Opinions

Gave film.

Winans heeft iets te weinig budget om alle gaatjes te vullen, maar visueel is er genoeg moois, sterk uitgewerkt en bekwaam uitgevoerd.

Het is vooral vooral Winans' wereld die overtuigt. Erg uitgebreid en origineel. Verhaaltje zelf is niet uiterst origineel en het acteerwerk is niet 100% stabiel, maar dat zijn kleine probleempjes die makkelijk wegvallen in het totaalbeeldje.

De film biedt veel meer dan iemand van Winans had mogen verwachten. Erg gaaf!

4.0* en een uitgebreide review

Iets minder.

10 jaar later is het vooral lastig om voorbij de brakke DV kwaliteit te kijken. Het is toch allemaal wel érg korrelig, contrastloos en gebaad in vreselijke belichting. Dat Lynch dan nog eens z'n camera in iedereen's gezicht duwt én niet beschikt over de beste editing techniek helpt ook niet echt.

Jammer want verder weer gewoon een heerlijk mysterieus werkje. Lynch haalt gelukkig nog veel sfeer uit de soundtrack en waar Mulholland eigenlijk enkel het plot doorheenhusselde gooit Lynch in Inland Empire halverwege gewoon de hele film omver. Er zit genoeg in voor de verstokte puzzelaars, maar wie gewoon een fijn mysterieus filmpje wil komt ook aan z'n trekken.

Acteerwerk vond ik verder ook matig, al weet ik niet hoe sterk Lynch's camerawerk daarvoor verantwoordelijk is. Gewoon érg jammer dat het DV gebeuren deze film wat in de weg staat. 10 jaar geleden was het nog fris en makkelijker te vergeven, ondertussen liggen mijn verwachtingen gewoon wat hoger.

4.0* en een uitgebreide review

Amateurwerk.

't is dat je tegenwoordig met een effectje links en een filtertje rechts nog wel voor elkaar krijgt, maar verder is dit puur amateurwerk. Dat valt dan nog het meest af te zien aan het acteerwerk van Marty Lindsey, wat een bedroevend slecht acteer is dat.

De rest van de cast is ook niet veel soeps maar weet zich ten minste nog een klein beetje staande te houden. Verhaaltje boeit niet echt, vooral niet omdat we weer getrakteerd worden op een zeer lang en uitgebreid "niemand gelooft mij" stuk. Al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat het daarna ook niet opmerkelijk beter is ofzo.

Film mist vooral impact, direct terug te leiden naar povere regie en een wel willen maar niet kunnen afwerking. Snel vergeten deze film, aan niemand aan te raden behalve dan de echte horror die-hard die alles wil gezien hebben.

1.0*

West gaat erop vooruit.

Weg zijn de 80s ( ), op basis van het vreselijk lelijke site design maar de toch ietwat recentere computer zijn we ondertussen ergens aanbeland mid-00's? Al zal het zich nog wel iets later afspelen, zeer vreemd die verwijzing naar een internet-schrik-hype. Heb het altijd al wat gek gevonden om tv programmas met internet filmpjes te zien komen, om dit nu ook in films te doen ...

In ieder geval, het eerste half uur is perfecte kolder. Wat lamme rondhangende personages die zorgen voor bijna-stoner humor. Paxton doet het in die rol nog verrassend goed, na Shark Night 3D haar geen seconde meer het voordeel van de twijfel gegund. Maar het is uiteindelijk toch Healy die de show steelt hier. Veel horror hoef je het eerste half uur nog niet te verwachten.

Tweede half uur al iets meer, maar nog steeds afgewisseld met een hoop humor. Vermakelijk, met wat jolige riedeltjes doet het af en toe toch weer terugdenken aan de vrolijke 80s horror ala Poltergeist. En dan gaat het een beetje mis.

West probeert in het laatste half uur alsnog te switchen naar echte ghost house horror, maar slaagt daar niet meer in. Ik heb het hele laatste deel gekeken alsof het allemaal een grapje/opgezet spel zou zijn. Redelijk in lijn met wat het uur daarvoor kwam. Ook de bijna komische make-up van de vrouwelijke geest leek in de richting te wijzen. Maar dan blijkt het uiteindelijk toch echt te zijn? Mjah, horrorfilms moeten het toch hebben van horror in the moment, en die was absoluut zoek in deze film.

Rest een redelijk sfeervol, en vooral grappig filmpje, maar als horror compleet mislukt. Verder moet Ti West een beetje op z'n camerawerk letten, want de wiegende en vliegende cameras ogen soms nogal goedkoop, zeker voor een film als deze mag dat zeker trefzekerder uitgevoerd worden.

Maar hij gaat de goede kant op, al vraag ik me af of hij het horrorgenre niet beter achter zich zou laten.

2.5*

Na 8 jaar, nog steeds even indrukwekkend.

Een sequel zoals een sequel hoort te zijn. Refereert eigenlijk op alle vlakken naar het origineel, weet als film in dezelfde lijn te blijven als het origineel, maar doet ook steeds overal wat nieuws. De sfeer is anders, visuele stijl is anders en ook de soundtrack heeft een andere klankkleur. Maar toch blijft het érg herkenbaar GitS.

Oshii overtreft zichzelf en maakt een sequel met een gelijkaardige impact als de eerste film, alleen heeft hij hier een veel groter budget ter bescikking, en dat laat zich merken. Melancholie-freaks zullen het origineel altijd prefereren, maar mijn voorkeur gaat duidelijk uit naar deze film.

En deze quote ook nog maar eens herhalen, volgens mij één van m'n favoriete regisseursquotes ooit.

5.0*, dikke top 10 notering en een nogal uitgebreide review.

Zeer fijne herziening.

Heeft eigenlijk nog maar weinig ingeboet tov de eerste keer dat ik de film zag. Het blijft een moeilijk grijpbare, mysterieuze film die vooral laat zien en niet zozeer interpreteert. Dat wordt aan de kijker overgelaten, waardoor eventuele verklaring ook vaak meer over de kijker zeggen dan over de film zelf.

Visueel blijft het sterk, maar dat mag je ook wel verwachten van Debie. Soundtrack is eveneens erg sfeervol en het acteerwerk draagt ook bij aan de sfeer, al vermoed ik dat niet iedereen even blij zal zijn met de soms wat houterige meisjes.

Het invloedenspel bij deze film blijft echter wel wat een vreemd verhaal. Gebaseerd op Mine-haha, maar wie ooit Haibane Renmei gezien heeft kan de parallellen maar moeilijk negeren. Die serie haalde echter de mosterd bij Hard-boiled Wonderland. Maar beiden staan toch ook vooral op zichzelf, waardoor de ene nooit op een kopie lijkt van de andere.

4.0* en een uitgebreide review

Oude spookhuisfilm.

Met een stevige oud-Britse insteek, verwacht dus zeker geen blitse film. Op zich werkt het ook wel binnen de setting, maar in combinatie met een acuut gebrek aan spanning kan je je verwachtingen qua horror best vooraf wat bijstellen.

De moeder van alle spookfilms zou ik het niet noemen, eerder de overoverovergrootmoeder. Buiten wat flauwe experimentjes met de klankband en wat schimmen in de verte valt er bitterweinig te beleven. Personages zijn erg theatraal, zo ook de pogingen tot spanningsopbouw.

Het enige wat deze film dan nog een beetje redt is de setting en de cinematografie, die The Innocents nog een duister randje meegeeft. Maar indrukwekkend zou ik het niet willen noemen en het is allerminst voldoende om de hele film mee door te komen.

1.5*

Argh.

Volgens mij heb ik het woord neurowetenschappen zien voorbijkomen in de beschrijving hierboven enkel op basis daarvan maar deze docu toegevoegd aan m'n watchlist. Wie echter hoopt om wetenschappelijk inzicht ... njah, lees de rest van de beschrijving goed zou ik zeggen.

En het is niet eens dat ik het met alles in deze docu énorm oneens ben. Niet elke vijf seconden vrije tijd proberen vullen met afleiding, maar af en toe ook gewoon eens zaken overpeinzen vind ik ook best een mooi dogma. Het is alleen die enorm zweverige, hooghartige manier waarop het allemaal verpakt wordt waar ik compleet allergisch voor ben.

En ook dat streepje jank-cultuur dat de laatste 10 jaar wel érg sterk opgekomen is. Waarom zo'n docu nu zo nodig een minuutje of 3-4 moet spenderen aan het zeuren over geweld in video games (met de nadruk op geweld tegen vrouwen uiteraard) was mij compleet onduidelijk. Ook het informatieve van het fragment ontging me volledig. Leek meer zo'n "sign of the times" moment.

Verder wat gezemel over mindfulness, een paar veel te zweverige personen die teveel profiteren van het "we weten er nog niet zoveel over" argument en een compleet gebrek aan richting. Niet alles waarover gesproken wordt is complete onzin, maar de manier waarop is dat absoluut wel.

1.0*

Niet verkeerd.

Maar ook niet geweldig horror. Het is eerder een 12 Years a Slave in een genrejasje. Pas helemaal op het einde zitten expliciete horror elementen en die zijn dan nog eens érg braafjes. Wie wil griezelen, gore wil zien of zich wil onderdompelen in het bovennatuurlijke komt bedrogen uit.

Wat niet maakt dat het een slechte film is. Fijn geschoten, degelijk acteerwerk en niet al te breed uitgesmeerd. Qua setting deed het wat denken aan Resurrección, die andere Argentijnse horror die op Netflix staat, alleen zonder de pest maar mét rassenhaat. Dat laatste redelijk expliciet trouwens, de slaven krijgen het hier ook best hard te verduren.

Toch komt de film net iets te traag op gang wat mij betreft. Iets meer foreboding had de film goed gedaan, aangezien er qua stijl en opbouw toch volledig de genrekaart getrokken wordt. Het drama is qua impact redelijk beperkt, waardoor die eerste 40 minuten gewoon iets te droog zijn. Maar verder weinig over te klagen, fijn filmpje, aardige filler.

3.0*

Vreemd.

Ik ben waarschijnlijk één van de weinigen die al bekend is met de verschillende filmdelen in dit nogal vreemde universum. Zo heel consistent is ze niet en naast verscheidene langspeelfilms bestaan er ook nog comics en als ik me niet zelfs een radio drama. En ik heb uiteraard als sinds jaar en dag een avatar van de animatiefilm. Daarnaast ziten er ook nog twee van die films zitten in m'n 5* lijst verstopt, dus de kans dat deze ging tegenvallen was redelijk groot.

Vooral ook omdat het een Zuid-Koreaanse film is. Niet mijn geliefde filmland en qua toon niet echt een directe match. Het gaat hier namelijk om een remake van Okiura's animatie, een eerder kille en hardvochtige thriller met wat poetische randjes. Kim schaaft dat netjes gaaf tot een makkelijker genrefilmpje, waardoor een hoop van de kracht van het origineel verdwijnt.

Vele van de iconische scenes zijn gekopieerd, maar geen enkele weet het origineel te evenaren. De muziek is ook een stukje minder, wat vooral opvalt wanneer ze dat éne prachtige nummer (dat gespeeld wordt tijdens de roodkapje vertelling) wel gewoon integraal overgenomen hebben.

Het pijnlijkste is echter het laffe einde. Waar het origineel een taai maar krachtig einde kende, is dit netjes voor een commerciëler publiek herschreven. 't Is een beetje karaktermoord, gelukkig komt het op een moment dat toch al duidelijk was dat deze film voor een ander publiek geproduceerd was.

Het ziet er verder wel verzorgd uit, er zitten enkele aardige scenes in en ondanks dat het eigenlijk weer veel te lang duurt, verveelt het ook nergens. Maar uiteindelijk is het enige wat deze film doet het genie van Okiura onderstrepen.

3.0*

Mnee.

Film ging wat mij betreft op twee punten compleet de mist in. Ergste is de compleet brakke soundtrack. Onnozele synthesizer deuntjes die de sfeer telkens weer zonder pardon vernielen. Er zitten een paar afzonderlijke scenes in die best te pruimen waren, maar lang mocht het nooit duren.

Verder valt ook de editing in negatieve zin op. Het regisseursduo poogt wel een aantal zaken maar compleet gebrek aan degelijke ritmiek en feeling verzieken het resultaat. Visueel valt het op zich nog wel mee, camerawerk is redelijk verzorgd al oogt de film qua beeldkwaliteit best amateuristisch.

Onbegrijpelijk dat de film Engelstalig is. Bij de hoteleigenaar zou je het stokkende acteerwerk nog enigszins functioneel kunnen noemen, maar de rest van de cast kan amper uit de voeten met hun teksten. Dialogen zijn dan ook steeds erg slecht en derderangs.

Er zitten nog steeds wel een aantal effectieve scenes in. Mooi schrikmoment zelfs wanneer de dader plots naast het bed zit, maar dit beperkt zich jammer genoeg tot korte scenes.

Pover horrorfilmpje, vage ode aan Psycho die niet echt van de grond komt en nooit weet te overtuigen.

1.0*

Fijn filmpje.

Begint alleen iets sfeervoller dan het eindigt. Eerste vijf minuten zijn echt geweldig, eerste half uur is erg goed, maar zowat halverwege is het mysterie van de film voor het grootste deel ontrafelt en rest er enkel nog het invullen van wat zwarte gaten.

Beetje jammer voor een mystery, zeker eentje met zoveel potentieel. Maar Medina toont zich zeker wel een bekwaam regisseur. Film ziet er erg goed uit, en ook wanneer de spanning wat verdwijnt in het tweede deel blijft de aankleding meer dan behoorlijk.

Acteerwerk is verder ook weinig tot niks op aan te merken, dus Medina mag wat mij betreft zeker nog een keertje opnieuw proberen. De Spanjaarden blijven kundig werkt afleveren.

3.5*

Leuk.

Weer een Chinese film die een wat verloren Engelstalige ster aantrekt. Het werkte nog best goed ook. Spacey en Wu wel vooral op automatische piloot, al worden ze door regisseur Eng wel in een aantal aparte situaties gebracht.

Op zich lijkt het er inderdaad eerst sterk op dat het een amateur-superhelden variant wordt, toch gaat de film uiteindelijk een andere richting uit. Gelukkig maar, want na een wat overhaast begin (zou er geknipt geweest zijn) zat het hele superheldengedoe toch niet helemaal goed.

Visueel fijn, fris en vlot filmpje met een einde dat de score net nog weet op te krikken. Belachelijk lage scores bij degelijke films lijken wel de norm geworden op MM.

3.5*

Redelijke film van Nakata.

Toch doet de film iets teveel denken aan andere films. Een streep The Experiment met een scheut Battle Royale. Voor de reguliere filmfans dan, want het is qua concept bijna een kopie van Liar Game - Final Stage.

Toch is de uitwerking wat anders. Wat serieuzer, ook iets gewoner. Nakata regisseert wel verzorgd, maar af en toe povere acteerprestaties (Fujiwara, maar ook zeker Ohno) en een iets te droog visueel sausje zorgen ervoor dat de film niet het maximale uit z'n concept haalt.

De twists zijn weinig verheffend, de film vermaakt verder wel maar verliest zichzelf een beetje in vergelijkingen met andere films. Er is gewoon te weinig wat er echt uitspringt, waardoor het uiteindelijk ook niet echt blijft hangen.

Dan vond ik Chatroom een betere poging van Nakata, dit is wel aardig maar eerder filler of voer voor echte fans van dit opgesloten-groepje-mensen genre.

3.0*

Sterk.

Ondertussen toch al een paar films en docus rond de financiële crisis gezien, deze docu is een mooie aanvulling op The Big Short. Ideaal ook voor een dubbel bill denk ik. Wel een beetje droog, maar dat hoort ook gewoon bij het onderwerp.

Het echte fijne van de hele constructie weet in nog altijd niet na al die films, daarvoor is mijn kennis van de financiële wereld niet grondig genoeg, maar de brede lijnen ken ik ondertussen wel. Daarmee is het begin van de docu toch vooral bekend terrein. Wel interessant om alles netjes opgesomd te zien, maar erg verrassend was het niet meer.

Het zwaartepunt ligt gelukkig op het einde en overstijgt eigenlijk de financiële crisis. Het feit dat "accountability" en "liability" ontbreken zorgt altijd voor problemen, zag je ook bij Brexit en dat zie je momenteel ook bij Trump en z'n gevolg. Mensen in zo'n posities doen eigenlijk maar waar ze zin in hebben en wandelen achteraf rijker weg. Dat blijft toch confronterend. Het mag dan misschien wat goedkoop zijn om sommige individuen op hun loon aan te pakken, het gaat in dat stuk toch vooral met hoeveel ze uiteindelijk wegwandelen.

Iets teveel talking heads en ook iets teveel ontbrekende talking heads. Het is logisch dat bepaalde mensen niet mee wouden werken aan deze film, maar het is en blijft wel een gebrek. Maar verder weinig op aan te merken. Het blijft een maf verhaal, zeker als je van banken nu weer gelijkaardige verhalen begint te horen.

3.5*

Ugh.

De Coens glijden steeds verder af. Nu was ik al geen geweldige fan van ze, maar rond hun meeste films hangt toch meestal een bonte gezelligheid. Dat was al afgezwakt in hun twee laatste films, met deze doorbreken ze jammer genoeg een grens.

Grootste pijnpunt is eigenlijk hetzelfde als in After Earth. Een jankerig, compleet onsympathiek en onuitstaanbaar hoofdpersonage die in elke scene opduikt. Er valt jammer genoeg niet aan te ontsnappen. Alvast excuses aan de mensen die zich herkennen in Davis, maar zowat alles aan z'n houding staat me tegen. Het geblèr om niks, de gelaten houding, de negatieve spiraal van pietluttigheden. Het gewentel in het getormenteerde kunstenaarsimago.

Daarbovenop komt een soundtrack die amper aan te horen is. Niet voor de Coens want die nemen uitgebreid hun tijd om elk nummer in volle saaiheid in beeld te brengen, maar net als Redlop begon ik al te zuchten als ik het volgende nummer nog maar voelde aankomen.

Links en rechts zitten er een paar personages en situaties in die in een oudere Coen film wel voor een schuchtere lach zouden gezorgd hebben, maar de irritatie won het duidelijk in deze film. Visueel verder een beetje dubbel. Ziet er iets te vaak te grauw en grijs uit, toch zijn sommige scenes knap belicht (met mooi kleurspel).

Heb niks met de scene, de muziek en het hoofdpersonage. En dat breekt je in deze film best zuur op. Laat ze gewoon maar weer eens een comedy maken, die zijn ook niet bepaald geweldig maar die kijken tenminste nog vlotjes weg.

1.0*

Goed.

Deze film moet eigenlijk maar één ding doet, en doet dat ook. Hoe eenvoudig het ook op papier lijkt, het is wel hetgeen deze film onderscheid van 100 soortgelijke heist films: het perfecte plan perfect laten zijn. Geen bullshit met plannetjes die foutlopen om het spannend te maken, geen onzin waarbij de daders achteraf opgepakt worden ... mnee, het loopt gewoon zoals het moet lopen. Ook waarom ik de Oceans films waardeer.

Denzel is vooral het karikatuur dat hij al een aantal jaren is. Charismatische held die uit een underdog rol een grote case toegeschreven krijgt. Owen is een waardige tegenspeler, enkel Foster valt wat uit de toon. Blijf haar een beperkte actrice vinden.

Spike maakt er verder een stijlvol en kleurrijk gebeuren van. Geinige personages, vlotte regie, af en toe een stijlvol experimentje en een warme, gladde soundtrack die perfect aansluit bij de personages.

Echt geweldig wil de film nergens worden, maar het niveau daalt nergens, het blijft leuk tot het einde en da's al heel wat voor een heist film van 130 minuten. Eén van Lee's betere films, best een leuke regisseur om af en toe eens een filmpje van mee te pikken.

3.5*

Best geinig.

Simon Yam is ondertussen aardig op leeftijd, maar weet dit soort rollen toch nog steeds erg smakelijk te brengen. Hij heeft er ook zichtbaar plezier in, iets wat afstraalt op de rest van de film. De rest van de cast doet het niet slecht verder, maar doet duidelijk onder voor Yam.

Het is wel zo'n typisch Hong Kong verhaal dat ver-Mainland Chineest is, waardoor het net misschien iets te slick en gelikt oogt. Iets teveel opzichtige Apple reclame, dure hotels en dat soort dingen, maar dat hoort ondertussen wel bij het commerciële Chinese filmgeweld.

Verhaaltje is best grappig maar wel een beetje te gezocht. Vooral de finale had wel iets krachtiger gemogen, nu loopt het een beetje af met een sisser. Maar da's een klein smetje op een verder erg vermakelijk filmpje. Geen al te grootse dingen verwachten, maar qua vermaak is het erg kijkbaar allemaal.

3.5*

Same old.

9 maanden na de eerste review op MM, nu eindelijk te zien op Netflix. Da's het toch wel zware verdict, ondanks de deal tussen Netflix en Disney. Wie graag een woordje meepraat over recente releases beperkt zich dus best nog steeds tot de illegale achterdeurtjes (of de bioscoop natuurlijk, als je hieraan je geld wil geven).

Inside Out is veruit de meest conceptuele van alle Pixars die ik gezien heb. De hele verbeelding van herinneringen, emoties en eigenheid wordt gedetailleerd uitgewerkt, waardoor het toch net iets meer is dan hun single-idee conceptjes waar ze normaal gezien op teren. Sommige zaken zijn misschien iets te ... praktisch (zoals die verschillende eilandjes, de makers van de onvermijdelijke videogame adaptatie hebben niet veel werk meer), maar het maakt het eerste half uur in ieder geval net wat interessanter.

Daarmee is het positieve wel zo'n beetje gezegd, want aan de uitwerking is nog steeds niks gewijzigd. Het is tekenend dat ik Joy waarschijnlijk het vervelendste van de 5 personages vond. Poehler is druk, irritant en vooral qua stem Poehler, waardoor haar personage maar weinig kans krijgt. Ook Richard Kind is véél te herkenbaar, het zou fijn zijn moesten ze bij Pixar gewoon een keertje vakmensen uitkiezen in plaats van bekende namen op een poster te willen plaatsen.

De animatiestijl is een klein beetje anders, al leek me dat weinig esthetische redenen te hebben. Eerder een hobbyprojectje van één van de animatoren waardoor ze wat extra visuele effectjes hadden om mee te spelen. Zoals steeds is het technisch erg bekwaam, maar mooi is het absoluut niet.

Dat de emoties (de 5 personages) één grote brok clichés zijn is weinig interessante kritiek, want dat hoort uiteraard bij de opzet van de film, maar het is vooral de interactie tussen de verschillende emoties die geweldig plat en ongeïnspireerd aanvoelt. Wie hoopt op enige menselijkheid, enige warmte of enige échte emotie hoeft niet naar deze film te kijken, Inside Out is niet meer dan de verbeelding van Hollywood sentiment, een McDonalds menu voor de liefhebber-filosoof.

Irritante personages, weinig verheffende animatie, slechte voice acting en mislukte diepgang maken van deze Inside Out de zoveelste Pixar fail. Het ergste is nog wel dat deze film een serieuze schaduw werpt op de vraag aan Pixar om misschien eens een wat meer volwassen films te maken, want dat zit er duidelijk écht niet in.

1.0*

Meer dan geslaagd filmpje.

Wan toont dat hij het genre volledig onder de knie heeft. De grens tussen cheap en genuine scares is dun, maar Wan komt er zelfs nooit bij in de buurt, zelfs al werkt hij met luide geluiden en snelle edits. De spanningsopbouw is erg sterk, daar weet hij telkens de kijker mee te verrassen.

Film ziet er ook erg kundig uit verder. Mooi en inventief camerawerk, soundtrack is super (ook de keuze van het Tiny Tim nummer is subliem), enkel Patrick Wilson is niet meteen de beste acteur. Jammer, want de rest van de cast is ook best oké. Vooral Shaye is een toffe toevoeging.

Halverwege draait de film waardoor het geen echt genrewerkje is, verder is het een aardig generieke horrorfilm die echter zo sterk is uitgewerkt dat Wan nogmaals bewijst dat goede horror niet noodzakelijk inventief hoeft te zijn, maar gewoon steunt op een ijzersterke uitwerking.

4.0* en een uitgebreide review

Goede Wan weer.

Toch hoop ik hem weer eens met een nieuw horrorconcept te zien. Hij blijft een vakman, maar de geestenverhaaltjes beginnen hun effect een klein beetje te verliezen. Ook bij The Conjuring had ik hier al wat last van. Samen met wat overbodige humor en iets minder bijblijvende elementen de enige echte kritiek die ik op dit tweede deel heb.

Want Wan kan als geen ander een film als deze in elkaar steken. De opbouw, de scares, de impact (die titel alleen al) zijn krachtig en sterk, exact wat een film als deze nodig heeft. Acteerwerk is best oké, Wilson en Byrne redden zich bovengemiddeld, maar echt veel werk hebben ze ook weer niet.

Visueel kundig, de soundtrack is alleen iets krachtiger en sprekender. Wan komt niet meer aandraven met een terugkerend kinderriedeltje, al verwijst hij er nog wel even naar ergens halverwege (met "row your boat"). Toch een klein gemis, samen met de aansprekende bad guy van de eerste film. De moeder en in bruidsjurk getooide geest zijn wat bravere personages.

Een derde deel hoeft voor mij niet zo, enerzijds omdat ik Wan liever eens een ander horrorgenre zie aanpakken, anderzijds omdat een vervolg zonder Wan volgens mij helemaal nergens heen kan gaan. Beetje bang afwachten. Maar voor horrorfanaten is dit tweede deel meer dan degelijk vermaak. Gewoon erg sterk in elkaar gezet en wie het gegeest nog niet moe is heeft weer een lekkere kluif aan de nieuwste Wan.

3.5*

Goed vervolg.

Van de eerste zei ik ooit dat de film weinig vernieuwend was, 5 jaar later kan je moeilijk anders dan toegeven dat Insidious stevige boost heeft gegeven aan een halfdood subgenre. Het gevaar van dit derde deel was echter dat Wan het als regisseur voor gezien hield.

Wie echter een beetje heeft opgelet weet dat Whannell co-writer was van de eerste twee films én een goede vriend is van Wan. En met Wan zelf als producent aan boord ben je verzekerd dat deze film op hetzelfde elan als de twee vorige zijn weg verderzet.

Whannell doet het in de opbouw wat mij betreft zelfs iets beter. Je kan jump scares haten wat je wil (beetje zoals sommige mensen niet tegen voice overs, slo-mo's of lens flares kunnen blijkbaar), deze reeks is moeilijk te overtreffen op dat vlak. Het was toch alweer even geleden dat ik met enige spanning naar zulke scenes heb zitten kijken.

Jammer is dat Whannell het enigszins laat afweten tijdens de finale. Het is een beetje kleurloos allemaal en de uiteindelijk demoon weet ook niet 100% te overtuigen. Een bekend euvel, maar iets waar bijv. de eerste Insidious véél beter mee wist om te springen. Verder leuk om Shaye een wat grotere rol te zien hebben en de origin story van het ghost hunter groepje is leuk meegenomen.

Fans van de eerste twee delen kunnen dus weinig verkeerd doen met deze film, of je moet jump scare moe geworden zijn ondertussen, dan kan je dit derde deel maar beter links laten liggen.

3.5*

Minder vervolg.

Weer een andere regisseur, ditmaal is er nog maar weinig over van de link met het origineel, behalve qua plot dan. Al is dit full circle gebeuren ondertussen ook verre van origineel meer. We zijn ondertussen vol in sequel-mode.

Nu is de rek ook wel een beetje uit dit soort Wan-horrors aan het raken. Allicht dat ze het nog wel een tijdje kunnen rekken, Blumhouse is best bekwaam in het produceren van horrors voor weinig die toch goed opbrengen, maar veel meer dan uitmelken is het niet. En dat gaat steeds meer ten koste van de kwaliteit.

Shaye is altijd wel fijn, er zijn nog wel wat effectieve scares in en de spanning wordt vaak aardig op de spits gedreven, maar het is allemaal zo'n bekend terrein en de film probeert iets te vaak de vorige te overtreffen, waardoor het net allemaal wat minder wordt. Vooral de finale is wat aan de cheesy kant en mist de nodige spanning, waar dat net de climax zou moeten zijn.

De film zelf valt uiteindelijk nog wel mee, maar de interesse in dit soort uitwerking neemt zienderogen af. Wat mij betreft gaat deze reeks in de vriezer, ofwel tot ze er iets nieuws mee weten doen, of tot er zoveel tijd overheen gegaan is dat een reboot van de stijl weer aan de orde is.

3.0*

Doorsnee Nolan.

Eigenlijk in zekere zin best vergelijkbaar met Fincher's Girl With The Dragon Tattoo die ik eerder deze week zag. Vakmanschap, maar van het doodsaaie soort. Echt geen greintje sprankeling, en dan doel ik niet op het kille karakter van de film.

Echt alles wordt met een énorme braafheid gebracht. De omgevingen worden wel goed benut en zowel Pacino als Williams spelen hun rol naar behoren, maar meer dan een pleister op een houten been is het niet. Twee uur duurt dit vehikel, nergens wordt het leuk, spannend, intrigerend of boeiend.

Het kabbelt gewoon wat voort. Beetje drama hier, wat intriges daar. Stationrommantjes plotje dat amper weet te boeien. Ik ben ondertussen erg benieuwd geworden naar een herkijk van Nolan's Following, het is amper voor te stellen dat deze film van dezelfde regisseur komt.

Nolan doet niks verkeerds, maar ook helemaal niks echt goeds. En dat rest enkel een degelijk gemaakte film vol braafheid, maar zonder ballen.

2.0*

Degelijk.

Wat dit soort films betreft, sterkste intro in jaren. En dan heb ik het over dat simpele tekstje nog voor de eerste split screens verschijnen. Opvallend de overtollige kritiek op het verhaal, terwijl dat net het sterkste punt van de film vormt. Geen oeverloos lange opbouw waar elk detail tot in den treure toe uitgewerkt moet worden. De film schetst een beeld van de persoon, niet van de gebeurtenissen.

Dat betekent dat er al eens wat niet getoond wordt (hoe hij voor het eerst de gevangenis in beland), net dat maakt deze film aangenaam om volgen. Cassel speelt goed, niet super maar voldoet aardig hier. Depardieu vond ik één van de grootsts miscasts in jaren. Laat die vent aub nooit meer een gangster spelen.

Naar het einde toe moet er wat actie bij, crowd pleasing enzo. Beetje lompe scenes rond de gevangenis daar die er eigenlijk best uitgemogen hadden. Visueel soms mooie dingen (de split screen, scenes in de isoleercel of de bar van Depardieu, maar doorgaans wat droog en saai in beeld gebracht.

Al bij al dus best degelijk gemaakt, aantal gewaagde maar zeker geslaagde scriptkeuzes die de film makkelijk boven de meeste rise & fall concurrentie uittillen, en een goede Cassel. Maar echt iets onderscheidend heb ik niet opgemerkt.

3.0*

Matig.

Een film die wat doet denken aan A Dangerous Method, maar dan met wat Eyes Wide Shut elementen en een Pit & the Pendulum referentie. Dat zou dan op zich nog wel een toffe mix kunnen opleveren, maar het resultaat voelt wat te eenvoudig.

De film oogt vooral een beetje goedkoop. Het is niet dat men geen sfeer probeert neer te zetten, maar de pogingen missen doel en de gewichtigheid van het acteerwerk helpt ook niet veel. Het doet allemaal erg serieus aan, daar waar het eigenlijk maar een redelijk kitsch verhaaltje is, zonder al te veel diepgang.

Gelukkig dat de film nog wel een eigen smoelwerk heeft, ondanks alle referenties. Het is geen doorsnee horrorwerkje of uitgemolken genrefilm, Franco en Romanowsky proberen echt wel iets eigens op poten te zetten, het is alleen jammer dat het resultaat niet meteen begeestert. 't Is te doen voor een keertje, maar zal ook snel weer vergeten zijn.

2.0*

Deel 2.

Eerste deel was al erg matig, maar die eerste delen van dit soort franchises hebben vaak nog baat bij het opzet van de setting. Wat niet weet is nog potentieel goed en de eerste film had op dat vlak ook nog wel wat potentieel.

Da's iets waar deze tweede film alvast niet op kon rekenen. Kan niet zeggen dat ik me nog héél veel van het eerste deel kon herinneren, maar gelukkig is dat niet nodig. Films als deze zijn redelijk obvious, wie de good buy en wie de bad guy is, is zelden een mysterie en veel nuance zit er ook zelden in. Ook de scifi concepten bieden erg weinig om je tanden in te zetten.

Van het goede acteerwerk hoeft de film het ook al niet te hebben. Shailene Woodley is een dramatische actrice, de rest is eigenlijk niet veel beter. Gelukkig zit er nog wat actie in en zijn de effecten op zich wel boeiend genoeg. Verre van voldoende om er een geslaagde film van te maken, niet in het minst omdat het weer twee uur duurt, maar het had ook wel erger gekund.

1.5*

Weer leuk!

Ik ben ondertussen wel echt Miki fan. Elke film voelt uniek aan, toch zit er elke keer weer diezelfde sfeer en humor in.

Het eerste half uur is net iets minder. Wat simpele "slechte adem" grappen enzo, die het niet zo goed deden. Dan veel liever Miki's reguliere, wat droge en absurdere humor, die na een half uurtje weer goed de kop opsteekt. De quote waarmee de poster hierboven begint is daar een sterk voorbeeld van.

't Is allemaal wat onsamenhangend, maar de aparte stukjes zijn gewoon erg leuk om volgen. Het zijn dan uiteindelijk ook de kleine details doorheen de film die naar een geweldige climax leiden, die doet denken aan het einde van Taste of Tea.

Zeer fijne film weer.

4.0* en een uitgebreide review.

Kleine verrassing dit.

Leek erg veel weg te hebben van een popvehikel, en uiteindelijk is dat niet volledig weggemoffeld. Er is uiteraard de aanwezigheid van Aya Ueto, populair idol geval.

Maar toch draagt ze de film best aardig. De settings zijn vaak leuk en kleurrijk, visueel hier en daar aardige trucjes en enkele mooie shots, muziek die het geheel luchtig houdt, en een erg sfeervolle (en erg aanwezige) voice over van Aya zelf, die de film iets dromerigs weet mee te geven.

Install is een soort van poppy Taste of Tea meets Kamikaze Girls. Quirky, bij momenten geinig, beetje eigenwijs en gestileerd. Maar nooit zo goed als die films. Soms op het randje, maar de film blijft wel de gehele tijd boeien, en uiteindelijk is het allemaal erg entertaining.

3.5 (kleine) *

Veel viel er toch niet te puzzelen ?

Lees enkele rare dingen hierboven (Lynchiaans ?), maar uiteindelijk vond ook ik dit een film met een interessant concept en mooie sfeerschepping.

Maar mij het grootste probleem zit is in het hele politieverhaaltje. Ik vraag me af wat een uberhaupt in deze film komt zoeken. Het idee dat met zo met geluk kan spelen is erg leuk en boeiend. Het elite clubje dat zich extravagant gedraagt met zulke spelletjes is ruim voldoende om een film lang te boeien. Dat er dan zo'n politieonderzoekje bij moet om de spanning wat op te drijven irriteerde me, vooral omdat de film uiteindelijk wat wegheeft van een goedkoop thrillertje.

Dit even buiten beschouwing gelaten is de film verder best aardig. Paar leuke scenes en mooie shots (al mist de perfectie - bij het wisselen van bestuurder tegen de ondergaande zon bijvoorbeeld), aardige donkere sfeer en een paar originele vondsten. Jammer dat dit iets te vaak verpest wordt door droge en saaie scenes.

2.5*. Aardig filmpje, dat niet duister genoeg durfde te zijn, en uiteindelijk iets te plat uitvalt. Had veel meer ingezeten.