Opinions

Degelijk.

Ken vooral het imago rond Shaft, niet zozeer de films zelf. Wist zelfs niet dat er een tweede deel van was, dus achteraf werd nog wel het een en ander extra duidelijk. Maar op zich niet zo belangrijk, dit is niet bepaald een film die moeilijk is om volgen.

Er wordt braaf het buddy/cop templateje gevolgd, alleen speelt hier een generatieconflict de hoofdrol. Enerzijds de vloekende en brute oude Shaft, anderzijds z'n woke zoontje. Samen op pad natuurlijk (ondanks dat ze elkaar jaren niet meer gesproken hebben), de rest schrijft zichzelf.

Het oldskool vs woke gebeuren is bij momenten wel aardig, maar iets te vaak gewoon niet grappig. Gelukkig is de film zelf nog wel oké. Voldoende tempo, Jackson die een paar keer leuk uit de hoek kan komen en een aantal degelijke actiescenes. Hoogstaand is het zeker niet, maar voor een keer lomp vermaak op de bank kan het er best mee door.

2.5*

Leuk.

Indië - Bollywood levert vaak toch best aardige films. Niet meteen de grootste meesterwerken, maar een film als Shaitan heeft toch genoeg troeven om 120 minuten te boeien. Het is alleen wat lastig om uit te vissen welke films niet-Bollywood zijn.

Niet dat die invloed volledig weg is, zeker in de muziek herken je nog wel wat Indische pop. Niet meteen mijn stijl, al klinkt het dan wel net iets moderner dan wat je in de typische Bollywood film te zien krijgt. Daar viel in ieder geval makkelijk doorheen te kijken.

Het verhaaltje is niet meteen origineel, maar wel goed uitgewerkt. Aardige personages (herkende Koechlin ook, die kiest toch altijd iets apartere films precies), visueel best netjes en met veel zwier en tempo in elkaar gedraaid. De film raast voorbij, wordt nergens saai en weet z'n 120 minuten vlot te vullen. Naar het einde wordt het dan allicht net wat te melig, maar op dat moment kon ik ook dat de film nog wel vergeven.

Leuke ontdekking, beetje jammer dat niemand het verder aandurft blijkbaar.

3.5*

Nogal slordig.

Hoe deze film aan 7 Oscars is gekomen is mij een raadsel. Uiteraard veel bekende mensen en een verhaal rond het bekendste werk van Shakespeare. Ook een best luchtige uitwerking, maar toch voelt het niet echt aan als een "groots Hollywoodwerk".

Fiennes en Paltrow kennen gelukkig wel wat chemie en bij momenten werkte de humor ook wel. Vooral in de bijrollen een paar erg leuke acteurs ook (The Fast Show regulars). Maar een echt geheel weet Madden er niet van te maken.

Door de luchtige sfeer komen het drama en de poëzie niet geheel tot z'n recht, de regie is ook niet weelderig genoeg voor een kostuumdrama als dit en de film duurt uiteindelijk toch ook een goeie 20 minuten te lang. Er zitten wat zijspoortjes in die vooral het tempo uit de film halen.

Had deze film heel lang geleden al eens gezien, herinnerde mij hem alleen net iets beter.

1.5*

Een van de betere Astaire/Rogers films.

Op zich ook één van de langere, wat in vele gevallen niet zo'n geweldig goed teken is. Gelukkig wordt het dansende duo hier bijgestaan door Horton en Blore, twee komische talenten die tussendoor de vaart er goed inhouden en geregeld voor een droog momentje zorgen.

Vooral Horton springt er positief uit, een soort van oude Harry Dean Stanton die een leuk tegengewicht is voor Astaire. Blore moet het meer van de fysieke humor hebben, de scenes waarin de twee elkaar tegenkomen zijn in ieder geval hoogtepuntjes binnen deze film.

Qua dans is het het te verwachten gebeuren, qua muziek wat meer bekendere nummers voor mij. Volgens mij heb ik ze al eerder in films gehoord, al kan het ook dat ze hier ten huize Onderhond ergens op een LP rondslingeren.

't was de laatste film uit de reeks Astaire/Rogers. Een aangenaam duo die veelal dezelfde films maakten, maar daarin ook gewoon best bekwaam waren. Wie iets meer met de mode, muziek en dans van toen heeft, heeft aan deze films erg fijn vermaak, ik kon af en toe vooral genieten van de luchtigheid, de chemie tussen Astaire en Rogers en enkele komische momenten.

2.0*

Aardig filmpje.

Op papier geen al te boeiende film, zeker niet gezien de lengte. Wel een wat bekendere Japanse film, al heb ik nooit echt goed begrepen waarom. Van alle Japanse films die gemaakt zijn is dit er nu niet eentje die er meteen uitspringt. Het zal wel met de toegankelijkheid te maken hebben.

De film viel me uiteindelijk best goed mee. Een meesterwerk zie ik er niet in, maar wel een aangenaam filmpje dat rustig voortkabbelt en voldoende charmeert om de volle 135 minuten te boeien. Degelijk in beeld gebracht, aardig geacteerd (nogal aparte rol voor Koji Yakusho) en met voldoende komische toetsen (Naoto Takenaka blijft een geweldige vent).

Net iets meer tempo was wel leuk geweest, verder is het een thema dat me niet echt boeit en is de film er eentje die braaf binnen de lijntjes kleurt, maar zeker geen vervelende zit. Leuk om eens gezien te hebben, maar de remake laat ik toch maar even voor wat het is, daar heb ik nog een stuk minder vertrouwen in.

3.0*

En blij dat we zijn dat Boyle faalt, want wat is deze film veel beter dan Blood Simple

Leuk, mooi vormgegeven, klein filmpje. De overeenkomst met A Simple Plan (eerder deze week herzien) viel me ook op, maar ook de link naar Boyle's eigen Millions is snel gelegd. Beetje de 14- versie van deze film.

Film begint vooral erg sterk. Lekker muzieke, erg coole flat en die kerel die afgezeken wordt was hilarisch. Visueel blijft het boeiend hoewel het halverwege een klein beetje inkalft. Ook de soundtrack wordt iets rustiger, wat op zich wel jammer is. Gelukkig blijft het Engelse sfeertje wel hangen, wordt het redelijk morbide en komt er zelfs een leuke oneliner voorbij. But Julie, you're a doctor, you kill people every day.

Het verloop is redelijk voorspelbaar, maar de film is sympathiek en een pak minder stroef dan soortgelijke films. Duurt gelukkig ook niet te lang. Erg vermakelijk dus

4*

Het is volop de verdienste van de Farrelly broertjes dat ze lange films maken die nergens gaan vervelen of waar er uurwerkkijktijd afgetrokken mag worden.

Begin van deze film vond ik veruit het leukst, op de één of andere manier slagen de broertjes erin de gebruikelijke dramatische elementen volledig te ontdoen van hun drama en er makkelijk wegkijkbare films van te maken.

Op het einde loopt het wat mij betreft alleen wat mis. Ik kreeg een beetje een nare nasmaak bij de wendingen en de oeverloos vette moraal die doorgedramd wordt maar nopit oprecht overkomt.

Beetje jammer, de rest van de film was best aangenaam, af en toe iets teveel Black's maniertjes die er nog doorschijnen maar verder een lekker wegkijk filmpje. Lijken de Farrelly broers wel een patent op te hebben.

2.5*

Simpele haaienfilm.

Lively alleen op een kloeke rots, een haai die haar weg naar het strand afsnijdt, een meeuw die haar noodgedwongen gezelschap moet houden. Daarmee heb je deze film wel zo'n beetje samengevat. Dat je daarmee amper aan 90 minuten raakt mag duidelijk zijn, vandaar dat er wat randdrama bijgetrokken wordt. Wat gezemel over Lively's moeder en haar onafgemaakte studie, wat mij betreft hadden ze de film gewoon 20 minuutjes korter mogen maken, maar daar zijn bioscopen ongetwijfeld niet zo blij mee.

Lijvige intro in ieder geval. Het duurt even alvorens de haai in beeld komt, maar eens in beeld is hij niet meer weg te denken. Wat volgt is een dik uurtje aan narrow escapes en dappere pogingen om te overleven. Lively krijgt het hier zwaar te verduren (en ziet er uiteindelijk ook stevig gehavend uit), maar naarmate de film vordert wordt het toch wat te belachelijk. Vooral die scene met de kwallen kan eigenlijk echt niet voor een film als deze.

Als simpel vermaak weet de film zich nog net staande te houden, mede dankzij de mooie omgeving en wat interessante toevoegingen (de walvis en de meeuw), maar veel meer hoef je van deze shark attack film niet te verwachten.

2.5*

Indrukwekkende film van Cheang.

Al is het vooral voer voor fans van harde actie en onsympathieke personages. Yue zet een geweldige prestatie neer als Ryo, een jong kereltje dat beide ouders vermoord heeft.

In de jeugdgevangenis verwildert hij alleen maar meer en eens terug in de echte wereld laat hij niks of niemand in z'n weg staan. Grappig vooral dat z'n temprament hem vaak nogal wat klappen kost en hij ook niet bepaald de beste vechter blijft. Enkel z'n harde hoofd houdt hem zo'n beetje overeind. Gaaf om te volgen.

Cheang doet het zoals steeds visueel erg goed, z'n audiotrucjes van Dog Bite Dog zitten er ook weer in, kan ik enkel maar blij om zijn. Genrefilmpje dat guitig buiten de lijntjes kleurt en volop weet te overtuigen. Erg gave film, en doet een klein beetje denken aan Man of the Year, al kan dat ook aan het geblondeerde kopje liggen.

4.5* en een uitgebreidere review.

Het gaat bergafwaards met Jia.

Sowieso ben ik niet z'n grootste fan, maar midden '00 leek het toch de goeie kant uit te gaan met z'n werk, vooral z'n fake docu 24 City wist ik wel te waarderen. Maar daarna is hij toch weer een wat ander pad in geslagen, ééntje waar hij als regisseur bitterweinig toevoegt aan wat er reeds bestaat.

Meest storende aan Mountains May Depart is dat het allemaal zo opzicht gebracht wordt. Leuk dat Jia wat te vertellen heeft, maar als kijker hoeft het niet aan te voelen alsof je naar een parabel zit te kijken. Het gebruik van Go West is een stevige misser, Jia's toekomstvisie is opzichtig en ook de dramatische verwikkelingen staan eerder in dienst van de boodschap dan dat de boodschap zou voorvloeien uit wat er zich op het scherm afspeelt.

Verder ben ik dat geklooi met aspect ratios binnen films ook beu, zeker wanneer het nog een betekenis krijgt ook (welke toch nooit uit de verf komt). Laat dat alsjeblief gewoon een 2015 trend zijn die we zo snel mogelijk weer achter ons laten.

Acteerwerk is ook wat dik aangezet, visueel is het redelijk kaal en de muziek vond ik ook niet bepaald denderend. Al moest ik wel grinniken tijdens de disco scene in het eerste deel. Serieus gebonk met een paar boerse Chinezen die wild uit hun dak gaan, een beeld dat erg vreemd overkwam.

Als je hard je best doet en je probeert Jia's drammerigheid zo ver mogelijk te verdringen dan schiet er een redelijk dramatje over, maar voor zo'n basic iets zou als kijker niet zo hard moeten werken.

2.5*

Yimou Zhang terug naar z'n roots.

Weer een keertje een boerendrama, dit maal wel met een romantische injectie. Het is gewoon erg jammer dat ik zeer weinig heb met de hele setting, want verder maakt Zhang er een boeiend dramatje van.

Pijnlijk om te zien hoe de personages zich naar hun omgeving moeten schikken. Wat naief samenzijn en een schuchtere knuffel, verder komen ze niet echt. En dat terwijl het duo wordt gepresenteerd als een droomkoppel. Zoals hierboven al aangegeven, het Zhang-als-propaganda riedeltje gaat hier zeker niet op.

Visueel mooi en uitermate verzorgd, al zitten er niet al te veel écht geniale shots in. De soundtrack vond ik iets minder geslaagd. Soms te weinig aanwezig en het beetje muziek dat er is, valt niet bepaald op. Een soundtrack mag wat mij betreft toch iets meer aandacht opeisen.

Aandoenlijk filmpje, maar het armoesfeertje doet de film geen goed, ook de politieke insteek is net iets te groot om volledig meegesleept te worden. Ook dit is weer een meer dan degelijk Zhang, maar wat mij betreft is het tijd voor weer een echt grootse film.

3.5*

Best fijn ja.

Het valt bij deze film toch wel op dat King Hu een streepje voor had op de Shaw Bros stal. Hij is gewoon een betere regisseur, jammer genoeg levert dat niet altijd betere films op. Want hoe aardig dit ook was, drie uur is gewoon van het goede teveel. Een dik uur minder (en dat had makkelijk gekund) en dit was ongetwijfeld een betere film geweest.

Vooral de natuur tafereeltjes hadden wat minder gemogen. Aan natuurdocus tegenwoordig geen gebrek en die schieten toch nog wat mooiere beelden. Zo indrukwekkend zag dat er niet uit. Het fantasy verhaaltje daarentegen was wel erg fijn om volgen. Duurt wat lang voor het van start gaat, maar het tweede deel maakt toch duidelijk dat Hu een hoop talent had.

Heb z'n langste films nu wel gehad gelukkig, hopelijk dat de rest van z'n werk dezelfde kwaliteit kan bieden dan hier, maar dan in een wat economischere verpakking. In ieder geval wel een aanrader voor mensen die graag martial arts kijken met een stevige fantasy inslag. Niet erg veel actie hier, wel een hoop geesten.

3.0*

Njah.

Als China zich echt met scifi wil gaan bezighouden zal het toch wat beter moeten dan dit, want een film als deze is toch maar wat minnetjes. En vooral dan omdat het budget er volgens mij wel was, alleen het talent lijkt te ontbreken.

Verhaaltje is sowieso erg simpel, maar dat is niet eens zo erg. De makke CG en de inspiratieloze designs zijn veel kwalijker. Dat zijn toch de zaken waarvoor je naar een scifi/actie alien invasion film kijkt, maar dat komt er hier dus totaal niet uit.

De rest van de film is ook niet geweldig. Redelijk melig, editing is matig en ook het acteerwerk is érg beperkt. Gelukkig zijn de actiescenes dan nog wel aardig, die redden de film nog een klein beetje, maar deze loopt toch al stevig achter op de twee eerdere films, die wél hoopvol waren.

Hopelijk blijft men daar een beetje moeite doen, want ze hebben toch de neiging om snel te cashen op dingen die populair zijn, zonder daarbij expliciet naar kwaliteit te kijken. Deze was in ieder geval niet meteen een aanrader.

2.5*

Ietwat mindere ouwe Hark film.

Verre van slecht, maar het blijft inderdaad soms iets teveel hangen in wat oubollige situatiehumor. Toch levert dat ook wat amusante scenes op, zeker als Hark steeds gekkere zaken blijft verzinnen. De scene op het flatje met alle verstopte mensen was bijvoorbeeld erg leuk.

Het romantische verhaaltje is nog wel aardig, sommige van de decors (wel duidelijk fake) ook. Toch duurt het net allemaal iets te lang en heeft Hark daarvoor en daarna bewezen tot beter in staat te zijn. Voor een echte goeie Hark kan je dan ook beter Peking Opera zien ipv Shanghai.

Iets teveel formulewerk. Normaal weet hij daar toch meer z'n eigen draai aan te geven, dit was gewoon iets te braafjes en teveel binnen de lijntjes.

Los daarvan nog steeds wel een vermakelijke film die voorbij vliegt als een trein.

3.0*

Heel basic drama.

Sowieso zijn de oudere films van Ann Hui meestal niet zo heel interessant. Nogal slordige dramatjes waarin weinig nieuws te zien valt. Voor Hong Kong misschien wel apart, want zoveel dramas maken ze daar doorgaans niet, maar wie wel al eens een niet-Hong Kong film kijkt zal het allemaal erg herkenbaar vinden.

Visueel viel het me wel mee. Af en toe toch wat mooie beeldjes, vooral vanwege het aantrekkelijk kleurgebruik tijdens de binnenscenes. Het camerawerk is jammer genoeg een stuk minder sprekend, waardoor het effect toch wat halfslachtig is. Maar het is wel meteen het beste van deze film.

Het drama tussen kleinzoon en grootvader is vooral erg voorspelbaar en vanwege het povere acteerwerk van de jongen ook helemaal niet aangrijpend. En verder is er gewoon niet zoveel te vinden in deze film. 't Is nogal simpel en bekend terrein, geen ramp om een keer gezien te hebben, maar eentje die in niks memorabel is.

2.0*

Minder dan deel 1.

Combo Chan/Wilson werkt nog wel, maar de fut is er een beetje uit. Film is weer veel te lang, daarnaast zijn de grapjes ook een stuk flauwer.

Jammer ook weer dat de confrontatie Chan - Yen in een Amerikaanse film moet plaatsvinden. Zelfde situatie als Chan - Li. Allen martial arts legendes die mooiere show offs verdienen.

Net als in het eerste deel weet de regisseur trouwens absoluut geen raad met de gevechtscenes. Neem dan gewoon een action director aan, het zijn de lokscenes van een film als deze en ze worden in beeld gebracht alsof de regisseur voor het eerst zelf martial arts stunts ziet. Gemiste kans, want doorheen het vreselijke camerawerk leek er echt wel leuke choreografie aanwezig.

Verder ook vreselijke muziek in dit deel. Klonk erg Disney-achtig bij momenten. Vond het regelmatig gewoon storend. Verder zijn de verwijzingen redelijk grappig maar toch net iets te obvious en random, waardoor ook daar de appeal weer zeer beperkt is.

Resteren de vlotte babbel van Owen en de charme van Chan. Maar zonder goeie film is dat veel te weinig om 120 minuten vol te houden.

1*

Erg dubbele film.

De combinatie Chan/Wilson werkt eigenlijk wel. Er zitten genoeg aardig gelukte grapjes in en beide personages zijn in hun knulligheid best komisch.

Als film echter gaat het compleet de mist in. Ken Tom Dey niet, blijkbaar ook erg onervaren, maar hij bakt er qua regie helemaal niks van. Vooral in de actiescenes komt dat pijnlijk naar voor. De choreografie is bij momenten zeker leuk, maar de camera dobbert er maar wat bij, de man heeft totaal geen verstand hoe een leuke martial arts actie scene in beeld te brengen. Neemt alle fun en pit uit zulke scenes.

Verhaaltje is verder redelijk typisch, de film is ook eigenlijk wat te lang. 90 minuten moet volstaan voor een film als deze.

Moest de film met wat meer flair en swung in elkaar gedraaid zijn, had er gerust wat meer van kunnen genieten, nu is het teamwerk van Chan en Wilson gewoon te mager om er een echt leuke film van te maken.

Toch benieuwd naar deel 2, misschien dat een beter regisseur er meer mee aankan.

1.5*

Edit: verder een geinige woordspeling op High Noon, zelfs met mijn weinige Western kennis nog een hoop andere verwijzingen kunnen spotten.

Het heeft ff geduurd, maar hij is er toch gekomen.

Weer een minder typische Ishii, voor de punk elementen moet je hier niet zijn (behalve dan misschien de soundtrack, heel lichtjes). Wel voor een leuke mix van sci-fi en fantasy, redelijk down-to-earth gebracht maar gelukkig wel met de nodige stijl.

Eerste helft is vooral een kennismaking met de setting en de personages, daarna komen er wat meer thriller elementen in, om de spanning richting het einde op te drijven. Fijne cast, strakke visuals en een opmerkelijke soundtrack. Jammer dat het zo moeilijk blijft om aan dit soort filmpjes te geraken.

4.0* en een uitgebreide review

Aardige animatie.

Vooral de achtergronden en settings zijn indrukwekkend. Veel detail, erg sfeervol en sterk uitgewerkt. Animatie van de personages zelf is wel een stukje minder en de voice acting is ook een beetje hit & miss. Vooral de jongetjes kunnen nogal eens stroef klinken.

Film doet wel erg Chinees aan. 't Zou een film gemaakt kunnen zijn door de vroege Yimou Zhang op bezoek bij de Ghibli studio. Ietsje harder wel, ietsje meer oorlogsactie ook.

Doet verder wel nogal eenzijdig positief over het rode leger, zit een duidelijk propaganda geurtje aan, maar de frisse look polijst dat redelijk glad.

Vooral erg mooi om naar te kijken dus. 't Zal nog wel even duren voor ze daar in HK het animatiegenre volledig onder de knie hebben, maar dit was in ieder geval een leuke poging.

3.5*

Maffe bedoening.

Het blijft een Shaw Bros film natuurlijk. Fake bloed, wat kitscherige decors en een afwikkeling van ongeveer 5 seconden na het finale gevecht. Maar de invulling is toch wat leuker, vooral wat minder serieus. Dat past toch iets beter bij dit type films.

Visueel-technisch wel erg mak af en toe. Die vingertjes, die zwaardjes en dat magische zwaard zijn echt wel pover. Gelukkig maken de humor en de gevechten veel goed. De gevechten voornamelijk in aantal, het blijft echt geen vijf minuten rust.

De humor is van het dik aangezette Hong Kong niveau, met grijze pruiken, schele meesters en rode neuzen. Zeker niet ieders smaak maar het werkt wel in een film als deze. Vooral wanneer de humor en gevechten gecombineerd worden weet de film te pieken (het pogo-gevechtje). Beste gevecht was dat met de ringen trouwens.

Het blijft nog steeds erg volgens de regeltjes allemaal en bij momenten is het gewoon té knullig, maar wie al eens graag een Shaw Bros film kijkt en de Hong Kong humor wel kan smaken kan ik deze film alleen maar aanraden.

3.0*

Hmm, leuker dan Disciples vind ik deze zeker niet.

Grappig kung fu idee, dat wel, maar het limiteert de film iets te veel en is uiteindelijk niet echt spectaculair genoeg vond ik. De erg lange eindscene haalt dan ook niet het niveau wat ik verwacht van een Chia-Liang Liu film.

Verder redelijk standaard Shaw Bros gegeven, waar enkel de humor opvalt. Dat zo'n ververij een prachtig decor kan zijn liet Y Zimou ons al een keer zien, hier werd er verder niet veel mee gedaan.

Humor is redelijk maar niet echt overtuigend, hetzelfde vond ik eigenlijk ook van de martial arts. Vermakelijk nog wel, een paar grappige momenten en geinige moves, maar ik had er nu toch iets meer van verwacht.

3.0*

Inderdaad lollig om zoveel toekomstige grote namen in een filmpje als deze bij elkaar te zien.

Oude Woo inderdaad (al was dit al z'n 9de film ofzo), stond toen zelfs nog niet bekend als John Woo (maar regisseerde nog onder z'n Chinese naam). Leuk ook om de jonge Chan (met snorretje ) en Sammo Hung te zien.

Verder is dit een erg typisch kung fu filmpje, niet geweldig en zelfs geen uitschieter in het genre, maar best grappig. Wel mooie scenes met Chan en het gevecht tegen de 8 bewakers is ook best indrukwekkend.

Editing is complete zooi (niet te geloven hoe sommige shots aan elkaar genaaid worden, film danst af en toe als een zatte).

Af en toe storen, verder een lollig kung fu filmpje met nogal wat historische waarde achteraf, maar kan me indenken dat niemand hier van opkeek toen de film uitkwam.

Dikke 2.5* voor enkele coole vechtscenes.

Matig.

Oude Chan, die op zich wel het gebruikelijke Shaw Bros stramien volgt, maar qua uitwerking toch anders aandoet. Iets meer een voorzet op het 80s werk, in vergelijking met de Shaw Bros films was dit dus de toekomst.

Alleen ... in '76 zaten de Shaw Bros films technisch wel een stukje hoger en stonden dit type films nog in hun kinderschoenen. Matige cinematografie dus, pover acteerwerk en qua martial arts nog niet al te creatief, al laat Chan hier wel al wat zien.

Njah, leuk tussendoortje en als je het hele Shaw Bros gebeuren beu bent dan is dit een redelijk alternatief, maar in de stijl in deze film staat duidelijk nog in z'n kinderschoenen en als je nog niet veel martial arts gezien hebt kan je maar beter eerst wat 80s en 90s werk uit Hong Kong kijken.

2.5*

Eindelijk dan gezien, het heeft lang genoeg geduurd ook.

Beetje verrast door deze film. Liu is normaal toch één van de lossere regisseurs onder het SB volk. Vaak nogal warrige films waar eigenlijk de humor en de gevechten alles goed moeten maken.

Deze film is een beetje het omgekeerde, wat zijn status (naast natuurlijk het zetje van de Wu Tang) ook wel wat duidelijker maakt. Opvallende goede en nauwkeurige opbouw voor een film als deze. Voelt ook erg solide aan.

Hoogtepunt zijn de kamers die afgewerkt moeten worden. Vooral sterk dat je toch goed ziet hoe elke kamer zijn effect heeft op de uiteindelijke stijl van Gordon Liu. Zijn erg leuke scene dit die de speelduur goed weten te vullen.

De uiteindelijke gevechten zijn wel erg technisch. Geen overdonderend spektakel, maar wel knap georchestreerde matches. Jammer dat de gevechten die in het begin zitten alleen wel erg houterig overkomen. Lijkt mij ook om het niveauverschil aan te halen, maar het resultaat vond ik dan toch iets te opgezet.

Film maakt goed z'n tijd vol, voor een keer kan ik trouwens ook wel begrijpen als men hiervan liever de dub ziet (al ga ik er zelf nooit aan beginnen), maar persoonlijk heb ik iets minder met SB films die gaan voor een solide verhaal. Heb dan toch liever een wat chaotischere film met meer spektakel en mooiere gevechten.

3.0*

Leuke Cheh weer.

Vooral in het begin dan. Deed me zelfs wat denken aan het leukere werk van Woo-ping Yuen. Geen échte gevechten, maar geklungel met tofu en bordjes enzo. Lekker luchtig en aangenaam.

Daarna wordt het opvallend serieuzer. Zo'n Shaw Bros filmpje waar nogal wat grotere nevenfiguren het loodje leggen. Die zie je niet zo heel vaak, geen idee of het echt een handelsmerk van Cheh is, maar het levert toch net iets meer spanning op wanneer de good guys ook finaal kwetsbaar zijn.

Na het leuke begin valt de film snel in de plooi. Eerst de training, dan wat drama om dan toe te werken naar het finale gevecht van iets onder het half uur. Weinig uitzonderlijk en je hebt zo 100 andere Shaw Bros films die nét hetzelfde brengen, maar ik vind het ondertussen wel vermakelijk.

3.0*

Ik hou anders ook wel van een ouder kung-fu filmpje.

Maar vond dit eigenlijk wat ondermaats. Redelijk veel gevechten maar amper wat indrukwekkends gezien. Veel doorsnee gezwalp en getimmer. Daarbij begon de dub (Chinese) mij tegen te staan, zeker al dat gekreun tijdens de gevechten.

Gewoon matig tot slecht in alle departementen deze film. Allemaal leuk dat het Li's eerste was, maar er was nog veel werk aan de winkel. De leukste scenes had ik verder al een keer gezien in een paar shaolin docus.

Enkel interessant voor de achtergrond. 1.5*

Had zoveel meer kunnen zijn.

Na de eerste vijf minuten zag ik het eigenlijk niet meer zo zitten. De gevechten zijn enorm duf. Onze vijf zogenaamde masters bakken er maar erg weinig van jammer genoeg. Saaie choreografie, en ze zijn uiterst sloom en amper vloeiend in hun techniek.

Toch bleek dit nog een best aangename film. De vijf staan machteloos tegen het leger en gaan daarom maar medestanders ronselen. Dit resulteert in een nogal dynamische cast met veel vechtscenes en een leuk "oorlogje op kleine schaal".

Wanneer de heren gaan trainen ziet het er ook wat vloeiender uit, misschien dat het gestuntel dan ook wel aan hun tegenstanders (cannon fodder) ligt.

Toch blijft een martial arts film die tekort schiet op de martial arts niet veel soeps. 't Is uiteindelijk wel vermakelijk en vooral erg druk, maar had zoveel meer ingezeten als er wat meer aandacht was gegaan naar de vormgeving, zowel van de film als van de actie zelf.

2.5*

Verhaaltje hier gaat net tot 10 minuten voor het einde. Staat nog net niet bij wie er wint

Anyway, soms aardig, in het algemeen veel te lang. Weer zo'n typisch flodder martial arts filmpje. Acteerwerk is vaak erg penibel, gelukkig moeten deze films het niet van het drama hebben.

De gevechten zijn aardig, alleen gaan ze vaak wat te lang door, zonder duidelijke climaxen. Begint te slaan en springen in het begin, en 10 minuten later zijn ze nog steeds bezig, met een sneetje extra als het wat tegenzit.

Mooiste scenes waren die waar de kindjes spelen/vechten. Erg fijn die "beesten" kung fu. Erg aparte bewegingen en het is best schattig om die kindjes zo stevig te keer te zien gaan. Li past met zijn acteerstijl wel tussen die bendje jochies, verder is hij gewoon sterk in waar de film om draait. Vechten.

Al bij al duurt het te lang, en zijn de gevechten te weinig rond climaxen opgebouwd. Wel geinig om kijken, maar je moet enerzijds tegen het gruwelijk Chinees acteergeweld kunnen, en anderzijds een boontje hebben voor de martial arts scenes.

2.5*

Docu over de Shaolin school.

Vooral interessant om te zien hoe er getraind wordt. Je moet een hoop doorzettingsvermogen hebben om te komen tot waar de heren monikken zijn gekomen, zoveel is zeker. Maar een vijs of twee mag er ook wel loszitten. Twee uur met je voeten op twee paaltjes gaan staan, een theekop op je kop en een scherpe bamboe stok onder je kont ? Heh.

Wel indrukwekkend tot wat voor kunstjes dit allemaal leidt. Naast de sierlijke dansgevechten wordt er ook wat mere aandacht besteed aan de afzonderlijke skills. Wel een beetje jammer dan de inserts van Jet Li grotendeels uit een vorige docu afkomstig waren. Heel veel nieuws leer je niet bij.

Het is pure Shaolin propaganda uiteraard, maar tussen de regels door vallen er toch enkele interessante zaken op. Zo is het hele kung fu gebeuren afkomstig vanuit de lagere klassen en wordt je meester in skills door bepaalde skills een gemeten aantal keer uit te voeren. Martial arts mag dan wel uiterste ernst zijn voor deze mensen, maar het speelse, tijddodende, volkse, carnavaleske karakter schijnt hier mooi door.

Zoals steeds, interessant voor de fans van martial arts, docu geeft een leuke kijk achter de schermen, waar er hard getraind wordt en in kleermakerszit geslapen.

3*

Chang, de oer Shaw Bros regisseur.

6 Chang films in 1974, heb er nog maar ééntje van gezien maar kan de rest wel dromen. Zoals z'n gehele oeuvre eigenlijk wel. Niet dat ik een veelkijker van z'n werk ben (heb nog geen 10% gezien), maar wat ik al gezien heb ligt allemaal in het verlengde van elkaar.

't Is wat je van Shaw Bros martial arts verwacht. Een wraakplot, véél gevechten, ietwat statisch uitgevoerd maar wel fijne choreografie en wat bekende gezichten. Verder de klassieke studioscenes en (omdat het wat ouder werk is) ook wat échte buitenopnames. Die zijn opvallend mooi trouwens in deze film.

Veel stelt het allemaal niet voor, al moet ik zeggen dat het einde wél opvallend was. Het sepia filtertje met de rode flashes (en soms volledig rode filter) zorgde voor een mooi resultaat. Verder opvallend bruut ook, allicht dat ze het einde daarom iets gestileerder gemaakt hebben? In ieder geval wordt er aardig wat afgestorven in deze film.

Eéntje voor de fans. Tot voor de laatste scene vermakelijk maar gewoontjes, het einde zorgt voor een halfje extra.

3.0*