Opinions

Doet sterk denken aan Grace.

Wel héél wat slechter. Aanloop is redelijk sfeerloos, de opbouw van de horror ook, het einde is 13 in een dozijn. Redelijk kort filmpje ook, dus het resultaat is iets uitermate vergetelijks.

Grootste probleem is de baby zelf. Leuk omschreven in het plot, dat hij op "bijzondere" wijze mensen vermoord. Na het zien van de film weet je alleen nog niet zo goed hoe dat net is. Je ziet wel wat bloed vliegen, maar de gore zit consequent buiten het scherm. De baby zelf ook trouwens. Gek, want de ouders vinden het zowat de hele film een superlief en mooi kind ... zo gek "anders" zal hij er dan wel niet uitgezien hebben.

Verder doorsnee horrortje. Allemaal wat povertjes en onorigineel. Al heb ik het gevoel dat het origineel geen spat beter is. Mnee, eind volgende week moet ik vast alweer zeer diep graven om me nog iets van deze film te herinneren.

1.0*

Underground trance

De soundtrack was inderdaad wel een dik minpunt. Beetje vaag rommeltje bij elkaar voor een film als deze, die als centraal punt toch echt een DJ heeft.

Verder vond ik de film best grappig, maar er ook zwaar inhakken op sommige momenten. Vond het cokedier al redelijk dubieus, maar zijn inzinking vond ik erg hard weergegeven. Lachen verging me redelijk snel op zulke momenten.

Verder een aparte vormgeving die vaak nogal haaks staat op het losse karakter, maar daarmee wel een fijn sfeertje weet te scheppen. Acteurs doen het goed, vooral Kaye die zijn personage mooi vormgeeft, hoe karikaturaal hij ook is.

Eindigt een beetje te duf (met die kindjes enzo), had daarom wel een 3tal minuutjes eerder kunnen stoppen. Maar verder een aparte mix van geslaagde humor en best hard drama, waarbij het toch de humor is die de bovenhand haalt.

Wist niet wat van de film te verwachten, maar een aangename verrassing. 3.5*

Donen & Kelly.

Apart toch hoe het kan vergaan met de populariteit van een film door de eeuwen heen. het duo Donen & Kelly zorgden voor twee van de grootste musicals doorheen de tijden, maar hun derde film is amper bekeken, ook aardig lastig te vinden.

Wat deze nu zoveel slechter maakt is me niet echt duidelijk. Bevat zowat alle kenmerken van hun eerdere successen, is wat mij betreft ook niet veel beter of slechter te noemen. Twee tapscenes die er tussenuitspringen (de rollerskates maar ook zeker de afvaldeksels), verder veel luchtige grapjesserij, ditmaal zelfs geen vervelende recap die de film onnodig zou gerekt hebben.

Gewicht komt in deze film wel duidelijk op Kelly te liggen, terwijl er toch drie hoofdpersonages zijn. Aan z'n companen heeft Kelly niet echt al te veel, dat muisje (Michael Kidd geloof ik) kan ook niet echt de schoene van Sinatra vullen.

Maar verder genoeg voer voor fans van dit type musical.

1.0*

Niet verkeerd.

Geen Henriksen fan maar wel hulde dat hij niet enkel even z'n naam aan de poster leent. Een volwaardige rol, meestal vind je dat type acteur tegenwoordig op een poster en zie je hem in een klein rolletje, ergens halverwege de film. Verkoopt namelijk goed.

Downey doet het niet verkeerd. Niet zo'n slim begin, maar verder is de opbouw van de film redelijk solide. Wel weer zo'n drama als horror film, ditmaal een oud trauma dat zich manifesteert als demonen, maar Downey komt er wel mee weg. Acteerwerk is niet geweldig maar Elliot en Henriksen vallen ook niet echt door de mand. Plotje is wel wat flauw en voorspelbaar, maar dat neem je er makkelijk bij.

CG is een wankel punt, vond dat het er net mee door kon gaan. Iets minder expliciet was allicht een betere keuze geweest, maar Downey houdt het toch redelijk vaag en wat hij dan laat zien is doorgaans effectief genoeg. De gore zelf is ook best degelijk.

Low-budget, zoveel is duidelijk. Verder ook een simpel concept waar een hele film rond gebouwd is, maar dat zorgt er in ieder geval wel voor dat het niet nodeloos lang gerokken wordt. Geen verkeerd horrortje dus, maar wel veel ruimte voor verbetering en waarschijnlijk alleen iets voor geharde genrefans.

3.0*

Vond het iets teveel "First World Problems - The Movie".

Had maar weinig met de hoofdpersoon. Hij loopt de hele film ook verloren in die instelling, maar dat lijkt verder niet zoveel te boeien. Uiteraard haalt hij in vijf dagen het beste in een aantal andere medepatienten naar boven en uiteraard komt alles goed op het einde.

Boden & Fleck mogen er dan wel expliciet naar verwijzen, vond het weinig sympathieke personages. Galifianakis wel passend in een wat serieuzere rol trouwens, maar verder iets teveel vervelende kindjes die vooral veel klagen om niks.

Visueel een paar kleine oplevingen, muzikaal aan de melige kant. En dan die verwijzingen naar Radiohead en The Pixies ... Het indie/geitenwollensokken-laagje ligt er voor gewoon af en toe te dik op, ik heb er niet zoveel mee.

Toch is het wel een vlot filmpje en zijn er een beperkt aantal orginele vondstjes die het tot een kijkbaar geheel maken. Maar fan ben ik niet, al had ik dat na Half Nelson ook niet echt verwacht.

2.5*

Erg leuk.

Heeft toch wel een zeer fijn gevoel voor humor, die Hertzfeldt. Vreemde combinatie van alledaagse beslommeringen, scherpe hersenkronkels en een flinke dosis absurde humor. De 60 minuutjes vliegen voorbij.

Dat de film eigenlijk 3 shorts back 2 back zijn is niet zo'n probleem. De shorts zelf zijn ook al enorm gefragmenteerd, dus die extra scheiding maakt niet zoveel verschil. Behalve dan dat halverwege elke short de film iets filosofischer wordt, zodat je, als je wat oplet, de verschillende segmenten nog wel makkelijk uit elkaar kan houden.

Enige jammere vind ik dat Hertzfeldt z'n stijl niet een béétje verzorgder krijgt. De animatie zelf verraadt iemand die toch tot meer in staat is, maar 60 minuten lang naar lijntekeningetjes kijken, bijgestaan door af en toe wat DIY effectjes en brakke stop-motion fotos ... in z'n shorts kan ik het wel hebben, 60 minuten aan één stuk vind ik gewoon te lang. Soundtrack is wél erg sterk, ook de editing verdient wel een pluim. Des te groter het contrast.

Da's eigenlijk het enige. Aparte en experimentele film, maar vooral toch wel erg grappig. Jammer dat het zo lelijk is.

3.5*

Simpel maar blits actiefilmpje.

Ze brengen het er zelfs iets beter van dan de Oceans crew wat mij betreft. Misschien omdat het allemaal net wat vlotter oogt en overkomt. Een leuke cast die weten dat het allemaal niet te serieus is, fijne locaties en een paar kundige actiescenes. Het moment waarop het busje onder de grond verdwijnt is veruit het hoogtepunt van de film.

Norton inderdaad op automatische piloot en Wahlberg nog wat groentjes voor z'n rol, het zijn de Engelsen die eigenlijk het coolst voor de dag komen. Verder niet zoveel te vertellen over dit filmpje. Het is simpel actiegeweld en omdat het niet meer wil zijn dan dat werkt het opperbest.

De finale heist zou een template mogen zijn voor gelijkaardige films, enige wat mist is wat meer identiteit bij Gray. Buiten het slick Hollywood gehalte is het maar weinig filmisch allemaal, al moet je dat waarschijnlijk ook gewoon niet verwachten van een film als deze.

3.5*

Leuk!

Zo'n film waar er 10 jaar geleden veel meer van waren. Klein, eigenaardig, uniek werkje dat binnen z'n eigen universum leeft. Beetje surreëel, komisch zonder echte grappen, met twee sterke acteurs die de film dragen.

Visueel ok, al merk je aan het gebruik van CG wel dat er absoluut geen budget was. Als je een nachtelijk tripje op zee al met CG moet klaren dan is er duidelijk weinig ruimte. Soundtrack volstaat, maar verwaarloosbaar, acteerwerk is gelukkig wel erg sterk. Kunimura is sowieso een persoonlijke favoriet van mij.

't Is geen film die geniaal genoeg is om lijstjes te halen, maar wel eentje die herinnerd mag worden met een warme glimlach. Erg fijn werkje van Itao, leuk om te zien dat hij ondertussen ook een nieuwe film heeft.

4.0* en een uitgebreide review

Niet super.

Al helemaal niet omdat het van Hiroki komt, toch normaal een auteur die vol aan de slag kan met personages. Maar net in deze film, die draait rond verschillende personages en hun onderlinge band, laat hij het wat afweten. Da's toch een gemiste kans.

Het heeft allicht wel wat te maken met het feit dat dit een film-sequel is op een J-Drama reeks. Die films leunen doorgaans dichter bij het TV werk aan, Hiroki zelf heeft ook een aantal afleveringen van de reeks onder handen genomen. Toch was het leuker geweest wanneer hij de echte switch had kunnen maken naar de filmwereld.

Film ziet er verder ook wel iets te slick uit, vooral enkel personages zijn toch echt wat te afgeborsteld. De opzet is echter wel interessant en de film kent ook wel enkele betere momenten, maar in het algemeen is het gewoon te weinig, zeker kijkende naar de regisseur.

Beetje jammer, krijg je eens een Japanse film op Netflix, is het zo'n serie uitloper. Lastig aan te raden in ieder geval, of je moest de serie leukvinden.

2.5*

Enorm flauw "80s" actiefilmpje.

Al komt hij dan uit 1992. Enorm verouderde actiescenes, vuildonkere shots, onindrukwekkende stunts, vuurgevechten waar niemand maar wil sterven, hilarisch slechte rock (en dan nog een heel "concertnummer" erbij op het einde) en andere melige muziek.

1*, voor een leuke openingscene en ergens middenin nog een leukgeschoten actiescene. Verder niks te beleven.

Pfoe.

Op zich wel grappig om dit soort films eens te zien. In Rusland wereldberoemd, daarbuiten compleet onbekend, behalve dan wat mensen die af en toe eens een tiplijst doorspitten. Indië en Turkije hebben zo ook een hoop films die legendarisch zijn in eigen land, maar die verder niemand kent.

De kwaliteit van dat soort films is vaak wat bedenkelijk, zeker wanneer het om comedy gaat. Je mag er ook niet aan denken dat bijvoorbeeld iemand in Rusland ooit aan de De Kampioenen begint, maar dat neem je er dan maar bij.

Af en toe zitten er nog wel geinige ideetjes en gags in, maar dat zijn dan vooral momentjes. De film zelf steunt sterk op slapstick en makkelijke situatiehumor. De goedkope aankleding en muziekale nummertjes maken het er niet eenvoudiger op om in de film te komen.

Tempo ligt gelukkig hoog genoeg en de luchtigheid maakt dat het wel kijkbaar blijft, maar daar is het meeste dan wel mee gezegd.

1.5*

Fijn, apart.

De film begint als een redelijk klassiek drama. Beetje grimmig, mooie omgeving en rustig kabbelend. Het verhaal van een dorpje dat stil blijven staan is in de tijd én van een aantal lokale figuren, gezien door de ogen van een inwijkeling. Soms iets té veel randzaken (zoals het korte tripje door de houtfabriek), maar verder een aangenaam doch ruw drama.

Na 100 minuten zit er echter een stevige kentering in, waarbij er wat fantastische elementen toegevoegd worden en de narratief nog maar amper te volgen is. Dat zal vast een hoop mensen afschrikken, maar ik vond het welgekomen in een film die toch bijna 3 uur duurt.

Visueel erg knap, Iya voelt echt als een aparte wereld aan. De binnenshots iets te donker alleen. Soundtrack is braaf maar goed, het acteerwerk sterk. Vooral Takeda verrast toch wel, normaal te zien in redelijk cheesy films, maar ze weet zich hier perfect te redden.

Het type film waar je niet toevallig tegenloopt, maar mensen die interesse hebben in wat apartere arthouse of diep weggemoffelde Japanse pareltjes mogen deze zeker niet missen. Aanrader

4.0* en een uitgebreide review

Blijft geniaal.

Even geniaal als genadeloos. Miike's repetitieve structuur weegt sterk op de film. In het begin is al het geslash en gehack nog leuk, na een half uurtje krijgt het een grim en ongezellig randje. Net dan inserteert Miike een beetje achtergrondverhaal, daarna gaat hij weer onverminderd verder met zn' geestelijke afbraak.

Een leger aan bekende acteurs, uitzinnige settings, amper een plot en een unieke soundtrack. Izo is een ware beproeving, maar wel één van de mooiere ooit gemaakt. Blijft een sterke film, niet kapot te krijgen en volgens mij ook erg moeilijk herhaalbaar in de toekomst.

4.5* en een uitgebreide review