Opinions

Redelijk pover.

Nog niet veel van Tourneur gezien, maar toen ik z'n naam zag staan had ik al zo'n vermoeden dat er niet al te veel horror in zou zitten. Titel en posters doen misschien wat anders verwachten, maar dit is een film die het hoogstens van wat sfeer moet hebben.

Die krijg je ook, zo rond het middenstuk. Dan leeft de film een kleine beetje op, maar eigenlijk is dat ook snel weer voorbij. Begin en einde zijn echt wel mak, ogen vaak erg hoekig en houterig en weten ook visueel niet zo heel veel te brengen.

Het is een leuke curiositeit natuurlijk, een pre-Romero zombie filmpje (waar nog duidelijk moet uitgelegd worden wat een zombie juist is), maar verder stelt het bitterweinig voor.Gelukkig is het redelijk kort, waardoor de verveling niet écht gaat doorzetten, maar achteraf is er toch maar betrekkelijk weinig dat blijft hangen.

1.5*

Verrassen leuk eigenlijk.

Had er vooraf nu niet zoveel van verwacht. Zemeckis vind ik niet echt een garantie op succes en films over The Beatles zijn ook niet meteen mijn lievelingsvoer, maar dat wordt aardig gecompenseerd door mijn wederhelft. Dus toch maar even wat voorrang gegeven.

En wonder boven wonder maakt Zemeckis er een geslaagde comedy van. Vooral door de Beatles-mania lekker te overdrijven, met daarin een hoofdrol weggelegd voor Sperber. Haar geblokte manier van lopen en plastische uitbartingen vond ik uitermate geinig. Verder nog wel wat leuke typetjes, die er voor zorgen dat het geen one-woman show wordt.

Een comedy die ook verrassend lang op comedy blijft spelen. De vaart blijft er de hele film lang in, genoeg varatie en regelmatig wat geslaagde grapjes. Zemeckis steekt lekker de draak met het hele gebeuren, zonder daarbij echt gewoon of scherp te worden. Vermakelijke onzin dus. Een meesterwerk is het niet, maar wel een erg vermakelijke film. Dat is wel eens anders met '70s cinema.

3.0*

Zeer dubbel, maar uiteindelijk gewoon vermakelijk.

Ik begrijp eigenlijk niet zo goed wat Proyas hier te zoeken heeft. Nu zal hij wel geweldige fan zijn van Asimov (en het boek), maar dit is een zeer duidelijke Hollywood actie-interpretatie, inclusief guitige Smith. Proyas lijkt mij toch iemand die z'n films iets serieuzer neemt, ook z'n handdruk is verder compleet verdwenen in deze film. Had volgens mij ook door eender welk Bay-produced regisseurtje gemaakt kunnen worden.

Effecten zijn een beetje pover in deze film, vooral het feit dat alles veel te licht aanvoelt. Alsof de robots, wagen en gebouwen elk 5gr wegen. Zit totaal geen gewicht in de figuren, wat toch jammer is. Architectuur kon ik wel smaken, de robots zien er een stuk minder interessant uit. Mindere keuze om ze een bijna-menselijk gezicht te geven ook, werkte niet echt.

Minste punt vond ik uiteindelijk het verhaal. De basis (basis!) opzet is nog wel leuk, maar het verhaaltje is ondertussen zo verouderd en voelt echt aan als platte kaas. De robot die plots het analytisch denken beheerst en daarbij de mens buiten spel wil zetten, met revolutie en semi-oorlog tot gevolg ... leuk voor de jaren '30 ofzo, 20e eeuw dan wel te verstaan, maar in een film uit 2004 komt het nogal goedkoop over.

Voordeel is dan wel weer dat de film eigenlijk niet veel meer predenteert te zijn dan wat luchtig actievermaak, en daarop scoort de film dan ook wel. Wat leuke actiescenes, vlotte Smith en wat leuke scifi architectuur. De product placement vond ik trouwens best grappig en allerminst storend.

Aardig als actiefilm, maar het achterliggende verhaaltje is zo plat als een pannenkoek. Nipte 3*

Fijn.

Zeker omdat de vorige films van Gillespie niet zoveel voorstelden. Gillespie begon z'n carriere best beloftevol, daarna is het allemaal wat minder geworden. Een echte return to form is dit nog niet, maar het is best wel de moeite, met enkele zaken die er positief uitspringen.

Enerzijds de routines zelfs, die met erg veel zwier gefilmd zijn. Heel mooi camerawerk op de ijsbaan, waardoor de kern van de film kracht bijgezet wordt. Verder ook de rol van Janney, die best hilarisch is. De rest van de cast doet het ook zeker niet slecht trouwens, ze doen hun duit in het zakje om de balans tussen humor en drama netjes aan te houden.

Enige minpuntje is dat de film misschien net wat te lang is. Het "incident" mag dan wel het moment zijn dat hele plot bepaalt, maar het had van mij toch net wat compacter gemogen. Verder weinig aan te merken op deze film. Leuke vorm, goed acteerwerk, nergens echt saai. Héél uitzonderlijk is het verder ook niet, maar zeker de moeite voor een keertje.

3.5*

Weirdness alom.

Het verhaal doet het klinken als een slechte porno met slecht verhaal. En ergens is het dat ook wel. Alleen overladen met weirde CGi effecten, gierende cameras en vreemde beelden.

Armen die veranderen in een (CGi)penis, CGi penetraties van binnenuit, spinnende cameras, rare infoschermpjes etc etc. Dit werd verkocht als porno met inhoud, heeft ook een echte release gekregen en op filmfestivals gedraaid (Sundance), maar meer dan een curiositeit vind ik het niet. Is grappig om een keer te zien, maar erg geil, sexy is het niet, en voor de inhoud moet je het ook niet doen. Weinig erotiek, weinig sci-fi, matige lol.

1.5*

Hallmark.

Veel werk zit er niet in deze film. Het plot is al 100 keer geschreven, de personages zijn erg typisch en ook de situaties waarin ze verzeild geraken zijn bekend terrein. Enige voordeel is ... wie aan deze kerstfilm begint, weet wat hij krijgen zal.

Behalve dan misschien de afwerking, want die is redelijk pover. Niet zo heel verrassend voor een TV film natuurlijk, maar toch. Dat echte kerstsfeertje zit niet bepaald in de stilering, wat toch een beetje jammer is. Wat extra sneeuw en iets meer gezellige lampjes doen zo'n film toch al snel goed.

Verder is het typische genrefiller. Het is allemaal best blij en vrolijk, als er al drama is dan sleept het nooit lang aan en zit het er eigenlijk in omdat mensen het ook weer goed kunnen maken met elkaar. Wie naarstig op zoek is naar kerstvoer heeft aan deze een erg veilige film, 't is dat het verder absoluut mijn genre niet is.

1.5*

Steve Aoki.

Documentaire met een aantal gezichten, voornamelijk ook omdat ik in de bredere zin eens wat nauwer betrokken ben bij het onderwerp. Los van de docu vond ik Aoki al een man met twee kanten. Enerzijds sympathiek en lollig, het probleem is echter dat ik ook haat waar hij voor staat.

Amerika mag dan wel de bakermat zijn van de EDM (Detroit Techno enzo), de 90s-00s waren voor Europa, met als centrum Nederland. Iets waar deze docu (uiteraard) absoluut geen rekening mee houdt, Aoki wordt toch wel neergezet als vernieuwer, ietwat lastig aan te nemen aangezien hij mede groot geworden is op een aantal Europese artiesten. Dat hij de EDM mee een gezicht gegeven heeft in de popmuziek daar is uiteraard wel waar, maar daar wordt wat makkelijk overheen gegaan. 't Is op z'n Amerikaans maw.

Aoki is als vertegenwoordiger van de commerciële EDM geen verkeerd figuur. Loltrapper, harde werker en iemand die qua uitstraling best te genieten valt. Hij heeft ook wel een aantal fijne nummertjes uitgebracht, al ligt die tijd ook wel weer een tijdje achter ons. Tegenwoordig collaboreert hij er met de meest flauwe artiesten op los en hangt hij ergens tussen pop en EDM in. Maar als je écht wereldwijd bekend wil worden met EDM, is dat ook de enige optie.

Hij wordt door de docu neergezet als artiest en entertainer, da's dan vooral het deel van zijn persona waar ik het minder makkelijk mee heb. Electronische muziek heeft mij, naast de muziek zelf, altijd aangesproken omdat DJs/Producers onzichtbare muzikanten waren. Geen artiesten, geen gezichten, geen bladjesvullers. Tiësto is één van de eerste die daar binnen de trance wereld komaf mee heeft gemaakt, Daft Punk heeft dan mysterieuze dan weer nét gebruikt om bekend mee te worden. Laat het aan een Amerikaan om daar nog een flinke schep bovenop te doen.

Tijdens deze docu wordt ook wel duidelijk waarom dat is. Aoki is niet echt een "for the love of the music" artiest, maar iemand die muziek gebruikt heeft om zich binnen bepaalde scenes uit te leven en zo zijn leven richting te geven. De hele docu lang wordt op de band met Aoki's vader gehamerd (Rocky Aoki, nooit van gehoord maar blijkbaar wel een bekend figuur), tot vervelens toe trouwens.

Aangezien de docu zowel de lollige Aoki als de artiest Aoki in beeld brengt is deze film al even wisselend als de persoon zelf. 't Is redelijk in beeld gebracht, ik blijf het gek vinden om te zien dat het grootste dance festival zowat in m'n achtertuin plaatsvindt, de muziek is matig gekozen en de nadruk op de band met Aoki's vader is te nadrukkelijk, maar uiteindelijk gun je de vent z'n succes wel. Maar op muzikaal gebied is het iemand die ik kan missen als de pest.

2.5*

Gaaf!

Inderdaad wat meer z'n oude stijl, maar toch weer erg anders. Vooral een erg unieke film. Kon de hele film niet echt vat krijgen op de richting waar Toyoda naartoe ging. Zelfs na het einde blijft het een beetje vaag.

Maar de inkijk in het leven van een cultleider die eigenlijk vooral als melkkoe gehouden wordt is best boeiend. Aparte ervaring, visueel mooi maar uiteindelijk een soundtrack die vooral alles aan elkaar bindt en een paar sterke acteurs. Toyoda is echt hélemaal terug, gelukkig maar.

4.0* en een uitgebreide review

Dylan deel 2.

En zo ben ik alsnog blij dat ik Scorsese's docu gezien heb. Zonder had deze film voor mij een complete ondoorgrondbare warboel geweest. Nu is er toch een zekere referentie (sommige fragmenten worden zelfs bijna letterlijk nagespeeld).

Leuk idee om 6 acteurs te kiezen. Blanchett en Whishaw vond ik het overtuigendst, Bale en dat zwarte jongetje waren goed, Gere beneden het kunnen van de rest.

Naast 6 acteurs en delen van z'n leven had het ook leuk geweest moest de stilering van de fragmenten wat verder uit elkaar gelegen hebben. Voor mijn doen sowieso wat te klassiek, af en toe wel mooi in beeld gebracht maar Haynes houdt zich bij één stijl wat ik uiteindelijk nogal jammer vond. Ga dan all the way.

Leuk om bepaalde scenes uit z'n leven bijna 1 op 1 terug te zien, maar meer dan een "haha, heb ik gezien" gevoel had ik er ook weer niet bij. De referenties die Haynes legt zijn erg oppervlakkig en rechtstreeks, zodat ze eigenlijk bijna meer verwarrend werken (kleine zwarte jongetje dat Woody heet terwijl hij toch Dylan moet voorstellen ...). Had hij eigenlijk beter in de film in kunnen werken.

Toch een interessant portret die Dylan veel mythischer maakt dan hij in werkelijkheid is (gebaseerd op de docu). Mooi van vorm en slim uitgedacht, veel boeiender dan de meeste biopics die simpelweg het leven van een persoon aframmelen. Had de indruk dat Haynes hier veel dichter bij de persoon Dylan kwam.

Toch vind ik Dylan nog steeds een uiterst simpel persoon, wat hem verder siert, maar het is wat jammer dat veel mensen meer van hem probeerden te maken dan hij uiteindelijk was.

Film verveelt niet, al is hij iets te lang. Origineel gebracht en de persoon Dylan waardig, al zijn sommige fragmenten absoluut niet boeiend (met name dat van Gere, waar het dorpje enorm slecht vormgegeven werd).

3*

Tof.

Klassiek vooral in de zin dat er hier weer een heel eigen episch verhaal achter zit dat waarschijnlijk enkel duidelijk is voor de makers zelf. Overconceptueel, maar dat maakt het wel intrigerend.

Vanaf het begin rijzen er genoeg vragen, waardoor er toch een zekere spanning doorheen de film hangt. Het wordt uiteindelijk allemaal wel uit de doeken gedaan, maar moet zeggen dat ik van de spaghetti-achtige verklaringen niet altijd evenveel kon maken.

Visueel vallen vooral de rijke achtergronden op. Inkleuring met de computer vond ik niet altijd even geslaagd, de monsters waren dan wel weer overtuigend, net als het gemuteerde kasteel. Animatie zelf is een beetje karig, maar wel oké voor een mid-budget (?) anime.

Misschien toch net iets te lang, zeker gezien het overdreven plot, maar verder een vermakelijke anime. Fijn dat ze dit ook nog af en toe maken, het zijn tegenwoordig toch iets té vaak films die dicht aanleunen bij de Ghibli-stal. Deze wijkt daar lekker van af.

3.5*

Ongelooflijke draak van een film.

Die eerste scene was nog om aan te zien. Beetje geforceerde humor, maar niet compleet vreselijk. Eens de twee andere dames geïntroduceerd worden begint de ellende. Aanstellerigheid die echt niet te pruimen valt en doorheen de gehele film irriteert.

Maar daar blijft het niet bij. De karikatuur die van Europa neergezet wordt is zo mogelijk nog pijnlijker. Iedereen aan de drugs, iedereen naakt, spiritueel en vlot feestend op de meest shitty dance en dan die drakerige Spaanse personages ... vraag me af of Richenbach ooit buiten Amerika geweest is.

En dan reeds aangehaald, maar het mag zeker nog eens extra benadede muziek in deze film is echt niet te harden. Wat een zemelige, melige danspreut die dan ook nog eens erg slecht gebruikt wordt. Er is een reden waarom ik uit mezelf nooit naar de radio luister, hou dit soort fake rommel aub uit films.

De humor dan weet ook helemaal niet aan te slaan. De delivery van de dames is bagger, de grappen zijn voorspelbaar en tegen het einde van de film is alles zo uitgemolken dat het gewoon aftellen was tot het einde. Mnee, veel slechter dan deze krijg je ze niet.

0.5*

Fijn, maar had makkelijk nog wat beter gekund.

Deed me qua opzet en sfeer wat denken aan Chronicle. Begint eerst ook redelijk down-to-earth, jongeren die per ongeluk een soort van kracht krijgen, daar dan even mee experimenteren, waarna de film een soort van moderne superheldenfilm wordt, maar dan zonder de domme broekjes en helmpjes. Op zich niet verkeerd.

iBoy heeft echter wel wat probleempjes. De opzet is bijzonder ridicuul, maar op zich is dat geen ramp. Alleen doet Randall iets teveel z'n best om bepaalde dingen te verklaren. Die "lesjes" om te leren "hacken" deden me denken aan een moderne versie van die jaren '90 films waar hacken werd voorgesteld als het vliegen door tunnels met 0en en 1en. Het voelt oud en onwennig aan, terwijl het eigenlijk cool en high-tech zou moeten zijn. Sowieso is de gehele verbeelding van Tom's kracht maar wat aan de lauwe kant. Randall had er beter aan gedaan minder uit te leggen, dan was het in ieder geval wat mysterieuzer gebleven.

Tweede grote probleem is de entree van de bad guy. Op zich een leuk figuur, maar dat hij zomaar zonder blikken of blozen de krachten van iBoy voor waar aannaam ging er bij mij niet in. Vond het een zeer vreemde kronkel in het plot die nergens toe diende, behalve dan misschien het nog snel introduceren van een ultieme bad guy om de finale in te luiden. Had wel iets beter gemogen.

Maar verder ziet de film er sfeervol uit. Er wordt mooi gebruik gemaakt van Londen, camerawerk is goed en de belichting mag er ook wezen. Acteerwerk ook naar behoren. Milner heeft weinig problemen met het dragen van de film, Williams ontstijgt het TV-werk en lijkt zich ook redelijk makkelijk staande te houden. Al helpt het waarschijnlijk ook dat ik nog nooit een halve aflevering GoT na elkaar heb gezien, voor mij is ze ook niet zo vervlochten met die rol.

De enige reden waarom deze film me wat teleurstelde is omdat het makkelijk nog een hap beter had kunnen zijn. Het had iets mysterieuzer gemogen, iets minder uitleggerig en iets intelligenter. Jammer, want verder weinig op aan te merken.

3.5*

Njah.

Amerikaanse docu over hoe corrupt de Russen wel niet zijn. Qua setup zou je dan verwachten dat men zich in ieder geval ietwat bescheiden zouden opstellen, kwestie van niet té bevooroordeeld te klinken. Maar neuh, we maken er een halve thriller van ...

Lekker spannend allemaal en een leuk verhaal voor een docu maker, maar Fogel presenteert zich als zo'n Amerikaanse yokel regisseur die allerlei domme stunts gaat uithalen in de naam van documakerij. Dat hij dan plots deel uitmaakt van een groots schandaal helpt de geloofwaardigheid ook niet meteen verder, laat staan dat het vertrouwen geeft in de manier waarop het materiaal behandeld wordt.

Ik had liever wat serieuzer gezien met andere woorden. 't Is vermakelijk enzo, maar ik ben na het zien van deze docu zeker niet "om". Terwijl ik op het eerste gevoel toch ook niet twijfel aan wat hier naar voren gebracht wordt. Maar docus zijn tegenwoordig meer vermaak dat feitelijkheid, dus zo verrassend is het allemaal niet.

Leuk om een keertje te zien, maar een portie zout is aangeraden.

2.5*

In de reeks "kut3D animatie uit Amerika" is dit weer voor even de laatste die ik zie. En ik moet zeggen, in vergelijking met Shrek/Monsters Inc en Finding Nemo komt deze er als beste uit.

Niet enkel grafisch werkt deze film wat beter (de animatie is dan wel technisch minder, maar wat extra gestileerd en dus heel wat boeiender/minder saai), maar er waren zelfs enkele komische grappen te bespeuren. Verrassend. Vooral die evolutionary stages scene in de ijsgrot, met als climax het ruimteschip kon me wel bekoren. Verder wel een overvloed aan flauwe en kinderachtige humor, en een veel te melig einde.

Een goede film is dit niet, maar er zitten tenminste wel enkele lichtpuntjes in. 2*

Enorme draak.

De vierde keer is het echt wel op. Weer dezelfde drie vervelende personages, de nieuwe personages zijn zo mogelijk nog irritanter. Verder een rotvaart maar eigenlijk gebeurt er helemaal niks boeiends. Vooral veel drukte.

Pijnlijkste is dat deze film op technisch gebied ook niks meer te bieden heeft, het ziet er allemaal erg vlak en flauw uit. Muziek is oortergend, de voice acting zeer matig (met als dieptepunt die zwarte mamoeten ). Verder zijn de fratsen van Scratt nog steeds niet grappig.

Gewoon de stekker eruit trekken, al is dat wat moeilijk voor een studio die verder geen successen lijkt te kunnen oogsten.

0.5*

Humor met een zware beerlucht.

Blij dat we niet de enige waren dan. De grapjes, veelal mislukte pogingen tot, zijn bijna te pijnlijk om aan te zien. Scratt hebben we nu wel gezien dus gooi er maar een vriendinnetje bij (dubbel onleuk!), vele woordgrapjes zijn zo behaard dat je er rastas in kan draaien en de rest van de grapjes zijn zo voorspelbaar dat je na 5 minuten het ongeveer wel gehad hebt.

Technisch weer een kleine vooruitgang, estetisch gezien een complete 0. Blijft gewoon een oersaaie stijl waaruit niks moois lijkt te vloeien. Beleefd, braaf en burgerlijk.

Uit armoe moffelen ze dan ook nog een keer een Land Before Time variant in de film en wordt Buck (dezelfde vervelende bek als Pitt in IB) geïntroduceerd. Allemaal kansloze pogingen om het nog enigszins amusant te maken.

Smaakloze bagger. Ook erg blij dat ik dit niet in de bios gezien heb, anders had dat extra halfje voor het technisch visuele er niet eens afgekund waarschijnlijk. Kan mij het fanboy gehinnik al voorstellen tijdens de Scratt scenes. *brrrrr*

1.0*

Triest vervolg.

Waar Ice Age de frontrunner was van de Amerikaanse CGi producties, gaat deze veel te veel leentjebuur spelen bij de inferieure tegenstand.

Nu vond ik Ice Age niet meteen geweldig, maar ten minste wel af en toe grappig. De humor blijft op een kinderlijk niveau steken en die flauwe slapstick van Scrat is in deze film al helemaal vervelend. Allesbehalve grappig. Daarbij overheerst de cheese ook veel meer. De mamoeten die op het einde terugkomen, de redding uit de grot, het happy clubje op het einde. Hoeveel Disney's en Pixars willen we ? Op zich allemaal kritiek die ook van toepassing is op deel 1, maar dan in mindere mate.

Helemaal storend wanneer we een tribal dansje en dat klote gierenlied krijgen. Erg goedkoop, vervelend en triest. Ook die possums met hun hippe maniertjes zijn beproefd en saai.

Enige wat rest is een bever in het begin van de film, die dam(n) zegt. Als dat het hoogtepunt is, weet je dat je een erg slecht vervolg voorgeschoteld krijgt. Familiefilm voor families waarvan de ouders omgekomen zijn in een auto ongeluk en de grootouders voor de kinderen moeten zorgen.

1.0*

Erg fijn.

Deed me wat aan Tokyo.sora denken, maar dan wat luchtiger en fleuriger. Het verhaal van enkele jonge vrouwen in Tokyo (ditmaal 2x2 met nog een tweetal extras) wiens leven elkaar zijdelings kruisen. En dat dan verpakt is een best frisse stijl, zonder daarbij aan diepgang te moeten inboeten.

Acteerprestaties zijn erg goed, audiovisueel is het zeer netjes afgewerkt en qua plotstructuur zit het ook wel goed. Er wordt wel wat heen en weer gesprongen, maar het is niet moeilijk te volgen en verhelderingen later in de veel voegen wat extras toe aan eerdere scenes. Chihara mag meer van dit soort films maken.

4.5* en een uitgebreide review

Goede film, maar ...

de regisseurs nemen veel te veel hooi op hun vork. Een eenvoudigere film was ongetwijfeld een betere film geweest. Enerzijds willen Fiala en Franz niet teveel direct uitleggen, maar ze willen wel wat duidelijk maken. Subtiel zit hen niet in de vingers en dus weet je eigenlijk na een minuut of tien de basistwist al. Heeft er misschien ook mee te maken dat het een letterlijke kopie is van geen al te kleine Zuid-Koreaanse film, maar de hints zijn gewoon té duidelijk, van in het begin al.

Het ligt er zo dik op dat ik me afvroeg of ook dat misschien opgezet spel was, maar net op dat moment gaan Fiala en Franz via een ander weggetje verwarring proberen zaaien. De moeder gaat zich ook érg vreemd gedragen - de foto met haar tweeling wordt ook nooit degelijk uitgelegd - en ook het standpunt van het broertje (met z'n dode broertje) begint plots logisch te klinken. Een hele hoop poespas die uiteindelijk nergens voor nodig is.

Want deze film gaat geen zieltjes winnen met z'n geweldige plot, daarvoor is het véél te gekunsteld. Qua sfeer zit het echter wel goed. Lekker kil geschoten, best freaky en ongemakkelijk en hoewel de horror nooit écht over het randje gaat is het grimmer genoeg om z'n effect niet te missen. Acteerwerk is ook naar behoren en dus had er een veel betere film ingezeten.

Vraag me nog steeds af wat de regisseurs nu eigenlijk voor ogen hadden, punt is dat het er niet bepaald vlot uitkomt. Jammer, want onder al het gekontwriemel zit een erg kil en grimmig horrortje. 't Is dat ik sfeer veel hoger aanschrijf dan plot, anders was m'n cijfer véél lager geweest.

3.5*

Mix van Zatoichi en Yojimbo.

Daar ligt meteen ook zo'n beetje de zwakte van de film. Het uitgangspunt is niet meteen het boeiendste. Dorpje dat belaagd wordt door een clan van outlaw samurai. Whee.

Toch wordt er wel wat interessants mee gedaan. Ayase's personage is boeiend genoeg en er zitten een aantal puike vechtscenes in. Al zal deze film wel voor velen hetzelfde probleem bevatten als Kitano's Zatoichi. Zwaardvechten is hit and win, miss and die, dus echt lange gevechten zitten ook hier niet in. Vind het zelf wel aangenaam om kijken. De gevechten hadden op zich wel iets beter gefilmd kunnen worden, sowieso kan ietsje meer slowo de lengte van een gevecht wel goed doen.

Verder redelijk standaard gebeuren, acteerwerk is wat overdramatisch, terwijl Riki Takeuchi net weer erg over the top gaat. Vloeit eigenlijk niet zo goed samen. Soundtrack vond ik wel erg knap, zorgde meestal voor de mooiste scenes uit de film.

Niet verkeerd dus, maar had een wat interessanter uitgangspunt verdiend, ook een wat spannendere uitwerking. Nu blijft het wel erg braaf. 3.5*

(Aan de score is in ieder geval wel weer te zien dat de film op foute downloadplaatsen is terecht gekomen.)

Beetje vreemd deze film van Shun Nakahara. Vooral omdat het eigenlijk een redelijk typisch Japans drama is.

Ken Nakahara eigenlijk vooral van Colorful, een knaldwaas weird ecchi reeksje, dan it episodes van 6 minuten werkelijk van het scherm spat. Droge, weirde en vooral perverse humor lekker experimenteel gepresenteerd.

Ichigo is zowat het tegenovergestelde. Een (te) braaf drama, dat wel weet te bekoren, maar buiten het einde nergens echt aangrijpend wordt. Het hoofdpersonage lijkt verdacht hard op Chiaki Kuriyama soms, maar doet het verder wel erg goed. Leuke rol ook, geinig om eens een kijkje te nemen in het hoofd van een mangaka. Ook het verhaaltje is aardig, maar liet plaats voor een veel betere uitwerking vond ik.

Enkele mooie ideeën die wat onderbenut werden. Zowel op visueel als op dramatisch gebied. Vooral het begin en het einde springen eruit. Het middendeel is iets te kaal, te weinig esthetisch.

Aardige film dus, die dankzij het begin maar vooral het mooie einde (meer van dat graag) op een stevige 3.5* uitkomt. Zeker niet perfect, en veel beter te vinden in het genre, maar wel aardig en mooi tijdverdrijf. Nu De'racine maar eens kijken. 3.5*

Oké.

Aangezien Vampire maar op zich laat wachten, mijn gebrek aan Iwai films maar opgevuld met deze docu. Ichikawa kende ik totdusver niet, maar z'n zoon kan best een filmpje schieten en het is toch één van Japans grootste regisseurs, dus benieuwd was ik wel.

Iwai kiest inderdaad voor een wat minder typische aanpak. Hulde daarvoor, het is in ieder geval geen doordeweeks saai docu geworden. Wel wat vermoeiender, door de vele korte cuts en het constante gebruik van tussentitels, maar dat heeft een rechtstreekse links met het werk van Ichikawa

Ondanks dat Iwai zich vaak lijkt te beperken tot steekwoordjes is de liefde van Iwai voor Ichikawa's werk proefbaar. Later wordt de link tussen beiden nog wat aangedikt. Op zich is het niet zoveel meer dan een chronologisch verloop van Ichikawa's leven en werk, opgeleukt met aparte scenes, toch vond ik het veel beter werken dan uitgesponnen herinneringen aan vroeger ten berde gebracht door talking heads. Iwai houdt Ichikawa mysterieus en bouwt er een legende rond zonder meligheid en wantrouwen.

Mijn voorkeur gaat nog steeds niet uit naar oude cinema dus ik mis een link met het bronmateriaal, maar de aanpak van Iwai is lovenswaardig. Mag hij nog een keertje doen met een onderwerp waar ik iets meer voeling mee heb.

2.0*

Oef.

Shindo's latere werk is toch echt van een regisseur wiens kaars langzaam aan het uitdoven was. Deze film voelde wel érg statisch en stoffig aan. Nu hoeft dat nog geen ramp te zijn voor een Japans drama, maar ook op andere gebieden scoort de film gewoon niet goed genoeg.

De opzet is érg toneelmatig, met een vaste setting waar bijna niet van afgeweken wordt, en een aantal personages die aan- en afgevoerd worden. Het camerawerk is daarbij 200% functioneel, de soundtrack lijkt ook compleet niks toe te voegen. Wie dus hoopt op een verstild maar stijlvol drama komt van een kale reis thuis.

De opzet is dan nog wel interessant, maar het overdreven drama en de overacting zorgen dat ook dat deel van de film lastig toegankelijk blijft. Zo resten er enkele dialogen die vooral de problematiek vertellen, eerder dan dat de film dat zelf doet. Eerste uur was nog wel door te komen, maar daarna begon het toch echt te slepen, zo'n maf gevechtje buiten tussendoor daar gelaten.

Geen al te beste film. Leuk zo'n regisseur die 98 is, maar enkel als het ook degelijke films oplevert.

2.0*

Wel dus, voor mensen als ik.

Gek genoeg kwam het verhaal me enigszins bekend voor, en dat terwijl ik het origineel nooit gezien heb. Misschien omdat het wat wegheeft van Twilight Samurai en After The Rain.

Wel een erg mooi begin en erg mooi einde. Ebizô Ichikawa is perfect in z'n rol, er hangt een aangename spanning en Miike weet alles uiterst stijlvol in beeld te brengen. Jammer genoeg verliest de film halverwege wat aan spankracht, vooral omdat het verhaaltje daar ook een te bekende wending neemt. Op zich niet al te erg, maar het duurt gewoon te lang.

Enige echte kritiekpunt, samen met het feit dat het allemaal iets te droog is voor Miike's doen. Hij redt zich ook best met dit soort films, maar ik zie hem toch veel liever andere, gekkere dingen maken. Dingen die echt hij alleen kan verzinnen. In deze remake is hij gewoon iets te vervangbaar, al benieuwt het mij wel wat het 3D effect aan deze film zou toegevoegd hebben. Heb tijdens het kijken eigenlijk niet echt iets typisch 3D gezien, maakt me toch wel benieuwd.

Sterk begin en einde, stijlvol gemaakt, alleen het middendeel sleept teveel om echt goed te zijn.

3.5*

Ach ja.

Beetje drama, beetje comedy. Met Coogan (vooral) en Rudd in de hoofdrollen krijg je twee geinige stereotypejes voorgeschoteld, jammer dat de film daar verder niet zo heel veel mee doet. Het is toch vooral braaf het lijntje tussen comedy en drama blijven bewandelen.

Het is verder ook echt wel een niemendalletje. Een braaf, net filmpje, waar echt zeer weinig opvallends over te vertellen valt. Het verveelt niet echt, sleept zich ook niet naar z'n eind, maar de kans is erg groot dat ik er morgen al helemaal niks meer van weet.

Wel een beetje irritant is het eindstatement tijdens de credits, met een hoop fotos van homopaartjes samen met hun kinderen. Heeft geen bal met deze film te maken, zal op basis van deze film ook absoluut niemand overtuigen en faalt als statement compleet. Ga dat soort dingen lekker op straat doen met een bordje in je hand, of maak er een betere film over zodat het niet zo expliciet meer hoeft.

Geen aftrek daarvoor, het maakt ook niet echt meer deel uit van de film en het zal vast wel goedbedoeld zijn, maar dat maakt het niet minder tenenkrommend natuurlijk.

2.0*

Best oké.

Al kan je er best niet al te veel van verwachten. Dit filmpje vooral gezien omdat Taguchi in de regisseursstoel zat. Hij doet het aardig, maar waar hij in films steeds z'n stempel kan drukken is dit filmpje redelijk doorsnee.

Dylan is wel een leuke vondst, daar teert de film dan ook wel op. Verder iets teveel een live action manga, zonder écht overdreven te zijn. Dat maakt het nogal vis noch vlees op sommige momenten.

Verder ook niet veel met rock, dus heel het bandjesgedoe en rockgevoel is ook compleet aan mij voorbij gegaan. Rest een aardig verhaaltje over iemand die los tegen de stroom toch probeert de muziek de maken die hij zelf goed vindt. Vermakelijk, maar daar blijft het ook echt wel bij.

3.0*

Matig.

Al is het voor een filmpje als dit ook niet zo héél makkelijk om nog positief op te vallen. Het is een typisch post-Scream thriller/horrortje, met andere woorden enkele verplichte en voorspelbare plot twists die de film uiteindelijk niet bijzonder veel beter maken.

En het is niet zozeer dat de plotwist zélf zo voorspelbaar is, maar wel dat hij komt én dat hij best vergezocht zal zijn. Weten dat je op het verkeerde been gezet wordt blijkt toch ook niet zo leuk te zijn. Als alternatief hoop je tegenwoordig misschien op wat meer ironische verrassingen (zoals bijvoorbeeld de aangereden vrouw die het als enige zou overleven), maar dat zat er nooit in.

Verder is ook de verdere invulling redelijk generiek. Visueel erg matig, de cast zit vol bekende kopjes van de tweede lijn, met geen enkele positieve uitschieter en de finale twist is echt te lame voor woorden. Gelukkig dat de uitgeregende locatie nog enige charme bezit en er hier en daar nog wel een spannende scene te ontwaren valt.

Het stelt gewoon allemaal niet zoveel voor. Kan me perfect inbeelden dat dit in 2003 nog best aardig was (al was de rek er toen toch ook wel al een beetje uit bij dit soort films), maar anno 2018 is er nog maar weinig dat echt aanspreekt.

2.5*

Matig.

Gordon heeft al bewezen beter te kunnen dan dit, het resultaat is echter een wat mindere Due Date. Opzet is gelijkaardig, twee mensen die elkaar niet kunnen uitstaan en uiteindelijk verplicht een lange road trip moeten ondergaan.

Jammer genoeg is Bateman geen geweldig komisch talent en probeert McCarthy iets teveel te compenseren, waardoor haar personage wat té overdreven overkomt. Het werkt dan ook nooit echt goed tussen de twee, waardoor ook het melige einde geen schijn van kan maakt.

Er zitten een paar grappige scenes in, maar ook dit is weer zo'n film die het moet hebben van bepaalde momenten, terwijl wat daartussen hangt nooit genoeg weet te overtuigen. En dan weet je als kijker al dat wanneer het laatste kwartier aanbreekt de koek op is en de film eigenlijk een kwartier te lang duurt.

2.0*

Ben ik nu echt de enige die het eerste deel van de film het beste vind ? Ben het eens met Wouter, wat er het meeste uitspringt bij deze film is de sounddesign. Een collectie van (dikwijls) onsamenhangende oorlogsgerelateerde samples (vliegtuigen, oude songs, bombardementen, ruis, ....), het stevige fluiten na de bombardementen, vermengd tot een soort van ambient soundtrack. Zeer boeiend allemaal, en op momenten zeer indringend. Ook de acteerprestatie van Florya, maar toch vooral Gaishun (wat een vreemde, onwerkelijke uitstraling) zijn het vermelden waard, en het eerste deel van de film staat bol van de prachtige scenes. Die bombardementen in het bos en die prachtige kadreringen van die hoofden, met priemende ogen zullen me lang bijblijven.

En dan komt plots een keerpunt, waar het sounddesign verwaarloosd wordt, Gaishun wordt achtergelaten (zag ik al -bevreesd- aankomen) en de film openbloeit naar een ruimere kijk (Florya staat steeds minder centraal). Het moment dat Florya Gaishun verlaat, kalft de film in en begint er een zeer vervelend en lawaaierig gedeelte. Jaja, oorlogsmisdaden, iedereen weet dat ze er waren, en iedereen heeft wel al films gezien waar ze aan de kaak gesteld werden. Feit is dat wanneer films naar massageweld grijpen, de punch er voor mij meestal snel uit gaat. Het moment dat de moedere van Florya hem een bijl geeft en de zusjes uit bed haalt vind ik onnoemelijk keer aangrijpender dan die stal mensen die afgebrand werd. Daarnaast krijgt de hele cinematografie ook teveel massaspektalfilm allures (je kent ze wel, type Braveheart, met die drukke lawaaierige veldslagen).

Toch zaten in dit gedeelte nog enkele mooie stukken, al kick ik dan blijkbaar niet zo op de natuur als de anderen. Wel de flares/schoten(bij de koe) en de flamethrowers. Op zeer surrealistische wijze in beeld gebracht. Zeer mooi. Het einde (na de schuur) is weer een stuk beter, en heeft weer meer weg van het begin (geluid, dat staren, Gaishun is er weer even). Jammer dat die beelden van de echte oorlog er nog even tussenmoesten. Beetje flauw en goedkoop.

Anyway, zeker een goeie film dit, al had ik liever meer van het eerste uur gezien, dat heel wat persoonlijker (en geslaagder) was. De film ontspoord halverwege en kan buiten enkele scenes zichzelf niet terug op het goede spoor krijgen. 3.5*

Vermakelijk gedrocht.

Bij momenten is het echt niet om aan te zien. Vreselijke acteurs (Rudolph en Crews beiden érg slecht) afgewisseld met een aantal lollige vertolkingen (Wilson en Shepard), geinige ideetjes en stompzinnige humor, het is een continue mix van foutheid die af en toe best komisch weet te zijn.

Vond het visueel nog wel aardig. Soms wat goedkoop, maar de look is best overtuigend voor een film die dat niet probeert te zijn. Setting en idee ook grappig genoeg, al duurt de film met z'n korte speelduur nog steeds iets te lang.

Zeker goed genoeg om een keertje te zien, te grinniken bij een aantal foute grappen en verder de lol er wel van in te zien. Maar een tweede keer hoeft ook weer niet.

2.5*