Opinions

Vond het wel gezellig.

Mooie aankleding (hoewel ik eigenlijk niet aan Burton moest denken, wel aan Jeunet), Carrey die toch een erg leuke rol neerzet, verder een grappig kinderverhaaltje om te volgen.

Film heeft weinig om het lijf, is zeker een film die ik vroeger erg leuk gevonden zou hebben, wat mij nu vooral beviel was de vormgeving.

Hou het op 3 kleine *. Vermakelijk, mooi gemaakt, maar deed mij verder niet al te veel meer. Al was dat klein bijtertje wel erg leuk

A Simple Man.

Op basis van de trailer dacht ik eindelijk tegen de eerste echt goeie Coens film aan te lopen. Het werd een lichte teleurstelling.

Even doorheen de reacties gelopen en het verbaast met hoe moeilijk over deze film gedaan wordt. Gooi er een open einde tegenaan en de helft van de kijkers is niet meer te stoppen blijkbaar.

A Serious Man is opvallend droger dan hun eerdere werk. Visueel redelijk bleekjes, bij momenten zelfs gewoon lelijk. Aandacht voor camerastandpunten is er wel, maar de broertjes lijken soms wel kleurenblind. Acteerwerk ook maar matig. Stuhlbarg kan absoluut niet blijven overtuigen en nogal wat bijrollen (Richard Kind) zijn gewoon irritant. Dat kleine "fucker" jong is er nog zo eentje. Beetje droevige humor.

Laaste half uur was best lastig door te komen. Het was eigenlijk gewoon nog wachten op de grapjes uit de trailer die nog niet voorbij gekomen waren. Het open einde is dan nog redelijk goedkoop en gezien het verloop van de film niet eens zo open.

Zitten zeker een aantal leuke en grappige scenes in. Het wordt ook aardig droog gebracht. Daartegenover staan een aantal zéér vervelende en te dik aangedikte typetjes en nogal wat mislukte grapjes. Persoonlijk vind ik het overdreven gepalaver over dit filmpje ook licht irritant, al kan je dat de film moeilijk aanrekenen. Hoewel het bewuste einde daar natuurlijk wel een rol in speelt.

Uiteindelijk weer een typische Coen film. Paar goede ideeën, paar sterk uitgewerkte scenes, maar over de gehele film gezien te braaf, te makkelijk en te seutig.

3.0*, mijn hoop op een echt goeie Coen is hiermee wel finaal de wereld uit.

Leuke klassieker van een regisseur die nog moest rijpen.

Zeer aangename film, al is hij waarschijnlijk wel net dat ietsje leuker als je veel interesse hebt in klassieke muziek. Mij doet het niets, maar zelfs afgezien bereikt de film moeiteloos z'n doel.

De animatie is beperkt, het detail (vooral de personages dan) miniem, en de backgrounds statisch, maar toch ziet het er allemaal zo slecht nog niet uit. De muziek doet z'n werk, en de humor is van een aangenaam niveau. Gelukkig is de film niet al te lang, zodat de verveling niet toeslaat. Niet echt een voorbode van wat Takahata later nog zal presteren, al zijn sommige elementen (het Ghiblimeisjes-complex) wel al te herkennen.

Boeiende en leuke film, maar niks echt groots. Klassieker dat je als fan van maar eens moet zien. 3.5*

Basic maar best goed.

Vaak komen ze uit Australië, dit soort films, maar Zuid-Afrika kan het dus blijkbaar ook. Koppeltje dat de wildernis in trekt en om één of andere reden vast komt te zitten. Deze films balanceren vaak op het randje tussen thriller en horror, zo ook deze Serpent, al zit je ook met een relatiedrama opgescheept dat ongetwijfeld op een tweede niveau werkt.

Bij films als deze speelt uitvoering een grote rol en het moet gezegd dat Evans haar film stylistisch goed onder controle heeft. Was even bang dat het drama de bovenhand zou nemen, maar het is eerder het thriller/horror aspect dat het beste uitgewerkt wordt.

Met redelijk eenvoudige elementen weet Evans de spanning erg goed op te bouwen. Het gebruik van een echte slang in de meeste scenes helpt het spannender te maken, het camerawerk is sfeerverhogend (de vertikale 360° in de test waren best gaaf) en ook de soundtrack, hoewel weinig uniek, draagt duidelijk bij aan de spanningsboog.

Evans toont wat ze moet tonen, de scenes zijn redelijk traag maar effectief en met z'n 85 minuutjes duurt het ook niks te lang. Zoals een goed genrefilmpje hoort te zijn dus. Misschien net niet opvallend genoeg voor een nog hogere score, maar als volbloed genrewerkje dubbel en dik geslaagd. Evans mag zeker een tweede maken.

3.5*

Matig.

Geen volbloed horror, maar het is wel leuk dat de bekende zombietaferelen gepasseerd worden en we een keertje de voodoo variant voorgeschoteld krijgen. Niet dat het meteen zoveel beter is, maar het is in ieder geval wel weer eens wat anders dan de ondertussen overbekende zombiezooi. Ook omdat een heel deel van de film in Haiti geschoten is.

Wel een beetje jammer dat Craven met een overdaad aan plot zit. Zo probeert hij hier wel een sfeer op te bouwen, maar telkens wanneer het een beetje spannend of sfeervol wordt, moet hij weer een stap terugzetten om het plotje verder te helpen. En het hele gedoe rond Allan's zoektocht is helemaal niet zo interessant, zeker niet wanneer hij halverwege ook nog even terug naar Amerika moet. Het haalt alleen maar het tempo uit de film.

Effecten zijn verder wel enigszins charmant, al is het af en toe ook gewoon wat crappy. Echt eng of smerig wordt het zeker niet, daarvoor is het teveel een spookhuis niveautje, maar dankzij de setting is het bij momenten wel best aardig. Ach ja, voor een keertje viel het best mee, maar zeker geen uitschieter in Craven's oeuvre.

2.0*

Aardige poging.

Anderson laat zeker een aantal punten liggen, maar weet uiteindelijk toch een aantal sfeervolle momenten te toveren. Beetje jammer van het veel te lange begin, met een hoop onnodige zijverhaaltjes en teveel gedoe om het echt interessant te houden. Er gebeurt ook echt geen flikker het eerste half uur.

Vond die digitale camera ook helemaal niks. Toch zijn er een aantal sfeervolle shots, maar het is duidelijk dat die volledig van de locatie zelf moeten komen, niet van Anderson's inbreng. Jammer, want in The Machinist toonde hij goed overweg te kunnen met een mooie visuele sfeer.

Sterkste stuk zit in het midden, met de "donderdag" als hoogtepunt. De gesprekken hebben een duister en lichtelijk naar sfeertje over zich, wat goed uitgebuit wordt in een mooie climax. Daarna gaat het weer bergaf, de hele onthulling was er wat teveel aan, weinig spannend en uiteindelijk nogal overbodig.

Toch is het nare sfeertje van het middenstuk iets wat blijft hangen en waar Anderson, gezien het lelijke uiterlijk en de bedenkelijke acteerprestaties (krijg je met tv acteurs), toch toont dat hij aardig een sfeertje kan scheppen.

3* daarvoo, op basis van de eerste 45 minuten leek de film eerder op de helft af te stevenen. Even doorbijten dus.

Leuk.

Net als de Saint Young Men film een project met sterke manzai-comedy invloeden. Veelal bestaand uit losstaande sketches waarin een conversatie tussen twee vrienden centraal staat. Een typisch Japanse vorm van humor, die Ohmori best goed onder de knie lijkt te hebben.

Het is geen pure manzai natuurlijk, maar de kern ervan zie je wel erg duidelijk terug. Ohmori mengt het met een beetje drama, dat eigenlijk nog verrassend goed uit de verf komt. Geen pure comedy dus, maar een fijne mix van drama met wat komische ondertonen.

Acteerwerk is goed, filmisch is het verder redelijk beperkt, al gebeurt er hier en daar wel een beetje met beeld en geluid. Maar de wel érg beperkte setting (een stoepje, meer is het niet) zorgt er voor dat het visueel niet zo héél erg spannend is.

Leuk tussendoortje, zowel voor Ohmori als voor de kijker, al kan je best wel een beetje vertrouwd zijn met deze vorm van humor. Daarom ook wel een beetje niche, maar wie regelmatig een Japans filmpje kijkt vindt hier volgens mij wel genoeg om van te genieten.

3.5*

Wisselend.

Een verhaaltje zoals er wel meer zijn. Simpele heist die vanaf het begin al foutloopt (lees er de titel maar op na), waarna een revenge verhaaltje zich langzaam ontspint. Voor de verrassingen hoef je deze film niet te kijken.

Qua acteurs zit het wel goed. Met Phillippe toch iemand die ik best graag bezig zie, Willis is van zijn generatie zowat de beste actieheld (hoewel hij hier eens in een iets ander rolletje kruipt) en Curtis is helemaal zo slecht nog niet. NIet iemand waarvoor je een film opzet, maar ook niet het zoveelste zangertje dat z'n naam op een filmposter wil zien staan.

De film wil verder vooral een vlot filmpje zijn, maar slaagt daar maar halvelings in. Titeltjes bij de introductie van nieuwe personages, af en toe wat humor (bij de dealer en in het slachthuis) en een kalm hoofdpersonage dragen bij aan het sfeertje, maar een hoogvlieger ala Ritchie of de Crank films is dit absoluut niet. Daarvoor schiet Gunther toch aardig tekort.

Vervelend is de film verder zeker niet, maar echt lang zal hij niet blijven hangen vermoed ik. Degelijke filler dus, maar je kan best wel zin hebben in het genre, anders kan het best een saaie zit worden.

2.5*

Prachtige film dit.

Sublieme schets van een man die steeds verder afglijdt in z'n eigen donkere gedachten. Een stortvloed van nihilistische, ranzige gedachten wordt over de kijker uitgegooid, met af en toe een luide knal die ervoor zorgt dat de gewenning, oh zo duidelijk in films als Passion OTC, geen kans krijgt.

Waar het eerste deel nog op het randje zweeft van drama en donkere komedie, wordt de film steeds drukkender en zwarter naarmate het einde nadert. Prachtige opbouw die je steeds dieper meeneemt in de wereld van een gek, maar wel een zeer menselijke.

Dat mensen het niet eens zijn met het einde kan ik wel begrijpen ... als voel je toch zelf wel aan dat een huilende vader/dochter in elkaar armen hier eigenlijk niet op z'n plaats is. Als je als filmmaker al zover gaat als Noé in de eerste 85 minuten, dan ga je gewoon all the way, en geef je een einde waar de kijkers misschien niet op zitten te wachten, maar wel geloofwaardiger overkomt (rekening houdend met het personage waar we mee te doen hebben).

Heerlijke film, perfect vorm gegeven. Alleen overtreft Noé zich nog in Irréversible, dus 4.5*

Edit: en nog een pluim voor de acteurs.

Niet best.

Eén van de laatste publieke optredens van de Twins, als ik me niet vergis. Daarna zou een schandaal roet in hun carriere gooien. Niet dat het een geweldig gemis is, want Choi en Cheung zijn niet de meest begenadigde actrices, dit soort vehikels voegt verder ook niet al te veel toe aan hun imago.

Enige wat de film nog wel kijkbaar maakt is de hoeveelheid actie, maar die wordt jammer genoeg niet altijd even goed in beeld gebracht. De wil is er wel, met Sammo Hung, Jing Wu en Wah Yuen ook genoeg mensen die de actie naar behoren kunnen verzorgen, maar het camerawerk en editing laten hen geregeld in de steek.

Verder een saai plotje en een mengelmoes van elementen die niet al te goed bij elkaar passen. Het voelt dan ook als een wat goedkope productie met enkel een actieteam dat er nog wat van poogde te maken. Eentje voor de echte liefhebber dus, maar zou eerst wat betere films proberen kijken.

2.0*

Leuk.

HK doet meestal niet zoveel cyber-dingen, merk je soms ook wel aangezien sommige zaken nogal cheesy zijn, maar achter het Princess D verhaaltje schuilt een verrassend mooi drama.

Wu, Lee en Wong doen het allen goed, ook Edison Chen is geschikt voor z'n rol. Blijft me trouwens verbazen waar die Anthony Wong overal opduikt. 't Is dat HK niet zoveel experimentele cinema kent, anders zou hij vast één van m'n favoriete acteurs zijn. Al heeft hij hier maar een klein rolletje, hij speelt het met verve.

Visueel best leuk. De slechte CG moet je er maar bijnemen, wat niet al te moeilijk is aangezien het hier ook over een game gaat. Verwacht echter geen scifi prent, de film is eigenlijk een rasecht drama met een dikke streep romantiek erdoor.

Voor de verandering eens een fijne clubscene, een paar leuke actiescenes en mooi drama. Toch mist de film net die afwerking om hem de punch te geven die hij nastreeft. De film blijft de hele tijd op zo'n 3.75* hangen en aangezien het einde ook niet dat extra duwtje weet te geven zitten 4* er niet echt in.

Verder toch wel een aanrader. Fijn filmpje, redelijk onbekend maar da's niet zo verwonderlijk. HK is al niet de populairste markt hier en als er dan toch wat overkomt zijn het voornamelijk de actiefilms.

Dikke 3.5*

Nogal doordeweeks.

Buiten een paar bekende namen heeft dit filmpje niet zoveel te bieden. Lai speelt de meest interessante rol, Ekin Cheng opereert vooral op automatische piloot en ook Francis Ng heeft wel eens een betere badguy gespeeld.

Chan weet er verder te weinig eigens in te stoppen. Het hypnose idee is op zich nog wel grappig gevonden, maar er wordt niet zo heel mee gedaan/ Het leidt verder ook tot redelijk typische actie/achtervolgingsscenes die zich maar moeilijk kunnen onderscheiden van het gros.

Uiteindelijk is Heroic Duo een film die wat eigenheid en frisheid mist. Als geheel niet al te slecht en vervelend wordt het nergens, maar de originaliteitsprijs gaat Chan niet winnen en het had allemaal best wat spannender/vlotter gemogen.

2.5*

Leuk.

Alweer z'n vierde film in 2017, Yau is ook zo één van die regisseurs waar gewoon geen einde aan komt. Hij weet de laatste tijd ook steeds meer écht bekende namen te strikken, al moet ik zeggen dat dat maar weinig invloed heeft op de kwaliteit van z'n films. Deze film is eigenlijk deel 20 in de Troublesome Night serie, eentje die buiten HK maar weinig bekendheid geniet.

Yau is een typische 3.5* regisseur, dat bewijst deze film maar weer. Hoewel visueel erg netjes en qua plot aardig uitgedacht, mist de film weer net dat beetje sfeer en spanning om het tot een klein meesterwerkje te schoppen. Nu zijn Hong Kong horrors nooit echte nagelbijters, maar het blijft allemaal net iets te gelaten.

Er zit op zich ook wel aardig wat drama doorheen, maar daar is Yau dan ook niet meteen de meest geschikte regisseur voor. De acteurs zijn niet echt op hun best, als ik deze Louis Koo dan met die uit Paradox vergelijk dan vraag ik me toch af waar juist dat verschil zit. De meest logische verklaring lijkt mij in ieder geval de regisseur te zijn.

Maar verder wel weer een erg vermakelijke film. Drie verhaaltjes die losjes door elkaar verweven worden, stijlvol in beeld gebracht en met veel zwier verteld. Yau levert zoals zo vaak perfecte filler af.

3.5*

Redelijk.

Inderdaad wat slick, wat de film niet echt ten goede komt. Visueel soms wel aardig en met Kaneshiro en Leung (alweer) verenigd op hetzelfde scherm kan er ook niet al te veel mislopen.

Toch is de film wat de doorzichtig en leunt het vaak wat teveel op het verhaaltje. Wat typische twists (die niet echt boeien) en wat loze losse eindjes en toevoegingen zorgen ervoor dat deze nooit echt tot een erg hoog niveau komt.

Had iets compacter gemogen, iets stijlvoller en iets minder glad. Dan had er zeker meer ingezeten. Maar zoals de film is, is het best aardig om een keertje doorheen te kijken. Vermaken doet het wel, zitten een paar mooie scenes in, maar als geheel komt het een beetje te kort soms.

3.0*

Mnee.

Zeer vroege Peter Chan, da's al eerder gebleken dat hij toen nog niet echt in staat was om echt goeie films te maken. Deze bewijst dat nog maar eens, zelfs met een Maggie Cheung ter beschikking wil het niet echt vlotten.

Voor een drama is de stijl van acteren gewoon té overdreven. Ik vind Eric Tsang een leuk ventje, maar in een rol als deze blijft hij gewoon niet drijven. Zeker niet in een jaren '80 of '90 HK film, die toch getypeerd worden door stevige overacting. Enig drama of romantiek wordt dan sowieso al de kiem in gesmoord.

Cheung zelf doet het nog wel aardig maar wordt in de steek gelaten door de rest. Alan Tam is vooral te identiteitsloos om veel indruk te maken. Verhaaltje is klassiek en visueel stelt het ook niet veel voor. En de soundtrack kan je ook gewoon links laten liggen, of je moet een zwak hebben voor Chinezen die Amerikaanse klassiekers verkrachten.

Vallen zelden mee dit soort films, maar wie niet waagt wie niet wint natuurlijk. En daarmee kunnen we weer een oude Peter Chan doorstrepen.

1.5*

Keaton.

Sluit me aan bij de algemene teneur hier. Een erg pover en gezapig eerste half uur, dat nog redelijk gered wordt door een spectaculair tweede deel. Het is aardig dat Keaton wat anders probeert, maar daarmee bewijst hij eigenlijk vooral dat hij niet zo breed getalenteerd is dan hij zelf hoopte.

Deel 1 van deze film is eigenlijk een redelijk flauwe romantische comedy. Weinig expliciete grappen, of misschien zijn ze zo voorspelbaar en al zo vaak herhaald dat het amper nog registreren als expliciete humor. Qua acteerwerk, diepgang of filmisch plezier stelt het ook allemaal bitterweinig voor. Het is vooral erg functioneel een verhaaltje vertellen.

Het contrast met het tweede deel is dan ook erg groot. Wanneer Keaton z'n humor combineert met actie en stunts is het meteen een heel stuk beter. Niet in het minst omdat de stunts nog steeds best stoer ogen. Ook grappig trouwens is dat de vrouwenmeute niet altijd even enthusiast bleek voor de stunt(jes) die zij moesten uitvoeren. Zo is de meute opvallend veel kleiner wanneer er plots gezwommen moest worden

Een fijne afsluiter, die het gemiddelde nog aardig omhoog trekt, maar het povere eerste deel niet meteen kan doen vergeten. Ik vind Keaton best leuk, maar enkel wanneer hij doet waar hij écht goed in is. Verder is het jammer genoeg te verouderd om nog vol in te verdrinken.

2.5*

Redelijk tot goed.

Eerste uur kent een aardige opbouw. Eigenlijk is deze film een zeer eenvoudig dramatje, maar door wat keyscenes uit Smith's plan weg te laten blijft het best interessant om te kijken waar het allemaal naartoe gaat.

Visueel best oké. Die kwallen zijn uiteraard een godsgeschenk voor wie wat met licht wil spelen, wie echter al eens rondgekeken heeft om zo'n beest zelf te houden heeft vast al gelezen dat ze bijna niet als "huisdier" te houden zijn. Laat staan in een hotelkamer.

Een klein detail, de film kent wat grotere ongeloofwaardigheden, maar het uitgangspunt vond ik best mooi en interessant, waardoor die makkelijk weg te effenen waren. Jammer genoeg was het einde toch echt té happy, daar komt Hollywood dan toch eindelijk keihard doorheen het filmbehang rammen.

Vond de film een constant niveau aanhouden. Enige nadeel daaraan is dat de film iets te graag zwaarmoedig probeert over te komen. De nogal zware smoelen trekkende Will Smith helpt daar ook niet echt aan mee. Vond hem globaal gezien wel oké acteren, maar sosm keek hij me toch echt iets té moeilijk.

Film had wat ingetogener gemogen, zowel op acteervlak, muzikaal als het randje visuele kitsch dat er soms hangt. Verder wel een fijn filmpje dat niet verveelt.

3.0*

Dat er mensen zijn die In Bruges prefereren

Gelukkig brengt McDonagh met deze Seven Psychopaths een film die wat scherper uit de hoek komt. Na het wat stoffige en preutse In Bruges was dat welgekomen. Vooral het eerste uur werkt het allemaal erg goed.

Het eerste uur gebruikt McDonagh volledig om de film vorm te geven. Iedereen wordt geïntroduceerd, zijpaadjes worden kundig bewandeld en een aantal acteurs kunnen lekker over-the-top gaan (met name dan Harrelson, Rockwell en Walken.

Jammer genoeg kan McDonagh het tempo niet volhouden en eens de film in z'n plooi is gevallen wordt het allemaal toch wat minder. Jammer want net dan had McDonagh het moeten afmaken. Links en recht duiken er in het tweede gedeelte nog wel leuke momenten op, maar de snee is er dan wel een beetje af.

Een serieuze verbetering tov In Bruges, maar nog niet helemaal wat het moet zijn. McDonagh heeft het volgens mij wel in zich, maar moet het wel nog een hele film lang vol kunnen houden (en z'n bijrollen ook iets beter casten, geen Tom Waits meer bijvoorbeeld).

3.0*

Leuk!

Fans van Jim Hosking moeten deze film zeker een keertje proberen. En niet enkel omdat Michael St. Michaels (The Greasy Strangler) hier een klein bijrolletje heeft, maar omdat de film qua humor érg dicht aansluit bij het werk van Hosking. En aangezien dat soort films niet elke dag voorbij komen, doe je er best aan elke kans te grijpen.

De humor is weird, eccentriek en onnavolgbaar. Het verhaaltje is niet meer dan een vage kapstop, het verloop op zich niet zo héél verrassend, maar vooral de grote lijnen dan. De humor volgt voornamelijk uit de typetjes en de onnozelheid van het verhaal, iets waar deze film toch echt wel in uitblinkt.

Ook qua acteurs zit het verder wel goed. Leuk bijrolletje voor Waititi, Micucci is uitermate geknipt voor haar rol (al denk ik echt dat ze helemaal niks anders kan spelen) en ook Huntington doet het best goed. Verder blijft het de hele film grappig en zitten er een aantal erg memorabele momenten in. Maar zet het dan naast het werk van Hosking en het voelt net allemaal iets te braaf aan. Vooral qua regie dan, waar Caldinelli wel wat laat liggen.

Maar dat is vooral kritiek in de marge. Het maakt dat dit geen meesterwerk is, maar nog wel steeds een erg unieke, grappige en fijne film.

3.5*

Beste Wilder totdusver.

Een verademing eigenlijk, hij verkiest een keer niet om "scherp" uit de hoek te komen, waardoor de humor meteen heel wat beter werkt. Het is niet van geweldig hoog niveau, maar ook weer niet compleet verouderd.

Daarbij komt dat Ewell aardig wat komisch talent heeft en dat de mijmeringen en verzinsels best grappig zijn. De scenes met Monroe waren iets meliger, de oh zo bekende scene eigenlijk alles behalve legendarisch materiaal (al zal een poster als hierboven daar meer aan bijgedragen hebben.

Vond het verder weer niet opzienbarend, maar wel vermakelijk zonder echt irritant te worden. Af e toe zelfs ongegeneerd grappig. De scenes waar Ewell alleen is zijn het best, Monroe vond ik ook hier niet altijd even sterk.

De 8e Wilder en eindelijk eens een voldoende, al is het dan wel een nipte.

2.5*

Goed filmpje.

Jammer genoeg dat Sanchez het visueel niet waarmaakt. Laatste tijd toch al een hoop films gezien die erg goed omspringen met "warrig" camerawerk. Seventh Moon gaat hier redelijk de mist in.

Wel supersterk is de soundtrack. Redt de film. Echt geweldig sfeervolle muziek. Verder leuke creatures en een prachtige eindscene. Sterk chillertje dat zeker weet te overtuigen, maar net die visuele afwerking mist om te wedijveren met films als [REC]

Kleine 4.0* en een uitgebreide review

Fijne verrassing deze film.

Deed me zelfs een beetje denken aan Calvaire. Een horrorcomedy, dat zeker, maar toch net wat anders als wat je je voorstelt bij de term.

Erg gave humor vooral. Die beer , het mannetje op de springplank. Ook de scene waar die berenklem nog drie keer dichtknalt was hilarisch. Verder lekker plats droog Brits gekakel en een groep ongenietbare personages. Wat hen overkomt kan dan ook vaak niet erg genoeg zijn.

Visueel is het erg verzorgd, de gore is aanwezig maar poogt niet meer te doen dan dat, de humor maakt van dit filmpje een geweldig tussendoortje. Wel mijn ding dit, nogal wat beter dan Creep.

Erg fijne film, 4*

Oef.

Kasdan heeft al een eindje afgelegd als comedy regisseur, maar was de laatste tijd toch best of dreef. Z'n laatste drie pogingen vond ik toch allemaal aardige films. Met Sex Tape schiet hij meteen de dieperik in en levert hij z'n slechtste film van allemaal af.

Het begin is eigenlijk al meteen best zuur. Het duurt eigenlijk tot bijna halverwege vooraleer het een beetje leukt begin te worden. Daarna zijn het vooral individuele scenes en een paar geinige oplevingetjes (die Disney schilderijen) die de boel aan de gang houden. Ik kreeg vooral vaak het idee dat Kasdan zelf niet wist wat met dit verhaaltje aan te vangen.

Diaz is wel oké voor een comedy, al heeft ze ook al beter werk afgeleverd. Segel vind ik sowieso niet geweldig, komt er nog eens bij dat hij hier geweldig ongezond oogt. Leuk dat hij een paar kilotjes is kwijtgeraakt, maar hij wordt er niet beter op.

Verder is het hele Apple gebeuren ook niet al te komisch. Ik heb niet eens zoveel tegen product placement, maar wanneer er dialoog als "Wow, the build quality on this is amazing" of "the image quality on these really improved" voorbij komt begin het toch wel wat genant te worden. In ieder geval genanter dan de avonturen van de hoofdpersonages.

Mnee, Kasdan is normaal meer dan behoorlijk, maar dit was een wanvertoning. Gelukkig zijn er een aantal scenes en momentjes die wél grappig waren, alleen waren dat de uitzonderingen. Wie Zack and Miri Make a Porno en Hall Pass leuk vond kan hier misschien nog wat uithalen, maar ik vond het niks.

1.5*

Nog steeds geen slechte Soderbergh gezien.

Sex Lies & Videotapes is zo'n film die erg slecht had kunnen zijn, maar dat helemaal niet is. Vaak subliem hoe Soderbergh wat gordijntjes opzijschuift en enkele maskers laat zakken. Een B-cast die het erg goed doet, snuifje bittere humor om het begin van de film heelhuids door te komen, en een waardig, sfeervol en gemeend einde. Zijn er niet veel die het hem nadoen.

Beetje jammer dat de film er wat standaard uitziet, zoals Macmanus al zei. Vaak wel mooie shots en pans, maar iets te simpel vond ik. Wel af en toe erg mooie muziek. Soderbergh experimenteert wel meer met ambient op z'n soundtracks, iets wat ik alleen maar kan toejuichen.

Matte zaterdagavondfilm materie die uiterst knap gebracht wordt. Erg fijne film. 4*

Wel mijn soort film.

Britse criminelen zijn de beste. Kingsley vond ik genieten. Heerlijk smerig taaltje en erg droog qua mimiek. Er zweeft iets heerlijk fouts over de film. Het belabberde drama dat achter elk personage schuilt, de foute, vette afgeleefde mensen, wannabe boefjes en schunnige taal.

Het draagt allemaal lekker bij aan het komische sfeertje. Verder enkele erg sterke vondsten (die kei in z'n zwembad), paar sterke mooifilmerijscenes en een aardig verhaalstructuurtje zorgen dat deze film die nergens over gaat de gehele speeltijd makkelijk weet te entertainen en zelfs enkele blijvende impressies achterlaat.

4*, aangename verrassing

Fijn.

Wilson Yip is weer terug en het niveau gaat terug de hoogte in. Voor de hele wereld is dit SPL3, behalve voor Yip. Die meent het ook want er wordt alweer gewerkt aan de echte SPL3, die Cheang dan weer zal regisseren. Hoe het ook moeilijk kan.

Misschien omdat de focus iets minder op actie ligt, al doet Sammo Hung echt wel z'n best met de actiescenes. Er zit meer politiethriller in deze film, iets wat op zich wel goed uitpakt met Louis Koo in de lead.

Fijn om te zien dat Hong Kong het toch nog altijd kan, ook zonder hulp van China. Eentje voor de liefhebber van de HK actie/thriller fan, lekker slick, vlot en indruwekkend werk.

4.0* en een [url=https://www.onderhond.com/blog/paradox-review-wilson-yip]uitgebreide review[/ur]

Geniaal.

Heerlijke film van Hu Guan, die na Cow duidelijk bevestigt met dit werkje. Prachtig gefilmd, geweldig einde, maar vooral de perfecte balans tussen onuitstaanbare personage die toch erg charmant over weten te komen.

Vooral de hoofdpersoon is geregeld een niet te harden eikel, maar behoudt toch de sympathie van de kijker.

Fans van Guan (lol) doen er goed aan deze film zeker een keer te proberen, maar ook mensen met een bovengemiddelde interesse in moderne Chinese cinema mogen deze film zeker niet missen.

4.5* en een uitgebreide review

Wel interessant.

Patrick Tam, een geweldig regisseur is het niet, maar met deze My Heart Is That Eternal Rose maakte hij toch een film die een soort van brede voorbode is voor wat er in de komende jaren in Hong Kong zou staan te gebeuren.

Wong Kar-Wai, Johnnie To en zelfs John Woo, de film lijkt de heerschap van deze heren aan te kondigen. Deze film biedt een beetje vanalles, van de kleurrijke cinematografie waar Doyle en Kar-Wai groot mee zouden worden, tot de Triad dramatiek die meer aan To doen denken. Om dan te eindigen met een serieus explosieve finale, een mooi stukje heroic bloodshed.

Alleen is Tam nergens zo goed dan al wat hiervoor genoemd wordt. Schuldige zijn wat matige acteerprestaties, geen al te vlotte montage en een soundtrack die best wel wat sfeer wegneemt. Maar een aangenaam filmpje is het nog wel, daarvoor valt er teveel goeds te ontdekken. Zeker leuk voor een keertje.

3.0*

Weer een legendarische film weggestreept.

Legendarisch niet omdat dit nu zo goed zou moeten zijn, maar na 53 Johnnie To films was dit de 54e die maar niet uit de hoed wou komen. Maar geduld is een deugd en uiteindelijk valt hij toch wel een keer. Dit weekend was het dan zover.

En zoals wel vaker bleek de film zelf dan helemaal niet zo bijzonder te zijn, hoewel het op zich nog wel meeviel. Een comedy van To met Man-Tat Ng en Tony Leung (de bekende) in de hoofdrol, dat levert af en toe toch best grappige scenes op.

Visueel is het maar een mager beestje en wie nog niet gewoon is aan de HK humor zal wel een aantal keer z'n wenkbrouwen moeten optrekken, maar het is een vlotte en luchtige bedoening die het achterliggende politieverhaaltje makkelijk interessant weet te houden.

Geen echte aanrader dus, al helemaal niet om bewust achteraan te gaan, maar wie To's oeuvre graag vervolledigd en deze zou tegenkomen, laat de kans niet schieten. Voor je het weet kan je weer 10 jaar wachten.

2.5*

Goed.

Ik begrijp de negatieve commentaren en scores bij films als deze niet zo. Duidelijk beter dan het gros van de horrorfilms, ver boven het niveau van wat Amerika op horrorgebied te bieden heeft, maar ze lijken nooit hoger dan 3* gemiddeld te scoren.

Ook deze weer. Een leuke combinatie van horror subgenres. Van de hunted stuk in het begin, langs het haunted forest stuk halverwege, tot de torture/creep sequenties op het einde. En dan uiteraard nog de twist die ook van een andere film geleend is.

De film shift mooi van subgenre naar subgenre, iets wat gezien het achterliggende thema ook helemaal niet stoort. Elk stuk is gewoon ook lekker sfeervol, mooi in elkaar gezet en overtuigt. Goed camerawerk, krachtige soundtrack, acteerwerk voldoet ook.

Ook deze film weet nét weer niet dat beetje meer te bieden, maar los daarvan is het gewoon een zeer solide, vlot en sterk uitgevoerd horrorwerkje. Ik lust dit wel, en door de immer wisselende topics verveelt het ook niet snel.

3.5*