Opinions

Een klein pareltje.

Opgebouwd uit vijf mooie kortfilmpjes. Elk wel met hun eigen stempel en sfeertje, maar het uitgangspunt is elke keer hetzelfde en de vijf filmpjes versmelten dan ook mooi tot één geheel.

Minorikawa maakt een visueel gedicht, een film die draait rond sfeer en uitstraling. Weinig tot geen echt drama of coherentie, eerder vijf personages die kort hun visie op het leven uitdragen. De rode draad is een ode aan het leven, daarvoor niet altijd in alles rooskleurig.

Een heerlijk rustpuntje deze film. Mooi opgezet, stijlvol en uitermate sfeervol. Aanrader, maar verwacht geen typische speelfilm want dan komt het volgens mij niet meer goed.

4.0* en een uitgebreide review

Harada.

Da's echt de reden waarom ik deze film gezien heb. De laatste tijd probeer ik dit soort samurai drama/actie film links te laten liggen. Niet dat ze erg slecht zijn, maar ze zijn meestal erg klassiek qua stijl en uitwerking en leunen niet meteen aan bij wat ik graag kijk. Toch maak ik voor Harada graag een uitzondering.

Hij heeft toch iets extras. Niet dat het nu zo'n extreem geweldige regisseur is, maar z'n films zijn zelden slecht en hebben vaak toch wel unieke elementjes. Niet dat het altijd even makkelijk te duiden is, in Sekigahara zijn het echt details, zoals net iets vlottere regie, iets mooiere shots en een iets vlotter tempo, maar alles bij elkaar zorgt het ervoor dat de film een stuk beter loopt dan soorgelijke films.

145 minuten blijft wel een beetje aan de lange kant en hier en daar zitten enkele momenten waar het tempo net iets teveel terugvalt. Toch is het eerder uitzondering dan regel en is de film opvallend snel voorbij.

Harada kan in ieder geval rekenen op een sterk blik acteurs. Yakusho is niet m'n favoriete acteur, maar een zekerheidje als getergde warlord. Okada kende ik nog niet bewust, maar doet zeker niet onder. Daarnaast is het toch weer Arimura die positief weet op te vallen, iemand die een mooie carriere aan het opbouwen is, al is het momenteel nog een beetje in de schaduw van de internationale producties.

Visueel ziet het er erg netjes uit. Klassiek en statig, maar toch nét iets vlotter en strakker. Soundtrack is eerder klassiek en qua plot is het redelijk voorspelbaar allemaal, maar als geheel werkt het gewoon heel goed.

Beetje jammer dat Harada zichzelf nog maar moeilijk in de kijker weet te regisseren, zijn films verdienen meer aandacht en lof dan ze momenteel krijgen.

3.5*

Absoluut vervelend.

Weet dat Wakamatsu een aardige fascinatie heeft voor de themas in deze docu, maar de docu zelf is niet om aan te zien. Een hoop nietzeggend beeldmateriaal, ondersteund door ellenlange teksten over het hoe, wat en waarom van propaganda, oorlog en revolutie.

Ik had maar weinig met het tentoongestelde ideeëngoed, kon me dan ook absoluut niet vinden in wat er gecommuniceerd werd en kreeg te sterk de indruk dat ook dit filmpje niet veel meer dan propaganda was. Wel een beetje dubieus gezien de eerste definitie die in de film aan propaganda gegeven wordt.

Halverwege was ik er al helemaal klaar mee, het tweede gedeelte is daarom ook een ware hel. Want aan de opzet verandert er helemaal niks. Mnee, laat Wakamatsu maar wat fictie maken en daarin z'n ideologieën wegmoffelen, valt een pak beter te behappen.

0.5*

Matige scifi.

Sowieso is het meer modern-fi +1. Het speelt zich af in de huidige wereld, met één klein wetenschappelijk extratje. Jammer genoeg niet zo heel origineel, het is al redelijk snel duidelijk waar deze film heen wil en het verzandt eigenlijk best snel in een doorsnee thriller.

Ik schrok ook een beetje toen ik op het eind Singh's naam zag staan. Normaal toch iemand die een visueel uniek wereldje kan creëren, daarvan was hier weinig te merken. Het zag er allemaal wel oké uit, maar nergens echt speciaal.

Kingsley doet het goed, Reynolds neemt redelijk matig over. Het verhaaltje is halverwege eigenlijk wel verteld, de rest is doorsnee afwikkeling. 't Is allemaal wat te middelmatig om echt interessant of boeiend te zijn, jammer want Singh wist vroeger toch iets uniekers van z'n films te maken. Daarom niet beter, wel eigener.

2.5*

Njah.

DuVernay doet één ding goed en dat is ervoor zorgen dat de film zich voornamelijk op Selma blijft richten. MLK is dan wel de hoofdrolspeler, maar dit is niet zijn film. Het is geen typische biopic, maar een film over een gebeurtenis waarin MLK een hoofdrol in heeft gespeeld.

Verder echter zéér cliché, melig en veel te degelijk. Typisch Oscar materiaal dit, inclusief dik aangezette soundtrack, wollige en slome cinematografie en drammerige acteerprestaties. Het zuigt zo'n beetje elke vorm van vitaliteit uit de film. Al biedt het script zelf ook niet al te veel houvast. Het is duidelijk dat dit "een belangrijke film" moet zijn en er verder niet al te veel moeite in is gestoken om er ook een goede film van te maken.

Enkel de aanslag aan het begin zal me bijblijven. Die kwam echt uit het niets en hakte er stevig in, ondanks dat op dat moment nog alle context ontbrak. Beetje het equivalent van de in-car aanrijdingen die de laatste 10 jaar zo populair zijn. Krachtig.

Verder een slaapverwekkend epos, niet meteen de film die een figuur als MLK verdient.

1.0*

Ferrell lijkt inderdaad te vallen op de typische sportfilm.

Toch is de humor héél anders van wat dat soort filmpjes normaal te bieden hebben. En gelukkig maar, anders was het helemaal niet meer te pruimen geweest.

Ook hier weer iets teveel dooie momenten en gemiste grapjes om van een geslaagde comedy te spreken, toch zitten er ook zeker zoveel geslaagde dingen in.

Ferrell blijf ik wisselvallig vinden, Harrelson en Benjamin zijn beiden aardig maar hebben niet echt veel om mee te werken. Tofste vond ik nog die vriend van Harrelson's grote liefde. Compleet idioot personage, maar wel erg leuk.

Wat beter dan Talladega, vooral omdat dit toch weer wat filmischer is. Maar Ferrell mag de sportfilmpjes verder wel weer laten en terug wat andere dingen proberen.

Dat liedje was trouwens nog wel erg grappig

2.5*

Fijne Miyazaki.

Maar ik zie hem toch graag iets kleinere films maken. Hij mag dan wel het budget en de studio hebben om epiek tot een goede einde te brengen, hij is er niet echt de juiste regisseur voor wat mij betreft.

Vond vooral het eerste deel niet zo avontuurlijk als het had gemoeten. De film heeft wat moeite om op gang te komen. Tweede uur is gelukkig wel een stuk beter, ook met enkele scenes die heel wat beter bijblijven (No Face onder andere, maar ook zeker het treinritje).

Hisaishi's beste werk is dit ook zeker niet, beetje onopvallende soundtrack. Gelukkig visueel wel de moeite, de animatie van Ghibli blijft toch een klasse apart. Al bij al dus zeker wel een sterke film, maar de absolute klassieker waar veel mensen hem voor aanzien vind ik het zeker niet.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk voor een uurtje.

Op zich wel een aparte film, zeker gezien z'n leeftijd. Waar die oudere anime films totnutoe vooral Disney afkooksels waren, is dit toch wat eigener en experimenteler. In ieder geval niet bepaald vergelijkbaar met Disney's Alladin.

Vooral qua animatie toch al best boeiend. Nogal wat verschillende technieken, waarvan enkel de live actie mij wat tegenviel. Verder veel stijlen en probeersels die de film levendig hielden. Character art is in vergelijking een beetje kinderachtig, maar dat viel de film nog wel te vergeven.

Verhaaltje schiet uit de startblokken en kent veel tempo. Het is niet altijd even boeiend, maar elke vijf minuten viel er wel weer iets nieuws te beleven. Jammer genoeg niet boeiend voor 120 minuten, maar echt vervelend werd het niet.

Wel een beetje saai, en dan vooral tijdens het tweede uur. Eens de verrassing en novelty value een beetje weggeëbt is, valt de film toch iets teveel in herhaling en na 90 minuten had het gewoon mogen stoppen. Maar dit is zeker één van de betere oude animes die ik gezien heb.

2.5*

Chili schrappen we ook maar van onze lijstje vakantiebestemmingen.

Het lijkt alsof ze in Zuid-Amerika wat minder lastig doen over globale rechten, zeker als het om horrorfilms gaat. Netflix heeft er een aardje van om Zuid-Amerikaanse (horror) films op te pikken, mij hoor je niet klagen. Deze Sendero is er eentje voor de liefhebber.

Beetje rough around the edges, dat wel. Zeker tijdens de eerste 20 minuten valt op dat het algemene niveau niet al te hoog is. Visueel stelt het niet zo heel veel voor en het acteerwerk had wel een kleine kwaliteitsinjectie kunnen gebruiken. Maar wanneer de film écht van start gaat valt het minder op.

Zeker niet de eerste film waar mensen in een auto bij een trippy gezin terechtkomen, maar deze heeft toch een aantal zaken die het beter maakt dan z'n genregenoten. Allereerst zijn de bewoners serieus freaky. De nerd is niet zo speciaal, maar die andere gast is een weirde perv en de vrouw van het gezelschap een zwaar gestoord wijf. Echt fijne personages die het meteen een stuk leuker maken.

Ook de bruutheid valt positief op. Zonder al te veel poespas wordt er aardig wat afgemoord. De effecten zijn niet altijd even strak, maar de suggestie is er absoluut. Een paar gave kills ook en voor een film als deze is de body count ook verrassend hoog. Verhaaltje is bijzaak natuurlijk en niet alles wordt je op een schoteltje aangeboden, maar slecht was zeker niet.

De soundtrack is ook opvallend, al wordt er kwistig geleend bij Irréversible. Diezelfde ruizige golvende geluiden, lekker hoekig en ongemakkelijk, geregeld ook wat nog extra gefilterd. Je wordt er wat woosy van tijdens het kijken, maar effectief is het zeker wel.

Ondanks dat de film een likje verf mist maakt Rojas het goed met een flinke dosis bruutheid en freak. Fijne horror die hier en daar lekker het gaspedaal indrukt, dat was ook alweer even geleden.

3.5*

Mnee.

Dit soort flikkenfilmpjes kunnen mij absoluut niet bekoren. De late jaren '80 waren geen al te beste periode voor de HK film, ook To moest er blijkbaar aan geloven. En waar de actieregisseurs van toen er meestal nog een leuk einde aan wisten breien (Corey Yuen en consoorten) is het bij To echt helemaal niks.

Lelijk in beeld gebracht, povere soundtracks en verhaaltjes die absoluut niet weten te boeien. Deze films missen ook duidelijk een stel acteurs die een film nog een beetje kunnen dragen (type Anthony Wong of Simon Yam).

Voor de fans van het genre vast nog wel een redelijk filmpje en To completisten zullen er ook niet aan kunnen ontsnappen, maar 't is een wereld van verschil met z'n recente werk. Mist ook écht nog de stempel van To.

1.0*

Mjah.

Doorsnee documentaire. Kan met de beste wil van de wereld niet zien wat deze nu zo speciaal maakt tov een gemiddelde TV-docu. Ben zelf nooit echt fan geweest van de F1, maar heb het meeste van wat hier verteld werd wel meegekregen. Althans, tijdens het kijken kwam er best veel terug, voor de docu had je me er niks over hoeven vragen.

Ik heb sowieso de lange versie gezien. Ben maar wat blij ook wat de gesprekken met Prost zijn veruit de interessante momenten in deze docu. Misschien niet altijd even oprecht, soms lichtelijk beschamend zelfs, maar het doorbreekt wel het gebuttkiss dat eigen is aan docus als deze.

Verder een solide overzicht van de carriere van Senna. Vond het zelf niet de meest sympathieke man (op basis van de docu). Het geleuter met God, de wat hypocryte move naar Williams (eerst wat lopen zeuren dat de wagens de competitie vervalsen en er dan met alle macht zelf in willen rijden ...) maar vooral het moment dat hij niet wil antwoorden op de stelling dat hij in drie jaar meer crashes veroorzaakt heeft dan alle kampioenen voor hem. Toch cruciaal vind ik, gezien het gevaar van deze sport. Z'n antwoord was ook alles behalve bevredigend.

Doet niks af aan z'n sportmythe natuurlijk. De talking heads waren nog best oké, behalve dan die emotionele druif die bekende elke Braziliaan lastig te vallen met het feit dat hij Senna wel 100 keer geïnterviewd had. Dat type "ik ken(de) persoon Y" mannetjes vind ik doorgaans niet de sympathiekste.

160 minuten. Het feit dat de docu nergens echt gaat slepen is het belangrijkste wapenfeit van deze Senna. De vete met Prost (uit de doeken gedaan door Prost) is boeiend, de perikelen achter de sport (ik vond het vroeger ook maar lapjes afkruisen, deze docu geeft wel een extra dimensie aan F1) zijn ook aardig, maar filmisch is het een kerkhof en de persoon Senna wordt volgens mij toch niet helemaal neergezet zoals de makers gehoopt hadden.

2.0*

Blijft prachtig.

Kon's gevoel voor timing en editing blijft echt perfect. Op elk moment in hij een scene weet hij op geweldige wijze naar een volgende te cutten, geen mens die het beter deed dan hij. Verder ook een geniale soundtrack, slim om Hirasawa gewoon binnen z'n eigen stijl te laten werken.

Verhaal boeit, er zitten leuke referenties in en de film blijft lekker kort, hoewel er toch wel wat in gebeurt. Verder vond ik de toevoeging van de twee reporters een erg slimme zet. De humor werkt, het zorgt ervoor dat de film niet overdreven dramatisch wordt en het is een originele manier om een statement te maken over de vertelkracht van het medium.

4.5* en een uitgebreide review

Aardig film"pje".

Blijkbaar was Tale of Genji "the first novel ever". Aardige trivia, en fijn ook te weten dat het hele soapgebeuren ook toen al goed ingeburgerd was. Want er wordt nogal wat afgeweend, overspel gepleegd, verraden etc etc.

Toch een degelijk filmpje, met hier en daar mooie shots, aardige soundtrack en een paar mooie scenes. Duurt allemaal wel erg lang, en het vergt ook nogal wat aandacht om half Japan in deze film uit elkaar te houden. Wie uiteindelijk nu weer de oma van de broer van de schoonzoon van de moeder was ontging me na een tijd een beetje.

Vermakelijk, maar iets te langdradig. 3*

Degelijke afsluiter.

Het is zeker niet de grootse finale die je een regisseur als Wakamatsu zou toewensen, maar zijn einde kwam dan ook redelijk plots en onvoorzien. Zeker dus geen film waarin de regisseur bewust alle registers nog eens opentrekt, dat valt er ook wel een beetje aan te zien, het lijkt eerder een tussendoortje voor Wakamatsu.

Z'n typische wilde haren herken je in deze film zeker niet terug, het is een wat nettere filmkroniek geworden, al is het zeker geen doorsnee drama (zoals een Yoshida ze maakt). De culturele link die starbright boy hierboven beschrijft heb ik er niet uit kunnen halen, dus dat is allicht een klein gemis, maar verder boeit de film wel genoeg op zichzelf.

Erg goed acteerwerk van Terajima (zoals altijd eigenlijk) en het tempo van de film is goed, zeker omdat er nogal wat verhaal af te haspelen valt, enige jammere is dat het er visueel toch net iets te karig uitziet. Te digitaal, wat het ondertussen toch wat te goedkoop doet ogen.

Verder gewoon een fijn filmpje, maar niet het gedroomde afscheid.

3.0*

Kleine tegenvaller.

Op zich potentieel genoeg. Leuk om eens een Zwitserse (en deel Oostenrijks dacht ik?) horror film te zien. Ook altijd leuk wanneer dan een lokale legende als basis dient (ipv het zoveelste doorsnee genrefilmpje in een ander land). De Sennentuntschi legende is zeker ook leuk genoeg voor lekker wat horror plezier.

Aan de film zelf schort echter wel wat. Enerzijds is de film iets te vluchtig. Sfeeropbouw is vaak snel snel, dat terwijl de film toch bijna twee uur duurt. In de plaats daarvan krijg je wat extra plot én een paar keer een recap van het verhaaltje én confirmatie daar waar mysterie de betere optie was geweest. Aan het tempo van de film schort duidelijk wat. Wat trager en korter was beter geweest.

Acteerwerk is ook niet zo heel best. Mesquida doet het nog wel oké (als een soort van The Woman), de rest is wat flauwtjes. Visueel zitten er een paar aardige sequenties in, maar vanwege de vluchtige editing komt de film visueel nooit helemaal tot z'n recht. Soundtrack was ook een hekel puntje, af en toe écht slecht en melig.

Het is een verdienstelijke poging en de opzet is goed, maar Steiner komt tekort als horror regisseur. Weet niet of Zwitserland veel alternatieven heeft op dat vlak, maar wat mij betreft mag een andere regisseur nog wel eens een poging wagen met dezelfde opzet.

2.5*

Shimizu bijna.

Wie zich het eerste half uur kan doorbijten krijgt best een leuk en mysterieus horrorfilmpje voorgeschoteld. Jammer genoeg duurt het even om echt om gang te komen.

Het begin is vooral nogal slordig. Visueel vaak wat karig, ook qua acteerwerk schiet het nogal tekort. De acteur die Ken speelt blijft de hele film irriteren trouwens, onbegrijpelijke keuze was dat. Daar verliest de film wat aan kracht.

Eens goed en wil in het spookhuis aangekomen wordt het allemaal beter. Duidelijk dat Shimizu de centjes gespaard heeft voor het laatste half uur, zitten een paar mooie en effectieve effecten in verstopt. De film wordt aardig sfeervol ook en hoewel dit al lang niet meer volstaat om als volwaardige horror door te gaan blijft de film zeker boeien.

Laatste half uur is een sterke, mysterieuze film, jammer genoeg is het voorgaande niet kwalitatief genoeg om die score vast te houden.

3.5*

Gave Toyoda.

't Is eigenlijk een soort van album film geworden, waarbij verschillende muzikale stukken voorzien worden van passende beelden. Er is een schim van een plotje te ontdekken, maar om er meer uit te halen moet je echt wel bekend zijn met Japanse/lokale folklore. Ik vond het persoonlijk geen minpunt, maar wie een plot wil kan deze gewoon links laten liggen.

De muziek is verder ook niet mijn ding, maar in combinatie met de stijlvolle visuals zorgt het wel voor een erg fijne trance, en da's uiteindelijk waar deze film om draait. Het wat wegmijmeren binnen een strakke audiovisuele ervaring. Verder ook geen verrassing dat Toyoda daar net zo goed mee wegkomt, sowieso een regisseur die altijd veel aandacht heeft voor de soundtrack.

Lengte is perfect, de finale is een geweldige afsluiter en 't is zo'n film die ik af en toe wel een keertje opnieuw zou willen kijken. Toch wel een fijn genre ook, vrees alleen dat dit niet echt materiaal is voor het bredere publiek. Daarvoor mist deze dan toch een duidelijke narratief.

4.0* en een uitgebreide review

Ahhhhhhhrgh.

Taiwan is een mooi filmland, wat jammer genoeg veel te weinig onder de aandacht komt. Er is er echter ééntje die zich heeft weten opwerken tot een commercieel interessant figuur. Laat het dan meteen ook één van de slechtste Taiwenese regisseurs zijn die ik ken.

Niet alles wat Ang Lee maakt is slecht, maar dit is er toch weer eentje in de categorie "beulwerk" dat zo snel mogelijk weer vergeten mag worden. Hoe hij er ook bij komt zo'n boeketreeksverhaaltje te verfilming is mij een raadsel, het resultaat slaat dan ook werkelijk nergens op.

Gezien de commentaar hier zou het sterke acteerwerk de film een flinke boost moeten geven, maar daar heb ik weinig van gemerkt. Weinig nuance in de personages en vooral veel stijf gehark. Hoort ook wel een beetje bij zo'n periodefilm, maar dan nog is het ondermaats.

Qua verhaal wist het mij echt geen seconde te boeien. De klassieke romantische beslommeringen, maar dan tussen vervelende mensen. Visueel ook een complete draak van een film en ook de soundtrack is zo stromerig dat je er compleet lam van wordt.

Dat het dan ook nog eens 135 minuten duurt is de finale nekslag. Een draak van een film, compleet oninteressant en amper door te komen. Ang Lee, hij was beter in Taiwan gebleven, daar leken z'n films nog ergens naar.

0.5*

Slap.

Erg grappig om de oude reviews er eens op na te lezen. Vooral het geklaag over het schuddende camerawerk of de overdreving stilering zijn best grappig om te lezen. Anno 2016 ziet het er redelijk saai en levensloos uit, een filmpje dat zo afstamt uit de Amerikaanse jaren '90 actiefilm.

Het begin poogt nog wat serieuzer te zijn, maar eigenlijk weet het nooit het juiste toontje te vinden. Douglas is hier een karikatuur van zichzelf en Sutherland past niet echt in z'n rol. De vete tussen de twee komt dan ook nooit echt tot z'n recht.

Naarmate de film vordert komt er steeds meer actie in. Met een achtervolging op een oud schip (veel roest en metaal enzo) en een wel érg platte finale met veel pief, poef, paf. De film mist levendigheid, vlotheid en adrenaline om op dit gebied wat voor te stellen.

Twee halve delen dus die elkaar slecht aanvullen en afzonderlijk ook niet al te veel voorstellen. Het is dat dit soort platte zooi inderdaad nog makkelijk wegkijkt, maar verder is dit vlakke filler die weinig aandacht verdient.

1.5*

Geweldig!

Veruit de beste in z'n genre. Niet dat de film veel nieuws biedt, maar nog nooit was de uitvoering zo scherp. Geloof het of niet, er zit zelfs een geslaagde long take in!

Weer veel gestoorde creaturen, hopen bloed, compleet belachelijke scenes en plotwendingen, en vooral veel humor om alles bij elkaar te houden. 3 regisseurs die elk hun eigen deel regisseerden, maar toch voelt de film als één sterk geheel aan.

Ideaal voor fans van de eerdere films. Wie vernieuwing wil komt hier niet aan z'n trekken, maar wie meer en beter wil kan zich lekker uitleven.

4.5* en een uitgebreide review

Meest geweldige oneliner van de film: My wife is a baguette.

De luchtgevechten in deze anime zijn echt fenomenaal. De diepte, snelheid, plaatsing, explosies ... moeilijk te omschrijven maar dit overtreft zowat elke live action variant. Pure adrenaline, gebruik makend van slimme perspectieven en prachtig camerawerk.

De rest is nogal verwarrend, al komt dat ook wel omdat de aparte afleveringen ver uit elkaar lagen (qua release datum). Maar visueel z'n tijd ver vooruit. Indrukwekkend en adrenalineverhoogend schouwspel dat makkelijk z'n volledige speelduur weet te boeien.

Kleine 4.5* voor dit maffe spectakel.

Blijft sterk.

Al zie je wel dat de film ondertussen wat ouder is, en Ki-duk door de jaren heen ook wel vorderingen heeft gemaakt als regisseur. Maar in z'n kern is dit een echt typische Ki-duk, waar z'n eigen stijltje voor het eerst echt vol tot bloei komt.

Zwijgende, tragische personages die elkaar wel willen vinden, maar ofwel het geluk niet hebben, ofwel het voor zichzelf verpesten. Ondanks een hoop vage beslissingen en weinig sympathieke kantjes, weet Ki-duk toch empathie te scheppen voor de hoofdrolspelers, niet zo evident.

VIsueel zitten er nog steeds erg knappe shots in, maar over het algemeen soms net iets te functioneel. Hetzelfde geldt voor de soundtrack. Acteerwerk is wel érg sterk en de intrige blijft tot op het einde overeind. Niet Ki-duk's beste, ook niet meteen de film die ik zou aanraden als introductie in z'n werk, maar wie fan is van de beste man moet deze gewoon gezien hebben.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig tijdverdrijf.

Vel sullige HK humor, je houdt ervan of niet. Vind het best charmant dat flauwe special effects misbruikt worden voor komische doeleinden.

Verder een paar fijne actiescenes met leuk stuntwerk van Chan, al heb ik het idee dat dit alles veel beter te zien is elders.

Aardig tussendoortje, met een nogal flauwe basis maar best lollig uitgewerkt en met enkele fraaie actiefragmenten.

2.5*

Njah.

Koreanen die aan de haal gaan met Amerikaanse cinema. Ik gok zo dat Benson Lee ook een Amerikaanse Koreaan is, wat je dus krijgt zijn vervelende 80s stereotypen met Koreaanse gezichten. Het eerste deel van de film is dan ook amper door te komen.

Weinig verrassend vervallen die stereotypen deels tijdens het tweede deel, waar de personages plichtgetrouw een beetje diepgang toegeschoven krijgen. Zo heel veel meer dan wat klassiek drama is het niet, het is een verademing na het slechte begin maar omdat de film daar al deels om zeep was is het lastig om dat nog recht te trekken tijdens de tweede helft.

De Koreaanse setting + personages geven het nog wel iets uniek, maar dat zit allemaal maar skin deep. In Amerika wrijven ze zich waarschijnlijk blij in de handjes. Asia Represent enzo. Maar echt boeiende cinema levert het niet op. En wie Koreanen wil zien kan ook gewoon een Zuid-Koreaanse film opzetten. 't Is niet alsof ze daar geen films maken.

Lee slaagt er bijna in om er iets sympathieks van te maken, maar het komt toch allemaal net wat tekort.

2.5*

Forgive me for my long-winded recitation.

Aldus de zittende, pratende man. En zitten en praten deden ze, zo'n twee uur lang. Het deed mij vooral terugdenken aan de klassieke voice-over commentaar. Voice-overs worden doorgaans afgeserveerd met het "show, don't tell" argument, maar blijkbaar geldt dat plots niet meer als de pratende man gewoon vol in beeld zit. Apart toch wel.

De remake van Miike vond ik wel te pruimen, maar van het verhaal wist ik eerlijk gezegd al niks meer. Datzelfde lot gaat deze film ongetwijfeld ook tegemoet, want hoewel de focus extreem hard op de narratief ligt, wist hij mij nergens echt te boeien of raken. En da's een groot probleem voor een film als deze.

Want hoewel het visueel best wel strak in beeld is gebracht, is het visuele ondergeschikt aan het narratieve. De kadrering mag dan mooi zijn, de camera is erg statisch en ook in beeld beweegt er niet veel. Het visuele is niet boeiend genoeg om op zichzelf te staan en dus wordt je als kijker wel gedwongen je op het narratieve te richten.

Er zijn een aantal spaarzame actiescenes die wél werken. Vooral de tocht naar het winderige gevecht is de moeite, maar oh zo kort in vergelijking met de totale speelduur. Ook het eindgevecht is geanimeerder, maar niet op zo'n manier dat het een meerwaarde was voor de film. Integendeel zou ik zeggen.

Het acteerwerk varieert tussen verward en met grote ogen in de camera kijken en manisch gestoorde reacties. Dat laatste wordt doorgetrokken in het finale gevecht, waardoor je meer dan 10 minuten naar een vaag met z'n zwaard zwaaiende samurai zit te kijken. Het is niet gestileerd, maar ook niet bruut-realistisch en het is dan ook een klein mirakel dat de man het zo lang overleeft, al leek Kobayashi de poging om dat op een realtische manier te tonen ook redelijk snel op te geven. Het resultaat is een ridicuul kolderieke eindscene in een overdreven ijzige film.

Wie zich ervoor kan zetten en mee kan gaan in het verhaal heeft allicht wel een fijne film vast, want alles wordt uitgebreid en gedetailleerd uit de doeken gedaan, met goed getimede onthullingen. Maar verder vond ik het een vreselijk on-filmische ervaring die véél te lang duurt en nergens boeiend wordt. Uitgezonderd een minuutje links en rechts, wanneer personages eindelijk hun mond wisten dicht te houden en de camera op avontuur trok.

1.0*

Hmmm.

Geen idee wie Cairns is en waarom hij een horrorfilmpje in Japan gaat maken, maar z'n ideeën overstijgen duidelijk z'n kunnen. Hoewel deze film absoluut z'n momenten heeft, is het vaak ook véél te amateuristisch om echt te kunnen overtuigen.

Vooral die animatiestukken waren niet te pruimen. Doodzonde want er zijn er nogal wat en het oogt echt té goedkoop voor een professionele film. De live action werkt heel wat beter. Hoewel de effecten daar ook beperkt blijven, is het camera werk slim genoeg om de oneffenheden zo goed mogelijk te verbergen.

Soundtrack wordt ook goed gebruikt om een tof sfeertje op te wekken. Een redelijk originele insteek die een oud gegeven nieuw leven wil inblazen, maar daar dankzij de wat knullige afwerking af en toe niet in slaagt.

Jammer. Doet erg Japans aan, dus ofwel is Cairns een grote fan, ofwel een inwijkeling die z'n kans probeert te grijpen. Met een wat groter budget en een professionelere crew rondom hem wordt het misschien nog wel wat. Qua ideeën geen armoede, de uitvoering houdt deze film alleen tegen.

2.5*

Teleurstellend.

Nochthans is Evans qua opzet wel geslaagd. Een simpele toren en een groepje politieagenten die van beneden tot boven moeten komen. Lekker eenvoudig, veel tijd voor actie. Uitgezonderd wat verplichte dramanummertjes houdt de film zich ook goed aan die opzet. Totdusver alles oké.

Maar ergens tussen de editing, cinematografie en actieregie is het mis gegaan. Ik ben er niet helemaal uit of alles ondermaats is, soms lijken er best coole moves vertoond te worden, maar het wordt zo belabberd in beeld gebracht dat alle adrenaline uit de actiescenes gezogen wordt. 't Is best jammer want het lijkt de hele tijd alsof je naar een gave film zit te kijken, maar dan door de ogen van één of ander scheel rund.

Tweede minpunt is de belachelijke fake-electronic soundtrack. Mensen toch, als je dan toch iets knallends onder je actiefilm wil monteren doe het dan alsjeblieft goed. Vast hip en gewaagd voor mensen die zich normaal beperken tot Samson CDs, maar dit was écht niet goed.

Erg spijtig want met een beetje meer kunde had hier een mooie film in gezeten. Nu blijft hij ver achter bij het werk van Pinkaew (volgens mij een véél logischere vergelijking dan eender welk Koreaans werk?) en dat doet de film echt geen goed.

Actie stelt teleur, en dat is niet oké voor een film die uitsluitend om het actiegeweld draait. Blij dat ik hier m'n geld niet aan verkwanseld heb.

3.0*

Beter dan het eerste deel. Maar nog steeds niet de film die er ergens in verstopt zit.

Verrassend dat Evans het "eenvoudige" concept hier laat varen. Dat was toch hét grote pluspunt van de eerste film. Niet teveel onzin en gaan met die handel. Dit tweede deel probeert uit een ander vaatje te tappen.

Het misdaad gedeelte deed me sterk denken aan de Zuid-Koreaanse cinema, A Bittersweet Life voorop. Niet dat Evans echt op dezelfde hoogte komt als Kim's film, maar de nadrukkelijke cinematografie in combinatie met de ongepaste gehaastheid voelen typisch Koreaans aan. Qua actiegeweld schaart het zich duidelijk bij de Thaise school, al blijft Evans daar dan weer stevig onder het niveau van Pinkaew hangen.

Los van alle rompslomp eromheen, ook The Raid 2 blijft het moeilijk hebben om een goede actiefilm te zijn. De actie cinematografie is betrekkelijk slecht, met lomp shaky cam werk en vaak flauwe editing, terwijl je als kijker toch het idee krijgt dat er eigenlijk niet zo heel veel te verbloemen valt. De stunts ogen namelijk indrukwekkend, jammer dan dat Evans het niet kundig in beeld gebracht krijgt. Verder is de actie choreografie te eenzijdig voor een film van 150 minuten. Het laatste gevecht mag dan wel érg sterk zijn, het blijft allemaal teveel in hetzelfde straatje hangen. Derde grote probleem is dat het ondanks alle gore en het enorme in-your-face gehalte nooit écht wil aankomen. Er zitten 2 a 3 momentjes in die pijn doen op de bank, de rest is iets te gelaten. Ergens tussen de sound effects en de editing gaat dat alles de mist in.

Verder wat kleinere minpuntjes, zoals het opdraven van Endo en Matsuda zonder dat ze echt gebruikt worden. Als je zo'n acteurs tot je beschikking hebt, doe er dan ook wat mee. Daarnaast is de Engelse dub écht té slécht voor woorden, gelukkig heb ik er maar 3 zinnetjes van moeten aanhoren. Maar ocharme de mens die de hele film in het Engels moet afhaspelen.

Het is allemaal best jammer wat er zit aardig wat leuks in de film. Lange actiescenes, vaak mooi opgebouwd en kundig uitgedacht, maar het resultaat doet al dat werk te weinig eer aan. Ook personages als Hammer Girl & Bat Boy komen niet genoeg uit de verf. Niet excentriek genoeg, wat toch wel nodig is gezien hun korte optreden.

Benieuwd wat Evans met het derde deel aanvangt. Hopelijk verbetert hij zich weer wat, maar hij zal toch echt een andere editor (niet meer zelf doen) en andere actie cinematograaf moeten aannemen, anders wordt het nooit écht wat met deze film.

3.5*

Flauw.

Bier kon me in haar thuisland al niet bekoren, haar uitstapje naar Hollywood is nog een streepje erger. Dit Cooper-Lawrence vehikel (want dat is het toch vooral) weet nooit te overtuigen en lijkt vooral gericht op uitgebluste huismoeders, die hunkeren naar één of ander destructief liefdesverhaaltje.

Het begin is nog te doen. De rol van Lawrence brengt wat leven in de brouwerij. Al snel vervalt haar rol echter in die van de typische jaloerse vrouw die naar het einde toe compleet begint door te slaan. De fall van de relatie wordt erg muf in beeld gebracht, ook geen sprankeltje creativiteit te bespeuren. Cooper/Lawrence zijn vooral te degelijk in hun rollen, zie ze toch liever in films waar ze wat losser en vlotter mogen acteren.

Mokerslag voor deze Serena is het gekunstelde einde waarbij Cooper nog even snel zijn zoontje moet redden. Past niet bij de film, maar er moest duidelijk een wat spannender einde zijn om de film mee af te sluiten.

Zal vast wel een publiek hebben, maar meer dan wat sfeervolle beelden van de omgeving heeft deze Bier niet te bieden.

1.0*

Niet al te best.

Verwachtingen lagen al niet zo hoog want Whedon heeft wat mij betreft nog helemaal niks bewezen, maar een leuke scifi film kan er altijd wel in, dus deze toch ook maar eens een kans gegeven. Bleek al snel dat ook deze film Whedon's blazoen niet zo opkrikken.

Zo geweldig scifi is het trouwens ook niet, deed mij sterk denken aan een avonturenfilm. Beetje Star Wars meets Indiane Jones ofzo. Wat lullige personages in een wereld die meer fantasy dan scifi is die in één of ander idioot verhaaltje verwikkeld zijn geraakt. En dan met een zekere luchtigheid gebracht die vast leuk hoort te zijn, maar dat nooit is.

Komt mede omdat de acteurs echt tekorst schieten. Fillion is aardig irritant, de rest van de cast eigenlijk niks beter. CG is zéér beperkt en qua regie laat Whedon ook helemaal niks zien. Verhaaltje is simpel, ondanks dat het eerste half uur wat vaag blijft voor mensen die de serie niet gezien hebben.

Mnee, allicht leuker als je eerst de serie gezien hebt, maar dat gaat mij iets te ver (en ik vraag me ook af in hoeverre het écht wat toevoegt behalve gewenning). Als film best kitsch en weinig creatief, kleine teleurstelling dus.

1.5*