Opinions

Dubbel gevoel.

Op z'n best is dit echt een geweldig drama, maar dat is eigenlijk geen verrassing. Dit is niet het eerste visitekaartje dat regisseur Tsang aflevert. Dat hij mooie, integere en stijlvolle films kan maken wist ik al langer, toch heeft het even geduurd alvorens ik deze gezien heb. In ieder geval kan hij z'n talent ook hier weer niet verbergen.

Toch had ik vooraf wat bedenkingen, die jammer genoeg ook terecht leken. Vooral het pest-thema is te makkelijk en nogal plat uitgewerkt. Met de tekstjes in het begin en op het einde en de weinig subtiele manier waarop alles weergegeven wordt. Het staat de rest van het drama echt in de weg vond ik. Ook het einde viel me wat tegen, dat had net wat scherper gemogen. Anderzijds weet ik niet hoeveel ze overgenomen hebben van de echte case waarop deze film gebaseerd is, maar filmisch werkte het niet zo goed.

Daar tegenover staat geweldig acteerwerk, prachtige relatie tussen beide hoofdrolspelers en érg veel visueel genieten. Prachtig geschoten film, waar ik graag wat plaatjes uit gestolen had. Ook de soundtrack is op niveau trouwens, ondersteunt de film perfect.

Jammer dat Tsang wat té nadrukkelijk op het hele pestgedoe mikt, anders had er nog veel meer ingezeten.

3.5*

Ugh.

Ik kan Yonfan's latere films best pruimen, z'n eerdere werk is een stuk taaier. Dit is z'n eerste film en valt eigenlijk amper uit te zitten. De bedoeling is iets romantisch, maar het resultaat is zo enorm pathetisch dat je er alleen maar van kan wenen.

Acteerwerk is pover, het plotje redelijk belachelijk en de romance komt nooit echt uit de verf. Eén ontmoeting en dan wat gedroom en gejengel terwijl er eigenlijk niks gebeurt. En dat is het dan wel zo'n beetje, want veel meer heeft de film niet te bieden.

Ach ja, alle begin is moeilijk, zeker in Hong Kong waar de meeste regisseurs toch maar typische genrewerkjes fabriceren. De meesten met een afwijkende stijl hebben eerst hun leergeld moeten betalen. Da's in ieder geval de meest Yonfan-vriendelijke verklaring. Gelukkig is het naderhand nog wel goedgekomen met hem, maar deze film kan je best skippen.

1.0*

Erg fijn.

Er zijn er niet zoveel, maar del Toro is één van die genreregisseurs die ook in Hollywood nog wel z'n plan weet te trekken. Z'n kleinere films blijven duidelijk beter, maar ook z'n grote blockbusters zijn doorgaans stukken beter dan het gemiddelde.

Gelukkig is The Shape of Water wel weer een wat kleinere film, al zie je het er amper aan af. Alles is piekfijn verzorgd, tot in de kleinste details. Visueel is het schitterend, soundtrack is goed en ook het acteerwerk mag er best zijn. Hawkins doet het perfect, maar het is allicht Shannon die het best uit de hoek komt, vooral omdat hij van z'n typecast nog wat extras weet te maken.

Verhaaltje is redelijk simpel, maar daar draait het dan ook niet echt om. Een goeie genrefilm bewijst zichzelf op uitvoering en sfeer en daarvan is er hier meer dan genoeg. Sterke film weer van del Toro, hij blijft zich bewijzen.

4.0* en een uitgebreide review

Laat ik het dan maar op vrouwelijke regisseurs steken.

Zou graag eens een omnibus te pakken krijgen om mijn mening wat bij te stellen, maar ook dit is een redelijk typische "vrouw geregisseerde" film. Erg naturel allemaal, maar vaak wordt de film zelf een beetje vergeten.

Af en toe iets teveel dramatiek (Yu die een wees blijkt te zijn, was dat nu echt nodig ?) maar vooral een tekort aan sfeer. De camera daast dan wel mooi overal achteraan, veel effect heeft het het eerste uur niet. Moet zeggen dat vanaf de dansscene de film wel een stevige boost krijgt. Mooiste scene van de film ook, met prachtige muziek en heerlijk sfeertje, daarna is het ook allemaal wat luchtiger en zorgelozer.

Voor mij is de film iets te naturel, doorsnee, realistisch om mij veel te doen. Ik mis creatieve insteken en leuke ideeën / concepten. Een beetje drama is niet genoeg om een meesterwerk te maken. Toch 3*, vooral voor het laatste half uur, wat de film in z'n geheel nog weet te redden. Slecht is het niet, verre van, maar had meer ingezeten.

Echt rommel eerste klas.

Maar bovenal toch een duidelijk bewijs dat bioscopen zich geen zak aantrekken van het serveren van goeie films. Er staat 3D in de titels, dus mensen komen toch wel én met een duurder kaartje, dus uitbrengen die rommel.

Shark Night 3D is zelfs als genrefilm compleet crap. Nu heb ik eerlijk gezegd ook niet zoveel met de onderwaterhorror. Spanning betekent in dit soort films vaak naar iemand z'n zwemmende voeten kijken, of wat warrig gespartel in rood wordend water kijken, maar Shark Night maakt het toch wel erg bont.

Belachelijke acteurs en idiote acties (ik ga in het meer met een speer staan want de haai heeft m'n vriendinnetje gedood) ten spijt wordt het nergens leuk of grappig. De effecten zijn te belachelijk voor woorden (elke keer dan launch effectje voor een aanval) en de personages zijn stuk voor stuk bloedirritant.

Iets positiefs gevonden? Mnee, eigenlijk niet. Domme clou, saaie bad guys, saaie haaien, niks spanning, lauwe humor en zelfs niet eens wat mooi geschoten plaatjes tussendoor. Prut van de bovenste plank dit.

0.5*

Wat slecht.

Sowieso al nooit fan geweest van dit soort films, maar ze bewaren ook echt niet goed. Ooit misschien wel aanvaardbaar qua animatie, maar tegenwoordig ziet het er erg pover en kaal uit. En als zelfs het technische niet weet te overtuigen, dan blijft er maar bitter weinig over.

De klassieke argumenten zijn weer van tel. Erg slechte voice acting, vreselijk gevoel voor humor, een banaal verhaaltje en wat vervelende popverwijzingen. Wie zit er nog te wachten op wat belegen Mafia grappen, met wat vis-puns tussendoor? En welke weddenschap heeft Scorsese verloren dat hij in een film als deze moet meedoen?

Achteraf bekeken absoluut niet verrassend dat Finding Nemo het "gewonnen" heeft van deze film, daar ligt de basiskwaliteit toch een stuk hoger, al is de film uiteindelijk niet veel beter. Shark Tale is vooral erg onmemorabel, hap-slik-weg zooi die je morgen alweer vergeten bent. Misschien maar best ook, want veel goeie herinneringen hou ik niet over aan deze film.

1.0*

Britste humor is top, deze film niet.

Ik hou wel van zombie/parodie/comedies, maar vond eigenlijk weinig van alles terug in deze film. Alles behalve grappig, ranzig of goor en ik miste de vette knipogen. Gewoon zeer magertjes, en begon me op een bepaald moment zelfs te vervelen (en dat tijdens een zombiefilm). 1*, voor het paar mooie borsten dat er rondparadeert of zo.

Shawshank heeft een aardig verhaaltje, dat zeker, maar om daar nu een film van 140 minuten mee te vullen ?

Komt daarbij nog eens dat de film verder absoluut niks te bieden heeft. Volledig by the book, met enorm veel clichés, tot de muziek toe. Daarnaast ook nog eens enorm voorspelbaar, zodat het laatste uur toch wel een erg lange en vermoeiende zit werd. Saga's als deze horen wat mij betreft in een boek thuis, of verdienen een regisseur die wat met het basismateriaal weet te doen. Er een eigen draai aan kan geven.

Ongelooflijke eenheidsworst, waarvan het me uiteindelijk ook niet verbaast dat deze op nummer 1 staat. Braaf filmpje waar je mooi het verhaaltje kan volgen, met een prettig einde, and that's it. Hier bedank ik liever voor. De score die tijdens de eindgeneriek weerspiegelt de film perfect. Cliché en cheesy. 1.5* gaan naar een goeie cast en wat goeie scenes hier en daar. De rest is verfoeilijke cinema.

Tja.

Nogal chaotisch filmpje volgens de wetten van de moderne Japanse comedy. Het is allemaal best leuk en kleurrijk, maar die wilde creativiteit die er 10 jaar geleden inzat die is nergens meer te bekennen. Integendeel, het is allemaal wat braver en meer met het oog op marketing gemaakt.

Toch is het een best leuk filmpje geworden. Ondanks dat het allemaal los zand is, zijn de afzonderlijke momenten best grappig en weet de film af en toe verrassend uit de hoek te komen. Maar het knapste is toch wel dat de film er uiteindelijk in slaagt al die afzonderlijke fragmenten (6 in totaal) samen te laten komen in een compleet gestoorde finale.

Acteerwerk is niet super (niet zo'n Sadao Abe fan) maar af en toe wel leuke ondersteunende rolletjes, het zijn vooral de nogal gekke situaties en dik aangezette plottwists die weten te vermaken. En met een slagzin als "My hairy armpits, Statue of Liberty" zit je wel goed als je een comedy wil maken.

Hoop toch altijd op wat meer als ik ga zitten voor een kleurrijke Japanse comedy als dit, maar vermaken doet het gelukkig nog wel. Alleen mist het tegenwoordig toch vaak dat beetje extra gekkigheid.

3.5*

Djeez.

Sandberg is een aardig horror regisseurtje, geen uitstekende regisseur maar wel iemand die vermakelijk genrewerk weet af te leveren. Maar zoals wel vaker gebeurd wanneer zulke mensen door grote franchisemonsters opgeslorpt worden schiet er maar weinig meer over van hun filmliefde.

Ik dacht dat ik een comedy ging kijken, maar heb werkelijk geen enkele maal kunnen lachen met deze film. Sowieso is de humor ook eerder beperkt, vond dit meer een superheldenfilm voor de kleintjes, met misschien net iets te enge monsters als bad guys. Al zou het me niet verbazen dat de jeugd van tegenwoordig van zulke dingen ook niet meer wakker ligt.

Levi is echt te beroerd voor woorden, als een soort van Jimmy Fallon superheld. De kindjes zijn allemaal irritant, het jeugddrama is al helemaal beroerd en de "oh, nu ben ik ineens een superheld" scenes voelden ook erg ongeïnspireerd aan. Geen idee hoe het zit met het bronmateriaal van deze film, maar wat een belegen bedoening.

Visueel heeft het ook al niks te bieden, behalve dan een degelijk budget. En dan resten er 132 oersaaie minuten, waarbij enkel de laatste 11 de moeite zijn. End credits die je ongestoord kan skippen. Ongelooflijke draak dit, hopelijk keert Sandberg gewoon weer terug naar z'n roots hierna.

0.5*

Weird.

Een film waar je maar moeilijk grip op krijgt, niet zo verwonderlijk gezien de grote hoeveelheid genres die hier door elkaar gemixed worden. In de kern is het misdaad met een dikke scheut horror erbij, maar er zit ook wat fantasy en comedy in, al heeft dat laatste meer te maken met de luchtigheid waarmee alles gebracht wordt.

Het is dankzij de overtuigende regie van Cummings dat de film op de rails blijft. Ondanks de hoeveelheid genres gaat er toch een duidelijke eigenheid van deze film uit en is het niet zomaar een hoop ideetjes bij elkaar. Wat ook wel helpt is de geweldige rol van Adeliyi. Een type personage dat meer zou mogen opduiken in horror films.

Niet alles werkt even goed (de rol van Madeira bijvoorbeeld), ook het einde is een beetje dubbel. Enerzijds geeft het wel een grappige draai aan de film, anderzijds had ik het ook wel leuk gevonden wanneer er geen verklaring kwam voor de personages en hun daden. Maar heb me hier kostelijk mee vermaakt, misschien het eerdere werk van Cummings ook maar eens opzoeken.

3.5*

Redelijke docu.

Feitelijk verslag van de opkomst van de feministische bewegingen eind jaren '60, opgeleukt met persoonlijke anecdotes van een aantal vrouwen die toen erg actief waren. De link met het huidige feminisme wordt ook nog wel gelegd, maar eerder vluchtig.

Vooral leuk de beelden van een aantal oude knarren (en knarrinnen) die het feminisme niet zo zagen zitten. Vrouwen die vonden dat ze inderdaad achter het fornuis hoorden en mannen die vol lof spraken over hun mannelijkheid. Ondertussen kan je het je nog maar amper voorstellen.

Interessant is vooral om te zien hoe de activisten van toen terugdenken aan hun hoogdagen. Want naast het feminisme (vechten voor gelijkheid) voel je bij hen toch ook de gevoelens van macht en belang doorschemeren. Naast het feit dat het nodig was, was het toch ook vooral leuk. Had graag gehoord welke weg de vrouwen de daaropvolgende periode waren ingeslagen (wanneer ze terug uit de schijnwerpers verdwenen), daar was echter weinig tijd voor.

Wel netjes dat ook de negatieve kanten binnen de beweging belicht werden, zo is het toch ook wat meer dan een promofilmpje. Ook de verschillende splinterbewegingen zijn best interessant om volgen, er zijn altijd wel mensen die zich toch net wat anders gediscrimineerd voelen.

Wel duidelijk is dat de beweging in de jaren '60 in geen lichtjaren meer te vergelijken is met het huidige feminisme en activisme. Misschien maar best ook dat ze daar dan niet al te veel tijd aan besteed hebben.

3.0*

Leuke Woody Allen ...

... dacht ik tot ik de eindcredits zag. Ik ben niet bekend met het werk van Bogdanovich, ik kan dus niet zeggen hoeveel dit werk afwijkt van z'n andere films en in welke richting er eventueel enige beïnvloeding is geweest, maar deze film zou perfect van Allen kunnen zijn.

Véél dialoog, veel verwijzingen naar klassieke(re) cultuur en een licht jazzy soundtrackje. Zelfs Poots' accent lijkt bij te dragen aan de Allen vibe. En ook het gebruik van acteurs die wat buiten hun normale grenzen treden is eigen aan het werk van Allen. Wilson en Aniston zie je normaal gezien toch niet vaak in dit soort films opduiken.

Zelfs het verhaaltje vol toevalligheden en personages die elkaar steeds weer tegen het lijf lopen lijkt uit de pen van Allen gerold. 't Is dan ook wel een beetje zuur dat deze film stukken beter werk dan Allen's films van de laatste 10 jaar.

De cast is leuk, het sfeertje gezellig en ondanks dat ik normaal niet zo van die gekunstelde toevalligheden hou werkt het hier wel. In de nabije toekomst nog maar eens een Bogdanovich proberen.

3.5*

Kon me niet zo bekoren.

Deed me wat denken aan de hipster/mumblecore filmpjes van tegenwoordig. Type Francis Ha ofzo. Maar dan uiteraard de zwarte versie. Personages waar ik niet zo heel veel mee heb, een verhaaltje dat niet zo boeit en weinig richting.

Zo'n films kunnen leuk zijn, maar dan moet je toch echt wat met de personages of setting hebben. 't Is dat Lee het af en toe wel een beetje opleukt. Sommige trucjes zijn eerder knullig (die geëdite bedscene) of een beetje saai (de verjaardagsdans), andere momenten zijn leuker en zorgen ervoor dat de film nooit helemaal stilvalt.

Lee is sowieso een hit & miss regisseur wat mij betreft. Af en toe kan ik z'n films goed pruimen, maar even vaak doet het me redelijk weinig. Echt barslecht is het gelukkig niet, daarvoor heeft de film nog wel genoeg identiteit en is de speelduur ook kort genoeg, maar een geweldige start van z'n carriere vind ik het zeker niet.

2.0*

Of ook niet ...

Hij heeft in ieder geval niet het talent van een Miike. Ik las ergens dat Sherman ook niet echt veel met Japan had voor hij met deze film begon, want beeldjes op het internet haalden hem over om z'n film daar te schieten. Dat merk je ook wel aan het eindproduct.

Veel wordt er niet met de locatie gedaan, behalve dan wat vreemde styling keuzes die bij elkaar gekwakt worden. Je krijgt één of ander flauw crimi-verhaaltje en een zijlijn met een seriemoordenaar, maar waarom die nu beiden in één film moesten wordt nooit echt duidelijk. Het plot wordt wel aan elkaar gebonden, maar erg veel steek houdt het niet.

Toch is het vooral het drakerige acteerwerk dat deze film in de weg staat. Geen idee waar ze die acteurs gevonden hebben, maar naast locatie had Sherman z'n acteurs ook beter in Japan gezocht. Houterig acteerwerk en belabberde pogingen om stoer te doen nekken de film. Visueel wordt er veel gepoogd, maar ook daar mist Sherman duidelijk het echte talent.

Een curiosum dat hier en daar wel een redelijke scene kent, maar wie zin heeft in de Japanse onderwereld zet veel beter gewoon een Japanse film op.

1.5*

Verrassend leuk.

Komt omdat het stelletje losers ook weer een keertje komisch uit de hoek kunnen komen. Na het gevloek van de Rogens en Hills (niet grappig) en de repeat van Michael Cera (leuk maar vaak meer dramatisch dan grappig) is het gewoon fijn om het weer een keertje echt te zien werken. Ook Miller draagt zijn steentje bij, beiden zorgen voor een gezellig en lolllig avondje.

Eigenlijk het meest gelachen met nogal droge, overdreven uitdrukkingen op de achtergrond. Verder is het allemaal best braaf, verre van scherp, maar door het gebrek aan geforceerd stoer gevloek van vadsige nerds stoort het gewoon heel wat minder.

Soundtrack is iets te poppyhip, Alice Eve een iets te grote Amerikaanse doos en het verhaaltje net wat te cliché, maar voor een uitzonderlijke keer kon het mij weinig storen. Een resem leuke bijrollen en een geinig quartet zorgen gewoon voor een erg vermakelijke film.

Best knap van Jim Field Smith, meestal halen dit soort filmpjes niet eens de heflt. Al geloof ik best dat het voor velen weer gewoon "de zoveelste" zal zijn, ik was blij verrast.

3.5*

Ouch.

Ik vind Aoyama meestal niet slecht, maar deze film kon ik amper uitzitten. Sowieso een oerlelijke film die met geen enkel gevoel voor esthetiek in elkaar is gedraaid. Met als hoogtepunt (of dieptepunt?) het autoritje waar plots één of andere pompende goa trance track doorheen wordt gegooid.

Ook het verhaaltje weet niet echt te boeien. Nogal vervelende personages, stroeve dialogen en vervelende verwikkelingen. Acteerwerk kan de film ook absoluut niet redden. Met z'n 99 minuten is de film dan ook nog eens veel te lang, wat de tristesse alleen maar groter maakt.

Deel van een anthology zie ik ((ik vermoed onderdeel van Visitor Q en Tokyo Garbage Girl?), dat verklaart het lage budget, maar het is duidelijk dat Aoyama daar absoluut niet mee omkan. Een echte draak van een film.

1.0*

Herzien, blijft leuk.

Met name de rol van Cassel natuurlijk, hoewel de jeugd het ook best goed doet als irritante kinders. Perfect slachtvee voor een film als deze, vervelend maar op een grappige en leuke manier. Qua Europees hillbilly gebeuren scoort het dus zeker naar behoren.

Verder een iets originelere cast en wat Franse hip-hop, ook niet zo evident in dit genre. Het zijn kleine elementen die de film wat kleur geven, want verder blijft Chapiron braaf bij de regeltjes van het genre. Enige jammere is dat de opbouw wat lang duurt en de finale eerder aan de korte kant is. Dit is geen less is more genre, dus wat extra padding op het eind had best gemogen.

Maar het blijft gewoon een leuke pocket horror dit. Creepy en weirde figuren, alles met een dikke knipoog, meer dan voldoende sfeer en een toffee pay-off. Het zal zeker geen nieuwe zieltjes winnen, maar voor de liefhebber blijft dit een erg tof werkje.

4.0* en een uitgebreide review

Droog maar hilarisch.

Geen evidente film. Een echt plot is er niet, er zijn veel sketches maar weinig personages die weerkeren. Alles draait om een capsule hotel en de gasten daar, maar het is ook niet zo dat alles netjes in elkaar past op het einde. Hirabayashi verbindt alles rond dezelfde themas, maar ook daar is het vaak wat zoeken tussen de maffe verhalen om tot enige cohesie te komen.

Maar welk lekker maf allemaal. Acteurs doen het erg goed, de comedy is sterk, visueel erg strak maar wel mooi en ook de klankband wordt perfect ingezet. 150 minuten is een hele boterham voor een film als deze, maar vond het naar het einde toe eigenlijk zelfs sterker worden.

Zeker geen film die iedereen zal bekoren, maar wie zin heeft in iets geks and unieks mag deze zeker een kans geven.

4.5* en een uitgebreide review

Goed debuut.

Wie naar de poster kijkt en denkt "Rosemary's Baby" zit er niet zo ver vanaf. Lijkt me ook geen toeval trouwens, er wordt qua onderwerp duidelijk leentjebuur gespeeld. Ik zou bijna durven zeggen dat, ondanks dat de film zelf geen enkele uitleg geeft over de gebeurtenissen, de link naar Rosemary's Baby alsnog een verklaring biedt.

Abbasi steunt sterk op de geluidsband. Die is best fijn maar tegenwoordig, zeker binnen het horrorgenre, toch ook niet meer zo speciaal of origineel. Maar ik vond het vooral jammer dat er te weinig gedaan werd in combinatie met het visuele. Er zijn een paar momenten waar zowel beeld als geluid elkaar versterken, maar meestal is het toch vooral een sfeervolle geluidsband over nogal kil en kaal beeldmateriaal.

Acteerwerk is aardig, de keuze voor een Hongaars hulpje best slim. Het dient niet alleen het plot (want de familie kan niet zomaar even komen kijken wat er aan de hand is), maar ook de internationale uistraling van de film, aangezien de meeste dialogen in het Engels kunnen verlopen. Enkel Christoffersen vond ik niet te best acteren, klein smetje.

Wat me verder, naast het visuele, ook wat tegenviel was de opbouw van de film. Abbasi kiest ervoor om na een uur al een eerste climax te lanceren, altijd een gewaagde beslissing want je moet de kijker daarna nog steeds een halve film lang kunnen boeien, zeker als je als kijker het gevoel krijgt dat het verhaal evengoed had kunnen stoppen. Wat er daarna volgt is bijna een soort van sequel. De hele opbouw van de film, maar dan bigger and bolder. En versneld. Meer creepy baby, meer psychotisch gedrag, meer waanzin. Vond het niet zo goed werken, aangezien het eerste uur nét hetzelfde had laten zien.

Ondanks dat toch gewoon een geslaagd debuut. Abbasi laat genoeg positiefs zijn en qua sfeertje vond ik het toch best nasty. Ik ben doorgaans geen fan van de klassieke waarschuwingsstickertjes bij films, maar als ze er dan toch eentje zouden mogen hebben dan is het wel "best niet kijken tijdens de zwangerschap". Deze film behoort zeker tot dat select clubje horrorfilms. Maar om écht goed te worden moet er nog wel wat gesleuteld worden aan stijl en opbouw. Iets voor een tweede project.

3.0*

Middelmaat.

Sammo Hung heeft toch een redelijk hobbelige beginperiode gekend. Deze vond ik iets te weinig uniek, komt ook wel omdat ik ondertussen een eindeloze reeks soortgelijke films gezien heb en zo qua opbouw/uitwerking vaak zeer miniem verschillen.

Hung zelf is altijd een plezier, z'n shifu kan er ook aardig wat van. Jammer genoeg vond ik de stijl niet zo mooi. Wel erg snel en krachtig, maar ook erg hoekig. Ik hou persoonlijk iets van de kunstigere martial arts stijlen.

Toch zijn de gevechten op het eind zeker te genieten. Vooral het voorlaatste solo gevecht mocht er zijn, maar ook de uiteindelijke finale is zeker op niveau. Klein verrassingetje nog als Hung sterft - zie je toch niet vaak in films als deze, maar verder echt wel bekend terrein. Allicht een iets fijnere verrassing voor mensen die helemaal into dit genre+tijdsframe zijn, ik heb liever die iets recentere martial arts films.

2.5*

Zeer vroege Liu (maar volgens IMDb nog steeds niet de eerste).

Valt een klein beetje tegen, al is het maar omdat er weinig echte martial arts inzit. Het gaat meer over oplichterij, iets wat ik toevallig vorige week een stuk leuker terug zag komen in Yuen's The Miracle Fighters (toegeven, een film die pas 7 jaar later kwam).

Het idee dat Chien bezeten wordt door de verschillende martial arts goden is wel grappig, maar er wordt niet zo bijster veel mee gedaan. Tot echte gevechten komt het zelden, enkel op het einde wordt er wat echt heen en weer gegooid. De gevechten zijn verder wel oké, echt verheffend wordt het alleen nergens.

Typisch Shaw Bros filmpje verder. Setting, acteurs en plotlijntjes zijn voor de fans wel gekend ondertussen. Veel meer dan een vervollediging van Liu's oeuvre is deze film niet, maar een vermakelijk en vlot tussendoortje is het natuurlijk wel.

2.5*

Matig.

Of het is ondertussen echt weer tijd om het Shaw Bros gebeuren, en met name dan Cheh Chang weer even naast me neer te leggen. Blijft een moeilijk evenwicht namelijk. Soms kan ik best genieten van die typische SB elementen, op andere momenten voelt het zo enorm generisch aan dat het verveelt.

Ben er ook nooit 100% zeker van of het ook daadwerkelijk aan de film zelf ligt, of gewoon aan mezelf. In ieder geval kon ik me maar weinig opwarmen aan deze film van Cheh. Nochthans veel bekende gezichten en weer een hoop martial arts, maar daarnaast misschien iets teveel aandacht voor het plot?

Er wordt wel wat moeite gestoken in het opbouwen van een zeker intrige, maar het resultaat is eigenlijk nihil te noemen. Spannend of mysterieus worden deze films toch nooit, daarvoor is het allemaal véél te formularisch en zijn de acteurs/regisseurs gewoon niet goed genoeg.

Ubertypisch filmpje uit de SB stal dus, maar de details kunnen het ditmaal niet boven de middelmaat uittillen. En zoals ik al een paar keer eerder gemerkt heb blijft er dan relatief weinig over van dit soort films.

2.0*

Pareltje.

Een mix van Pixar, Ghibli en vooral ook Yuasa. Het is duidelijk dat men ook naar de Westerse animatie gekeken heeft, vooral de basis stijl lijkt geïnspireerd door Pixar, al zijn de personages dan iets realistischer qua proporties. De fantasiewereld leunt dichter aan bij Ghibli, minder de platgetreden paden, maar iets origineler en levendiger vormgegeven.

Maar het is toch vooral het maximalistische stijltje wat deze film zo bijzonder maakt. Alles leeft en beweegt, kleuren knallen uit het scherm en er is regelmatig plaats voor wat artistiekere filters en camerawerk. Aan ambitie geen gebrek, want ook het plot wervelt zich van een typische avontuur voor jongeren naar een wat diepgravender drama in het tweede deel.

De soundtrack is een minpunt (inclusief en vooral ook, maar niet uitsluitend door enkele muziekale intermezzos), de leuke wereld en de prachtige visuele vormgeving zorgen ervoor dat het nooit echt gaat irriteren. Beetje vreemd dat deze film lijkt de passeren hier in het Westen, want technisch is dit toch ook gewoon van een érg hoog niveau, plus je krijgt er eens wat artistieke bravoure bij. Meer van dit.

4.5* en een uitgebreide review

Beetje mengeling van een hoop populair gedoe. Daardoor krijgt de film toch een eigen gezicht maar echt super wordt het niet.

Daarvoor zijn de effects te slecht en is het verhaal gewoon té onnozel. Maar verder wel een kleurrijk en schattig vermakelijk filmpje met genoeg geleuter om interessant te blijven.

Chan doet het wel aardig, vooral de gevechten zijn wel weer leuk (met de loopband als hoogtepunt). Niks om laaiend enthousiast over te zijn of om mensen volop aan te raden, maar leuk voor een keertje.

Kleine 3*

Gezellige chaos.

Altijd fijn, dit soort onzin. Een wanordelijke mix van horror, martial arts en humor, die voorbij snelt met een onnavolgbare vaart. Er is weinig tijd voor introducties of een zinvol achtergrondverhaaltje, zelfs binnen scenes gaat het er overdreven snel aan toe. Bij momenten hyperactief knip en plakwerk, waardoor de 90 minuten lijken uit te puilen.

Typische HK humor, het werkt hier best goed. Ook het early '90 stijltje weet ik altijd goed te pruimen. Veel blauwe nachten en een overdaad aan rookmachines zorgen voor een zeer sfeervolle setting.

Je moet van de drukte houden en het verhaal kunnen loslaten, als dat lukt valt er genoeg te genieten in dit gestoord filmpje. Typisch HK werk dat maar met weinig anders te vergelijken valt, maar 't is zeker niet voor iedereen.

3.5*

God of Gambler (spin-off).

Het blijft mij verbazen hoe het hele God of Gambler gebeuren in Hong Kong uitgegroeid is tot bijna een niche op zichzelf. Dat moet je zo'n Jing Wong dan toch wel nageven. Hij mag misschien niet de meest geweldige regisseur zijn, maar zijn impact op de Hong Kong (comedy) film is onmiskenbaar.

Volgens mij ook een Chinees nieuwjaarsproject, meestal te herkennen aan het hoog aantal bekende acteurs en het gewuif op het einde van de film. Oogt allicht wat vreemd als je het de eerste keer ziet, gelukkig zijn die films comedies van zo'n aard dat het niet bepaald stoort. Het is niet alsof er verder veel moeite gedaan wordt om een filmrealiteit op te bouwen.

De twee Tony Leungs met elkaar, da's best aangenaam. Zelfs al zijn het beide komische rollen en is het niet meteen hun grootste acteertalent dat komt bovendrijven. Sandra Kwan is uiteraard ook weer van de partij, Eric Tsang (als vrouw nota bene) en Ekin Cheng vervolledigen de belangrijkste vijf.

Een hoop flauwigheid, gokbattles en zwaar aangedikte HK humor. Wie er van houdt zal deze film best kunnen pruimen, de rest hoeft niet eens de moeite te nemen, want voor audiovisueel geweld hoef je niet bij deze film te zijn.

Redelijke filler dus, maar wél voor een zeer specifiek publiek.

2.5*

De oude JWong en Siu-Hung Chung in een nieuw jasje.

Ik had hier wel weer een keertje zin in. Zo'n vintage Jing Wong en Siu-Hung Chung film, maar dan anno 2017. Wong heeft de laatste jaren wel leuke dingen gedaan, maar nooit echt meer zoals in z'n hoogdagen. Dat maakt allicht wel dat deze film eerder geschikt is voor een beperkter publiek, maar aangezien niemand in het Westen naar z'n films kijkt maakt dat weinig uit.

Go big or go home, deze film gaat zowel elke 5 seconden big. En zoals in de meeste Jing Wong films is dat met weinig verfijning, ook niet altijd technisch even mooi. Maar dat houdt hem niet tegen om vlotjes door een hoop onzin te racen. Martial arts, fantasy en was klassieke Chinese legendes vermengen zich tot een verhaaltje dat al 100 keer verteld is, maar da' niet meer dan een kapstok.

Leuk om te zien dat hij weer schaamteloos enkel pop-referenties in z'n film duwt. Weinig relatie tot de rest van de film, maar een Angry Birds/Dragon Ball cross-over grap moet gewoon kunnen in een film als deze. Verder ziet het er ook best kleurrijk en mooi uit, al moet je er dan wel wat bedenkelijke CG bijnemen. Gelukkig steunt de film daar niet alleen op en is het ook een pak functioneler dan bij soortgelijke films.

Jing Wong maakt films op een manier die ik wel kan appreciëren. Zonder al te veel pretentie, maar puur op het amusement gericht. Hij durft daarin ook gewoon een hoop onzin wegknippen om het tempo, de humor en de uitzinningheid te laten primeren. Het resultaat is dan ook hoogst genietbaar en die 90 minuten zijn voorbij voor je het weet.

Maar wie een "goede" film verwacht, gewoon lekker overslaan.

3.5*

Best te doen.

In Coronatijd worden er nogal wat verzamelingen van gratis films gemaakt en verspreid, dus toen er een hoop Chinese klassiekers gebundeld werden leek me dat wel interessant om een kleine inhaalbeweging te maken. Ik mag dan veel films uit China kijken, de klassieke kant van het land blijft mij veelal onbekend (allicht omdat ik me voor klassiekers in het algemeen door Westerse bronnen laat leiden).

Ook hier viel het me meteen op hoe sereen deze film eigenlijk is. Westerse klassiekers zijn vaak nogal druk, deze is een stuk ingetogener. Het blijft een stijl die mij veel beter ligt, zeker bij dramas. Ook de soundtrack beviel me wel, al vermoed ik dat het wel om een recentere compositie gaat. Altijd een beetje lastig vind ik, maar het paste in ieder geval erg goed bij de film.

Enkel het drama zelf vond ik wat tam. Redelijk typisch sociaal geëngageerde toestanden die iets te vlak verteld worden. Daardoor wordt het na een tijdje toch wat saai en duurt de film ook te lang. De stijl mag dan best oké zijn, op dat niveau dat het een film echt kan dragen is het voor mij gewoon niet.

Maar verder wel een positieve verrassing, misschien dat ik er binnenkort nog wel een paar meepik.

2.5*

Eenvoudig maar leuk HK filmpje.

Wat triad gedoe, twee legendarische hitmen en een hoopje slachtoffers. Doorsnee filmpje dat toch aardig opgefleurd is.

Allereerst door Keung, eigenlijk cinematograaf van beroep, maar dit keer in de rol van regisseur. Levert een aantal prachtige plaatjes en settings op, jammer genoeg is het wel op overige vlakken wat minder. Soundtrack is aardig povertjes en ook de editing/het tempo zijn té gelikt. Je moet je in ieder geval aardig haasten om van al de mooie plaatjes te genieten.

Ook leuk de erg fijne cast. Wong, Tsang en Ng samen in één film, dat levert een aantal zeer leuke momenten op. Ng weet zich ook wondergoed te redden tussen de oudjes, heb hem nog niet echt slechte rollen weten spelen eigenlijk.

Verder niet veel noemenswaardige zaken. Aardig voorspelbaar hoewel er toch een geinige twist op het einde zit. Al viel die ook nog wel een beetje te verwachten.

Uiteindelijk is het gewoon een slick en mooi ogend, vlot filmpje dat gelukkig ook niet al te lang hoeft te duren. Al had het iets meer kunnen zijn met een goeie editor en betere soundtrack.

3.5*