Opinions

Fijn.

Het blijft een no-budget project, dus een klein beetje speling is wel nodig om deze film vol te kunnen appreciëren. Anderzijds zijn er ook voldoende momenten waarbij het gebrek aan budget volledig onzichtbaar is. Dus een juiste verwachting vooraf is wel handig.

Sowieso is een sci-fi film lastiger dan een horror film wanneer het budget er niet is. Bij een horror film kan je nog veel verbergen, bij heen sci-fi film moet je af en toe wel uitpakken. Less is more is niet zo ingeburgerd in het genre.

Khvaleev gaat daar erg goed mee om, het enige echte zwakke punt vond ik het acteerwerk, dat een beetje all over the place is. Maar visueel zitten er erg gave dingen in. Soundtrack is ook sterk, al mag Khvaleev als electronic producer wel net iets verder gaan. Plot is ook boeiend genoeg en wordt netjes afgerond, al blijft er ook genoeg open staan.

Al bij al weer een stukje verrassende kwaliteit. Khvaleev is ondertussen alweer bezig aan z'n derde. Regisseur om in de gaten te houden.

4.0* en een uitgebreide review

Fijne film.

Qua genre meer drama dan scifi. Het scifi element zit hem vooral in de setting, maar dan is het nog allemaal erg lofi. Wie dus hoopt op een echt scifi of post-apocalyptische film kan deze maar beter gewoon overslaan, want die komt van een kale reis thuis.

Maar verder wel boeiend genoeg. Het eco-gebeuren is ook meer een achtergrond, de focus ligt hier op de personages en de setting, die laatste is vooral erg sfeervol en de personages worden mooi vormgegeven door de twee acteurs. Veel groter is de cast niet trouwens, ook zeker een pluspunt.

Het valt misschien wat tegen dat de personages deel uit lijken te maken van een veel spannendere en actievere wereld, maar we daar als kijker nooit wat van zien. Lijkt me verder een zeer bewuste keuze, want binnen een film als deze zou het ook gewoon vloeken met de sfeer die opgebouwd wordt.

Fijn scifi werkje.

3.5*

Oude Suzuki.

Ze liggen me niet. Sowieso is dit een zeer rustige film voor z'n doen. Weinig gekkigheid of stilering en een verhaaltje dat eigenlijk nooit echt weet te boeien. Wat rest is klassieke Japanse cinema, leuk voor de liefhebber, redelijk saai voor de rest.

Hier en daar komt Suzuki's oog voor kleur wel even bovendrijven, maar het zijn korte momentjes die deze film in z'n geheel niet kunnen opleuken. Visueel is het redelijk pover, ook qua soundtrack kon het niet echt bekoren.

Het verhaal liet met verder ook koud. De overacting in deze film staan het drama steevast in de weg, waardoor het allemaal veel geblaat en weinig wol is. Dan nog liever Suzuki's maffe 60s films, die ten minste nog proberen iets aparts te doen.

Gelukkig duurt het niet te lang en irriteert het ook nergens, maar da's zo'n beetje het beste wat ik er van kan maken.

1.5*

Aardige thriller.

Maar ook niet meer dan dat. Een filmpje dat alles netjes volgens de regels doet, daarin uiteindelijk ook best effectief is, maar uiteindelijk vergeet om zelfs iets unieks toe te voegen, waardoor het ook erg makkelijk is om de film meteen weer te vergeten.

Visueel oogt het netjes. Sfeervol in beeld gebracht, fijn belicht, maar zonder veel overdreven visuele bravoure. Soundtrack is wat onopvallend, net als het acteerwerk. Anderzijds ook geen slechte acteerprestaties, behalve misschien dan die vrouwelijke politieagente.

Gewoon een leuk tussendoortje dit. Spannend genoeg om de aandacht vast te houden, het duurt niet te lang en het loopt gewoon erg vlot. Het einde is misschien net wat te makkelijk, maar uiteindelijk is het vooral het gebrek aan eigen inbreng die ervoor zorgt dat de film geen hogere score krijgt.

3.0*

Magere Scorsese (alweer).

Toch wel ironisch, een film die zoveel tamtam maakt om het verjongen van z'n acteurs, maar compleet vergeet de rest een verjongingskuur te geven. Want de "grote drie" mogen er dan een stuk(je) jonger uitzien, de film zelf is duidelijk een relikwie uit het verleden. Nu is dat geen verrassing bij het werk van Scorsese, maar nét bij deze film valt het extra op.

Een uiterst trage vertelling binnen het mafia milieu, ook het onderwerp weet weinig nieuws te brengen binnen het oeuvre van Scorsese. Een teruggrijpen naar films als Goodfellas en Casino, maar dan met wat extra speelminuten er aan vastgeplakt. Geen idee waarom trouwens, geen seconde het gevoel gehad dat deze film 3.5 uur behoefde te duren.

Visueel is het vakwerk, maar echt saai vakwerk. De camera vliegt gestaag doorheen de scenes, maar doet nergens wat speciaals. De belichting is braaf, de soundtrack een collectie van oude nummertjes die zonder al te veel intentie onder de film geplakt zijn. Verder zijn het de oude ventjes die hun trucje nog een keer herhalen.

Allemaal erg leuk voor de fans, maar verder is dit eigenlijk gewoon een film die de rest van de wereld makkelijk kan skippen. Het toont vooral wat voor slappe schrijvers de meeste professionele critici zijn tegenwoordig, hoe je dit kan aanprijzen als één van de beste films van 2019 is mij een compleet raadsel. Dan zélfs nog liever Joker, hoewel ik die als film minder goed vond.

Ach ja, Scorsese. Ga gewoon op pensioen.

1.5*

Beetje wat ik ervan verwacht had.

Toch wel een beetje vreemd dat een Australische docu zich zo sterk richt op het Westen, en dan met name Amerika. Maar het is een beetje in lijn met het verhaal dat hier verteld wordt. Martial arts wordt superpopulair in Hong Kong, Amerika gaat ermee aan de haal omdat er véél geld mee te verdienen valt.

Er wordt redelijk weinig tijd genomen om alles naar behoren uit te werken, deze docu gaat dan ook in sneltreinvaart doorheen de geschiedenis van de martial arts. Men blijft wel stilstaan bij de bekendere figuren, maar de meeste liefhebbers van het genre zullen hier weinig nieuws te horen krijgen. Behalve dan misschien wat kleinere details, zoals het feit dat men de geluidseffecten live opnam bij de SB films, tijdens het schieten van de scenes. Redelijk hilarisch toch.

Er wordt ook met de nodige zin voor overdrijving gesproken over het genre, maar ook dat is des Amerikaans. Het is allemaal geweldig, zelfs het exploitation gedeelde wordt met veel zwier en voldoenig bovengehaald. Terwijl er toch ook wel een hoop aan te merken valt op het hele genre, dan aan elkaar hangt van het bandwerk en kopieergedrag.

Ach ja, beetje extra erkenning is wel leuk, ook de stukken die focussen op Hong Kong zijn aangenaam (want daar vind je over het algemeen toch niet zoveel over), maar verder is het vooral een introductiedocu geworden, die het niet altijd even nauw neemt met de realiteit.

2.5*

Edit: trouwens ... overdubbing van Chinese interviewees en gedubde versies van films? Redelijk triest.

Ik vraag me vooral af wie zo'n Brad Bird nu is. En wat hij eigenlijk wil doen ? Zit hij te wachten om eens een volwassen film te maken maar mag hij niet ? Of voelt hij zich lekker in dit kindergedoe met hier en daar een wat volwassen insteek te geven ?

Grootste flaw in deze film is het gebrek aan balans tussen kinderprul (dat ventje, die FBI agent, hoe vreselijk), leuk avonturenfilmpje (onze robot) en leuke, volwassen en droge humor (die scrapyard kerel).

Dat vervelend moraaltje irriteert. Bijlange niet genoeg doorgedreven om als persiflage door het leven te gaan, en heeft teveel weg als een soccermom compromis. Wel duimen omhoog voor de erg mooie (en redelijk talrijke toch - hoe iemand kan denken dat de Giant handgeanimeerd zou zijn ontgaat mij) computeranimatie. Effectief en mooi. De verdere tekenstijl ligt iets te dicht tegen serie animatie kwaliteit. Had meer detail verdient.

Op zich mooi filmpje, met erbarmelijke score (hoe generiek kan je een soundtrack maken, nogal slechte dubbing, irritant kinderlijk verhaaltje waar de volwassen insteken het geheel nog half weten te redden. 2.5*. Hier had echt zoveel meer ingezeten.

Redelijk verrassend.

Vond het slim om de film (veel) meer humor te geven dan de andere comicbook verfilmingen. Met dialogen als "push the main override button" (oid) heb je ook niet veel keus, al lijkt dat toch voor velen geen probleem.

Downey doet het erg leuk, ook geschikt voor een rol als deze. Bridges is bijna onherkenbaar en vult de bad guy rol perfect in. Rest van de cast is aardig maar wat onopvallend.

Aanloop van de film is een beetje te lang, ben verder absoluut geen fan van het design van de pakjes (eerste pak is ouderwets saai, nieuwe pak is zo gay als de pest) maar de actiescenes zien er gelukkig wel aardig uit. Soms leuk en indrukwekkend, soms wel een beetje goedkoop ogend. Zeker met twee van die zware pakken zat de zwaartekracht niet altijd even goed.

Uiteindelijk is het de humor die de film redt, en een aantal actiescenes die wel enterainen. Verder iets te saai fluff die nooit echt mijn volle interesse kan trekken.

2.5*

Edit: muziek was wel weer vanouds kut.

Zeer vlot.

Heb normaal een hekel aan die Marvel superhelden, komt vooral omdat de meeste van die films zo serieus willen overkomen.

Downey redt de film ook echt. Geweldig geschikt voor deze rol en hij slaat dan ook met verve. Aantal zowaar grappige oneliners, leuke bijrolletjes en ondanks z'n lengte verveelt de film niet.

Ook leuk de suits. Niet meteen geniale ontwerpen, maar met het einde, in een Japans tuintje met Gundam-achtige drones maakt Favreau toch een aardig buiginkje naar Japanse mechastyling.

Vond de scene op het circuit het indrukwekkendst. De CG vs CG battles zijn wat minder, ook het martial arts uitstapje van Johansson hadden ze er beter uit kunnen laten (of een betere choreograaf aannemen, of betere editor, of betere stunt-vrouw).

Verder gewoon aardig vermaak. Lekker vlot, lekker snel, veel rolletjes met vette knipoog en geen tijd om in slaap te sukkelen.

Minder spidermannetjes en batmannetjes, meer van dit soort helden aub.

3.0*

Beste van de 3.

Favreau heeft een goede basis gelegd met de eerste twee delen, Black maakt het af. Al moet gezegd, deze reeks blijft toch vooral het werk van Downey. Zijn rol als Stark is perfect, delivery, timing en presence zijn hem echt op het lijf geschreven.

Het is dan ook niet erg dat deze film wat meer rond Stark dan Iron Man draait. Sowieso ben ik geen groots Marvel/superhelden liefhebber, vond de extra screentime voor Stark daarom ook wel fijn. Humor zat ook echt goed trouwens. Zelfs de scenes met het kleine jongetje kunnen ermee door, vooral die afsluiter was subliem. Ook oké de one-liners, kan je nagaan. Scherp en met veel overtuiging gebracht (could be the title of my memoires vond ik de beste).

Verder zit Kingsley goed in z'n rol. Had wel wat moeite met z'n personage ... een Amerikaan (Brit in de film) die er uitziet als een Moslim maar zich wel The Mandarin noemt? Hmmm ... vraag me ook af wat de extra scenes in de Chinese versie opgeleverd hebben, rare keuze maar zo gaat dat tegenwoordig blijkbaar.

Pearce is een wat matige bad guy, het verhaaltje wat mager en de film is iets te lang, maar dit blijft veruit de meest vermakelijke Marvel reeks en als ik het goed heb bijgehouden ook dé beste Marvel verfilming die ik al gezien heb.

3.5*

Vermakelijk.

Lekker onzinnig plotje, waarmee iets meer gepresteerd werd dan ik oorspronkelijk had gedacht. Leek me meer iets voor The Asylum, gelukkig blijft de film ver weg van dat niveau. Anderzijds hangt het wel ergens tussen willen en kunnen in. Vuorensola grijpt iets te hoog, wil iets teveel en komt uiteindelijk iets tekort.

Vooral de effecten op het eind zijn niet echt toereikend. Op zich geen ramp als een regisseur zich een beetje inhoudt of écht compleet over the top gaat, maar dat doet deze film ook weer niet. Het uitgangspunt is leuk, maar daarnaast kleurt het nog wel aardig binnen de lijntjes.

Acteurs zijn matig, de humor af en toe wat flauw, maar de setting en de schwung waarmee alles in beeld wordt gebracht is toch lovenswaardig. Hopelijk komt Vuorensola binnenkort met iets nieuws, want adhv deze film verdient hij zeker een tweede (derde) poging.

3.0*

Matig kankerdrama.

10 jaar geleden kwam er ineens een Japanse stormloop van (romantische) dramas van fatale afloop. Toen een beetje geoverdosed op dat soort films. Om dan nu nog een Amerikaanse variant voorgeschoteld te krijgen, ik zat er eerlijk gezegd niet zo op te wachten.

Vreemd vooral de wat gekke combinatie met de humor, vooral dan het type humor. Het is niet zozeer luchtigheid of een wat grappige insteek, maar daadwerkelijk komische personages en expliciete grappen alsof het een échte comedy betreft. Het zijn veelal korte momenten, waarna snel weer overgeschakeld wordt op het drama. Enerzijds past het niet zo, anderzijds was het wel een welgekomen afleiding, maar dan eerder omdat de hoofdmoot van de film niet echt wist te overtuigen.

Acteerwerk is niet slecht, maar de twee dragen de film ook niet echt. Verloop is verder ook erg voorspelbaar, maar daar heeft de film zelf niet zoveel problemen mee. Groter probleem is dat het op dramatisch vlak weinig geloofwaardig overkomt, terwijl het als comedy véél te beperkt is. De mix werkt de film dan ook meer tegen dan dat het wat bijdraagt.

2.0*

Blijft ijzersterk.

Eén brok emotie deze film. Elke scene past perfect binnen het concept en het concept staat als een huis.

Visueel perfect uitgevoerd. Het manische begin, de warrige tussenscenes en de verstilde verkrachtingsscene. Ook de muziek van Bangalter is subliem en versterkt de beelden perfect. Elke scene is eigenlijk een hoogtepunt zonder zwakke momenten.

Cassel en Bellucci zijn ook al perfect, doen het erg natural wat het realisme alleen maar vergroot. Eigenlijk is dit Noé's meesterwerk, het is bijna jammer dat hij zichzelf nog overtroffen heeft met Enter The Void. Geen "leuke'" film maar wel eentje die je moet gezien hebben.

5.0* en een uitgebreide review

Stoffig.

Je hebt van die mannetjes, neem een Suzuki, die eigenlijk alleen maar gekker geworden zijn met de jaren. Voor wie leeftijd eigenlijk geen belang had. En dan heb je andere regisseurs bij wie je elke 10 jaar een schil versheid voelt opdrogen.

Geen idee of Shindo bij die laatste categorie hoort, daarvoor heb ik te weinig films van hem gezien, maar deze is in ieder geval duidelijk van de hand van een opgedroogd iemand. Met alle respect natuurlijk, voor een regisseur die toen 96 was, al kan je je afvragen wat de meerwaarde is van dit soort films.

Veel meer dan de titel heeft de film niet te bieden. Een relaas van een leraar en zijn 3 studenten. In het begin allemaal best te behappen. Typisch rustig tempo, zonnige en aangename omgeving, een film die veel rust uitstraalt. De tijdsprongen doen de film niet zoveel goed, want echt naar een punt toewerken doet Shindo niet, waardoor het telkens weer wat krabbelen is bij elke sprong.

De film gaat finaal de dieperik in wanneer de leraar een hartinfarct krijgt en er een hersenletsel aan overhoudt. Sorry, maar een uur lang dat constante gelal (want spreken kan hij amper nog) is niet om te zien bij een film als deze. Zijn personage wordt een smet op de sfeer van de film, wat erg is gezien het drama dat eigenlijk uit deze gebeurtenis zou moeten voortvloeien.

Verder wat saaie regie, veel ouderwetse liedjes en overdreven acteerwerk. Het is enkel aan de kleurtjes dat je deze film in 2000+ kan plaatsen, de rest heeft geen bestaansreden meer in deze tijd.

Eerste uur is nog te doen vanwege het warme, lamme sfeertje, tweede uur wordt hoe langer hoe meer een martelgang. Zal nog wel eens een oude film van Shindo opzoeken, raar maar waar liggen die me blijkbaar toch net iets beter.

2.0*

Edit: oh, en Suzuki ftw!

3 paginas geile praat over Scarlett's borsten en dan niemand die zich afvraagt waar ze gebleven zijn ? Ik heb ze in ieder geval niet gezien, en op dat gebied is ze nochthans best begaafd .

Wat opviel was de mooie belichting, en het prachtig vormgegeven eerste uur. Zo'n tafel met constant veranderende patronen zegt mij wel wat. Jammer dat Bay qua pacing en editing redelijk stroef overkomt. Doe het snel of doe het traag, maar aan dit tempo heb ik niks. Te snel om lekker bij weg te zakken en weg te dromen in de shots. De traag om enige deftige ritmiek te ontwikkelen. Hollywood actie fodder maw. Verder is het verhaal basic, maar aardig genoeg om volgen. Tel daarbij op een erg coole actiescene (die met de truck en de crashes) en je hebt een best vermakelijke actiefilm.

Kleine 3.5*, maar dat laatste half uur ? Waarom ? De film is afgelopen en dan moet die vent nog helemaal terug om z'n medeclones te redden Echt een half uur te lang, erg saai en nodeloos. We maken er dus maar een kleine 3* van. Wel vermaakt, zeker wat leuke dingen gezien, maar niet de film waarin het allemaal feilloos werkt.

Bo Huang nu ook achter de camera.

Eén van China's grootste komieken, al kan ik niet echt zeggen dat ik een geweldige fan ben. Zijn stijl is een beetje te druk en luidruchtig, net als de films waarin hij meestal opdraaft. Een aardig budget weet meestal nog wel wat te redden, maar daar blijft het vaak ook bij.

Zoals deze. Samen met Baoqiang Wang, nog zo'n atypische Chinese komiek. Het verhaaltje is best maf, met een meteoriet die op Aarde terecht komt, een enorme vloedgolf en een groep mensen op bedrijfsuitstap die zo op een onbewoond eiland terechtkomen, denkendd dat ze de enige overlevenden op Aarde zijn.

De CG in het begin is best brak, eens op het eiland wordt het beter (maar dan heb je ook met meer realistische situaties te maken. Visueel ziet de film er verder wel netjes uit en als avonturenfilm is het niet eens zo slecht. De komische noten zijn alleen wat minder.

Duurt nogal lang voor wat het is, maar op zich is het een best originele mengeling van ideeën. Geen grootse film, maar voor een keertje best vermakelijk.

3.0*

Heerlijk.

Mooie mix tussen Anderson's typische stijl en een hoop Japanes invloeden. Uiteraard is er een hoop gezemel uit Amerikaanse hoek over cultural appropriation, het enige wat je daarmee kan doen tegenwoordig is gewoon negeren. Als mensen willen zeiken moeten ze dat vooral doen, maar dit is niet bepaalde een Last Samurai of Memoires of a Geisha.

Het is wél een geweldige stop-motion film, met een geniale cast, Anderson's magische oog voor detail en een voldoende budget om er iets speciaals van te maken. Het verhaaltje is redelijk simpel, da's misschien het enige, maar daar kan ik me bij een film als deze absoluut niet druk om maken.

Anderson lijkt met elke film nog beter te worden. Op papier leek de mix tussen Anderson en Japan niet echt te gaan werken, maar het resultaat spreekt dat volmondig tegen. Amerika heeft meer van dit soort regisseurs nodig, niet minder.

4.5* en een uitgebreide review

Wel oké.

Ondanks dat de film een parodie poogt te zijn op de standaard romcom, is het daar misschien net wat te braaf en veilig voor. De humor had zeker wat scherper gemogen, het verhaaltje zit net wat te makkelijk in elkaar en het einde laat zich wat te makkelijk raden. Uiteindelijk is het maar een gewone romcom, maar dan een stuk zelfbewuster.

Gelukkig maakt Wilson veel goed. Het is een wat opgepoetste versie van de rollen die ze normaal speelt, maar dat hoort uiteraard ook bij het uitgangspunt. Verder een leuke actrice met voldoende komische baggage, zonder haar had er makkelijk een hele ster afgekund.

Film ziet er visueel netjes uit, er zitten een paar memorabele scenes in en over het algemeen zakt het nergens in. Het is gelukkig ook geen al te lange film, het is allemaal net voldoende om het netjes boven het gemiddelde uit te tillen. Zeker geen geniale film, maar zeker vermakelijk genoeg om een keer gezien te hebben.

3.0*

Valt wel mee.

Het verhaal is te dom voor woorden uiteraard. Killer cows, het is weer eens wat anders, maar nu niet meteen geniaal.

De film is niet meteen spannend of echt goor, maar eerder smerig. Veel vuiligheid en leuk gedesignde dingen. Gelukkig niet te lang, al vervalt de film wel iets te snel in gewone clichés. Deed me in z'n geheel wat denken aan The Thing, maar dan zonder Russell en maw een stuk beter.

Aardig tussendoortje maar uiteindelijk geen film om voor naar de bios te lopen. De titel slaat verder ook nergens op.

Klein 3.5*je, smerig maar een beetje doordeweeks bij momenten.

Njah.

Ben het met de meerderheid eens dat het einde stom is. Die crappy stop-motion hooiwagen ziet er echt niet uit.

Alleen vind ik de rest van de film op hetzelfde niveau. Die clown is stom, allesbehalve eng en heeft enkel een vermakelijk stemmetje. Enige wat hij doet is een beetje rondlummelen en random z'n tandjes tonen. Het helpt ook niet dat alle enge scenes voorzien zijn van rampzalige sfx. Het pratend skelet, de weerwolf, It in de douche. Ik moest denken aan scenes uit Weird Science, die er met wat geluk nog beter uitzagen.

Film wordt ook niet geholpen door de alles behalve goed acterende cast. De kindjes zijn irritant en doen het erg slecht, de volwassenen lopen rond met dollartekens in hun ogen. En dan lijkt er nog eens geopteerd te zijn voor het dubbel aan filmmateriaal in plaats van een goeie art director en cinematograaf in te huren.

Een lange aflevering van een ondermaatse TVserie, meer vond ik het niet. Jammer, want in m'n herinner is het boek best fijn. De film doet het zeker geen eer aan.

0.5*

Erg fijn. En broodnodig.

De oude miniserie ooit wel eens gezien, da's echt redelijk brak TV werk. Je moet als jeugdige kijker al enorm fan geweest zijn om daar met veel liefde over te spreken. Met Curry dan als klein lichtpuntje, maar hij werd niet bepaald geholpen door de serie rondom hem. Het boek trouwens ook ooit gelezen, daar heb ik betere herinneringen aan, al is dat echt wel 20 jaar geleden denk ik.

Van de hele marketing rond deze nieuwe film zo weinig mogelijk meegekregen, al was de nieuwe Pennywise niet te ontwijken op Facebook. Maar trailers en dergelijke gewoon aan me voorbij laten gaan. Toch met enige interesse de film ingestapt, aangezien de crew niet van de minste is én de algemene teneur toch meer dan positief was, niet evident voor een horror remake.

Muschietti maakt het ook echt wel waar. Met Mama liet hij al zien dat hij best wat in z'n mars had, deze film was allicht nog een stuk trickier om tot een goed einde te brengen, al is m'n waardering dan wel dezelfde. Hij slaagt er in ieder geval goed in om de sfeer van King's boeken naar het scherm te vertalen én om het goedkope B-film gevoel volledig te vermijden. Toch een kleine zeldzaamheid als het over King verfilmingen gaat.

Het jonge clubje kinderen doet het best goed, ook de sfeerzetting is meer naar behoren. Het mag dan wel weer de jaren '80 zijn, er wordt beduidend minder mee gedweept dan soortgelijke films tegenwoordig doen. Ster van de film is uiteraard Bill Skarsgård, die een lekker twisted versie van Pennywise neerzet, een meer dan waardige, creepy update van Curry's versie.

Horrormomenten zijn niet superorigineel maar wel goed uitgevoerd. De gore is voldoende aanwezig, de sfeer is zeker creepy genoeg en eens in de riolen komt er net dat tikkeltje fantasy bij wat typische King sfeertje wat extra in de verf zet. Maar ook de meeste mensen in Derry zelf hebben zo hun duistere geheimpjes, vooral de vader van Beverly is een serieuze creep.

Film duurt misschien net iets te lang, met een dipje tussen het eerste en tweede huisbezoek in het tweede deel. Ook leek mij de optie om de kinderen te laten weggaan qua impact wat interessanter dan het groepje kiddos dat Pennywise uiteindelijk de baas kan, maar dat de film daar braaf het boek volgt is eigenlijk geen kritiekpunt.

Muschietti verdient alle lof, want een film als deze in een nieuw jasje steken is geen makkelijke taak. Hij slaagt daar gewoon perfect in, laat deel 2 maar komen.

3.5*

Edit: oh, een geen linkje want een halfje te weinig voor een uitgebreide review.

Iets minder.

Omdat het vooral érg veel meer van hetzelfde is. Het is een film van een regisseur die na het succes van de eerste film wat té zelfzeker is geworden en daardoor niet meer zo kritisch naar het resultaat heeft kunnen kijken. Althans, zo voelde het aan tijdens het kijken.

De eerste film was eigenlijk al net wat te lang, deze kwakt daar nog een half uur bovenop. Voor een horrorfilm is dat eigenlijk niet aangewezen. Het helpt ook niet dat de volwassen acteurs het minder doen dan het clubje jeugd van de eerste film. Het voelt wat minder ongedwongen aan.

Wat meer humor, die vaak wat in de weg zit. Veel meer it-gedaantes, die allemaal een beetje hetzelfde effect hebben. Pennywise die toch steeds hetzelfde trucje mag uithalen. Maar vooral de personages die eigenlijk allemaal hetzelfde moeten meemaken (maar dan gepersonaliseerd), waardoor de film vaak nogal herhalend is.

Slecht is het allemaal niet, met wat knipweg had het makkelijk even goed als de eerste kunnen zijn vermoed ik, al hoor ik net dat er een mastercut van 6 uur komt, dus Muschietti lijkt het duidelijk anders te zien. Als update van de oude TV-serie is het meer dan geslaagd, maar als sequel had het beter gemoeten. En beide films na elkaar kijken is ook echt teveel van het goede.

3.0*

Goed, maar niet zonder foutjes.

Had er vooraf niks over gelezen en dat bleek maar goed ook. Dit is zo'n film die maar met kleine beetje z'n setting prijsgeeft. Daar hou ik op zich wel van, alleen vond ik het redelijk onbegrijpelijk dat Shults kiest voor een klassieke zombie setting met ondertussen uitgekauwde Walking Dead insteek. Zelfs met het kleine beetje info die je in de eerste scenes krijgt heb je een "oh, zal het dat zijn" gevoel dat de film verder niet meer probeert te ontkrachten. Dan win je wat mij betreft niet zoveel met een opzet als deze.

Wie in your face horror verwacht blijft dan ook op z'n honger zitten. Zelfs wie "it" in "the night" verwacht hoeft op niet teveel te hopen, de film richt zich vooral op de onderlinge relatie tussen de personen in het huis. Een tendens die ondertussen wat over z'n top heen is en wat mij betreft ook snel mag uitsterven.

Beetje jammer, want Shults is verder wel bekwaam in het opbouwen van sfeer. Met een sterke soundtrack, een stel goede acteurs en nét genoeg pacing drijft hij de spanning regelmatig op. Veel payoff is er niet, maar dat maakt dat de sfeer halverwege toch wel serieus drukkend is. Ook het bruuske einde past in dat plaatje, al kon de film zelf me niet genoeg engageren om het einde volledig te laten renderen.

Op zich geen verkeerde horror film, maar de ideeën die als dwars aangewend worden zijn niet meer zo origineel en een aantal keuzes van Shults draaien niet al te best uit. Maar voor een keertje wel leuk, zeker als je er blind ingaat.

3.5*

Oké.

Mitchell gaat graven in de 80s. Deze It Follows is er dan ook eentje voor de liefhebbers van Craven en Carpenter, al moeten ze er wel tegenkunnen dat Mitchell het op zijn manier moderniseert. Want een gewone ode is dit niet.

Qua plot krijgen we een mysterieus gebeuren met regeltjes (ala Candyman of Elm Street). Het enige waar Mitchell zich niet druk om maakt is één of andere verklaring, los van de basisregels biedt de film weinig houvast. De suburbs komen zo uit Carpenter's Halloween gerold, de lichtelijk tijdloze jeugd lijkt dan weer niet zo goed te weten in welke tijd ze leven.

Visueel is het een beetje saai. Effecten zijn schaars maar overtuigen niet helemaal, net zoals een paar expliciete scares trouwens, die beter uit de film waren gelaten. Qua sfeer wordt dat allemaal terug rechtgezet met een geweldige soundtrack. Denk weer Carpenter's Halloween, maar moderner qua geluid, met énorm veel brom en kraak. Best luid ook. Kon het wel hebben, zeker aangezien de soundtrack vaak maar een verplicht nummertje is.

Einde is erg abrupt (we hadden hetzelfde als Metalfist voor trouwens, dacht eerst dat er wat mis was gegaan), komt wel op een moment dat ik het hele gegeven een beetje aan het beuraken was, dus in dat opzicht wel oké, maar het laat de film ook wel een beetje doods achter. De climax bij het zwembad is wat povertjes, had toch op meer gehoopt (zeker na de eerste scene).

Mitchell focust zich echt op de kern, waardoor je best wat voor lief moet nemen. Gelukkig drukt hij het sfeertje zo hard door dat dat geen enkel probleem is. Vond het achteraf alleen wat makjes qua horror. Allemaal leuk en aardig, die populaire 80s throwbacks, maar er mag toch net wat meer pit inzitten vind ik.

Niet verkeerd dus, maar alle hosanna is wat mij betreft overdreven. Al had ik dat enigszins ingecalculeerd na de hype rond Babadook vorig jaar. Hoog tijd dat er weer eens iemand opstaat die het horrorgenre overhoop gooit.

3.5*

Redelijk vlot.

De scenes tussen Sinatra en Durante zorgen ervoor dat het verhaal niet echt gemist wordt. Het is eigenlijk vooral Durante die deze film draaglijk maakt, best een grappige acteur die dankzij nogal plastische gelaatsuitdrukkingen en een lollig accent aardig wat schwung in de scenes weet te brengen.

Lawford en Grayson zijn erg stijfjes, die laatste staat sowieso niet echt op m'n favorietenlijstje door haar vreselijke manier van zingen. Moet ook elke film weer gedemonstreerd worden, wat ook hier weer leidt tot een overbodige (lange) scene op het einde van de film. Pure vulling.

Verder redelijk typisch werk. Wat luchtige romances, montere en opgewekte personages die het volgens het verhaal niet zo makkelijk hebben, muzikale intermezzos en een verfrissend tekort aan dramatische wendingen. In z'n genre helemaal zo slecht nog niet, vreemd dat deze film dan zo weinig bekeken is.

1.5*

Screwball comedy dus. Weer wat bijgeleerd.

Zoals steeds vond ik het niet grappig. Gable doet het zelfs nog slechter dan Stewart wat mij betreft. Enorm stijve smirk-dialogen die muffig, ouderwets en alles behalve scherp overkomen. Tel daarbij de hele "kijk-mij-eens-scherp-uit-de-hoek-komen" houding bij en je mag het hele komische aspect al gewoon vergeten.

Blijkt dat er in het eerste deel van de film best nog wat aardigs aan de gang is tussen Gable en Colbert, zo zijn de eerste 45 minuten dan ook nog redelijk vlot te volgen.

Daarna komt er weer zo'n enorm vervelend dramatisch verhaallijntje in de film (waarbij beiden denken dat de ander hem/haar verlaten heeft) en is de rek er compleet uit. De laatste 45 minuten zijn amper uit te zitten en compleet irritant qua verloop. Gelukkig dat af en toe papa Andrews nog even komt kijken, het enige sympathieke personage in de hele film.

Ook toen al diezelfde cliché formule (en ik kan moeilijk geloven dat Capra die uitgevonden heeft - staat verder ook los van wat men dan een screwball comedy noemt), ook toen al even vervelend en ontneemt alle vlotheid en fun uit een film als deze. Voor zover die er dan al inzat, wat het komische gedeelte was dus ook al niks.

Beetje atypische Capra in vergelijking met wat hem echt bekend heeft gemaakt, inderdaad meer een voorloper van WIlder's films. Weet ik meteen wie de echte schuldige is.

(visueel ook erg slordig trouwens, deze film)

1*

Blijheid alom.

Een wat vrolijkere versie van Mr Smith Goes to Washington inderdaad. Niet zo heel moeilijk als je James Stewart vervangt door Lemmon en Day, da's meteen een hoop blije drukte in de plaats van de harkerige Stewart.

Veel beter maakt dat de film in eerste instantie niet. Het is een simpel moraaltje dat door middel van een eenvoudig verhaaltje afgeraffeld wordt. Op veel verrassing of enige spanning hoef je dus niet te rekenen, zelfs de bad guy laat het na 90 minuten afweten en maakt een complete u-turn in 5 minuutjes tijd. Alles voor het goede einde.

Doorsnee klassieke feelgood dus, ware het niet dat er één hilarische conversatie op een razende trein inzit. Een hoop geroep en gebrul over en weer, alsof enige klankmix compleet onmogelijk was. Erg grappige scene, met Lemmon die een huwelijksaanzoek ondergaat terwijl hij een trein rijdende probeert te houden.

1.5*

Capri.

Maar de titel is op zich niet verkeerd, want het start inderdaad in Napels, Maar al snel verplaatst de film zich naar Capri, waar de rest zich afspeelt. Een niemendalletje, deze It Started in Naples, maar aangezien we vorige week zelf nog op Capri rondliepen geen onlogische keuze om een keertje te zien. Ter plaatse is men best fier op deze film, in Anacapri vind je langs de straat nog verwijzingen naar deze.

Gable zit op zich best goed in z'n rol, Loren kan ik niet zo goed uitstaan. Al is dit nog maar de enige film die ik van haar gezien heb denk ik, maar ze heeft gewoon een erg vervelende uistraling. Het kindje balanceert tussen wel grappig en irritant, vooral het Italiaanse gekwebbel (iets wat je in Italië vreemd genoeg niet echt hoort) is vervelend.

Verhaaltje zelf stelt weinig voor, deze film moet het vooral hebben van het sfeertje in Capri. Eiland is nog best herkenbaar ook, al verzuipt het er tegenwoordig dan van de toeristen. 't Is er in ieder geval mooi en dat straalt na een tijd ook wel af op de film. 't Is dat zonnige sfeertje (+ wat herkenningspunten) die deze nog best draaglijk maakte, maar veel stelt het verder niet voor.

1.5*

Eén van de betere Muppet films.

Gaat natuurlijk volledig aan de haal met het verhaaltje van It's A Wonderful Life, maar doet dat best aardig. Ook wel een aantal leuke verwijzingen naar andere films, maar het kerstverhaal staat uiteraard centraal. Verder niet de eerste films waar de Muppets in geldproblemen komen, vraag me wel af waarom dat zo'n geliefd Muppet thema is.

Kon best lachen met de rollen van Arquette, ook Macy en Goldberg zijn goed te pruimen. Cusack vond ik minder goed geslaagd, doet iets teveel haar best. Wat cameos betreft blijven de Muppets wel erg sterk op de Amerikaanse markt gericht, herkende er links en rechts wel eentje maar niet echt enorme internationale sterren.

Humor is best leuk, filmpje is vlot, de wat bruuske scheiding tussen het eerste en tweede deel stoort niet en hoewel ook best lang voor een Muppet film verveelt het niet. Al bij al een leuke film dus.

3.0*

Da's anders erg makkelijk. Stewart speelt het klaar om twee keer in twee weken een compleet irritant personage neer te zetten. Een mopperaar om niks is het.

Al vind ik dat hij bij deze film ook als acteur compleet zijn boekje te buiten gaan. De eindscene (alles na de engel) is werkelijk tenenkrommend slecht geacteerd. Verder ben ik ook helemaal niet gecharmeerd van hem. De spitsvondige dialoog wordt vaak met de meeste houterigheid ten tonele (pun intended) gebracht.

Verder kon de film me echt nergens boeien. Het eerste anderhalf uur is een verkort rise en fall verhaaltje tussen goed en kwaad, daarna volgt er een onterend stukje sentimenteel gedoe. De blik op de George-loze wereld was eenzijdig en gefabriceerd.

Het hoort allemaal feel-good te zijn, ja ja, maar als de hoofdpersoon een lastig mannetje eerste klas is werkt dat nu eenmaal niet goed. Integendeel. Dit is al de tweede keer dat ik loop te juichen voor de ondergang van Stewart, het einde is dus weer een bittere pil (de zang doet er nog een aardig versuikerd lekstokje bovenop).

Positief na twee Stewart films ? De tweede keer in een twee weken dat ik eindelijk een Simpsons parodie weet te plaatsen. Yay.

0.5*, irritant, langdradig en onsmakelijk stroperig.