Opinions

De moeite.

Al is het begin een beetje taai. Het time loop gegeven is niet zo heel origineel en het feit dat er na een half uur een ander verhaal begint dat losstaat van het eerste maakt het er niet eenvoudiger op. Je ziet wel al dat Ezban een regisseur is met een visie, maar het lijkt er niet 100% uit te komen.

Tweede deel van de film is gelukkig opvallend beter. Het time loop gegeven krijgt een originele wending en ook een originele verklaring op het eind. De limieten van het budget worden duidelijker opgezocht en vooral de sets ogen een stuk spannender en interessanter. Plots zit je naar een film te kijken die wat eigens te brengen heeft.

Als het einde dan ook nog eens een emotionele snaar weet te raken, dan blijkt dit toch wel meer te zijn dan de zoveelste genrefilm. En dan met een recap-einde, dat zijn dubbele bonuspunten. Ezban is een fijn regisseur, zoveel is duidelijk na twee films. Hoop dat ze hem bij Netflix een beetje blijven volgen, want het is niet alsof zijn werk buiten Netflix om veel visibiliteit lijkt te hebben.

Eventjes doorbijten in het begin, zeker als je denkt het allemaal al eens gezien te hebben (en beter), Ezban zorgt ervoor dat het tweede deel het eerste rechtvaardigt.

3.5*

Wel oké.

Ondertussen zijn we wel al 12 jaar later, wat deze docu toch iets anders maakt. De boodschap die hier gebracht wordt is al zoveel keer herhaald dat de impact toch een stuk kleiner is geworden. Dat maakt het niet minder waar of belangrijk, maar er zijn ondertussen wel betere bronnen te vinden dan deze film.

Al Gore zelf treedt vaak ook iets teveel zelf op de voorgrond. Ik heb op zich niks tegen het feit dat hij het gezicht van deze docu is, met wetenschappers overtuig je namelijk geen volkeren (iets waar de wetenschap echt dringend eens wat meer tijd aan moet besteden), maar er zijn iets teveel momenten waar Gore het net dat beetje te persoonlijk maakt.

Tijd die beter besteed was aan wat meer diepgang wat betreft de cijfers en grafieken. Of aan de opleuking van de presentatie, want nu zit je toch net iets teveel naar een seminarie te kijken. Anderzijds is de droge aanpak ook niet zo slecht, vooral wanneer met systematisch de bekende sceptische kritieken genadeloos onderuit haalt.

Maar gelukkig hoeven we ons geen zorgen meer te maken, Trump erkent ondertussen de klimaatverandering, maar zegt dat het wel weer omkeert. No worries dus.

2.5*

Weerzien.

Was alweer even geleden dat er zo'n dik aangezette comedy voorbij is gekomen. Carell en Buscemi zijn er echt perfect geschikt voor, Carrey vond ik dan net iets minder geslaagd. Heeft een iets te lomp personage en doet er ook net iets te weinig mee.

Eerste uur is wel het leukst. Personages in compleet idiote pakjes die zichzelf zonder al te weinig schroom belachelijk maken. Laatste half uur is naar goede (eigenlijk slechte) gewoonte weer een stuk minder, de humor verdwijnt meer naar de achtergrond en het moraaltje overwint uiteindelijk. Wel nog hulde voor de laatste scene, die zorgt ervoor dat het toch nog eindigt op een positieve noot.

Verder een simpele comedy, die bij momenten leuk uit de hoek weet te komen, maar verder gewoon lekker complexloos en positief vermaak brengt. Enigszins memorabel, maar dan vooral de pakjes en make-up van sommige personages, eerder dan de grappen en scenes zelf.

3.0*

Marvel is mijn ding niet.

Alle goede intenties ten spijt, maar zo'n groot groen ding met een bloempotkapsel is gewoon geen leuk ding om een film rond te bouwen. Technisch zag hij er trouwens best wel leuk uit, maar qua design vond ik het echt om te huilen.

Verder werden er regelmatig pogingen gedaan om alles aardig in beeld te brengen, wat daarna vakkundig verknipt werd door superzenuwachtig gedoe om niks. Ik hou wel van lekker knip- en plakwerk, maar qua ritmiek vond ik dit lijken op een dronken Griek.

Norton is en blijft een geweldig acteur, jammer genoeg vind ik hem in een film als deze geen enkele meerwaarde hebben. Ik zie hem veel liever in andere films bezig en vindt het dan ook wat jammer dat hij aan een film als deze meewerkt. Vond ook in deze film niks op hem aan te merken, maar de film werd er niet beter op.

Rest het laatste gevecht, wat technisch nog steeds best knap is allemaal, alleen bleef het voor mij een complete audiovisuele draak, designs inclusief.

0.5* dan maar, enkel doorheen het slechte camerawerk in het begin kunnen genieten van die fantastische stad op bergwand in Brazilië, verder vond ik het een erg saai gebeuren. Veel actie, maar doe mij maar een film als Shoot 'Em Up.

Nopes.

Brad Bird blijft een klungel van een regisseur. Een soort van slechte Spielberg, uit mijn is dat een dubbele burn. Ook deze film is weer een complete martelgang, onbegrijpelijk dat dit soort filmpjes nog steeds zulke hoge scores weten te halen.

Zelfs het enige pluspunt van Pixar, de technische afwerking, vond ik hier niet geweldig boeiend. Nu is het ook zo dat de stijl van Incredibles zich daar misschien niet geweldig toe leent, maar dan nog vond ik de vormgeving redelijk plat en ongeïnspireerd ogen. De tekenstijl zelf is gewoon spuuglelijk, maar what else is new.

Het plotje, met z'n role reversals en wat onbeholpen maatschappijkritiek, houdt geen vijf minuten stand, de actiescenes zijn tam en ongeïnspireerd, maar uiteindelijk is het toch vooral de drakerige humor die deze film de das omdoet. Niet geholpen door de ook al brakke voice acting. Hoe irritant, zeurderig Amerikaans kan je klinken.

En dat dan nog lekker 110 minuten lang, amper te bevatten hoe ze zo iets schlemieligs zo hebben kunnen uitrekken. Hopelijk wachten ze ditmaal 28 jaar vooraleer ze een derde deel maken, of raakt deze stijl van animatie in verval, zodat het wat makkelijker te negeren valt.

Een onding van formaat.

0.5*

Met deze film ben ik m'n animatietweedaagse begonnen. Om me voor te bereiden op Innocence (lees verwachtingen bij te stellen), om te zien van welke film Innocence de Oscar zal verliezen en omdat Pixar toch de leading company blijft als het gaat over Amerikaanse animatie. Bij deze is de vraag 'waarom heb je deze gezien' dan ook weer beantwoord.

Waar een Monsters Inc nog dat koddige meisje had, en Nemo bij momenten mooie achtergronden, heeft deze film niks. Nada, rien, nandemonai, nothing.

Wat een duffe en saaie parodie op het superhero gedoe. Dan heb ik nog 10 keer meer genoten van een Sky Captain, die verder ook redelijk duf was. Typisch "plaats fantasypersonages in een normale wereld" humor die zo oud en versleten is dat ik geen moment gelachen heb. Grapjes als een dikke papa superheld die vast blijft steken in een launchtube -> .

Vervelende stereotype personages (al was die elastieke dame nog wel geinig), kinderlijk avonturenverhaaltje, oubollige humor en werkelijk lelijke designs. Ik bedoel, die bad guy lijkt uit DBZ te zijn weggestrompeld, en dat bolding dat moet doorgaan voor een mech is gewoon dull beyond comprehension. Retro om gebrek aan creativiteit te verbergen vind ik het.

Bottom line, 2 (twee) scenes waren leuk, en dat waren die scenes met dat kleine dropje, als papa superheld uit z'n wagen stapt. Heerlijk effect, hoe dat kleine ventje daar zit. Verder is dit de slechtste Pixar film die ik al gezien heb, en da's triest.

0.5*, al was ik er helemaal in the mood voor (zware dag, lekker luchtig filmpje, champagne in de buurt). Mocht allemaal niet baten. Maar ach, maakt morgen alleen maar beter. Triest

PS: grappig trouwens, hoe slechter de film, hoe meer Engelse termen ik gebruik .

Dupieux is een zekerheid geworden.

Had ik nooit gedacht aan het begin van z'n carriere. Rubber mocht dan wel een culthit zijn, het had toch veel van een gelukstreffer, gemaakt door iemand die graag ook eens regisseur wou zijn. Maar er zit blijkbaar toch veel meer regelmaat in Dupieux's werkwijze. Ondertussen heeft hij maar mooi z'n eigen niche uitgediept.

Deze film is vintage Dupieux, absurde comedy, maar toch ook weer verschillend genoeg van z'n ander werk, zodat het niet teveel op elkaar gaat lijken. Ik hou wel van zijn droge aanpak, kan ook best altijd genieten van de maffe verhaallijntjes en het geslaagde acteerwerk. Iets minder bekende acteurs deze keer, maar Dupieux zorgt er toch steeds voor dat de cast perfect in z'n film past.

En ook voor de speelduur verdient hij een pluim. Niet te lang, met een einde dat tegen een razend tempo doorbaggert, omdat de humor daar enigszins uit het verhaal verdwenen is. Je moet het maar doen. Erg fijne film weer, Dupieux mag zo nog een tijdje voortdoen wat mij betreft.

4.0* en een uitgebreide review

Aardige blockbuster.

Was lang geleden dat ik deze voor het laatst gezien had. Volgens mij zelfs origineel nog in de bioscoop gezien. Na 16 lange jaren valt meteen op dat de effecten best nog overtuigend en indrukwekkend zijn. Had ik niet zien aankomen.

Moet ook een keertje proberen onthouden dat dit een Emmerich film is, om de één of andere reden denk ik steeds dat dit een Spielberg film is. Qua stijl verder niet zo verschillend, al vind ik het blockbuster geweld van Emmerich toch wat beter uit de verf komen.

De introductie is zoals steeds wat te lang en te vervelend. Typisch voor dit soort films moet de halve cast, die in alle uithoeken van Amerika blijken te wonen, één voor één voorgesteld worden. De meeste zijn toch al geen interessante personages, dus verloren tijd wat mij betreft. Iets wat een al wat te lange film als deze best kan missen. Gelukkig stopt de film daarna niet met z'n blockbuster geweld. Het tussenstuk met Area 51 is een beetje muf, maar verder lekker ouderwets vertier.

Smith is perfect in z'n rol, Goldman ook al kan ik hem iets minder goed verdragen. De rest van de cast is veelal vervangbaar, al draait het daar verder niet om. Moet zeggen dat het patriotische geblaat mij verder niet zo gestoord heeft, hoort er zelfs een beetje bij, net zoals de wat obligate maar compleet oncharmante liefdesplotjes.

Leuk bombastisch vermaak dus, effecten zijn goed overeind gebleven en genoeg climaxen om de twee uur vlot te vullen. Jammer van het wat trage begin en matige middenstuk.

3.0*

Moeizaam vervolg.

De originele Independence Day was wel een geinige film, maar niet zo heel eenvoudig om daar een vervolg op te maken. Je kan moeilijk het eerste verhaaltje nog eens overdoen, want de "omg aliens" shock is er niet meer natuurlijk. Dan maar voortborderen waar de eerste film gestopt is.

Het eerste half uur moet ons dus verbazen met een alternatieve toekomst waar alien tech en menselijke tech gemengd zijn. Jammer genoeg zijn er weinig hersenloze blockbusters die met zo'n scenario iets interessants doen. De scifi ziet er redelijk lame uit, toch jammer.

Wat mij ook mateloos stoorde was de bijna Back to the Future feel die deze film had, met z'n arsenaal aan onnozele en bijna kolderieke personages. Veel te veel mensen uit de oude cast komen terug, bijna allemaal als gekke opatjes. Het jong volk doet het niet veel beter, maar toegegeven, ze hebben ook bitterweinig materiaal. De aanwezigheid van Chinees geld laat zich ook weer gelden, ditmaal in de vorm van Angela Wing. Ze speelt aardig mee, maar komt veel beter tot haar recht in lokale films.

Plot slaat ook nergens op, gelukkig is de halve film een CG speeltuin voor Emmerich, waardoor er wel genoeg te kijken valt. Ook het tempo doet de film goed. Het duurt niet te lang en de actie is redelijk constant. Niet dat het daarmee plots een geweldig kijkstuk is geworden, maar saai of vervelend vond ik het niet.

Toch had er best wat meer ingezeten. Wat leukere personages, iets minder dommigheid en iets intelligentere en beter gedesignede scifi en je had een leuke blockbuster gehad. Nu is het gewoon erg dure middelmaat.

2.5*

Drakerig.

De originele Indiana Jones film hebben me nooit veel gedaan, was op zich wel benieuwd wat Spielberg met deze modernere update zou aanvangen. Niet veel zo blijkt.

De film speelt zich niet alleen af in de jaren '50, de visuele stijl deed me er ook een beetje aan denken. Felle, sprekende kleuren en neppe effecten. Vooral bij dat laatste weet ik nu niet of het gewoon technische incompetentie was of stijlkeuze. De beginscene bij het douanepostje is zo onnodig dat het mij vooral een stijlkeuze leek, maar de gehele achtervolging in het bos lijkt me dan weer gewoon barslecht uitgevoerd.

Maar dat is verre van het grootste probleem van de Indy. Zoals steeds vind ik vooral de actiescenes enorm duf en ongeïnspireerd. Ze zijn traag, voorspelbaar, uiterst plastiek en onspannend. Ik begrijp dat het wat ludieker moet zijn, maar ook dat komt compleet niet uit de verf, het enige wat in deze film overleeft is de kitsch.

Ford zelf moet dit trouwens ook niet meer doen. LaBeouf was een enorme miscast voor deze rol maar hij houdt zich nog steeds beter staande dan de pafferige Ford. Ook de rest van de cast loopt er maar kleurloos bij.

Mnee, een kinderfilm voor fans van het origineel, al denk ik (zeker na wat reacties doorgelezen te hebben) dat de film ook daar niet echt in slaagt. Ik vond het in ieder geval ouderwets vreselijk, blij dat dit soort platte avonturenfilms nagenoeg uitgestorven zijn.

1.0*

Beste van de 3 oude delen.

Vooral iets betere actiescenes dan in de vorige delen, uitschieter was die motor achtervolging. Storend in de vorige delen waren de brakke decors en de vreselijke continuiteit in sommige actiescenes. Zit er nog steeds in, maar gelukkig minder.

Einde blijft wel jammer met de 3 beproevingen. Dat soort gedoe mogen ze er voor mij integraal uithalen. Ook de humor was niet altijd geslaagd, hoewel Connery de aandacht gelukkig een beetje van Ford weet af te leiden.

Muziek blijft één van de irritantste punten aan de reeks. Vooral wanneer de theme song inzet vooraleer Jones de bovenhand krijgt, waardoor je op voorhand al ingelicht wordt dat het tij gaat keren. Verder gewoon vreselijke tunetjes die thuishoren in een prekparkattractie.

Duurt ook wat te lang, maar de opbouw is best aardig en het avontuurlijk gevoel zit er vooral in het begin wel aardig in. Verder blijft het film die nogal flauw en smaakloos overkomt waarbij veel van het spektakel al lang niet meer spektaculair is.

1.5*

Wel érg kinderachtig vervolg op deel 1. Voor zover de reeks dat al niet was.

Typisch avontuurverhaaltje dat zich 25 jaar later het best laat vergelijken met het derde Mummy deel. 25 jaar later blijkt echter dat de special effects niet meer om aan te zien zijn (dat vliegtuigje dat tegen de bergwand aanvliegt ), de decors erg pover en toneelachtig aandoen en de kinderhorror toch echt niet meer kan.

Vooral dat laatste maakt deze film wel erg gericht op een jongere doelgroep. Wat schedeltjes, rook en beestjes. Allerminst onder de indruk van de hele setting.

Twee scenes springen er bovenuit. Enerzijds het diner met de smerigheid. De enige scene waar de humor en "gore" een beetje werkte. Daarnaast de mijnkarretjes, al zat daar ook teveel bluescreen onzin bij. Erg slecht gedaan jammer genoeg.

Ford blijft een houten klaas en die vrouw's irritatiegehalte is enkel te verantwoorden als ze ergens in de film erg pijnlijk doodgaat. Ook het kindje voegt absoluut niks toe.

Dat duurt dan uiteraard allemaal weer 120 minuten, want er valt ook zoveel te zien en te vertellen in een film als deze .

Anderhalve leuke scene, samen goed voor 1*.

Oef.

Een docu die de "helden" van de eerste docu wat wil uitdiepen. Never mind dat er niet veel uit te diepen valt, dan gooien we er gewoon wat extra materiaal in en rammen we er een epiloog aan vast. Dat en vooral véél reclame voor de games.

Het blijft allemaal veel interessantdoenerij wat mij betreft. Oninteressante figuren die weinig te vertellen hebben, wat pijnlijk duidelijk wordt als je ze nog wat extra tijd geeft. De kleine vete die Fish veroorzaakte toen hij recente Japanse games op de korrel nam, de SMB ontwikkelaar die de internettroll te kakken zet (gewoon het volledige filmpje), wat opblazen hosanna over games die er erg beperkt uitzien ...

Een docu die niet echt geïnteresseerd is in de wereld van de indie games, wél in hero-building. Een paar spaarzame interessante momenten worden overspoeld door slechte filler en oninteressant gelul van figueren die je beter niet voor een camera zet. Deel 3 mag in de frigo, moesten ze zo gek zijn die ooit te willen maken.

1.0*

Niet van gecharmeerd.

Nu heb ik ook niet zoveel met indie games. Heb er wel eens een paar gespeeld, maar ik ben er nooit echt achtergekomen waar de appeal van die spellen nu net ligt. itt film, waar bepaalde geniale indie filmmakers zich wél kunnen meten met professionele cinema is het in het game wereldje een scene apart, met andere normen en waarden. Ideaal om dan maar eens een docu over te zien.

Wat we krijgen zijn 5 developers (3 teams) die elk een zeer succesvol spel gereleased hebben. Een magere oogst om een beeld te geven van het indie game wereldje, vooral wetende dat de meeste developers net falen. Wat deze docu laat zien zijn enkel de excessen, voor de gemiddelde realiteit is jammer genoeg geen plaats. Het krijgt dan ook al snel een "America, land of Dreams" sfeertje mee wat een vuile nasmaak naliet.

De devs zelf zijn zowat onuitstaanbaar. Beetje getormenteerde jong-volwassenen die zich met veel overgave proberen "uiten" via videogames, maar eigenlijk weinig tot niks te vertellen hebben. En dan uiteraard wat gedesillusioneerd achterblijven wanneer er amper mensen zijn die de "diepere lagen" in hun spel vatten. Ik zag ze ook niet, zo'n Super Meat Boy zag er mij niet veel anders uit dan een gemiddelde platformer, maar blijkbaar is het cool om in zulke spellen poppetjes met een middelvinger te tonen. Dat maakt het dan zo edgey dat je het niet bij gerenomeerde studios ziet? Ieder zijn idee van een leuk spel natuurlijk.

Mnee, van deze docu werd ik niet veel wijzer. Men heeft er de weirdos en de successen uitgezocht, maar over het wereldje zelf heeft deze docu eigenlijk niks te zeggen. Zootje spelen met rare mensen dus, ik kon er niet echt van genieten.

1.5*

Te doorsnee.

Orr's eerste film vond ik erg goed, daarom had ik best wel wat verwachtingen bij deze. Jammer genoeg laat hij het hier een beetje afweten. Het lijkt wel alsof hij alle pit uit z'n eerste film kwijt is, wat resteert is een typisch horrortje dat braafjes alle stappen doorloopt.

De flash forward naar halverwege de film, het groepje vrienden op reis, de spannende exotische locatie met een verhaaltje aan vast, het wezen dat hen achterna zit ... je kan het allemaal wel dromen. Nochthans hoeft het geen ramp te zijn, wanneer de regisseur het maar met genoeg overgave brengt. Maar dat is hier niet het geval. Orr lijkt zelf niet eens zo geïnteresseerd in z'n film en raast door de hele setup heen.

Wanneer de film dan echt van start gaat is het best oké, maar zonder de opbouw duurt het pas tot helemaal op het einde vooraleer de spanning z'n ding begint te doen. Origineel wordt het nergens, ook niet in het tweede deel, maar daar laat Orr toch al iets meer zien.

Leek wel een opdrachtje tussendoor, misschien heeft Orr het zelf wat opgegeven, ofwel was z'n eerste gewoon een toevalstreffer. Moeilijk te zeggen op basis van deze film. In ieder geval haalt hij er niet uit wat er in zit.

2.0*

Matig.

Eigenlijk een blauwdruk van Chomsky's Requiem for an American Dream, al was deze uiteraard wel eerder. Veel van de dezelfde argumenten (en zelfs dezelfde voorbeelden), maar ik vond het iets minder overtuigend gebracht.

Vooral dan het eerste deel, waar de meer persoonlijke voorbeelden en "gedupeerden" voorbijkomen. Families die kinderen krijgen terwijl ze er het geld niet voor hebben, gezinnetjes die druk neuzend in hun Excel sheet (op hun Macbook Pro laptop) proberen uitvogelen waar al hun geld naartoe gaat. Het ondermijnt toch een beetje het hele verhaal wat mij betreft.

Tweede deel is feitelijker en ook boeiender, al vond ik Chomsky zelf nog steeds geloofwaardiger overkomen dan Reich. Het helpt deze film ook niet dat ik Chomsky's recentere pas verleden week gekeken heb, daar kan Reich niet zoveel aan doen.

Ik zou mensen toch eerder aanrader de docu van Chomsky te kijken, wie die aan de droge kant vindt kan daarna nog steeds deze als alternatief proberen.

2.5*

du Welz gaat voor een pure thriller.

De horror is eigenlijk volledig verdwenen, de zwarte humor is er ook niet en wie, zoals z'n vorige films, iets meer arthouse vibes verwacht komt ook van een koude kermis thuis. Inexorable is puur genrewerk, zonder al te veel franjes. du Welz speelt het puur op uitwerking.

En die kon mij best bekoren. Het helpt dat Poelvoorde in een hoofdrol geduwd wordt, maar Bellugi moet absoluut niet onderdoen. Samen vormen ze een geweldig onscreen duo. Visueel ook netjes en verzorgd, met af en toe momenten die er duidelijk bovenuit springen. Ook de soundtrack is fijn, al vond ik dat metal-nummertje dan weer net iets te makkelijk. Ondertussen zijn we toch 2022.

Film slaagt vooral in wat hij poogt te doen: spannend en mysterieus zijn, vooral op sfeer. Het verhaal is niet zo heel speciaal, voor de du Welz liefhebber zijn er wel enkele leuke knipoogjes, maar ook niet van die aard dat het de film echt beter maakt. Gewoon sfeervol, stijlvol en spannend van begin tot eind.

4.0* en een uitgebreide review

Duidelijk uit hetzelfde bakje als Suspiria. Maar wel iets minder (denk ik)

't is al best lang geleden dat ik Suspiria gezien heb, dus echt met volle zekerheid kan ik het niet zeggen. Wat mij hier vooral opviel is dat er nog steeds een aparte soundtrack onder de film zit, maar veel minder aantrekkelijk/effectief. Soms zelfs redelijk lachwekkend en irritant.

Verder blijft dit soort filmpjes een bewijs dat je erg ver komt met visuals alleen. Het is eigenlijk het enige goeie element aan de film. Acteerwerk is dramatisch slecht, de moorden zijn suffer dan suf en het verhaaltje verschuilt zich vast wel ergens maar blijft de hele film verstoppertje spelen.

Enige wat in het oog springt zijn de prachtige kleuren (erg knappe belichting) en het mooie camerawerk. Dit alleen zorgt voor voldoende sfeer zodat de rest bijzaak wordt. Erg van kunnen genieten, doet mij ook denken aan de belichting die je vaak in mid jaren '90 HK martial arts terugvindt. Diezelfde passie voor rood en blauw in donker.

Da's in ieder geval wat de film mij gebracht heeft. Visueel mooi en sfeervol, wat overstraalt op de rest van de film. Broodnodig ook, want andere elementen zijn allen ondermaats.

3.5*

Matig derde deel.

Ik kon de vorige delen wel smaken, al is het maar omdat is dit soort mysteries wel leuk vind. Een beetje stoffig allicht, maar een groots opgezet mysterie is vaak toch wel leuk om te ontrafelen, zeker als er wat puzzeltjes uit lang vervlogen tijden bij komen kijken.

Maar in dit derde deel is de formule wel een beetje uitgewerkt. Misschien omdat ik de rol van Jones al redelijk snel doorhad, misschien omdat Hanks een identiteitsloos figuur blijft, misschien omdat de bedreiging nooit echt dwingend aanvoelde.

Als ik teveel het idee heb dat het toch allemaal wel weer netjes goedkomt en in z'n plooi zal vallen, dan verdwijnt meteen al een hoop charme. Als daarnaast het mysterie niet zo geweldig interessant is, dan heb je gewoon een matige formulefilm.

Howard zelf weet daar als regisseur ook zeer weinig aan toe te voegen. Misschien als ze een keertje een nieuwe regisseur vinden die wél wat leuks met het materiaal weet aan te vangen, maar de magie is een beetje weg. Wat mij betreft mogen ze Langdon lekker begraven.

2.0*

Mjah.

Begon wel aardig, vooral omdat de film er meteen invliegt. Na een zeer korte intro zijn de beestjes er meteen al en kan het plezier beginnen.

Humor is best te pruimen maar de acteurs zijn duidelijk minder gevleugeld. Jammer genoeg wordt ook al snel duidelijk met wat voor armtierig budgetje de film in elkaar gedraaid is. De meeste scenes uit de trailer komen uit het prille begin, daarna wordt het eigenlijk alleen maar slechter.

De hive is echt een dieptepunt. Erg jammer want dit had er leuk kunnen zijn (denk maar aan een Slither). Nu poogt men wel maar is het te amateuristisch om te kunnen overtuigen. Effecten zijn echt gewoon te goedkoop.

Gemiste kans, want hoewel Marquette eigenlijk niet kan acteren is hij best grappig en zitten er enkele geinige dialogen in de film. Beetje meer geld of wat meer talent van regisseur's kant hadden deze film kunnen redden.

2.0*

Vond het wel leuk.

Een oer-scifi genrefilmpje. Een verlaten basis op een planeet in de verste uithoek van het heelal, een crew die op onderzoek gaat zonder te weten wat er zich net heeft afgespeeld en een beetje mindfuckery of het af te maken.

De film speelt aardig leentjebuur bij The Thing, dat zijn dan meteen ook de wat mindere momenten. Ik vind dat soort scenes doorgaans niet zo spannend. Dan liever het Event Horizon-achtige begin en einde. Het "slipstreamen" had verder ook wel iets, al was dat niet zo heel speciaal (iets meer gedoe voor gewoon warpen).

Acteerwerk is duidelijk minder, visueel gelukkig wel in orde. Vooral qua editing af en toe wel leuk, wat betreft het visuele scifi gedeelte zag het meeste er wel overtuigend genoeg uit. Héél high-tech ziet het er allemaal niet uit, maar dat hoort ook wat bij de setting. Het is geen leuk vakantieplaatsje waar ze naartoe gaan natuurlijk. Vond ik in ieder geval niet heel erg storen.

Hoogstaand is het niet, wel vermakelijk én exact waar ik zin in had.

3.0*

Nieuwe Brandon.

Zoonlief blijft het erg goed doen. Hij wijkt op papier niet zoveel af van het werk van z'n vader, maar zijn films zijn toch wel merklijk anders. Vooral de focus op het audiovisuele, vaak erg nadrukkelijk ook, is iets wat mij veel sterker aanspreekt.

Het duurt even alvorens Infinity Pool loskomt. Eerste derde is wel leuk, het gevoel van onbehagen is al volop aanwezig, maar het plot geen maar weinig van z'n geheimen prijs. Daarna gaat het redelijk goed los en is het vaak een beetje bijpikkelen, omdat bepaalde dingen bewust vaag gehouden worden. Vind ik verder alleen maar positief.

Skarsgård doet het goed, Goth blijf ik nog steeds wat vervelend vinden, al valt het hier wel beter mee in vergelijking met andere films. Een geweldige actrice is het echter niet, en ik twijfel eraan of ze dat ooit zal worden. Maar ook zij kan deze film niet verpesten. Lekkere sfeercinema, jammer dat hij de bioscoope niet gehaald heeft.

4.0* en een uitgebreide review

Typisch Spaans horrortje.

Alleen misschien wat korter dan de norm is. Niet zo erg, want zo kan er wat onnodig drama uit en richt de film zich wat meer om waar het om draait: de horror. Dit is er dan ook eentje die weinig verkeerd zal doen bij de liefhebber van Spaanse horror film.

Zoals steeds piekfijn qua sfeer. Erg toffe locatie, prachtig in beeld gebracht, lekker duister en mysterieus. Maar ook zoals steeds: niet zo spannend en/of eng als gehoopt. Dat heeft er deels mee te maken dat dit thema al zo vaak gedaan is dat het aan impact verloren heeft, maar het is ook gewoon eigen aan die Spaanse horrortjes. Veel sfeer, weinig echte spanning.

Gelukkig amuseert de film wel en valt er visueel voldoende te beleven. De kortere speelduur maakt het allemaal wat makkelijker te verteren en het einde is ook best leuk, hoewel wat voorspelbaar. Grootste horror cinema is het uiteindelijk niet, maar wel een erg vermakelijk tussendoortje. Perfect in de aanloop naar Halloween.

3.5*

Leuk.

Was alweer even geleden dat ik een Soderbergh gezien heb, met deze film bewijst hij toch een fijne regisseur zijn. Als geheel schort het misschien een klein beetje, maar genoeg om van deze film een lichtspeciale ervaring te maken.

Damon in één van z'n beste rollen totdusver. Had vroeger wel leuke rolletjes, maar zat de laatste tijd vaak in vervelende films als vervelend personage (Bourne enzo). Hij is perfect als aanstekelijke loser en draagt de film met z'n rol bijna volledig.

Al doet Soderbergh ook nog wel een duit in het zakje. Visueel verzorgd maar niet héél speciaal, de soundtrack is dat duidelijk wel. Blije, bijna-circus muziekjes die de hele film een lekker luchtig sfeertje geven. In combinatie met een erg grappige voice over en een arsenaal aan goofy sidecharacters zorgt het voor genoeg leuke scenes.

Althans, voor een minuutje of 90 dan. Het laatste half uur had ik het eigenlijk wel een beetje gezien, waardoor de film toch wat van z'n charme verliest. Het wordt niet saai of vervelend, maar de lol is er wel een beetje af en qua narratief vond ik het dan ook weer niet zó interessant.

Maar een erg lollig tussendoortje, maar verliest een halfje omdat het niet wat economischer verteld kon worden.

Dikke 3.0*

Erg tof.

Wel een compleet andere richting voor Ki-duk. Waar in z'n vorige films (zelfs de recente) steeds karakters centraal stonden, is het nu het thema dat op de voorgrond treedt, waarij de personages voornamelijk functionele toevoegingen zijn geworden. Toch wel een stevige stijlbreuk binnen Ki-duk's oeuvre, dat voorheen relatief eenduidig was.

Ik kon er mij verder niet aan storen. Het magisch realisme treedt nog iets meer op de voorgrond en staat nu in dienst van de allegorie die Ki-duk hier neerzet. Qua vergelijkingsmateriaal eigenlijk een film die perfect bij Aronofsky's Mother! past, de overeenkomsten zijn in ieder geval talrijk.

Duidelijk dat Ki-duk niet al te veel budget had voor deze film, maar hij maakt er toch best handig gebruik van. Zeker niet z'n mooiste, maar het werkt wel. Soundtrack is traditioneel effectief en kundig, ook het acteerwerk is sterk. Leuk ook dat Jo Odagiri en Mina Fujii mogen opdraven, én hun eigen taal gewoon spreken. Doet een beetje raar aan in het begin, maar helpt altijd met het acteerwerk.

Eerste uur is wat wennen, tweede uur vond ik erg sterk. Wel weer een stuk geweldadiger dan z'n oude werk, ook redelijk bruut en weinig subtiel, maar dat vond ik zeker niet storend. 15-20 jaar geleden was dit een instant cult klassieker geweest, nu kijkt niemand er meer naar om. Beetje jammer.

4.0* en een uitgebreide review

Een verbetering tov zijn laatste films.

Vond het wel opvallend anders voor een Tarantino film. Wat braver, minder geforceerd naar vanalles en nog wat moeten verwijzen (of ik heb het gewoon gemist), ook iets minder geforceerd cool willen zijn. Tarantino lijkt meer genoegen te nemen met het maken van een wat wollige, ouwe film.

Met de typetjes had ik weinig tot niks. Vond Pitt zwaar tegenvallen, Roth echt onuitstaanbaar en ook Waltz lijkt soms meer weg te hebben van Bruno (dat gegiechel wanneer hij Pitt gevangen heeft genomen?).

Meevaller was het gedeelte met de bioscoopeigenares (maar jammer genoeg redelijk kort) en de intro in het Franse huisje. Stukjes die veel genietbaarder waren dan "het stoere" deel van de film.

Visueel ook niet zoveel te melden. Buiten wat lelijke lettertypes op en over het scherm doet Tarantino maar bitterweinig. Soundtrack is als vanouds slecht, maar daar had ik dan ook niks van verwacht.

Verder inderdaad een spaghetti Western sfeertje en één scene (de plotse shootout in het café) die mij erg aan een gelijkaardige scene in Sonatine deed denken.

Film duurt uiteindelijk te lang, de dialogen zijn redelijk onboeiend en de typetjes onuitstaanbaar. Maar hier en daar zitten aardige scenes die steeds beter gaan werken door hun lengte. Toch vrees ik dat Tarantino nooit meer iets boeiends zal maken. Hij heeft ondertussen al zoveel geprobeerd en is al zoveel malen gefaald dat het hem waarschijnlijk in de toekomst niet veel beter meer zal vergaan.

1.5*

Stilletjes aan iets beter.

Na PDL is het sterk achteruit gegaan met PTA, al zit er wel weer een stijgende lijn in z'n films. Met deze grijpt hij weer wat terug naar z'n oudere werk, al moet ik zeggen dat het mij iets te vaak onberoerd liet.

De kritiek op het onnavolgbare plot verbaast mij een beetje. Misschien omdat de sfeer mij niet zo heel veel deed, maar ik vond het toch allemaal redelijk bij te houden. Niet dat alles even duidelijk en coherent is, maar er zijn toch duidelijke stapjes en uiteindelijk een duidelijk doel. Ik vond het op dat gebied niet zo heel anders dan een L.A. Confidential bijvoorbeeld, al is dit dan wel een soort van bezopen remake.

Phoenix doet me weinig, vind hem de laatste tijd veelal vervelende, zelfingenomen rollen spelen, en dat is hier niet anders. Leek af en toe ook een beetje op Mel Gibson in sommige shots vond ik, ook niet echt positief. De rest van de cast is vooral heel uitgebreid en ze komen allemaal stuk voor stuk een keertje voorbij. Vooral in het middenstuk wordt er elke scene een nieuw personage geïntroduceerd, om daarna weer uit de film te verdwijnen (al komen ze naar het einde toe meestal wel terug). Vond het wat vervelend worden, vooral omdat het toch allemaal bekende koppen zijn. Leek soms meer op een modeshow/sketchprogramma dan een film.

Sfeertje was redelijk verder maar wist me niet echt te grijpen. Dat stonede gedoe vind ik meestal niet zo boeiend, ook de 60s/70s interesseren me niet geweldig veel, ben in ieder geval blij dat ik er zelf niet heb moeten rondwaren. Leuker is het af en toe komische karakter van de film. Niet enorm uitgesproken maar uiteindelijk is dat hetgeen de aandacht vasthoudt. Niet altijd even subtiel (de opvallende verbazende reacties) maar wel lollig. Het is uiteindelijk hetgene wat deze film rechthoudt.

Véél beter dan z'n twee vorige films, maar PTA is er nog niet helemaal. Dat frisse van z'n eerste films moet er weer in, zowel visueel als qua gebruik van muziek. Dat is allemaal wat afgezaagd en beproefd hier. Niet héél vervelend, maar vroeger sprankelde het toch veel meer. In ieder geval lijkt het ergste ondertussen wel weer voorbij.

3.0*

Aardig.

Maar het eerste uur laat meer verhopen. Tot dan wordt het mysterie best goed opgebouwd en weet de film best wel wat spanning te creëren. Daarna verzandt het echter in een nogal voorspelbaar gebeuren. Niet zozeer de onvermijdbare twistjes, maar de structuur waarin alles verloopt.

Ik had vrede gehad met twee types van eindes. Ofwel vertelde Pegg gewoon de waarheid en was het daarmee afgelopen, ofwel werkte Pegg's plannetje en ging de familie ten onder. Maar daar is dit niet echt het type film voor jammer genoeg. Stein volgt braaf de regeltjes en daarmee is het laatste half uur gewoon een beetje zoutloos en weinig effectief.

Acteerwerk is verder wel naar behoren, ook de regie is degelijk. Maar behalve Pegg's opmerkelijke rol is er maar weinig memorabels aan deze film. Eentje die ik uiteindelijk snel weer vergeten zal zijn, terwijl het begin toch echt wel meer beloofde. Jammer dat deze uiteindelijk gewoon een breder publiek wou plezieren.

3.0*

Matig.

Koreaanse horror kan ik nog wel eens pruimen, deze viel helaas toch wel een beetje tegen.

Poppen in Aziatische films zijn doorgaans wel cool. Dat is in deze niet anders. Vooral de poppen als meubelshouders in het huis zijn erg gaaf. De luster, het toilet, de spiegel ...

De intro is cool maar de volgende scene doorbreekt meteen de sfeer. Acteerwerk is gruwelijk slecht, de personages zijn ook geen van allen leuk. Visueel ook een beetje tegenvallend hoewel er af en toe toch aardige shots inzaten. Veel meer komt er alleen niet uit.

Bij momenten is het sfeervol, vooral dankzij de popjes dus. Maar echt goed wordt het nooit. Daarvoor is het allemaal iets te flauwtjes uitgewerkt.

2.5*

Doorsnee.

Een film die zichzelf een beetje in de voet schiet door vooraf met een dom "er zit een twist in deze film dus niet doorvertellen!" bericht komt. Als je de kijker extra attent wil maken op een twist en zo eigenlijk de twist zelf verpest ... mission accomplished.

Sowieso al redelijk overdreven want na de laatste 20 jaar aan cinema is het niet hebben van een twist zowat de grootste mogelijke twist. En de uiteindelijk twist is ook niet zo heel speciaal, maar dat komt misschien omdat je als kijker té attent bent en het dan ook wel een beetje ziet aankomen. Dat en het feit dat ze de hele twist nog even op een Saw-manier moeten uitleggen.

Beetje raar allemaal want eigenlijk is dit een romantisch drama, zo eentje dat niet echt een twist nodig heeft. Het is alleen redelijk clean en braaf, maar het werkt wel redelijk. Nogal dik aangezet, personages zijn redelijk cliché, maar het is best lief en aandoenlijk.

Tsutsumi blijft wat doorkwakkelen. Zijn glorieperiode ligt al een hele tijd achter hem, echt goeie films weet hij niet meer te maken. Slecht is dit niet, vervelend ook niet (als je je niet teveel irriteert aan de hype rond de twist) maar erg memorabel vrees ik ook niet.

3.0*