Opinions

Matige feel-good.

Het eerste half uur heeft nog wel een beetje humor, vooral de manier waarop De Niro weer besluit aan het werk te gaan. Maar al snel steekt het drama de kop op en wordt de comedy volledig naar achteren geduwd. Op het einde is het eigenlijk veel gehuil met wat positieve woordjes om het allemaal wat beter te maken.

Visueel oogt het best fris, de soundtrack is echter continue aanwezig en wel érg melig. De Niro en Hathaway doen het niet slecht samen, anderzijds hebben ze nu ook weer niet zo veel werk. Hun personages zijn redelijk afgebakend, veel meer dan wat bekken trekken hoeven ze niet te doen.

Het verhaaltje is verder niet zo heel boeiend, het positieve role model gevoel ligt er ook iets te dik op allemaal. En dan wordt "moderne" probleempjes erin verwerkt, die ook nog eens een duidelijke moraal meekrijgen ... mnee, tijdens het tweede deel verslikt deze film zich iets te vaak. Al bij al een mager beestje, beetje jammer wat het begon niet ze heel slecht.

2.0*

Oef wat een onding.

Zo'n beetje het archetype van een 90s politiethriller. Wat toen nog wel eens in een bioscoop uitgebracht wordt, kan je je nu alleen nog maar voorstellen als goedkope schappenvullerij. Daar heeft deze film dan ook erg veel van weg.

Acteerwerk is érg matig. Garcia en Gere schmieren er op los en zijn absoluut ongeloofwaardig in hun rol. Ook de rest van de cast slaagt er niet in om de film iets bij te brengen. Daarbij is het plotje ook gewoon erg saai, wie de titel leest weet zo ongeveer alles al wat er te verwachten valt van deze film.

Het ziet er verder ook zo geweldig lelijk en onverzorgd uit. Generisch genrewerk waarbij de look vooral wat duister hoort te zijn, verder is het puur functioneel. Het is maar een druilerige bedoening die zich bijna twee uur lang naar z'n einde toesleept.

Enige interessante is dan nog de soundtrack, maar wat interessante muziek alleen kan niet opboksen tegen de frut die de rest van deze film is. Je zou het verspilling van een goeie soundtrack kunnen noemen.

Snel maar weer vergeten.

1.0*

Best oké.

Al is deze film na het véél betere Perfume toch ietwat lastig te plaatsen. We zien hier toch een geheel andere Tykwer, vooral veel functioneler en met veel meer aandacht voor het te vertellen verhaal. Gelukkig is dat nog wel een beetje inventief, maar de film zelf lijdt er wel onder.

Een thriller die zich in het bankwezen afspeelt. Niet zo heel vreemd kijkend naar de releasedatum, die banken hebben er in die periode serieus van langs gekregen. Maar ditmaal staat niet de crisis centraal, wel het ethische spelletje dat de banken spelen door het creëren van conflicten (en geld te winnen van de daarmee gepaard gaande schulden).

De film zit best goed in elkaar, ook een aardige (internationale cast), enkel Owen en Watts vond ik beiden wat uit de toon vallen. Jammer, want ze zijn toch het centrale duo. Het verloop van de film is verder ook niet héél erg spannend, maar de afwikkeling gebeurt keurig en het einde voldeed toch wel.

Voelt een beetje aan als een tussendoortje voor Tykwer, ondanks dat ik vermoed dat dit toch een best ambitieus project met groter beoogde reikwijdte was. Dat kwam er zeker niet uit, maar als thriller toch best een aardig tussendoortje.

3.0*

Zeer povere comedy.

Wilson loopt wat verloren in deze comedy, Vaughn is niet leuk genoeg om de rest te dragen. Maar het is vooral de opzet die mij al snel begon te storen. De manier waarop de twee zich "binnenpraten" in een bedrijf als Google is te dom om waar te zijn.

Dat ze daarna een team van geeks op sleeptouw nemen, om die dan een aantal waarden aan te smeren is ronduit belachelijk. En dan heb je uiteraard het einde nog niet gehad, waar ze uiteraard het andere team - er waren toch veel meer teams? - verslaan en iedereen krijgt waarnaar hij op zoek was. Blergh.

Het helpt verder ook zeker niet mee dat er te weinig echt grappige scenes inzitten. Sowieso geen al te grote Levy fan, maar dit is toch veruit z'n minste film. Ben ik nog bijna de nachtclubscene halverwege vergeten ... valt compleet uit de toon en is niet meer dan een erg goedkoop excuus om wat naakt te tonen.

Mnee, los van het duidelijke reclame-aspect van deze film is het gewoon ook allemaal niet goed genoeg. Had er toch wat meer van verwacht.

1.0*

Tja, hier kan ik echt niks mee. Wat een vreselijke slappe productie is dit.

Muziek en beeld gaan samen ? Ik dacht het niet, tijd om wat meer videoclips te kijken heren en dames. Enkel sporadisch en veel te banaal wordt er een link gemaakt tussen beiden.

De enige reden waarom het verhaal zo makkelijk te volgen is, is omdat het door een vijfjarige geschreven lijkt, animatie is van hetzelfde niveau (70s look wil niet zeggen dat je animatie mag loopen en blijven kopiëren), en als klap op de vuurpijl een heuse recap na 55 minuten, moest je niet goed kunnen volgen hebben wat er allemaal gebeurd was

Ik was al geen fan van Daft Punk, maar dit is gewoon te triest voor woorden. 0.5*

Sci-fi?

Het middenste uur uiteraard, al biedt Nolan maar weinig van wat mij aantrekt in het genre. Sowieso duurt het begin op de Aarde te lang, ik kreeg ook nooit écht het gevoel dat het flink aan het misgaan was. Daarbij komen nog wat ongeloofwaardige momenten (dat NASA HQ het meest geheime complex?) die het ergste deden vermoeden.

Maar in het tweede uur zijn we eindelijk op weg. Wel in sneltreinvaart, duchtig space-hoppend. Binnen no time zijn ze volop aan het exploren aan de andere kant van een zwart gat. Peanuts. Dat er zogenaamd al andere wetenschappers doorheen zijn gegaan boeit mij als kijker niet, ik had toch gehoopt op een desolatere en epischere benadering van het kunnen reizen door een zwart gat. Dan volgen er wat planeetbezoeken (niet zo heel spannend want het zijn nogal eenzijdige/saaie planeten), waarna alles in gereedheid gebracht wordt voor het laatste uur.

Wie dan nog steeds volop in de harde wetenschap zit (I choose out of love enzo) moet het scifi idee toch echt laten varen, want de film vaart vol het fantasy genre binnen. De Tesseract en de afwikkeling zijn echt pure kolder. Wat er dan al aan scifi en filosofie inzit kon ik alleen nog maar weglachen bij het zien van zoveel onzin per vierkante seconde.

Acteerwerk was matig. McConaughey mompelt zich doorheen de hele film en heeft het vooral héél erg zwaar, Hathaway valt door de mand en Chastain zit vast in een bijrolletje dat veel te belangrijk is voor het plot om los te laten. Wel grappig om Damon even voorbij te zien komen. Vind ik altijd fijn als men het aandurft om zo iemand pas halverwege te introduceren, om hem dan 30 minuten later weer te laten verdwijnen.

Visueel vond ik het niet echt spectaculair, matig qua designs, technisch wel in orde maar ik heb niks indrukwekkends gezien. Soundtrack is mij echt vééls en vééls te episch, vernielt de sfeer van de film maar is op zich wel passend. Wat voor mij alleen maar wil zeggen dat Nolan de verkeerde zaken heeft nagestreefd.

De desolatie en onmetelijkheid van de ruimte, de exploratie van onbekende planeten, de wetenschappelijke benadering van overleving. None of that. Nee, liefde en familie zijn de moraal, afgewerkt met een belachelijk laatste uur dat al het voorgaande compleet ridiculiseert. Blij dat ik deze heb laten schieten in de bioscoop, niemand die mijn tranen van ongeloof verward heeft met het geraakt worden door een brok platte Hollywood emotie.

De eerste 2 uur ongeveer 2.5*, laatste dik half uur verdient een volledig punt aftrek. Nolan blijft maar voortsukkelen, zijn eerste film was duidelijk een toevalstreffer.

1.5*

Edit: oh, en onnozele robotjes zeg. Die pogingen tot humor vielen compleet dood.
Edit 2: de vergelijking met 2001 zie ik niet zo. Die film deed in ieder geval nog z'n best iets serieus neer te zetten.

Aardig.

Da's een nogal lauwe omschrijving voor een film die zóveel teweeg gebracht heeft. Maar eerlijk is eerlijk, die hele heisa heeft minder met de film zelf te maken dan met een wat ongelukkige samenloop van omstandigheden. Los van de kwaliteit is dit er wel een voor de geschiedenisboekjes.

De laatste week vol interesse de hele soap gevolgd. Zowel de gebeurtenissen rond deze film (het gekibbel tussen Amerika en Noord-Korea is van een andere planeet) als de hele internetwijsheid die met z'n alle wel weten hoe alles in elkaar steekt. FBI, Noord-Korea, de businessbeslissingen van Sony ... iedereen weet als geen ander hoe het er overal aan toegaat, alleen wel apart dat er dan toch zoveel verschillende versies van de feiten zijn.

Soit, de film dan maar. De vorige samenwerking tussen Goldberg en Rogen was een schot in de roos, deze film is merkbaar iets minder. Toch begint het allemaal best grappig. Eminem die over de nodige dosis zelfhumor lijkt te beschikken, Franco die een beetje too much is, maar samen met Rogen toch best grappig uit de hoek kan komen en best rechtdoorzeese humor.

Dat Noord-Korea uiteindelijk niet zo heel blij is met deze film is niet zo heel vreemd. Het gaat ook niet enkel alleen om de exploderende Kim Jong-Un, heel het land wordt wel even te kakken gezet, en een dik uur lang. Gezien de verhouding tussen de VS en Noord-Korea is het toch een raar gezicht. Ik kan me zelfs niet voorstellen om een Vlaamse film te zien die de Walen 90 minuten lang vol belachelijk zou maken, en wij leven nog best vredig in hetzelfde landje samen.

De film weet niet continue grappig te zijn, sommige gags vallen echt wel verkeerd, maar er is ook een hoop wat wel werkt. Heel fijnzinnig of subtiel is het zeker niet, maar dat hoeft ook niet. Rogen heeft de laatste 10 jaar een lange weg afgelegd, vind hem tegenwoordig veel beter te pruimen, meer gericht op échte gags, minder op lawaai, gevloek en platte taal (ondanks dat dat nog steeds deel uitmaakt van Rogen's trucendoos).

Geen idee hoe men binnen 10 jaar op deze film zal terugkijken. Deze hype zal in ieder geval niet aanhouden, daarvoor is de film iets te gewoontjes en té gericht op een niche die weinig waardering geniet onder wat serieuzere filmfans (de filmfans die van serieuze dingen houden). Los daarvan is het best een grappig tussendoortje.

3.0*

En als uitsmijtertje ... Sony die de film online gooit, op YouTube, via VOD ... maar enkel in Amerika?! Na al dit gedoe?! En dan weer op hun bek gaan dankzij érg gebrekkige DRM. Dikke middenvinger en op mijn geld hoeven ze niet meer te rekenen, kans verkeken.

Tja, soms heb je weinig zin om een trage film te zien.

Filmpje uit ons eigenste werkarchief. Mooie vrouwen, en soms mooie plaatjes. Daarmee zijn de positieve punten genoemd. De rest is een typisch Hollywood productje. Alles begint mooi en idylisch, en dat komen er wat scheurtjes, intriges en och, zelf wat "spanning". Aardig vermaak voor een avond waarop het zwaarder gedoe even niet welkom is.

Alba en de rest hoeven niet te acteren, gewoon mooi te zijn. En dat doen ze best goed in hun mooie omgeving daar. Voor het totaal hersenloos vermaak, 1.5*. 't Was wel geinig, maar daar blijft het ook wel bij.

Matig.

Beetje moe van dit soort dramatjes. Ze plegen net iets te graag roofbouw op genrefilms, maar weten zelden wat toe te voegen. Integendeel zelfs, beide aspecten werken elkaar vaak gewoon tegen. Daar heeft deze film ook serieus onder te lijden.

Zo'n cruciaal moment is bijv. wanneer Page met haar vriendje besluit te vertrekken. Elke post-apocalyptische film heeft dat moment dat de overlevers naar één of andere veilige plek proberen vluchten, maar Page besluit na luttele minuten al terug te keren. Cliché afgewend, maar naderhand wordt wel goed duidelijk waarom dat soort clichés in films zitten. In plaats van een spannende reis krijg je nu besjes die besjes plukken.

Het is allemaal niet zo erg moest het drama ook daadwerkelijk de moeite zijn maar dat is het gewoon niet. Ondanks aardig acteerwerk zijn de personages suf, net als hun acties of de hindernissen die hen voor de voeten geworpen worden. Rozema kan verder ook niet zo heel veel toevoegen. Mooifilmerij las ik hier ergens, maar ook dat is maar matig. De soundtrack is al helemaal melig, te nadrukkelijk sentimenteel.

En zo dobbert de film maar een beetje in het rond. Begon best aardig, maar na een tijdje had ik het wel gezien. Zonder genre elementen én zonder solide drama boeit het gewoon niet zo.

2.5*

Herzog doc.

Dan weet je vanaf het begin dat je doorheen Herzog's brakke stemgeluid moet. Hij is een vreselijke narrator, maar blijft zichzelf casten in z'n docus. Geen idee waarom, je zou denken dat hij zelf toch ook wel hoort dat het nergens naar klinkt, maar blijkbaar dat hij het te graag? Het hoeft niet altijd Morgan Freeman te zijn (liefst niet zelf), maar dit is het toch ook niet.

Herzog struint in deze docu een aantal vulkaangebieden af. Toch staan de vulkanen zelf niet erg centraal in deze film. Herzog is al snel meer geïnteresseerd in de legendes en religies die rond de vulkanen ontstaan zijn. Dat was op zich een mooie rode draad geweest om de oorzaak->gevolg van religies in de verf te zetten, maar Herzog doet er weinig mee behalve overal z'n verhaaltje halen.

Er zit een blokje Noord-Korea in en Herzog laat het daar niet na om even wat dieper op het land in te gaan daar. Wie echt geïnteresseerd is heeft betere docus voor handen, Herzog blijft vooral hangen in de klassieke Westerse visie op Noord-Korea. Met als hoogtepunt de volgende quote:

Is miste op dat moment de ironie in Herzog's stem, ik hoop in ieder geval niet dat hij dit in alle serieux heeft uitgesproken. Ik moest er in ieder geval wel even om lachen.

Er zit wat mooi beeldmateriaal in en hier en daar wat leuke randinfo, maar als docu heeft het weinig samenhang en vergeet Herzog ergens een doel te stellen. Vond het niet zo heel boeiend, ondanks wel een aantal interessante invalshoeken.

2.0*

Matig.

Af en toe wel amusant, maar ook extreem verouderd. Het verhaaltje probeert hier en daar wel scherp te zijn (met moorden enzo), maar de kolderieke boeven doen eerder aan een stripverhaaltje van Suske & Wiske denken. Tussen die twee ideeën hinkt de film de hele tijd op en neer.

Goldblum en Pfeiffer doen het dan nog wel best aardig, de rest van de cast is een stuk minder. Leuk om wat regisseurs en artiesten te laten opdraven, maar als ze niet degelijk kunnen acteren dan hoeft het ook niet echt. Dat geldt voor Landis trouwens ook.

Het verhaaltje hobbelt gezellig verder, maar echt boeien wil het toch ook niet. Daarvoor is het idee ondertussen toch net iets te belegen. Het hele misdaad/thriller element stelt gewoon weinig meer voor, de comedy is vooral te braaf. Rest een degelijk maar redelijk makke film, aardig voor een keertje maar straks alweer vergeten.

2.0*

Niet echt mijn ding.

Dat het onderwerp mij niet zo ging liggen wist ik al voor de film. Ik ben geen natuurmens, zal het ook nooit worden. Los daarvan is een sterke film makkelijk in staat om een "ver-van-m'n-bed" gegeven toch tastbaar en meelevend te maken.

Penn slaagt hier wat mij betreft helemaal niet in. Hoewel er hard gewerkt wordt aan het onsympathiek maken van "de tegenstanders" is ook de hoofdpersoon maar een enorme lul. Daar komt de hele film nooit meer teboven.

Visueel vond ik het niet boeiend. Hoewel passend bij de thematiek komt de "pracht" van de natuur zelf (of zou moeten) en niet van de manier waarop het in beeld is gebracht. Vond het nooit echt mooi of indrukwekkend. De muziek sluit ook al zo naadloos aan bij het thema van de film. Vond het allemaal erg makkelijk en simpel, daarbij vond ik de muziek ook absoluut niet te pruimen.

Acteerwerk is wel sterk en het verhaaltje verloopt redelijk vlot. Sommige stukken zijn beduidend minder met de stad halverwege als dieptepunt (met name ook de pogingen tot moderne filmerij leken nergens naar). Maar de meeste zijweggetjes waren leuk genoeg om te blijven boeien.

Uiteindelijk vond ik het voor een film die toch wel een zekere "levenswijsheid" naar voren duwt nogal eenzijdig, pushy en zelfs erg matig uitgewerkt. Zo moet halverwege ook verteld worden dat Chris niet enkel uit rebellie is weggegaan, een bedenking die ik me toen al een tijdje zat te maken en niet meteen met een snelle voice over weggevaagd werd. Zo zitten er wel meer stukjes in de film.

Een levensveranderende outdoor film die maar weinig indruk gemaakt heeft, en met een tegeltjeswijsheid op het einde waarbij het glazuur bijna van m'n tanden sprong.

Niet slecht, maar toch een film waar je beter wat voeling met de ideeënwereld hebt, indien dat niet het geval is, blijkt de film toch echt niet sterk genoeg (vond ik). Daarnaast qua presentatie ook véél te veilig.

1.5*

Eéntje voor de die-hards.

Dat kleffe, melige, fake gevoel waar Disney vaak mee geassocieerd wordt ... dat maal 1000. Vanaf minuut 1 tot het allerlaatste moment. Vrolijke personages, overbelicht duister en zang, zoveel zang. Maar daarvoor is het ook wel een musical natuurlijk.

De mix van verschillende sprookjes klinkt op zich wel leuk, maar het zijn wel altijd dezelfde verhaaltjes en echt veel interessants wordt er nu ook weer niet mee gedaan. Gewoon wat door elkaar gehaspeld, daarmee is meteen de kous ook af.

Visueel zit er genoeg geld in, daarvoor is het ook wel Disney, dus qua look is het nog best sfeervol. Marshall is alleen geen echte goeie regisseur, dus hoewel de setting er best tof uitziet wordt er niet veel mee gedaan. Zeker van een musical verwacht je toch wat meer dan.

Maar het is vooral het zingen waar je toch wel tegen bestand moet zijn. Er worden bijna onophoudend liedjes ten berde gebracht, en ze zijn ook écht wel van een niveau "sprookjes voor kindjes". Veel blijheid, herhaling en verhalende nonsens. En als er al wat humor in gegooid wordt (de twee broer-prinsen) is het van zo'n niveau dat ze het beter niet gepoogd hadden.

Njah, wie denkt dat 120 minuten aan Disney-songs best fijn tijdverdrijf zijn zal best wat aan deze film hebben, voor mij was het wat teveel van het goede, zeker als de rest van de film ook niet veel voorstelt. Mnee, dan liever dat ze wat meer Malificent-achtige verfilmingen maken, dit vond ik een mislukt experiment.

1.0*

Dubbel gevoel.

Enerzijds vond ik de Coen typetjes binnen een gewone comedy als dit eigenlijk veel beter werken. Ze leuken een wat saai en beproefd geheel serieus op. In hun meer typische film blijven de Coens op volle gas vaak in tweede of derde versnelling hangen.

Anderzijds blijft het wel erg luchtig met een sentimenteel einde waar ik dan weer niet op zat te wachten. Vond Clooney toch wel weer aardig, rest van de cast was leuk om langs te zien komen (zeker zo'n Billy Bob Thornton, hoe klein z'n rolletje ook).

Hoogtepunt van de film was Herb, heerlijk personage. Luchtiger en minder geforceerd vooral. Personages werkten beter in deze setting, maar de film voelt wat te losjes aan. Wel vermakelijk, zoals de meeste Coen films. Iets echt bijzonders hebben ze nog steeds niet op hun naam jammer genoeg.

2.5*

Njah.

Wie geschiedenislessen over de algemene invloed op het medium cinema wil verwijs ik naar de boven/onderstaande recensies. Of de tussentitels natuurlijk, die naast redelijk logische teksten ook nog wat encyclopedische info bevatten. Jammer genoeg niet bevoorderlijk voor de lengte dat ze getoond worden.

3 uur is een stevige boterham. Zelfs voor een recente film wat mij betreft, al helemaal voor eentje die 100 jaar oud is. Op zich verwerkt DG (zoals te zien op elke tussentitel) wel 4 verhalen in één film, dus die speelduur valt nog wel enigszins te verantwoorden, jammer genoeg moet je je afvragen of die 4 verhalen wel zo nodig zijn.

Op zich heb ik met deze film hetzelfde probleem als Best Years of Our Lives. Ook meerdere verhalen, ook zo geknipt dat je telkens springt tussen verschillende verhalen die hetzelfde verlopen. Het mag vernieuwend geweest zijn in 1915 (was het zo?), dat maakt het niet minder saai, overbodig en vooral ook drammerig.

Visueel kan dit niet bekoren, maar het was uiteindelijk vooral de soundtrack waar ik horendol van werd. De 176 minuten versie gezien en van begin tot eind dendert het maar door, zonder adempauze. Het laatste half uur zwelt de score dan ook nog eens op tot oorverdovend epische proporties, na 2.5 uur was dat toch wel een serieuze druppel in een reeds overvolle emmer.

Filmhistorisch gezien zal het allemaal wel, ik neem dat in ieder geval niet mee in m'n score. De film zelf vond ik redelijk vreselijk.

0.5*

Redelijk.

Inderdaad een film die erg z'n best doet om zo breed mogelijk te gaan. Scherpe kantjes worden gemeden (al wordt er af en toe naar gehint met zijverhaaltjes, die dan even snel weer achtegelaten worden), filmisch wordt er net iets meer moeite gedaan en klassiek en pop worden goed gemengd (wél kunst en klassieke muziek prediken, maar dan toch de populaire stukken eruitpikken).

Voor mij een film die gered wordt door Sy. Hij speelt geweldig, zorgt ervoor dat de soms wat eenvoudige grapjes toch grappig worden en brengt wat leven in de brouwerij. De film houdt doorgaans goed de balans tussen sociaal drama en comedy, al slagen de regisseurs er dan nooit in Sy's personge echt levend te maken. Hij past zich iets te snel aan, is iets te overtuigend en z'n omgeving accepteert hem iets te snel. Eén keer gaat de film ook écht uit de bocht, wanneer EW&F opzet wordt en plots iedereen lekker begint mee te dansen. Dat soort klefheid hoort hier niet thuis.

Hoge score is serieus overdreven maar uiteraard wel verklaarbaar. Makkelijk te behappen filmpje dat over het geheel wel overtuigt en zich wat beter weet voor te doen dan het eigenlijk is. Wel eentje die snel vergeten zal zijn, al overheerst uiteindelijk toch een aangenaam gevoel.

3.0*

Sterk!

Kan de negatieve commentaren niet volgen. De film volgt inderdaad in het zog van een hoop andere Spaanse horror films (niet zozeer echt horror, maar meer menselijk drama dat als horror weergegeven wordt), maar is verder een erg mooi uitgewerkte genrefilm.

Vallen over horrorclichés bij een film als deze is open deuren intrappen, het gaat vooral over de uitwerking en die is gewoon erg sterk. Visueel prachtig, kleurgebruik en lichtspel is zelfs grandioos. Soundtrack zoals vaak wat te opgeblazen, verder een lekker rustig en sfeervol verteld verhaaltje met een waardige climax.

Fresnadillo is er eentje die meer van dit soort werk mag maken. Een vakmak inderdaad, die meer dan geschikt is om dit soort "big-budget" horror films tot een goed einde te brengen. 100 keer beter dan al die reboot crap.

Enige wat ik echt niet begreep was de rol van Brühl en de rol van van Houten. Blijkbaar moest de film een internationaler imago hebben ofzo, maar beiden vallen zwaar door de mand. Bij Brühl is het dan vooral gewoon een miscast, maar van Houten was echt niet om aan te zien.

't is jammer dat Fresnadillo zo lang nodig heeft om een nieuwe film te regisseren, hij is een duidelijke meerwaarde voor het horror genre.

4.0* en een uitgebreide review

Blijft overeind bij herziening.

Ondertussen wel veel meer van Harada gezien en het is gewoon een zeer boeiend regisseur. Beetje apart dat net deze film ooit de weg naar het Westen gevonden heeft, maar toenertijd was men nog niet zo op de hoogte van de Japanese cinema, enkel dat het een hype was, dus dan kreeg je af en toe van dit soort random releases (werd aangeprijsd als horrorfilm als ik het me goed herinner).

Dat moet je dus best niet verwachten, wel een sfeervolle en aparte genremix waar traditie en mystery elkaar vinden, met hier en daar inderdaad wel wat duisterdere randjes. Op zich is het verder ook wel knap dat Harada een film over papiermakers best spannend en zelfs sensueel kan maken.

Acteurs doen het meer dan behoorlijk (maar geen al te bekende koppen hier), de film ziet er netjes uit (minder stijf dan je zou denken) en ook de soundtrack doet een aardige duit in het zakje. Gewoon een erg fijn, apart en uitdagend filmpje.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Had me zoals wel vaker niet echt ingelezen in deze film, ik verwachtte dus eigenlijk een Inuyasha film. Een reeks waar ik nog nooit wat van gezien heb (misschien ooit een halve aflevering), omdat het zo'n beetje het putje van de animereeksen is. Zo'n ellenlange onzinnige soap onzin. Maar ach, Sato is een leuk regisseur, dus waarom ook niet.

Blijkbaar is dit iets helemaal anders. Inuyashiki is ook een manga, maar een veel minder populaire. 10 boekjes en toen viel het doek al. Maar geen probleem, het uitgangspunt is gelukkig wel erg leuk en Sato is een regisseur die hiermee wel uit de voeten kan. Blockbuster die urban fantasy en scifi door de mangel gooit om er iets weirds van te maken.

Een oude man en student worden op een nacht in het park getroffen door iets vreemds. Ze blijken de ochtend erop nog wel gewoon in leven te zijn, maar echt menselijk zijn ze niet meer. Ze zijn robots geworden met bovennatuurlijke krachten. Een leuk uitgangspunt voor een kleine twee uur weirde fun met een einde dat wat doet denken aan een opgepoetste Tetsuo.

Meesterwerken maken is niet zo aan Sato besteedt, leuke films maken gelukkig wel. Erg vermakelijk dit.

3.5*

Nogal een droge bedoening.

Een film die maar weinig sfeer uitstraalt. Er wordt vooral héél veel verteld, zaken die compleet niet ter zake doen of voor de gemiddelde kijker ook zo wel af te leiden zijn worden met een eerder vervelende voice over uit de doeken gedaan. Show don't tell had deze film een hoop goed gedaan.

Voor sfeer leunt men op een soundtrack, die vooral veel lawaai poogt te maken, of op wat dik aangezet acteerwerk, wat eerder op de lachspieren werkt. Qua effecten hoef je ook niet zoveel te verwachten. De lichamen in het zeepsop zagen er maar idioot uit, al helemaal wetende dat er in zwart/wit gewerkt werd. Verder houdt men het allemaal netjes buiten beeld.

Rest het bekende verhaaltje, dat op zich nog wel aardig is, maar veel te droog afgereuteld wordt. Het is in ieder geval redelijk kort, da's al een aardige win tov de remake. Verder valt er bitter weinig over te vertellen vind ik. Niks sfeer, niks spanning, gewoon een verhaaltje.

1.5*

Snoozefest.

Nochtans is het idee niet verkeerd. Niet zo heel origineel, maar het is toch weer eens wat anders dan de klassieke alien invasion. De wat onnozele effecten in het begin neem je dan maar even voor lief.

Mijn probleem met deze film is dat het een duidelijk eind jaren '70 product is geworden. Staat symbool voor een degelijkheid waar ik helemaal niks mee heb. Saai in beeld gebracht, kleurloos en levenloos geschoten, traag tempo omdat alle puntjes tot in den treure verduidelijkt moeten worden ... het plot wordt langs alle kanten ostentatief dichtgetimmerd, maar de film wordt daar absoluut niet beter van.

Effecten blijven ook pover de hele film lang (die hond is gewoon lachwekkend ipv eng), acteerwerk is matig en het wil echt nooit spannend, eng of mysterieus worden. Het kabbelt de hele film maar wat voort, niet echt iets wat gewenst is voor een film als deze.

Zo degelijk dat het oersaai wordt. Heb dat gevoel wel meer bij eind jaren '70 films, deze is daar zeker geen uitzondering op. En dan nog rekken tot bijna 2 uur ...

1.0*

Aan de flauwe kant.

Deze Invasion weet jammer genoeg niet zo goed wat het wil zijn. Het gaat bij allerhande genres lenen, maar weet uiteindelijk met niks te ovetuigen. Beetje horror, sci-fi, thriller, actie, drama ... het zit er allemaal wel in, maar uiteindelijk is het vooral een wat duffe film.

Het verhaaltje is wel bekend, daar kan je tegenwoordig niet veel meer uit puren. Maar bij dit soort films gaat het toch vooral om de uitwerking, het is daar waar Hirschbiegel het laat afweten. Moet gezegd dat er hier en daar qua editing wel wat interessants gebeurt, maar vaak is de film ook té vluchtig, waardoor de film aan sfeer mist.

En zonder sfeer geen spanning. De actiescenes zijn ook eerder flauw, het drama vooral getelefoneerd. Leuk om wat bekendere acteurs te kiezen, maar die zijn ook niet van het niveau dat ze een hele film op sleeptouw kunnen nemen.

Echt slecht is het nergens, gewoon nogal zoutloos en flauw.

2.0*

Redelijk.

Op zich geen verkeerde film, aardig uitgangspunt ook, maar het loopt nooit echt los. Misschien omdat Gervais hier net iets teveel Gervais is, wat werkt in series en stand-up (sommige grappen komen ook gewoon één op één terug), maar in een film als deze komt het wat hoekig over.

Erg veel cameos ook, beetje teveel zelf. Elk rolletje is vooral gezichtjes spotten, terwijl de rollen zelf vaak niet al te veel inhouden. Niet dat er slecht geacteerd wordt (uitgezonderd Garner, maar die kan ik gewoon niet uitstaan), het voegt gewoon weinig toe.

Eerste uur is nog wel leuk, ook best grappige insteek rond religie (en eentje die ik in z'n opzet ook wel geloof), daarna wordt het nogal klef en voorspelbaar. In z'n series weet hij het sentiment toch beter te mijden, maar dat zal in dit soort Hollywood producten wel lastiger af te dwingen zijn.

Vervelend is het niet, wel wat geforceerd en vele malen minder dan Gervais' andere komische werk.

2.5*

Degelijk.

Maar het is jammer dat de psychologie achter Holmes' persoon zo weinig aandacht krijgt, want daar ligt voor mij het interessantste deel van de docu. Er wordt sporadisch naar verwezen, maar buiten wat bredere statements wordt er weinig over verteld. Men richt zich dan meer op het bedrog, want minder boeide.

Dit soort verhalen zijn ondertussen ook wel bekend. Ja, dat soort bedrijven liegen een hoop bijeen. En ja, meestal komen ze er ook mee weg. Als je kijkt wat de uiteindelijke straf is voor Holmes, kan je alleen maar je wenkbrauwen fronsen. Maar nieuw of shocking is dat jammer genoeg niet.

Ook iets teveel oninteressante mensen die hun eigen ervaringen delen. Daardoor wordt deze docu ook wat lang, had zeker een dik kwartier korter gemogen. Verder wel een aardige recap, ook omdat ik het door de jaren heel wel wat gevolgd heb, maar hier had men toch wat meer mee kunnen doen. Ben het ook met Macmanus eens dat men beter nog een paar jaartjes gewacht had, probleem is dan natuurlijk dat het verhaal al lang niet meer "hot" is.

2.5*

Typische Eastwood film.

Ook een typische Hollywood film natuurlijk. Een film maken over een cultuur hoogtepunt van een ander land, met twee Hollywood acteurs in de voornaamste rollen. En dat met het nodige gevoel voor sentiment en kitsch. Denk niet dat ik er ooit fan zal worden.

Zoals steeds is het wel een professioneel gemaakte film, daar heeft Eastwood ook z'n job aan te danken. Maar verder is er helemaal niks. Erg saai, erg voorspelbaar, erg duf en muf. Zo'n film die tijdens het kijken nog nét weet te vermaken, maar daarna alleen maar vervelender lijkt te worden.

Visueel niks boeiends, de muziek is dik aangezet en sentimenteel, zo ook de afwikkeling van de uiteindelijke finale. Het is een film die perfect binnen het oeuvre van Eastwood past, maar jammer genoeg als film zelf weinig tot niks voorstelt. Freeman en Damon doen het aardig, de rest van de film is een stuk minder.

2.0*

Best fijn.

Zoals de meeste Whannell films eigenlijk. Zeker geen slecht regisseur, het enige jammere is dat het materiaal waarmee hij steeds aan de slag gaat hem wat lijkt tegen te werken. Ditmaal de oude Universal klassieker die een nieuw likje verf krijgt, maar zo héél veel anders kan je ook niet doen met het gegeven, waardoor het vanaf het begin al net iets te vertrouwd aanvoelt.

Daarom best knap dat Whannell het geregeld spannend weet te krijgen, ook al weet je wat er staat te gebeuren en hoe het gaat gebeuren. Minder is wel dat de film bij momenten aandoet als een 90s TV thriller, met een paar lauwe twists die weinig toevoegen. Daar had best wat in geknipt mogen worden, had de film meteen ook iets korter gemaakt.

Visueel is het aardig, soundtrack is zeker niet verkeerd, best effectief zelfs. Moss vond ik echter niet super, en ook de rest van de acteurs zijn eigenlijk net iets te mager voor deze film. Maar echt storend is het niet. Uiteindelijk is het best leuk voor een keertje, maar het echte geniale ontbreekt toch wel wat mij betreft.

3.5*

Edit: lees trouwens her en der dat dit een horrorfilm zou zijn, dat is me dan toch compleet ontgaan. Voor dit soort films heeft men toch de "thriller" aanduiding uitgevonden?

Goed.

Wie ooit al eens heeft gekeken hoe "rape" cijfers in Amerika tot stand komen zal deze docu aanvangen met enige scepsis. Gelukkig is dat niet echt nodig, al moet ik toegeven dat in deze docu toch ook weer het tegenwoord de grote ontbrekende is.

Maar de verhalen van de slachtoffers zijn solide genoeg en worden op zo'n manier gebracht dat er weinig twijfel of argwaan aan te pas komt. Uiteraard wordt er ingezoomd op een aantal specifieke gevallen, uiteraard zijn dat de pijnlijkste gevallen en uiteraard zijn de "oplossingen" die aangedragen worden niet de meest scherpe.

Toch komt het punt goed over en mist de docu z'n doel niet. Voor de mooie beeldjes en mooi in beeld gebrachte statistieken hoef je het niet te doen, maar verder wel een indrukwekkend relaas van een aantal slachtoffers.

3.0*

Blijft prachtig.

Blijft voor mij ook beter dan Last Life. Op alle gebied overtreft Ratanaruang z'n vorige film. Visueel strakker, soundtrack is mooier en het acteerwerk sterker.

Wel taaier, want romance is doorgaans beter geschikt dan crime voor dit tempo. Het blijft een erg trage film en het eerste half uur gebeurt er opvallend weinig. De tweede helft is iets geanimeerder, al weet ik eigenlijk niet welk deel ik nu het beste vond.

In ieder geval een boeiende en unieke film, Ratanaruang's beste wat mij betreft en een aanrader voor iedereen die eens wat anders wil.

4.5* en een uitgebreide review

Beetje lastig.

De film ruikt soms een beetje naar een young adult verfilming, met tieners die net iets té volwassen en zelfstandig zijn, een bovennatuurlijk element en een wat hoekige romance die nooit echt gemeend aanvoelt. Deze film heeft vooral pech dat die young adult verfilmingen meestal niet zoveel voorstellen en grossieren in meligheid, terwijl deze film wél aan de goeie kans van de balans blijft.

Blijkbaar is het een verfilming van een Scandinavische film (op zijn beurt weer een verfilming van een boek). Ben niet bekend met het dubbele bronmateriaal, dus de young adult angle zou nog steeds kunnen, maar het is duidelijk beter dan de films die het genre groot hebben gemaakt.

Het hele limbo gegeven is niet zo bijster origineel, ook eentje waar je alle kanten mee uitkan. Van comedies tot romantiek, mysterie en horror, ik heb er in elk genre wel een paar gezien denk ik. The Invisible richt zich vooral op het mystery/drama aspect, waarbij vooral de poging tot communiceren een hekel punt blijkt.

Dat dieren uiteindelijk deel van de sleutel blijken zal voor de meesten geen verrassing zijn vermoed ik, ook de afwikkeling van het verhaal is niet al te verrassend, maar wél een leuk detail vond ik de manier waarop limbo werkt in deze film. De acties die in het hoofd van de half dode wel lijken te gebeuren, maar de wereld die zich steeds reset alsof er niks gebeurd is is een fijne toevoeging en zorgt er toch zeker voor dat het eerste deel erg vlot door te komen valt.

Acteerwerk is wat beperkt, vooral de moeder (Harden) is een stevige miscast. Visueel is het solide (en net dat beetje meer soms) en qua tempo zit het ook wel goed. Afwikkeling in de tweede helft is voorspelbaar, maar het drama werkt wel en dankzij het momentum van het eerste deel wordt het nooit echt vervelend.

Geen slechte film dus, veruit het beste ook wat Goyer gemaakt heeft (al moet ik Zig Zag nog wel zien). Wie ondertussen niet allergisch geworden is aan de nasmaak van het hele young adult gebeuren heeft met deze film een redelijk mysterietje te pakken.

3.0*

Goede bedoelingen maken nog geen goede film. Maar gelukkig ook geen slechte.

Qua concept zit het wel goed met deze The Invitation. Een zeer rustige opbouw, een eerste half uur waar je als kijker ingegooid wordt en je jezelf maar moet zien te redden, het steeds wat freakier worden van de situatie en de gestage opbouw naar de climax. Indien goed uitgevoerd ben ik wel fan.

Maar net daar schort het toch wel. Soms frappant en opvallend fout, soms is Kusama er wat dichter bij, maar zelden zit ze er echt óp. En in een trage film, die toch wel 100 minuten in beslag neemt begint dat na een tijdje door te wegen. Jammer, want op papier zag het er eigenlijk beter uit.

Qua acteerwerk zijn het enkel Marshall-Green en Huisman die overtuigen, de rest van de cast varieert van redelijk (Lynch), tot onzichtbaar (Doyle), tot ronduit dramatisch Blanchard. Deze mislukte Dalle ziet er uit als iemand van 50 die omgebouwd is tot iemand van 30 en ergens halverwege in uncanny valley blijven hangen is.

Ook in de opbouw is Kusama net wat te opzichtig. De film hinkt de hele tijd om twee gedachten (is het Will of is er daadwerkelijk wat aan de hand?), maar die twijfel wordt niet goed genoeg uitgebuit en komt teveel uit bepaalde momenten en scenes voort, in plaats van dat het op een natuurlijkere manier opbouwt. Daarbij is de conclusie ook wel net iets té makkelijk, waardoor de climax zelf ook een beetje als een anticlimax aanvoelt. Sowieso zijn die laatste 20 minuten niet zo spannend als ze allicht bedoeld zijn.

Kusama haalt het dan ook nog eens niet echt op audiovisueel gebied. De klankband is redelijk en visueel doet ze wel pogingen, maar het oogt af en toe toch net iets te goedkoop en de film mist een beetje een audiovisueel smoelwerk.

Wie de hele film met half dichtgeknepen ogen kijkt kan het meesterwerkje zien dat zich onder het ongepolijste oppervlak schuildhoudt. Allicht dat een betere regisseur er wat meer mee had kunnen doen. Een kwalitatief egalere cast had in ieder geval al heel wat geholpen.

2.5*