HK politiethriller zal zich in ieder geval niet echt vervelen met deze film.

Verder zit je wel met een beperkt en voorspelbaar plot opgescheept en echte hoogstandjes hoef je van deze film niet te verwachten. Het is gewoon erg degelijke filler. Een aardig tussendoortje dat tegenwoordig misschien ook net iets beter smaakt, aangezien er niet zoveel meer van dit soort werk uit HK komt de laatste tijd.

3.0*

Leuke ombinus van Thaise horror.

Vooral short 2 en 3 zijn toch. De tweede is enorm visueel, lijkt wel een trailer van 30 minuten. Jammer van de slechte CG. De derde is vooral erg grappig, weet ook effectief het einde van 3 andere horror films te spoilen (Shutter, Sixth Sense en The Others). Beide niet toevallig van de heren achter Shutter.

Ook de eerste is leuk, vooral dan omdat er enkel wordt gecommuniceerd via sms. Geeft toch een aparte invalshoek. Enkel het laatste filmpje is iets te doorsnee en brengt niks nieuws. Best wel aardig gebracht verder, introductie van de prinses is ook leuk, maar had meer in moeten zitten.

Fijn projectje, geeft een goeie kijk op de aspecten van Thaise horror.

4* en een uitgebreidere review

Heerlijk spektakel.

Alsof Wong Kar-wai een comedy zou maken. Visueel verbluffend, die typische soundtrack waarbij verschillende stijlen vermengd worden en een stevige lijst aan acteurs. 't Is Jiajia's eerste film, dus is het wel duidelijk dat er iemand achter de schermen ook wel wat touwtjes in handen had. Niet toevallig draagt de film veel stijlmerken van Wong, maar dan in comedy vorm.

Het idee achter de film was een ode aan 25 jaar Jet Tone, de productiemaatschappij van Wong. En daar zijn ze wonderwel in geslaagd. Een mix van allerlei comedy stijlen, net genoeg werkend drama en veel, érg veel visuele flair. Voor de odes moet je best wat vertrouwd zijn met de Chinese cinema, maar een echte vereiste is het niet. Anderzijds is het wel tof om niet Leung (Eagle Shooting Heroes) maar Kaneshiro met fake-dikke lippen te zien en te weten waarom je naar zoiets zit te kijken.

Was wel weer eens tijd voor een filmpje als dit. Gewoon vol genieten, twee uur lang. Meer van dit graag.

4.5* en een uitgebreide review

Echt niet goed.

Een film die vanalles probeert te zijn. Een kinderdrama, sociale kritiek en scifi genrefilm op een hoopje gegooid. Da's nobel enzo, maar het schuurt en kraakt dat het niet mooi meer is. Misschien had men toch maar gewoon een "goeie film" moeten proberen maken, eerder dan dit geforceerd rommeltje.

Het acteerwerk is magertjes, de scifi elementen zijn kinderlijk, het drama en de maatschappijkritiek zijn zo plat als een dubbeltje. Auidovisueel is het ook maar mank gepruts. Het is bijna meesterlijk hoe alles elkaar tegenwerkt in deze film, een soort van perfect storm die ondanks z'n goede bedoelingen kant noch wal raakt.

Het duurt nog geen 90 minuutjes, maar de film is van begin tot eind vervelend. Bristol bakt er echt niet veel van, het is zijn werk dat er voor zorgt dat het vierkant draait. Beetje jammer, want met dit materiaal had je denk ik best een leuke film kunnen maken, ook zonder een stevig budget.

1.0*

Niet super.

Toch is het best grappig om alle zeikerds op pagina 1 te lezen, de manier waarop Boll ze de laatste paar jaar van een antwoord voorzien heeft is toch niet verkeerd.

Seed heeft aardig wat troeven. Visueel wel oké (hoewel soms echt wat te donker), ook de soundtrack is aardig sfeervol. Echt sterk wordt het niet, maar zeker ook niet verkeerd. Acteerwerk jammer genoeg wel pover, zo ook de opbouw van de film.

Maar eigenlijk hét pijnpunt is de slasher zelf. Nogal een lompe boer die doorheen de film baggert. Loom figuur dat zonder aanwijsbare reden alles incasseert en steeds wel weer terugkomt. Mist charisma en daarmee keldert de film zichzelf.

Jammer, want bij momenten zeker aardige gore. Opvallende scene iets na halverwege met de hamer, maar echt hard wordt het nooit, terwijl Boll daar wel op leek te hopen.

2.0*, zeker niet het slechtste wat het genre te bieden heeft, met een uitzinnigere killer had het makkelijk een voldoende kunnen zijn.

Boll is de slechtste nog niet.

Is horror al een lastig genre, dan is komedie een totale ramp.

Duidelijk een morbide komedie dit, waarin de "dubbel"rol van Tilly het boeiends blijkt. Leuk hoe ze zichzelf (als Tiffany) in de zeik neemt. Maar ook de rest is leuk. Chucky zelf blijft grappig, Glen(da) is een leuke toevoeging.

Resultaat is wel dat de poppenbende voor geen meter serieus meer te nemen is, en de moorden niet meer zijn dan een koddig intermezzo.

Hoewel de reeks sterk veranderd is door de jaren heen, vind ik het niveau eigenlijk erg constant. Waren de eerste films spannender zijn deze grappiger. Hoogstaand is het niet (en nooit geweest), vermakelijk wel.

Me weer geamuseerd, en bij deze zit ook deze reeks er weer op. 3*

Lastig.

Je kan Long geen ambitie ontzeggen. Hij doet zichtbaar z'n best om de film zo sfeervol, mysterieus en ongemakkelijk mogelijk te maken. En bij momenten slaagt hij daar ook wonderwel in. Andere momenten volstaan en passen perfect in een film als deze, maar vreemd genoeg slaat hij soms ook de bal compleet mis.

De aanhoudende mysterieuze soundtrack zit daar zeker voor iets tussen, na een tijdje verdwijnt het effect wanneer die té vaak en té nadrukkelijk aangewend wordt. Daarnaast is er het nogal houterige acteerwerk en de matige dialogen, die ook wat van de sfeer wegnemen.

Het verhaaltje laat ook net wat te makkelijk in z'n kaarten kijken en het wel/niet bestaan van het monster wordt wat te makkelijk gebracht, maar dat zijn dan eerder details die makkelijk te negeren waren geweest als de film is stijlvaster was. Het klinkt allemaal een beetje negatief, maar da's toch vooral omdat het potentieel er zeker was en de film ook best veel goed doet, maar rare en stevige slippertjes zorgen ervoor dat je nooit volledig in het sfeertje ondergedompeld wordt.

Maar Long mag zeker nog een keer proberen. Hopelijk doen er de volgende keer iets minder mensen met de achternaam Long mee en kan hij zich omringen met een net iets professionelere crew.

3.0*

Zeer matig egodocument.

Wie een intieme docu verwacht, kan z'n verwachtingen maar beter bijstellen. Allred laat zeer weinig los over haar privéleven, het gaat vooral over haar acties en rol als feminisme. Er zitten wel wat persoonlijke interviews in, maar die zijn veelal weinigzeggend, soms zelfs gewoon afwijzend.

Erg gestructureerd is het verder ook niet. We zien haar tijdens enkele populaire cases (Cosby, Trump), we zien wat van haar oudere zaken terug en tussendoor nog wat interviews met de mensen uit haar omgeving. Veel ruimte voor kritiek is er niet, ofwel is de vrouw dus een uitzonderlijke heilige, ofwel is het netjes gefilterd om een zeker imago neer te zetten. Te verwachten natuurlijk, in dit soort Amerikaanse docus.

Veel wijzer wordt je er niet van, behalve dat ik haar figuur nu een beetje kan plaatsen. Als niet-Amerikaan kende ik haar niet, nu wel. Leuk dat ze zich inzet voor vrouwenrechten, maar ook dat is mijn strijd niet. Net zoals een hoop andere zaken is het feminisme iets wat ik passief steun, niet actief. En net zoals veel soortgelijke gevechten hou ik niet van de doorgeslagen narratief die die strijd met zich meebrengt.

Veelzeggend is dan ook de de stemdag, waar het volle geloof in Clinton er nog steeds was. Allred laat verstaan achter haar te staan vanwege haar geslacht en het geloof in vrouwelijke kunde, minder om het individu. Daar hebben ze daar in Amerika dan ook weer mooi de prijs voor betaald.

Allicht is het een idool voor sommige mensen, al vraag ik mij af of een docu als deze dan nog veel extra inzicht geeft. Ik vond het maar wat bij elkaar geraapt en weinig oprecht aanvoelen.

1.5*

Aardig.

Aparte opzet en een nogal vreemde mix van humor, drama en romantiek. Het geheel boeit vooral omdat het toch wel een apart gegeven is waarbij het einde eigenlijk zowat alle kanten opgekund had, maar ergens verliest de film toch ook wat aan kracht.

Het kabbelt maar een beetje voort. Af en toe worden er wat nieuwe personages aangekondigd om de film weer wat niet leven in te blazen, maar hun inbreng is klein en niet altijd even grappig. Zo is het stukje bij de ex van Penny (in de bunker) waardeloos.

Relatie tussen Knightley en Carell is ook op z'n minst apart te noemen, maar hoe unlikely ook, het werkt wel. Verder is de film schaars grappig, de grappendichtheid lag verder ook niet erg hoog al waren de komische momenten dan wel weer dik aangezet.

Boeiende opzet, aparte sfeer maar het valt geregeld wat dood. Echt geweldig is het niet en memorabel, ondanks het toch wel leuke uitgangspunt ook niet echt. Had toch iets meer mee gedaan mogen worden denk ik.

3.0*

Njah.

Tarkovsky gaf het zelf wel al aan, dit was niet veel meer dan een leerprojectje. Een makkelijke film in opdracht om de stiel onder de knie te krijgen. Zo ziet het er dan ook wel uit, al zou je dan alsnog wat meer experiment kunnen verwachten.

Je moet al serieus fan zijn van de man om wat in deze film te zien denk ik. Een nogal nietszeggend propagandawerkje met een zeer simpel verhaaltje, een minimum aan spanning dat nooit echt weet te aarden en acteerwerk dat niet meteen om naar huis te schrijven is. Visueel ook zo doods als maar zijn kan.

Z'n volgende film zou al wat meer in de richting moeten gaan van het type werk waar we Tarkovsky van kennen, daar ben ik dan misschien ook geen geweldig groot liefhebber van maar wel nog steeds een stuk interessanter dan een filmpje als dit.

1.0*

Toffe Wakamatsu.

Een man die intrigerende films weet te maken. Het helpt ook wel dat ze vaak niet langer duren dan nodig, zo ook deze. Een nogal maffe opzet die van elke kant onder de loep genomen wordt in 70 minuten tijd.

Ondoorgrondelijke personages, althans voor mij toch. Had daarmee wel een klein beetje last in het middenstuk, aangezien er een hoop gepraat wordt en ik de conversaties nogal raar vond verlopen. Een film waar eerst iedereen dood wil, daarna niet meer en uiteindelijk wordt er toch nog een 50/50 balans gemaakt. Het einde bracht gelukkig wel wat meer duidelijkheid, in ieder geval is het structureel wel zinvol opgebouwd.

Visueel best fijn. Wakamatsu kan goed overweg met de winterlandschappen (in zwart/wit). De dromen zijn in kleur, die zijn wat minder mooi maar gelukkig ook niet echt al te talrijk. De soundtrack is ook opvallend slim geëdit, al stoorde ik me wel af en toe aan de ruis die onder m'n versie zat. Heb het liever echt stil als het stil hoort te zijn.

Wie de oudere Wakamatsu's een beetje kent weet wel wat te verwachten. 't Is een leuk filmpje, met intrigerende weirdness, boeiende personages, een interessant verloop en een opvallende stilering.

3.5*

Blijft toch gaaf.

Ditmaal niet zoveel last van de soundtrack, misschien omdat ik ook geen typische horrorfilm meer verwachtte. Het klinkt allemaal iets zweveriger dan je van een typische horror film zou aannemen, maar ik vond de muziek in combinatie met de beelden net sfeerversterkend.

Solo project van Oxide Pang, dan kan je een visuele stortvloed aan trucjes verwachten. Het ziet er nog steeds erg aantrekkelijk uit, maar ook zeer nadrukkelijk gestileerd, dus zeker niet voor iedereen. Verder blijft de film wel een beetje twee aparte delen aan elkaar geplakt, maar ook die "twist" is iets wat Oxide Pang graag doet. Zeker niet de enige film waar hij een beetje met de voeten van z'n publiek rammelt.

Een erg sfeervol werkje van Oxide Pang, eentje die buiten de typische Asian suspense wave valt en sowieso lastig te vergelijken valt met ander horrorwerk. Ik blijf zijn films toch echt de moeite vinden, maar dat is niet zo vreemd aangezien hij altijd erg veel aandacht aan het audiovisuele besteedt.

4.0* en een uitgebreide review

Geen beste Yau.

De slechtste van z'n meer recente films wat mij betreft. Redelijk mat geregisseerd en een cast die vooral irriteert. Een hoop gladde jonge sterretjes die niet geschikt zijn voor het grote doek. De Pangs hebben ook zo'n tijdje gehad dat ze met zulke sterretjes dweepten, gelukkig is die tijd wat voorbij.

Verder erg licht. Doet zich een klein beetje voor als horror maar het is inderdaad gewoon een luchtige comedy. Op zich viel met het plot nog wel wat aan te vangen maar ook voor Yau leek dit maar een snel tussendoortje te zijn. Op zich is de film best vlot, maar echt boeien doet het nergens en een geweldige indruk laat het al helemaal niet na.

Mnee, de laatste tijd maakt Yau betere films. Een finaal misstapje misschien, of een andere drijfveer die niet meteen duidelijk is voor een Westers publiek (TV-project, Chinees Nieuwjaar?). Wat mij betreft mag hij dit soort films de volgende keer aan andere regisseurs overlaten.

1.5*

Matig vervolg.

Van het origineel is niet zoveel meer over, behalve dan een te grote focus op het politiewerk. Pas op het einde wordt er weer wat smerigheid de film ingesmokkeld, maar dan de charme van het origineel al lang weg.

Wanneer je de vergelijking niet maakt valt het verder allemaal best mee. Typisch Hong Kong werk uit een niet al te beste periode, maar Yau brengt het er best aardig van af. Je ziet hier al een paar elementen van de early 2000 HK renaissance.

De film balanceert tussen comedy, politiewerk en thriller en doet dat op weinig subtiele manier. De beginscenes met de twee politieagenten vallen bijv. enorm uit de toon. Verder lijkt de motivatie van de verdachten om zich zelf te melden ook een beetje vaag, maar de focus ligt uiteindelijk toch op het uitpluizen van het achterliggende verhaal, en daar haalt de film best wat lol uit.

Eéntje voor de Yau-completisten, zoveel is duidelijk. Een echt vervolg kan je het niet noemen (al heb ik deel 2 nooit gezien, geen idee of die film een waardige link is), maar als op zichzelf staande film best oké.

2.5*

Aparte Wakamatsu.

Maar dat zijn de meeste van z'n films wel. Ditmaal iets verhalender weer, iets minder politiek ook, al blijft het wel een film die niet meteen aanspreekt vanwege het narratief. Redelijk repetitief ook, maar doorheen de film gaat het wel steeds meer aanspreken.

Het plot hierboven legt al goed uit waar het zo'n beetje om draait, het enige wat ontbreekt is dat haar "minnaars" niet meteen van de puurste soort zijn. Nogal louche types die niet meteen het beste met haar voorhebben, maar toch steeds weer terugdeinzen wanneer ze merken wat er speelt.

Visueel is het redelijk, maar weinig opmerkelijk. De locatie is aardig en het zonnige sfeertje help ook mee, maar afgezien van het einde zijn er weinig visuele hoogtepunten. Acteerwerk is wel op niveau, al is het wel typisch spel met grote emoties. Dit is er dan ook wel de film/het verhaaltje voor.

Wakamatsu is nu al een tijdje overleden, het is jammer hoe slecht z'n films opgepikt worden. Je zou toch hopen dat men een regisseur als deze een iets beter internationaal eerbetoon probeert te geven. Lang leve de fansubs dan maar.

3.0*

Fijn!

Leuk om te zien dat Iseya toch nog eens een film wil regisseren. Als acteur iemand met een goed oog voor het kiezen van de juiste rollen en films, maar als regisseur toch ook iemand die wat toevoegt aan het landschap.

Riku no Sakana is een klassiek Japans drama, met wat moderne toetsen. Visueel sterk, acteerwerk ook op hoog niveau, het enige wat me een beetje tegenstond was de muziek. De klassiekere drama score is fijn, maar dat rock band geode tussendoor hoeft voor mij echt niet. Sowieso iets wat mag verdwijnen uit Japanese films vind ik.

Maar verder een mooi, ingetogen en licht mysterieus drama. Makkelijk aan te raden aan liefhebbers van het genre, mensen die Japanse cinema doorgaans te hermetisch vinden hoeven echter niet eens de moeite te nemen. En een beetje moeite zal wel vereist zijn vrees ik, want deze film is niet zo makkelijk te vinden.

Jammer, want 't is een fijn filmpje geworden. Hopelijk blijft Iseya af en toe toch nog een film zelf regisseren, hij heeft er absoluut aanleg voor.

4.0* en een uitgebreide review

Nog geen berichten?

Nu is het ook niet echt makkelijk om iets te zeggen over deze film. Film draait rond 3 losers die allen zowel waardenloos als waardeloos zijn. De film volgt hun huidige activiteiten en kijkt meteen ook 10 jaar terug, toen alles er nog veel beter uitzag.

Baseball staat redelijk centraal in de film maar heeft buiten vreemde verhaalcatalysator eigenlijk absoluut geen functie. De personages zelf zijn lomp en asociaal, functioneren niet of nauwelijks binnen de maatschappij en staan blijkbaar overal buiten. Bij Nanba is dat het duidelijkst, maar uiteindelijk is het Ishioka die het meest verrot is als lusteloos politie agent.

De film bevat inderdaad een komische laag, maar om het een comedy te noemen ... daarvoor is het uiteindelijk toch iets te bleek. Aan zwarte humor geen gebrek, maar je moet al zwaar cynisch zijn om hier je vlot door de film heen te lachen.

Past in het rijtje nihilistische films die de laatste paar jaar in de marge van de Japanse cinema opduiken. Extreem kil, lusteloos en levensloos.

Visueel vooral jammer dat de nachtshots helemaal niet tot hun recht komen. Erg povere afgebleekt grijze beelden. Toch zitten er ook mooie tussenscenes in, vaak ook gedreven door een meer dan aardige soundtrack. Toch stelt de afwerking redelijk teleur en overheerst het low-budget gevoel.

Aparte film, niet helemaal geslaagd, ook niet helemaal m'n ding, maar vond het best speciaal en heb me niet verveeld. Aparte kijk op talent en de realiteit 10 jaar later. Bleek toekomstbeeld maar toch aardig wat humor te vinden. Maar geen makkelijke film om te verkopen of aan te raden.

3.5*

'69, het jaar van Wakamatsu.

Weer één van z'n fijnere filmpjes. Niveau schommelt nogal tussen de verschillende films, maar da's normaal als je kijkt hoeveel films hij in één jaar gefilmd heeft. Deze ligt er een beetje tussenin, met flarden van Go Go Second Time Virgin, maar iets minder strak afgewerkt.

De bekende elementen zijn in ieder geval weer aanwezig. Red Army fragmenten, revolutie, vrije liefde en personages die flink van het padje af zijn. Dit alles uit de losse pols gefilmd en voorzien van een meer dan aardige soundtrack. Beetje jazzy, maar ook de vocal stukken mogen er zijn.

Stukje in kleur is even schrikken, zeker aangezien de rest in oogverblindend zwart/wit geschoten is, verder blijft het een apart wereldje waarin Wakamatsu vertoeft, met weinig persoonlijke aanknopingspunten, maar boeiend zijn deze filmpjes wel.

3.0*

Wakamatsu op automatische piloot.

Ondertussen toch al wat van z'n 60s en vroege 70s werk gezien en dan is een film als deze jammer genoeg niet meer zo interessant. Wakamatsu heeft er echt enorm veel gemaakt vroeger, dus zo verrassend is het niet dat sommige wat op elkaar zijn gaan lijken. Deze is er zo eentje van.

Een groepje revolutionairen, opgesloten in een kamertje. Wat uithalen naar het regime van die tijd, gefrustreerde personages en dat alles in een kenmerkend zwart/wit. Er zitten wat aardige scenes in naar het einde toe, bij de rivier en het grasveld, maar dat is het dan ook wel zo'n beetje.

Het is vooral zo dat Wakamatsu dit allemaal al eerder en beter gedaan heeft. Het is een degelijke aanvulling op z'n oeuvre, een film voor mensen die écht geen genoeg kunnen krijgen van z'n typische stijl en daarom ook wel een wat braver afkooksel aandurven, wie de beste man nog niet kent heeft eerst 20 andere films die prioriteit moeten krijgen.

2.5*

Gaaf!

Tengan zet zich ineens op de (mijn) map. Heb lange tijd gewacht om deze film te zien, duurt ook 160 minuten wat niet bepaald evident is. Maar het is de speelduur meer dan waard.

In het begin wat losjes, maar tijdens de tweede helft van de film komt alles geweldig goed samen. Heerlijk absurde momenten die een scene later als compleet normaal worden beschouwd, verder geweldige rollen van Taguchi (held) en Ishibashi (ook held). Morishita inderdaad ook weer van de partij, let vooral op die scene tegen het einde aan waar iedereen elkaar spontaan begint te kussen, behalve de partner van Morishita. De arme man

Visueel ook boeiend, zeker de collage scenes. Soundtrack is aardig eigen, verder een hoop memorabele momenten, al moet je wel houden van de typisch absurde Japanse humor.

4.5* en een uitgebreide review

Erg fijn.

Beetje 1778, beetje It's a Wonderful Life, maar dan in Japan en met oa. katten die van de aardbol verdwijnen. Gebaseerd op een boek, dus komt met ingebouwd publiek, vandaar ook dat de production value best hoog ligt.

Film kent eigenlijk geen zwakke punten. Ziet er erg fraai uit (mooie belichting), sterk acteerwerk en een leuke premise. Enkel de soundtrack is wat mak, maar het wordt nergens vervelend of irritant. Gelukkig ook niet al té sentimenteel, enkel naar het einde toe mikt de film op zakdoekjes. Dat moment wordt dan ook ten volle benut in de trailer van deze film (met een bioscoopzaal vol snikkende Japanse tienerinnen).

De rest van de film is toch redelijk sober. Iets minder zwaar dan de hardcore Japanse dramas, ook niet érg diepgaand of serieus, maar een mooie combo van verschillende zaken die naast een redelijk toegankelijke film toch ook wat extras weet bieden. Goeie introductie in Japans drama lijkt me zo.

4.0* en een uitgebreide review

Prachtig verhaal inderdaad, met schitterend acteerwerk.

Maar tevens ook een schoolvoorbeeld van het grote belang dat de uitwerking van een verhaal heeft. Zoals danuz (iets te licht zelfs) uitdrukt, wordt het soms echt te dramatisch, en dat ligt dan niet zozeer aan het verhaal zelf. Maar foute muziekkeuze, te gelikte cameraswoops en saaie, brave maar afgewerkte shots maken van deze film soms een flauw papje, dat alles in zich heeft om te werken, maar het dan niet doet.

Zeker een mooie film, maar had een betere regisseur verdient (Iwai iemand), en had ook een stukje korter gemogen. Meer gevoel dus, minder verhaal. 3.5*

Fijne (laatste?) Kiriya.

In vergelijking met z'n eerdere film is dit een eerder ingetogen werkje, maar er is nog steeds veel ruimte voor stilering. Het plot is op zich ook best tof, een soort van live-action Shinkai avontuur, maar dan wel iets duisterder dan het werk van Shinkai.

Visueel erg strak, soundtrack is niet mis en ook de hoofdrolspeelster doet het erg goed. Verhaaltje blijft boeien en is niet al te standaard, waardoor het ook leuk blijft om de film te volgen. Zou jammer zijn moest Kiriya er echt mee ophouden, hij blijft toch een uniek talent.

4.0* en een uitgebreide review

2e Uchida.

Meteen een tweede kans gekregen om wat meer van deze regisseur te ontdekken en dat is me absoluut niet tegengevallen. Wel iets minder dan The Greatful Dead, maar er zit genoeg in deze film om hem aan de nieuwgewonnen fans van Uchida aan te raden.

Ook hier weer een boel genres door elkaar, al komt het drama misschien wat minder uit de verf en neemt het comedy gedeelte geregeld de overhand. Ook wel nodig want Uchida serveert hier toch aardig wat weirdness, en niet altijd van het even gezellige soort.

Op z'n Japans, met een compleet onsympathiek hoofdpersonage dat lekker egoïstisch z'n eigen weggetje gaat. Meisje ontvoeren, auto stelen, mensen in elkaar slaan ... het heeft een oorsprong in het plot, maar dat maakt het nog niet toelaatbaar natuurlijk. Een echt "lekker achterover leunen op de bank" filmpje is het daarom ook zeker niet.

Maar er zit verder wel genoeg maffigheid in. De babbeltjes met "God", de party op het einde, de grijns van het hoofdpersonage. Dat het uiteindelijk gebaseerd is op een manga verbaasde me niks. Uchida komt nog wel wat tekort op gebied van soundtrack en het visuele. Het ziet er allemaal iets te onafgewerkt uit, maar niet zo erg dat het storend wordt.

Het is jammer dat de grote Japanse films niet genoeg aandacht meer naar zich toetrekken, daarom blijven kleine films als deze tegenwoordig compleet onderbelicht. Nochtans valt dit perfect in het straatje van de liefhebbers van freaky, grappige Japanse films met een serieuzere bodem. Aanradertje dus, alleen qua stilering is er nog wat werk aan. Gelukkig verbeterde Uchida zichzelf al met The Greatful Dead.

3.5*

Lief dramatje.

Een best interessant verhaal over een wat achtergesteld meisje dat het, zonder al te veel steun van haar ouders, moet zien te redden in de echte wereld. Ze is een beetje een speelbal van iedereen rondom haar, maar wanneer haar tekentalent ontdekt wordt zijn er toch plots mogelijkheden.

Het is een klein en aangenaam dramatje, maar daarvan zijn er al zoveel in Japan. Het is absoluut goed geacteerd, de film ziet er ook netjes uit en de dramatische plotpuntjes werken best goed, alleen mist de film een beetje die echte uitschieters.

Enige wat er écht wel uitschiet is Kadowaki's personage. Zij blijft de gehele film lang een soort van afgesloten mysterie. Allicht niet voor iedereen weggelegd, want het maakt dat het hoofdpersonage niet meteen makkelijk inleefbaar is, daartegenover staat dat ze de gehele film bijna in haar eentje weet te dragen.

Best goed, Ozaki mag zeker nog een keer proberen.

3.5*