Opinions

Mijn eerste conclusie was dat er in de gehele film maar 1 idioot zat, en dat is Von Trier zelf. Als ik het goedheb hoort Dogme het "bewijs" te leveren dat een film ook zonder opsmuk goed en pakkend kan zijn. Al z'n inspanningen ten spijt levert hij wat mij betreft het bewijs van de tegenovergestelde stelling. Kan onmogelijk de bedoeling geweest zijn.

Toch lijkt het me geen goeie conclusie, want een idioot krijgt het niet zover dat anderen deze home video shite ook effectief gaan waarderen. Werkelijk één van de slechtste films die ik tot nu toe gezien heb. Allesbehalve intelligent (kan alleen maar lachen om de ideeën die naar boven komen in de film), ongelooflijk onkomisch, platvloers en gewoon een gedrocht van een vormgeving. Zonder opsmuk staat wat mij betreft niet gelijk aan lelijk, deze film was lelijk. En shockerend zo'n gang bang ? Zonder enige pakkende context is het gewoon zielig.

Conclusie: Von Trier is niet de idioot, wie dit wel zijn hou ik maar wijslijk voor mezelf. Zielig excuus van een film en ik ben maar wat blij dat Von Trier van dat hele Dogme gebeuren is afgestapt. Een welverdiende 0.5*

Aardig.

Al had ik er wat meer van verwacht, maar dat komt misschien ook wel omdat ik eregns in m'n hoofd Plympton verwisseld had met Don Hertzfeldt (de man achter Rejected). Geen idee hoe dat ooit zo gekomen is.

Soit, zoals de mensen hierboven al aangehaald hebben is het grootste probleem van deze film toch wel de speelduur. Wat allemaal nog wel leuk is het eerste half uur begint daarna behoorlijk te slepen. Hoewel Plympton naarmate de film vordert meer en meer z'n best doet om het lopende te houden, komt het allemaal wat geforceerd over.

Daarbij toch ook zeggen dat ik niet helemaal onder de indruk was van de animatie. Vloeiendheid is niet zozeer het probleem, wel het gebrek aan inzicht in wat beperkte animatie toch kan laten werken. De tekenstijl werkt hier ook niet bepaald aan mee en het zal ook wel komen omdat ik gisteren nog Takahata's Kaguyahime gezien heb, maar het is toch best jammer, zelfs al blijft het knap dat het allemaal van de hand van één persoon komt.

Ander duidelijk minpunt is de soundtrack, die nogal wat afbreuk doet aan de sfeer. Leek wel gepikt van Triplettes ofzo, vond het compleet niet bij de sfeer van deze film passen.

Best leuk om een keer gezien te hebben en ik durf in de toekomst best nog wel eens een film van Plympton aan, maar helemaal overtuigd ben ik nog niet.

3.0*

Compleet gedementeerd.

Toch is deze film een gemiste kans. Fujiwara blijft een geval apart, zoveel is zeker. Maar ze levert een film af die perfect 15 jaar eerder gemaakt had kunnen zijn. Waar een Tsukamoto Tetsuo een nieuw smoelwerk weet te geven, merk je aan Ido niet dat er 10 jaar tussen deze en haar laatste film zat.

Visueel blijft het wat te povertjes. Komt misschien ook door het beeldformaat (ergens tussen 4:3 en 16:9?), maar het ziet er vaak wat te slordig uit. Anderzijds moet ik wel toegeven dat het soms de smerigheid van de film ten goede komt, gure keldertjes en vuile kamertjes gevuld met zweterige mensen zagen er zelden zo gortig uit.

Het verhaal, voor zover dat te volgens is, is er niet eentje om in te kaderen. Fujiwara is duidelijk niet bezig met een logische verhaalstructuur op te zetten. Weirde personages, complete over-acting, onzinnige humor en terloops wat smerigheid zorgen dat het eerste uur levendig blijft, maar echt coherent kan je het moeilijk noemen.

In het laatste half uur stijgt Fujiwara weer boven zichzelf uit en krijg je een compleet gestoorde climax voorgeschoteld. Hier ook wel weer een beetje jammer dat de make-up effecten niet met hun tijd zijn meegegaan, maar verder is het ogen wrijven om te geloven wat er zich allemaal op het scherm afspeelt.

Fujiwara mist een beetje de chaos van de beste cyberpunk, ook visueel is het wat minder dan gezond is, maar qua creativiteit zit het absoluut goed. Compleet doorgeflipte punk/horror cinema die geen vergelijk kent.

Wie films als Meatball Machine kan appreciëren, zeker een aanrader. Organ ook trouwens, haar eerdere film. Ongeveer even goed als deze, maar aangezien Fujiwara toch wat tekort schiet na 10 jaar stilte rond ik deze naar beneden af.

3.5*

Niet verkeerd.

Uiteraard een titel die uitnodigt, al wordt toch redelijk snel duidelijk dat de film een stuk minder luguber is dan hij klinkt. Het is eerder een luchtige film, die een halfje comedy combineert met een halfje drama. De ommekeer halverwege is redelijk clean en duidelijk, dus stoort het ook iets minder.

Vond beide delen wel geslaagd, al blijft het misschien net wat te braaf. Heel realistisch is het niet, qua uitvoering is het ook redelijk netjes. Degelijk in beeld gebracht, brave acteurtjes en een klassieke soundtrack, het zou toch net allemaal wat meer mogen zijn voor een écht hoge score.

Maar vermaken doet het wel. Het is geen grootse film, wel lekker quirky en aangenaam warm. Zo'n klein Japans dramatje met een leuke kwinkslag die de film toch een eigen gezicht geeft. Had er uiteindelijk net iets meer van verwacht, maar echt tegenvallen deed het zeker niet. Gewoon een luchtig tussendoortje dat over de gehele lijn best goed uitgevoerd is, maar dat beetje genialiteit mist.

3.5*

Matig.

Duidelijk dat de film graag edgy en rebels wou zijn, maar dat komt er niet helemaal uit. Misschien omdat het net allemaal niet absurd genoeg is, of omdat de scenes die dat wel zijn (zoals het einde) een beetje mak uitvallen. Misschien gewoon omdat de aanloop te lang duurt.

Anderson blijft redelijk lang hangen in de opzet van het gebeuren, met een hoop personages in een te uitgebreide intro. Het duurt eigenlijk tot de scene in de bar dat het écht wat loskomt. Het tweede deel van de film loopt gelukkig wat vlotter, waardoor de aandacht niet verslapt.

Visueel is het erg pover, de afwisseling tussen kleur en zwart/wit doet de film ook echt geen goed (wat de verklaring ook mogen zijn). Verder er is nog wel McDowell die opvalt (en hier duidelijk een testrun voor z'n rol in A Clockwork Orange loopt), maar dat is niet geheel voldoende om de film tot een voldoende op te krikken.

2.0*

Beste wat de grote broertjes van het Amerikaanse animatiefront al gemaakt hebben.

Technisch niet zo goed als de rest, maar de tekenstijl maakt erg veel goed. Volgens mij echt voor het eerst dat er eens wat met een andere stijl gedaan wordt. Alleen daarom verdient deze film veel meer eer dan hij hier krijgt. Stijltje vond ik ook vermakelijk en veel mooier dan dat opgepoetste Pixargedoe.

Vond het eerste deel ook best geinig. Redelijk veel losse flodder grapjes die goed aankwamen, paar leuke verwijzingen en paar geinige personages. Voice acting is best goed (Buscemi's stem werkt gewoon bij het personage), muziek is alleen iets minder. Film vertoont trouwens inderdaad veel kenmerken van Burton's stijl, maar het ontbreken van het gejodel doorheen de film vind ik dan weer een stevig pluspunt.

Uiteindelijk duurt het net iets te lang, verslapt de humor een beetje en komt er een nogal nodeloos moraaltje bij kijken, maar als geheel erg vermakelijk en bij momenten mooi.

En het kan geen toeval zijn dat net deze film gemiddeld onder de 3* scoort.

Kleine 3.5*

Zeer fijn.

Khvaleev is eigenlijk DJ/producer en na een aantal van z'n music videos zelf geregisseerd te hebben nam hij dit project onder z'n hoede. Het resultaat mag er absoluut zijn, maar dat is wel vaker het geval wanneer de regisseur een muziekachtergrond heeft.

Visueel erg knap. Soms oogt het iets té flou, maar doorgaans geweldige shots, mooi kleurgebruik en ook geweldige creature designs. De echte horrorliefhebber blijft allicht wat op z'n honger zitten, want echt geweldig eng, spannend of goor wordt het niet, maar daar mikt deze film dan ook niet op. Het is eerder het mysterieuze en occulte dat III drijft.

Soundtrack is ook naar behoren. Lekker crunchy en erg aanwezig. Gaat perfect samen met het visuele en het zorgt voor emmers sfeer. Verhaaltje is vooral een kapstok en de cast is klein, onervaren maar doet het verder ook niet slecht.

Erg fijne ontdekking dit, af en toe duiken ze op op Netflix, waardoor die service zich toch meer een meer begint te bewijzen wat mij betreft.

4.5* en een uitgebreide review

Was dus allesbehalve grappig.

Hoewel het hele concept wel geinig is natuurlijk, en de film vol met de grootste onzin zit, weet het toch allemaal niet bijster te boeien. Komt vooral omdat het meer lijkt op een lang aflevering van een willekeurig TV feuilleton. Lelijk en goedkoop.

Die pakken zien er niet uit (maar dat zag je zo ook al), maar ook qua shots, belichting, camerawerk, soundtrack, acteerwerk is het allemaal ondermaats.

Rest alleen het ongelofelijk debiele script waar mensen in beesten kunnen veranderen om te worstelen, dat verwikkeld met een hoop romances.

1.5* dan maar, voor een hoop lollige zever, maar 90 minuten had toch niet gemoeten.

Gaaf.

Soort van spirituele opvolger van Villain. Weer zware emoties, maar ditmaal vermaakt in een island drama. Die clash tussen stijl en topic zorgt voor een leuke variatie op bekende themas. Het helpt ook wel dat het er fantastisch mooi uitziet en ook de score enorm verzorgd is.

Maar ook de structuur is wat anders dan Villain. De film focust niet zozeer op de bad guy, wel op het whodunit aspect. Door drie afzonderlijke verhalen op te bouwen rond loners die een nieuw leven willen opbouwen zorgt Lee ervoor dat drama en whodunit op een perfecte manier gecombineerd kunnen worden.

Je krijgt zo wel drie afzonderlijke eindes, iets waar niet iedereen even blij zal mee zijn, maar vond dit veruit Lee's beste film totdusver. Dikke aanrader.

4.0* en een uitgebreide review

Had er eigenlijk helemaal niks van verwacht.

Het begon ook als een erg matige, onverzorgde gore die gore mist flick. Het begin raak je vooral door, door de wat onbedoelde humor en enkele lollige scenes. maar eens de oma intrekt bij het nieuw gezinnetje en de climax van torture begint wordt het steeds grimmiger en bijtender. Spannend is het nergens echt, gorey ook niet, wel hangt er een zekere spanning, een iel, guur sfeertje.

Het pré-einde, het stuk met de 1st person camera view is echt magnifiek. Totaal maffe, over-the-top scene waar alles zo'n beetje samenkomt en je een heerlijk stukje wansmaak geserveerd krijgt. Jammer dat er afgerond wordt met een overkoepelend "we zullen er eens een uitleg aan breien" einde, had niet gehoeven, maar de film laat uiteindelijk toch een verrassend goeie indruk achter. Had echt hoog kunnen scoren als het visueel beter afgewerkt was (al kan je zien dat Fujii wel enkele leuke ideeën had), de soundtrack was aardig, soms zelf goed, en de film wordt echt steeds beter naarmate de tijd wegtikt.

Fijn filmpje, lollig en guur, kon ik wel gebruiken. 3.5*

Nee, het gaat toch verder. Shimizu is assistent regisseur geweest bij Kitano's films.

Die invloed is inderdaad goed merkbaar. Nogal wat stijlkenmerken die terug te brengen zijn naar de stijl van Kitano. Droge humor, droopy Japanners die werkelijk de meeste idiote dingen doen (olifant!), scherpe editing en statische shots.

Jammer dat Shimizu wel op elk vlak onderdoet voor Kitano. Visueel een stuk minder interessant, editing is ook zeker niet altijd geslaagd. Zitten wel een paar mooie scenes tussen, maar het voelt toch duidelijk minder aan. Ook de soundtrack is jammerlijk slecht, zeker de begin en eindtune.

Humor zit wel goed, leuk idee ook dat best aardig uitgewerkt wordt. Vooral de heren die doodleuk in hun routine blijven hangen (ik ben gestopt met roken) terwijl ze hun dood tegemoet rijden is geinig.

Aardig filmpje, zit wel een kleine dip halverwege, maar het vermaakt best en is bij momenten zeer geinig. Maar wie nog wat Kitano's op overschot heeft kan die beter gaan kijken, want Shimizu komt niet echt in de buurt van z'n mentor.

3.5*

Beste Kurosawa totnogtoe. Dat wil niet zeggen dat de film verder zonder fouten is.

Typische kritiek is er weer op beeld- en geluidskwaliteit (en ja, ik heb de Criterion editie gezien). Vooral de overgangen tussen scenes waren vaak erg slecht. Flikkerend en haperend word je in een volgende scene gedumpt. Veel echt moois heb ik ook niet gezien, afgezien van de schommelscene en enkele sterke sihouette scenes. Staat nog steeds ver af van wat in films ala Tanin no Kao of Onibaba te zien viel. Ook het geluid blijft klinken alsof het door een aftandse radio komt. Erg vervelend, aangezien het Japans een erg mooie taal kan zijn (maar hier vaak schel en onverstaanbaar klinkt), en zo ook veel van de (weinig aanwezige, maar kom) muziek verloren gaat.

Acteerprestaties zijn verdeeld. Takashi Shimura vond ik geweldig acteren, heel wat beter verteerbaar dan het geblaf van een Mifune, zijn 'minnares' was daarentegen wel erg theatraal en ongeloofwaardig (dat laatste gesprek in het restaurant). Los van de acteerprestaties zorgt Kurosawa's opsmuk soms ook voor overdreven dramatische scenes (als de vader z'n zoon wil vertellen dat hij dodelijk ziek is maar deze hem afbreekt). Zulke stukken hadden zeker subtieler gemogen.

En ook qua structuur valt er wat op de film aan te merken. Een te groot verschil tussen de twee delen, en beide delen zijn verder redelijk star uitgewerkt. Eerst zien we een man die beseft niet geleefd te hebben, maar dat punt wordt dan wel een dik uur gerokken en wordt al snel een herhalingsoefening. Tweede deel krijgen we een soort voorloper van 12 Angry Men - dat die titel hier nog niet gevallen is - jammer genoeg wordt ook hier de shift tussen uitertsen alles behalve subtiel uitgewerkt.

Heel wat kritiek dus, maar ook wat goeds te melden. Zoals al eerder vermeld hier zijn beide scenes met het liedje erg erg mooi, al gaat ook mijn voorkeur naar de schommelscene. Takashi Shimura draagt de film, zelfs als foto in het tweede deel van de film. Daarnaast lijkt de film ook veel korter dan z'n eigenlijke lengte, vervelen deed het nergens. Eén van de weinige klassiekers die mij interesse deed krijgen in een personage.

Alleen een subtiele uitwerking ontbrak, naast mijn gebruikelijke kritiek. 2.5*

Oud Japans horrortje.

Niet echt volgens het concept van films als Ringu, wat je gezien de leeftijd misschien wel zou verwachten. Geen langharige geesten, wel een soort van doppelganger geest die het gemunt heeft op een aantal schoolkinderen.

Het eerste uur vertelt vooral het verhaal van enkele moorden op een school. Wat jaloezie, geesten en onfortuinelijke eindes later zijn alle hoofdpersonages dood en gaat de film door met het tweede deel. Een nieuw gezin trekt in het huis van de overledenen in, uiteraard gaat dat gepaard met enkele vizioenen.

De film kent wel een paar aardige scenes, wat brute kleurenfilters ook, maar echt indruk weet het niet te maken. Het is over de gehele lijn wel degelijk, maar de split halverwege is, zoals wel vaker, redelijk moeilijk te verteren. Verder had het ook best wat korter gekund, 120 minuten is wat teveel voor een film als deze, maar dat krijg je als je twee films in één probeert te proppen.

Te doen voor een keertje, maar enkel als je de betere horrors uit die tijd al gezien hebt.

2.5*

Fijn.

Al is het jammer dat de film past écht geweldig wordt naarmate de finale dichter komt. Het eerste uur is misschien net wat té zwaarmoedig, met nogal wat kommer en kwel die op ietwat on-Japanse wijze in beeld gebracht wordt. Had net iets subtieler gemogen.

Dat Sekine het in de vingers heeft is het laatste uur wél duidelijk, want dan volgen de mooie scenes elkaar erg snel op. Jammer helt de balans tussen de twee delen net niet over naar het einde, waardoor het voor mij geen echt meesterwerk werd, maar liefhebbers van het Japanse drama moeten zich geen zorgen maken.

Acteerwerk is op niveau, visueel zitten er een paar erg mooie scenes in en de afwikkeling van het drama, voor de scene op het dak dan, zorgt ervoor dat het toch weet aan te grijpen. Sekine mag zeker nog een filmpje maken, het potentieel is er zeker, nu nog zien uit te smeren over een hele film.

3.5*

Gaaf.

Twee shots heeft het geduurd, daarna was ik Sogo helemaal vergeten. Was in het begin geen al te grote fan van de naamswitch, maar na deze film gezien te hebben vind ik het allesbehalve vreemd.

De humor moet je liggen. Vond het best apart, de combinatie van timing en conversatie die voor een aantal rare, soms abstracte momenten zorgt. Kan het moeilijk met wat anders vergelijken, behalve dan een aantal jokes in Monday. Erg geslaagd wat mij betreft.

Duurde ook lang vooraleer ik doorhad wat voor film dit eigenlijk was. De titel geeft veel weg, maar het sfeertje is niet meteen wat je bij een film als deze verwacht. Ishii mag dan een hele andere weg ingeslagen zijn, deze film is minstens zo uniek als zijn eerdere werk, alleen niet zo expliciet experimenteel. Wie zich niet van Sogo's juk kan ontlasten zal er vast wat problemen mee hebben, maar los van z'n eerdere werk gezien is dit gewoon een erg sterke, grappige en mooie film.

4.5* en een uitgebreide review

Meevaller dit.

Norton is sterk, visueel met veel liefde gemaakt, Giamatti is erg goed in z'n rol.

Wat de film verder ver boven de middelmaat uittilt zijn de optredens, die echt mooi het "magische" van het moment vangen. Geweldig om Norton bezig te zien op het podium.

Visueel sterke film, prachtige kleuren en sterk kleurgebruik vooral. Ziet er heel romantisch uit. Verhaaltje is fijn en het acteerwerk is, buiten Biel om, sterk.

Had er niet zoveel van verwacht, maar viel me uiteindelijk erg goed mee.

4*

Hmmm.

Een film waar je plakjes melancholie zo vanaf kan snijden. Zowat alle vormen van "het gras is groener" komen wel voorbij. De zielloze stad, de vakman die niet geapprecieerd wordt, de ongrijpbare liefde die voor een jonger iemand kiest en ga zo maar door. Chomet brengt het ook allemaal iets te jankerig om het ouderwets charmant te houden.

Verder had ik moeite met een aantal artistieke keuzes. Zo vind ik de film niet echt werken zonder dialoog. Teveel scenes waar te geforceerd gezwegen wordt, daar waar een beetje tekst beter op z'n plaats was geweest. Het onverstaanbaar gemompel maakt het er niet meteen beter op. Ook met de animatie had ik soms moeite. Niet de CG, die vond ik een duidelijk toegevoegde waarde hebben, maar Chomet verliest zich een beetje in de animatie zelf. Heel gedetailleerd, dat wel, maar over érg overstated. Het ziet er allemaal wel weelderig uit, maar ook veel te druk en opgeblazen voor een film met een kalm sfeertje. Mist alle subtiliteit en leidt daarom erg vaak af. Meer is absoluut niet altijd beter als het gaat om animatie.

Achtergronden zijn wel mooi en vooral de scenes waar er gereisd wordt zijn erg effectief. Lekker lam en rustig sfeertje. Jammer dat het verhaaltje werkelijk nergens heengaat maar toch aardig wat aandacht krijgt. Er gebeurt een hoop, maar eigenlijk ook weer niks. Dat maakt de 80 minuten nog tot een aardige zit.

Het is dat de art style erg mooi is en de film bij momenten een zeer aangename sfeer uitstraalt, want verder zijn er aardig wat defecten te vinden. Chomet lijkt nood te hebben aan een goeie editor, zo'n type die normaal een schrijver weet bij te staan.

3.0*

Herziening viel niet tegen.

Ils is een eenvoudige film, die echt alles richt op uitvoering. Qua plot is het zeer eenvoudig, buiten een kleine verrassing op het einde. Kleine cast (2 hoofdpersonages en wat extras) en 3 settings. Maar meer heeft deze film niet nodig om de spanning op te bouwen.

Het is echt jammer dat Palud en Moreau niet verder gegaan zijn in het (lokale) horror circuit, want ze toonden toch heel wat aanleg voor het genre in deze film. Spannend van begin tot einde, geen overtollig drama, lekker puur en gestript van alles wat horror films doorgaans vertragen of vervelender maken dan nodig.

Impact van het einde is iets kleiner bij herziening, maar verder heeft deze film de tijd goed overleefd. Klein horrorklassiekertje in de maak.

4.0* en een uitgebreide review

Joris' Showroom voor gevorderden, unhuman interest of gewoon een semi-doc waarbij je zelf mag invullen wat je wél en niet gelooft. I'm Keller is een beetje van alles, maar uiteindelijk is het vooral vermakelijk.

De stilering verraad eigenlijk al een beetje dat het niet bepaald een kale registratie van de werkelijkheid is, anderzijds zitten de meeste segmenten allicht niet zover van een voorstelbare werkelijkheid af. Maar dat heeft dan meer te maken dat er serieus zieke mensen op deze bol rondlopen.

Seidl laat in ieder geval een bont gezelschap opdraven, Jambers types maar dan nog wat extra doorgedraaid. Context is vaak erg beperkt, waardoor je als kijker het meeste nog een stukje erger maakt dan het al is. Meest freaky segment is ongetwijfeld dat met de babytjes, het hele SM gebeuren is dan weer iets te voor de hand liggend.

Wat mij betreft mag hier best comedy bij als subgenre, al is het maar omdat de film toch vooral een rariteitenkabinet voorschotelt dat niet om al te veel compassie en medeleven vraagt.

3.5*

Had er eigenlijk niet zoveel verwacht.

Het begin van de film leek mij ook veel te gelikt. Deed me allemaal niet zoveel, te opgeklopt sentiment. Maar dan komt dat sprookje op de proppen, en langzaam keert de film. Het wordt allemaal veel mooier, liever, naiever.

Het blijft wel een 'grote', wat commerciele productie, maar toch weet de film halverwege al te overtuigen dat het niet zoveel uitmaakt. Lieflijk en sprookjesachtig. De sterkte is de simpliciteit van de film. Het simpele uitgangspunt waardoor het hele liefdesverhaaltje werkt.

Maar ook visueel vaak erg mooie prentjes en de muziek doet z'n werk verder. Geen echte pure hoogstandjes (behalve de zonnebloemen op het einde) maar toch erg mooi allemaal.

Ook van mij 4*. Had na de eerste 5 minuten niet meer dan 2.5 verwacht, maar de mooie feelgood/romantiek vermengd met een goed gedoseerd beetje drama en net sprookjesachtig genoeg, zorgen ervoor dat dit filmpje ontroert. Erg lief en naief allemaal

Mooi.

Maar had nog wel iets beter gekund. Deed me in eerste instantie denken aan een verfilming van een Neil Gaiman boek ofzo. MirrorMask was ook zo'n CG overload-vehikel. Op zich niks verkeerds mee, want de CG is hier absoluut op niveau, maar er wordt af en toe wat teveel van verwacht. Bepaalde shots zijn erg mooi, maar omdat er al snel weer naar een volgend shot gewisseld moet worden is de kwaliteit niet overal even consistent. Een film als deze zou er beter aan doen wat minder te knippen en wat meer scenes en achtergronden volledig tot hun recht te laten komen. Kost minder, oogt mooier.

Verder hangt het ergens tussen een kinder en volwassen film. Het is in ieder geval geen saaie fantasy, Harju schept een boeiende wereld die leent van klassiekere fantasy verhalen, maar ook invloeden haalt uit films als Ink. Een leuke combinatie, maar ik had het af en toe toch nog graag iets donkerder gezien.

Muziek is ook een duidelijk minpunt. Leuk voor de fans enzo, maar dit soort bombastisch poprock/musical gebeuren spreekt me niet zo aan, vloekt ook aardig met de sfeer af en toe. Begrijpelijk dat je er bij een film als deze (gemaakt door een band) niet onderuit komt, maar het doet jammer genoeg afbreuk aan de sfeer.

Toch veel mooie scenes, leuke details en een boeiende wereld die geschapen wordt. Leuk een keertje gezien te hebben, jammer genoeg als geheel nét niet solide en overtuigend genoeg.

3.5*

Had alweer veel meer ingezeten.

Een grappige vergelijking met The Lovely Bones. Beide regisseurs gunnen hun fantasiewereld geen rust of aandacht. Elke scene moet er weer iets compleet nieuws van het beeld afknallen, maar het ziet er allemaal zo vluchtig en goedkoop uit. Echt bruisen van creativiteit doet het ook zeker niet.

Verder een film die moeilijk z'n weg weet te vinden. Stevig hak op de tak verhaaltje dat wat rondwipt tussen eerder oninteressante personages en een nogal vage setup.

Gilliam is te prijzen voor het opzetten van z'n meer dan eigenaardige wereld, maar na twee uur film stap je toch weg met het idee een wat warrige slaap gehad te hebben. Echt veel blijft er niet hangen, daar krijgt ook niks de tijd voor.

Gilliam had meer aandacht moeten besteden aan z'n droomwereld. Meer tijd moeten geven om z'n creativiteit te laten ademen. En hij had Tom Waits moeten weren, net zoals elke andere regisseur dat zou moeten doen. Laat die man aub gewoon zingen. Kan hij ook niet, maar zo heb ik er in ieder geval geen last meer van.

Geen vervelende film, behalve dan wanneer je je gaat afvragen wat het allemaal had kunnen zijn.

2.5*

Beetje jammer.

Als je 100+uur aan persoonlijk videomateriaal als bron hebt, is dit toch niet het meest geweldige resultaat. Ondertussen heb ik aardig wat Beatles (en gerelateerde) docus gezien, probleem is dat bij vele de kern toch altijd hetzelfde is.

Deze docu gaat over John Lennon, uiteraard zijn The Beatles een groot deel van zijn persoon, maar de groep an sich zou niet het onderwerp mogen zijn van deze docu. Toch krijg je weer dezelfde beelden voorgeschoteld ... de gillende meisjes, de doorbraak in Amerika, de Jezus kwestie en cherry on the cake, het dakconcert. Het heeft allemaal zéér weinig met Lennon als persoon te maken.

Veel leuker de ontmoeting met die kerel die denkt dat de liedjes over hem gaan. Daar zie je dan eindelijk glimpsen van de échte Lennon. Ook de beperkte getuigenissen van z'n familie zijn wel leuk, al krijgen die opvallend weinig aandacht.

Echt veel wijzer wordt je niet van deze docu, behalve dan die schaarse momenten dat er uit Lennon's persoonlijke archief wordt geplukt. Dat zijn dan ook meteen de hoogtepunten, maar ik ben het eens dan er waarschijnlijk héél wat meer beeldmateriaal ter beschikking was om van de man een vollediger (en ook wel echter) beeld te scheppen.

1.5*

Smaakloze eenheidsworst.

Het is moeilijk deze film helemaal los te zien van The Theory of Everything. Twee films die rond dezelfde tijd zijn uitgekomen, beiden over het leven van een befaamd Brits wetenschapper en beide films genomineerd voor een Oscar. Mijn keuze is in ieder geval snel gemaakt.

Het eerste half uur deed het me vooral denken aan een uppity versie van Big Bang Theory, met Cumberbatch als een saaiere Sheldon. De klassieke autistische ticjes moeten voor wat luchtigheid en intrige zorgen, maar het komt maar zeer matig uit de verf. Cumberbatch is erg flauw in z'n rol trouwens, al ken ik de echte Turing niet dus moeilijk in te schatten hoe dicht hij tegen de werkelijkheid zit.

Het plotje met de machine krijgt nooit echt vaart of diepgang, terwijl dat toch het merendeel van de film in beslag neemt. Nu is de afloop ook niet echt moeilijk te voorspellen, wie naar buiten kijkt ziet niet al te veel Duitsers lopen (toch niet in legeruniform), dus tja. Pas op het einde komt Turing echt zélf in beeld, maar dat voelt vooral als een verplicht nummertje. Wat een verschil met de focus van The Theory of Everything, die veel meer om de persoon Hawking draaide.

Maar het is toch vooral de regie die echt niks maar dan ook niks te bieden heeft. Pure afgewogen saaiheid versneden over twee uur film. Cinematografie zowel als soundtrack zijn echt om te huilen zo vervelend, écht een typische biopic dit.

Cumberbatch dus zéér matig, Knightley was gewoon barslecht hier en ook de rest van de cast krijg die bezem maar niet uit hun postuur. De Britse kneuterigheid spat echt van het scherm, en dat komende van een Scandinavische regisseur.

Mnee, met dit soort films doe je mij absoluut geen plezier. Verplicht nummertje van begin tot einde, waar nu al een dikke laag stof opligt. Faalt op elk gebied en heeft hopelijk zelfs geen troost Oscar gekregen.

1.0*

Povertjes.

De vergelijking met 300 is inderdaad niet ver weg, deze film doet op alle vlak onder. Maar ik miste vooral de actie. Buiten een select aantal scenes is het eigenlijk vooral veel dialoog en nietszeggend gebrabbel, opgeleukt met uberkitscherige visuals.

Die redden het geheel zelfs af en toe, maar even vaak is het gewoon pure lelijkheid en afschuw die op het scherm passeert. Jammer, want daarmee verliest deze film z'n laatste kans op een voldoende.

Acteerwerk is erg povertjes, het verhaaltje oninteressant en het tempo veel en veel te laag voor een film als deze. Visueel wel uniek, en daar sprokkelt de film dan z'n enige puntjes mee.

2.0*

Wat een vreemde film.

Normaal heb ik het niet voor CGI, zeker niet wanneer het zo'n belabberde kwaliteit heeft als hier. Al dient er wel genuanceerd te worden. Decors zien er dikwijls wel mooi uit, personages zien eruit alsof ze uit een first gen PS game zijn weggelopen.

Eén ding is duidelijk, Bilal, cartoonist (term schiet hier tekort) zijnde weet hoe te stileren. De film ziet er bepaalde momenten echt verbluffend uit. Wat opvalt is echter dat er tijdens deze momenten een minimum aan CGI aanwezig is, en vooral door setting/camera/make-up dit effect bereikt wordt. Linda Hardy is werkelijk een wandelend kunstwerk in deze film, en steelt echt elk shot waar ze in voorkomt. Het verrast me dan ook dat Bilal zelf niet gemerkt heeft (ofwel was het al te laat natuurlijk) dat heel dat CGI gedoe veel beter en spaarzamer aangewend kon worden.

Maar, hoe hard ik normaal een film op zo'n dingen afreken ... de film blijft gewoon boeiend om volgen. Het zal ook wel wat met de designs te maken hebben, die er zeker leuk uitzien, de muziek, die wel wist te bekoren, en het concept, wat best leuk was ... maar toch verrast het me. Niet dat ik hier kwistig met 4/4.5* ga gooien, ik hou het liever op 3*, want bepaalde scenes waren echt genant om door te zitten, maar interessant is de film zeker, en mits wat betere kwaliteitscontrole en artistieke ondersteuning, kan Bilal nog wel een meesterwerk(je) regisseren. Hij mag in ieder geval nog een film maken, want potentieel zit er zeker in.

Fijn actiefilmpje.

Van de regisseur van La Boîte Noire, een toffe mysterieuze thriller. Deze film gooit het over een andere boeg, eerder een straight-forward revenge film, met de immer leuke Jean Reno. Een wat vlottere Léon, maar dan zonder het drama en zonder de flair van Besson.

Maar Berry maakt er toch een leuke film van. Best sfeervol in beeld gebracht, visueel netjes en qua actie ook best hard. Had ik niet meteen verwacht. Qua plot is het redelijk eenvoudig, al komen er dan wel een hoop personages voorbij. De meeste echter redelijk kort, aangezien Reno weer een onverwoestbare kracht is die z'n wraak niet al te lang uitstelt.

Beetje lang voor een film als deze misschien, er had hier en daar wel een beetje afgekund voor een wat vlotter filmpje, maar echt slepen doet het nu ook weer niet. Fijn vermaakt dus, voor z'n genre zeker bovengemiddeld, maar het mist dat échte indrukwekkende voor een nog hogere score.

3.5*

Gave rampenfilm, slecht drama.

Bayona is een regisseur die wel een beeldje kan schieten. Film ziet er meer dan keurig uit, met geregeld erg knappe shots. Ook de ramp werd érg knap in beeld gebracht. CG werd perfect gemaskeerd (neem aan dat het geen praktische effecten waren?) en de twee eerste waves misten hun impact niet.

Daarmee heb ik het fijne begin en knappe einde gecovered. Wat zich daartussen afspeelt is jammer genoeg van minder niveau. Het drama blijft zich maar opstapelen en geregeld zitten we bijna minutenlang te kijken naar close-ups van wenende mensen. Het lag er allemaal wel érg dik op.

En was dat nog niet genoeg, dan is er altijd nog de ridicule herenigingsscene, waarin iedereen elkaar binnen de minuut weer terugvindt. Heb altijd gedacht dat dit een film was met een dramatischer verloop (als in, niet alles komt goed), blijkbaar was dat dan toch een andere film.

Het gejengel over blanken in Thailand treed ik niet bij. Allicht dat er wel een Thaise film is die zich vol richt op het Thaise leed, maar van een Spanjaard in Amerikaanse loondienst moet je dat vind ik niet meteen verwachten. Wel moet gezegd dat Bayona dik het onderspit moet delven tegen de Welz, die met Vinyan een véél betere film rond hetzelfde onderwerp gemaakt heeft.

3.0*

Op aanraden van Linn een tweede poging ondernomen.

En ik moet zeggen, met een half oog dicht (om Drago te vermijden) en een half oor dicht (om het gebroken Engels te vermijden) bevat deze film toch enkele mooie zaken.

Visueel veruit de mooiste film van de MoH reeks die ik totnutoe gezien heb. Erg mooi kleurgebruik bij momenten, vaak ook visueel gewoon redelijk speciaal. Verhaaltie is best grappig, kon wel lachen om dat handje. Martelscene er mooi in beeld gebracht ook.

Erg leuk inderdaad dat de Japanners meedoen, jammer dat de Amerikaantjes het een beetje verpesten. Zonder Drago had ik een respectabele score kunnen uitdelen, nu blijft het toch nog steeds hangen op 3*. Makkelijk één van de boeiendste filmpjes, gaat zoals steeds wat verder dan de doorsnee horror verhaaltjes.

3*, toch blijft het ergens jammer omdat er zoveel meer had ingezeten.

"The Bogart suspense picture with the surprise finish".

Wat je ooit een spoiler zou genoemd kunnen hebben is nu een twist op zichzelf. Want het wat eenvoudige einde zie je in 2010 van mijlenver aankomen, maar gezien de tagline verwachte ik dus wel wat anders. Een échte twist.

Verder een aardig voorspelbaar filmpje, waarin het mij vooral verbaasde hoe ze het melige hulpgeroep van Mildred tijdens het voorlezen niet hebben aangewend om de zaak meer op Bogart te schuiven. Toch wel fijn dat dit cliché vermeden werd.

De eerste 30 minuten zitten er nog een aantal geslaagde dialogen in, daarna overheerst het drama en de wel erg stroeve romantiek tussen Bogart en Grahame. Ook valt op hoe slecht Bogart zich een houding weet wanneer hij geen tekst heeft. Zelfs bij eenvoudige handelingen als het huis uitlopen is het acteerwerk bijzonder stroef en lijkt de film bijna theater.

Het hele filmwereldje in de film is ook maar povertjes uitgewerkt, net als dat hele huwelijk. Al is dat misschien iets meer tijdgebonden. Ik grijp in ieder geval liever terug naar Barton Fink als ik zin heb in wat Hollywoodkritiek gecentreerd rond scriptschrijvers.

De eerste 30 minuten zijn het aardigst om volgen, daarna wordt het allemaal aardig saai, mist het enige emotionele impact en is het wachten op een aardig duf einde.

Enkel Art Smith vond ik wel grappig, deed me een klein beetje denken aan Woody Allen.

Gelukkig duurt het allemaal niet te lang en is het begin nog wel aardig te pruimen. Veel echt goeie punten heb ik echter niet kunnen ontdekken in deze film, negatieve daarentegen ...

1.5*