Opinions

Nieuwe Buppha Rahtree

Ondertussen heeft Sippapak er al een aantal op z'n naam staan, zo heel veel wijkt deze niet af van de eerdere films in de reeks. Althans, toch niet qua aanpak. Sippapak kiest voor een wat vreemde combo tussen humor en horror, waarbij beide genres redelijk sterk gescheiden blijven.

Sommige scenes pogen toch echt wel eng te zijn, terwijl andere vol op de humor spelen. De move naar Japan dient eigenlijk vooral om wat sneeuw te tonen, iets wat ze in Thailand niet overvloedig hebben. Maar de personages zijn allemaal Thais en meer dan 3 woorden Japans komen er in deze film niet voorbij.

Origineel is het geestengebeuren niet, sommige van de grapjes zijn dat gelukkig wel. En als ze dat niet zijn, zijn ze vaak wel flauw en droog genoeg om een glimlach op te wekken. Echt groots zijn die Rahtree films nooit, maar vermakelijk is het zeker. Benieuwd hoe lang Sippapak er nog mee blijft doorgaan.

3.0*

Net te matig.

Ondanks goeie bedoelingen lijkt deze film teveel op een veredelde TV special. Geen idee wat het net is, maar een aantal filmische momenten ten spijt voelt dit aan als een aanhangsel van een TV reeksje ofzo.

Acteerwerk is wat aan de matige kant, de effectjes lijken iets te standaard, het verhaaltje aardig cliché. Vooral ook dat politiewerk komt nogal makkelijk over. Hier en daar zijn er wel wat boeiende momentjes, maar voor een horror film uiteindelijk ook véél te uitleggerig, met een laatste half uur wat zich alleen maar richt op flashbacks en verklaringen.

Als echte filler nog wel net te behappen, maar hier had heel wat meer mee gedaan kunnen worden. Enkel voor de die-hards dus, die kunnen er nog wel wat plezier uit puren.

2.0*

Gemengde gevoelens.

Italiaans, maar duidelijk een uitloper van de Spaanse school van horror. Allerlei verschijningen en enge gebeurtenissen zijn altijd het gevolg van een diep trauma uit het verleden. Een trauma dat hoe langer hoe meer de film een dramatisch randje geeft.

Eng is het nergens, eerder sfeervol en mysterieus. En het regisseursduo doet best goed hun best om dit alles in goede banen te leiden, maar ze slagen er maar half in. Visueel bijvoorbeeld helemaal niet verkeerd, maar het ritme van de film is meer dan matig. Scenes die te snel afgekapt worden of schrikscenes die rampzalig slecht getimed worden, waardoor de scare zelf compleet in het water valt. Rare beginnersfouten die de film qua sfeer serieus opbreken.

Af en toe ook wat matige effecten. Geld zal wel een issue geweest zijn (is het altijd wel met films als deze), maar met een beetje meer creativiteit had dat makkelijk opgelost kunnen worden. Verhaaltje is verder bekend terrein, en omdat het al niet supergoed uitgewerkt wordt biedt het ook maar weinig houvast verder.

Met wat opknapwerk links en rechts had er absoluut een erg fraai horror/drama ingezeten, maar het is op een aantal cruciale punten en momenten allemaal net niet.

2.5*

Enge film? Nee.

Kan je die verwachting lang aanhouden? Ook niet lijkt me. Er werd hier al meerdere keren gezegd dat het huis meer weg heeft van een sprookjeshuis dan een echt horrorhuis. Zeer terechte opmerking.

Maar waarom dan blijven eisen dat de film eng is? The Haunting heeft veel meer weg van een gotisch sprookje, met een echt geweldige setting, kleurrijke decors en hoewel technisch verre van perfect, mooie cg.

Maar blijkbaar staat er horror boven deze film, en hoeft de film zich daarnaar te schikken. Ik vind het jammer.

Acteerwerk is verder absoluut niet super, de enige goeie acteur in de film is dan ook het decor. Verhaaltje is aardig genoeg. Niet echt bijster boeiend maar dat verwacht ik al lang niet meer van haunted mansion films.

Heb mij best vermaakt met de mooie kamers, mooi camerawerk en het kleurrijke gebeuren. Meer dan genoeg om er een best positief cijfer aan toe te kennen.

3*

Fijne herziening.

2004 was een grandioos jaar voor anime, want voor deze film dan weer betekende dat het toen een klein beetje tegenviel. Terwijl andere studios grotere budgetten hadden om hun creatieve visies te vertalen naar langspeelfilms, komt Miyazaki met een typische Ghibli film, ééntje die z'n grootste internationale succes ooit moest opvolgen.

Jaren later is die context wat vervallen, en was het toch makkelijker genieten van deze film. De soundtrack blijft een beetje mager en de klassieke Ghibli tekenstijl voegt weinig toe aan eerdere films van de studio, maar de animatie blijft natuurlijk wel uitzonderlijk en de basiskwaliteit van Ghibli/Miyazaki ligt zo hoog dat zelfs een middelmatige film van hem absoluut de moeite is.

Toch blijft ik hem liever kleine films zien maken. Wanneer het episch en groots wordt, komt zijn kracht nooit volledig tot z'n recht. Dat is ook hier weer het geval vind ik. Maar het is allemaal veel geklaag in de marge, heb erg veel genoten van deze Howl, meer dan de eerste keer, maar m'n favoriete Ghibli zal het nooit worden.

4.0* en een uitgebreide review

Leuk leuk leuk.

Na 20 minuten vond ik het allemaal wat matig eigenlijk. Wel grappig hoor, die kleurtjes en de dik aangezette meligheid. Ook wel tof in beeld gebracht, met veel visuele trucjes en eigenaardigheidjes ... maar ik miste wat deze film zo befaamd maakte: de absurditeiten.

Eens aangekomen in het huis gaat de handrem er dan eindelijk af en kotst Obayashi een ongekende hoop weirdness uit over de film. Ik mag het wel. Technisch zeker niet perfect, maar dat maakt niet uit als de ideeëndichtheid zo hoog ligt. Het houdt ook echt niet op, het blijft steeds gekker worden, tot een te prijzen hoogtepunt bereikt wordt.

Ik heb zeer geamuseerd zitten kijken, meermaals gelachen ook. Het eindeloos weerkerende riedeltje aangevuld door de knullige kattenmontage is zijn tijd minstens 30 jaar vooruit. Pure YouTube kolder avant-la-lettre. Ook de beddenaanval vanonder gefilmd een hoogtepunt, net als de hypermontage naar het einde toe. Denk wel dat Tsukamoto deze film ooit gezien heeft.

Wat trage aanloop dus, maar eens het los gaat is het absoluut genieten. Meer van dit graag, minder belegen klassiekers.

3.5*

Herzien en blijft gewoon goed.

De horrorhype van de '00s ligt al een tijdje achter ons, dan is het toch altijd even afwachten hoe een film als deze zich 15 jaar later staande houdt. Gelukkig heeft Haute Tension maar weinig van z'n veren verloren, duidelijk eentje die zich nog wel eventjes staande zal kunnen houden.

Maar wie méér verwacht dat horror komt bedrogen uit. Het is een erg eenvoudige film, met een killer en wat opgejaagd slachtvee. Meer is er niet. Gelukkig is de killer heerlijk bruut (Nahon maakt van zeer weinig héél veel), is de film lekker naargeestig en zit de spanning er nog steeds goed in, zelfs al weet je waar het allemaal gaat eindigen.

Met het einde heb ik nog steeds geen probleem trouwens. Hoewel het weinig toevoegt, zie ik ook niet bepaald veel plotholes of onmogelijkheden met het einde. Het is een twistje dat meer dienst doet als genrecliché dan als toegevoegde waarde, maar je zit dan ook naar een echte genrefilm te kijken.

4.0* en een uitgebreide review

Doorsnee horrortje.

Zo eentje die een jaartje of 10 waarschijnlijk leuker was geweest, maar anno 2017 nog maar weinig toevoegt en vooral benadrukt dat het genre niet voor niks wat gas terug heeft moeten nemen. Met dit soort films zal het in ieder geval nog even duren alvorens de horror scene weer een duw in de rug krijgt.

Niet dat het slecht is. De setting is sfeervol, het idee is niet slecht, de killer is best imposant. De verdwaalde gore scene is misschien wat gek, qua geloofwaardigheid laat het wat te wensen over en het zijplotje met de crappy cop draait eigenlijk nooit goed uit in horror films, maar da's vooral toch kritiek in de marge. Het zijn puntjes die weinig uitmaken als de film wél dat sfeertje goed weet neer te zetten.

Maar het voelt allemaal wat afgeleefd en zielloos aan. Iets teveel trapjes opklimmen en voetjes pakken, door verluchtingsbuizen kruipen en net het einde niet halen en dat soort dingen. Ondertussen ligt de horror lat toch net wat hoger, waardoor Havenhurst vooral erg lauw aanvoelt.

Ergens jammer, want met dit idee veel meer te doen. Echt slecht is het ook zeker niet, daarvoor zit er nog wel genoeg sfeer en tempo in, maar het is eerder filler voor de horrorliefhebber dan een film die je vlotjes aan iedereen kan aanraden.

2.5*

Eén van de drie.

Het is mij volledig ontgaan, maar deze Hayabusa is vernoemd naar een gelijknamige ruimteprobe die een 10-tal jaar in Japan de mensen heeft beziggehouden. Althans, als je deze film mag geloven. Er zal ook wel wat van aan zijn, want er zijn nog 2 films uit 2012 die over dezelfde probe gaan. Allicht dat de échte liefhebber van ruimtevaart wel op de hoogte was, maar erg groot internationaal nieuws was dit toch niet.

De eerste probe die op een asteroïde geland is en wat stof van de ruimtesteen rechtstreeks naar de Aarde gebracht heeft. Maar toch vooral een film over een ruimteproject dat redelijk ondergefinancieert was, waarbij een hoop Japannertjes hun beste beentje moesten voorzetten om alles in goede banen te leiden.

Het acteerwerk is wat dik aangezet en visueel stelt het niet heel veel voor. De film zelf is ook redelijk kleinschalig, dus verwacht geen Mission to Mars praktijken. Maar doorheen de film bouwt er zich wel een aangenaam sfeertje op. Op een typisch koddige Japanse manier krijgt de probe een eigen stemmetje en zien we hoe iedereen meeleeft door van de probo een bijna manga-achtig personage te maken.

Het is simpel drama dat voor érg motivational is, maar ondanks de best lange speelduur eigenlijk nooit echt gaat slepen. Geweldige cinema is het niet, maar wel één van de betere dingen die Tsutsumi de laatste tijd gemaakt heeft. Die andere twee film zal ik wanneer mogelijk nog wel eens kijken, al zit er niet veel haast bij.

3.0*

Weinig aan vond ik.

Visueel is het degelijk maar verder dan degelijk weet het ook niet te komen. Zo wordt het na verloop van tijd eerder saai. Ook de klankband doet niet wat je zou verwachten, en zo blijft het sfeertje klinisch en te gebracht.

Erger nog is het veel té standaard verhaaltje over geesten, ditmaal (weer) met het internet als medium. Als er nu één medium is dat zich ook echt niet leent voor bovennatuurlijke zaken, is het het internet wel.

Gewoon de zoveelste film in rij. Niks nieuws, alles al beter gezien en gehoord, zelfs al vele malen. Enkel wie z'n collectie Aziatische horror wil uitbreiden kan hier eens een kijkje nemen, maar verder biedt deze film weinig.

't Is kort en de tijd loopt, 't is visueel niet onaantrekkelijk. Daar blijft het ook bij. 2*

Niet teveel woorden.

Slechte, erg goedkope en flauwe horror. De moorden gebeuren veelal uit beeld en als er dan als iets te zien valt heeft het 0 impact. Acteerwerk is echt brak slecht, visueel is het amateuristisch en gekunsteld, de opzet is er een van 13 in een dozijn en van regie heeft Parsons geen kaas gegeten.

Zoveelste wannabe regisseurtje dat met weinig geld z'n horrortje in elkaar gebokst heeft. Helft van het budget zit waarschijnlijk in de poster, de rest is al helemaal niet om aan te zien.

0.5*

Beetje teleurstellend voor een Soderbergh.

Ook niet echt een film voor hem. Hij mag wat mij betreft écht voluit gaan, of het écht klein houden, maar deze mix van beide werelden is er eentje die niet goed uitvalt. Veel bekende namen, maar verder duidelijk een erg beperkt budget.

Soderbergh zet het nog wel redelijk stijlvol in elkaar. Af en toe mooi camerawerk, gedurfd om de actiescenes bijna ongeëdit te laten, het verhaal zonder al te veel poespas uitgewerkt en de bekende koppen die in elkaar gemept worden is écht een leuke toevoeging. Maar in de details gaat er een hoop verkeerd.

Buiten het camerawerk stelt het visueel niet veel voor. Oogt vaak net dat beetje te goedkoop, vooral de filtertjes dan. De actiescenes mogen dan zonder knipwerk in beeld gebracht worden, Carano heeft de uistraling van een dode mus en ook de choreografie laat te wensen over. Beetje makke actie ... het is niet voor niks dat andere regisseurs aan het editen slaan als het vechtwerk van dit niveau is. En ook het verhaaltje is niet boeiend genoeg. Veel vragen tijdens de film, maar heb er geen moment aan getwijfeld dat het naar het einde toe allemaal mooi uitgelegd zou worden.

Gelukkig duurt het niet al te lang en zorgt Soderbergh voor een aardig tempo, maar hij kan veel beter dan dit (The Limey).

2.5*

Fijn.

Al heeft het wel even geduurd alvorens ik in de film zat. Personages zijn redelijk irritant en het wel érg overdreven beeld van New York kon ik in het begin ook niet echt smaken. Tot een beetje duidelijk wordt waar de film nu eigenlijk over gaat.

Odagiri's vlucht uit Japan is op zich een fijne trip. Het ingedutte en veilige Japan is te saai geworden voor hem, om weer tot leven te komen reist hij af naar "Hazard", het levendige en gevaarlijke New York. Veel stereotypen, iets te fake "stoer" naar mijn gevoel, maar het contrast werkt wel. Zo'n Jai West (herkende hem nog van SS5+) zit hier perfect op z'n plaats, als irritant maar net-dat-ietsje-gelaagder personage.

Visueel niet heel denderend, de soundtrack is wel sfeervol, net als de geweldig voice-over (gaaf om hiervoor een klein kindje te nemen). De film begint halverwege wat meer te leven, wanneer de scenes langs de rivier hun opmars maken. Van dat af is het best genieten, al blijven de misdaadscenes een beetje flauw en overdreven.

Sono levert hier een goed filmpje af. Behoort niet tot z'n beste werk, zeker het begin is even doorzetten, maar het laatste uur kent een aantal erg leuke en sfeervolle scenes.

3.5*

Tsuka's wedergeboorte.

DV was een geschenk voor Tsuka. Niet dat ik persoonlijk vind dat deze film beter is dan z'n vorige (integendeel zelfs, Vital heeft mijn duidelijke voorkeur), maar het is duidelijk dat hij hiermee zichzelf een beetje heeft teruggevonden. Hij mocht weer binnenskamers knutselen, waarmee dit meer lijkt op een Tetsuo dan op een Soseji of Vital.

Visueel vooral in het doolhof erg sterk, daarbuiten is de DV-look echt lelijk. Soundtrack van Ichikawa is sterk en passend, al heeft hij wel beter werk afgeleverd. Acteerwerk is beperkt, al weet Tsuka zelf natuurlijk érg goed wat zijn films nodig hebben.

Lekker kort, al blijf ik er wel bij dat de écht korte versie geen optie is, daarmee gaat toch teveel van het concept verloren. Leuke, sterke, claustrofobische Tsukamoto dus, en de start van het tweede deel van z'n carriere.

4.5* en een uitgebreide review

Doorsnee.

Spike Lee heeft ze wel eens beter en snediger gemaakt. Dit is een redelijk droog basketball dramatje, waarbij er iets teveel zijlijntjes komen kijken, waardoor de speelduur onnodig opgetrokken wordt. Had makkelijk een half uur korter gekund.

Vooral de stukjes met Jovovich voegen echt niks toe, maar ook Dawson's rol is redelijk overbodig. Verder vooral veel vervelende personages onder de geïnteresseerden in Jesus, kwam erg karikaturaal over. Het punt was ook wel gemaakt zonder dit overdreven gedoe heb ik het gevoel.

Washington doet het naar behoren, ook Allen vond ik niet eens zo slecht. Vooral de scenes tussen die twee weten de boel wat op te leuken en zorgen voor het beste drama. Het had gewoon wel iets bondiger en scherper gekund.

2.5*

Overgangs-Tsai dit.

Soms komt het er wel al door. Vleugjes humor, af en toe een scherp en knap shot. Maar al te vaak drijft te films iets te vlak voort. Helpt ook niet dat ik vaak de weg kwijt was. Tsai's films zijn doorgaans wat raar, maar niet zo moeilijk te volgen. Alleen hier leek ik bij elke nieuwe scene naar een andere film te kijken. Pas helemaal op het einde werd mij vanalles duidelijk, maar dan was er al 90 minuten tergend trage Tsai voorbij.

Het potentieel is er, het komt er alleen nog niet uit. Tsai maakt voor mij films die falen zonder enkele belangrijke ingrediënten. Met name dan de humor en de prachtige shots. Hier werkt het half, wel een grote verbetering op Vive L'Amour. En daarmee was dit ook de laatste Tsai op mijn programma. Erg fijne regisseur, maar dan toch vooral z'n latere films. Verwacht er in ieder geval nog wel een meesterwerk van.

Voor deze, 2.5*

Fijn.

Apart filmpje dat zijn ware gezicht lang genoeg weet te verbergen. En wanneer het dan eindelijk onthult wat de achterliggende gedacht is, blijft er een zweem van mysterie hangen. Krawczyk geeft z'n visitekaartje af.

Halverwege besluipt enigszins het gevoel dat je hier te maken hebt met een vermomde vampierenfilm (iets wat de laatste paar jaar aan populariteit wint in het horror genre), gelukkig is er nog wel wat meer aan de hand.

Rollins kan ik normaal niet zo goed uitstaan, maar hij is perfect voor z'n rol. De rest van de acteurs doen het ook naar behoren. Visueel verder strak en hoewel ik de soundtrack iets te nerveus vond, is de klankband best mysterieus en voegt het aardig wat sfeer toe.

De film gaat een aantal keer over het randje, maar nét niet ver genoeg om écht hoog te scoren. Ik vond het soms net iets te mak allemaal, maar da's een klein kritiekpuntje gezien de originele aanpak en de geslaagde mix van genres en elementen. Krawczyk gaat op de lijst.

3.5*

Matig.

Klassiek Chinees filmpje, met themas als stad vs platteland, jong vs oud en andere platgeslagen themas. Het is duidelijk van een vorige generatie filmmakers, in een stijltje dat ondertussen wat achterhaald is. Misschien had ik deze film 20 jaar eerder moeten kijken, dan had het allicht net wat verser gevoeld.

Vond verder het acteerwerk nogal wisselend. De vader was best leuk, het zoontje vond ik echter minder, zo ook Chen zelf. Er waren in ieder geval weinig personages waar ik echt mee kon meeleven, wat toch een probleem is voor een film als deze. Verhaal is ook niet echt speciaal, weinig verrassingen en Chen houdt zich braaf aan de geijkte paadjes.

Echt slecht is het nu ook weer niet, daarvoor is Chen wel kundig genoeg als regisseur, maar veel meer dan een wat slap afkooksel van Yimou Zhang's late 90s films is dit niet vind ik. Had er toch net iets meer van verwacht.

2.5*

Goh.

Ik vond het een goeie film, maar er zitten een tweetal keuzes in die ik écht niet kon begrijpen. Zaken die gewoon makkelijk uit de film hadden geschrapt kunnen worden en de film nog wat extra cachet hadden gegeven. Het is een kleine smet op een verder leuke film.

Allereerst het Candyman opzetje met het rijmpje. Het is zowat het allereerste wat je te zien krijgt en verklapt meteen zowat het gehele mysterie. Het is sowieso een wat lomp horror cliché dat hier gewoon onnodig is. Daarnaast is er ook nog de monster reveal die compleet belachelijk en behoorlijk cheap overkomt.

Het zijn keuzes die vooral commercieel lijken (want "men" moeten wel een degelijke uitleg krijgen voor het mysterie), maar de film is verder helemaal niet zo commercieel opgezet én de uitvoering is gewoon niet goed, dus wees de volgende keer gewoon slim en schrap die onzin. Dan maar 5 man die klaagt dat ze het niet begrepen hebben.

Anderzijds betekent het ook wel wat dat de film die minpunten redelijk makkelijk te boven komt. Sfeertje is spannend en mysterieus genoeg, het slachtvee is niet vervelend en ondanks dat de gebeurtenissen al redelijk snel een ruwe verklaring krijgen blijft de film toch redelijk mysterieus. Er zit dus duidelijk meer potentieel in, misschien als de volgende keer de ruwe kantjes er wat afgeslepen worden.

3.5*

Erg fijn dit.

Voor geen geld, met een kleine crew, het bijna perfecte genrefilmpje maken. Downey is duidelijk een talent, eentje die nog meer van dit soort filmpjes mag maken. Maar het is geen film voor iedereen, zelfs niet pure genrefans, want Downey vraagt nét iets meer van de kijker.

Vooral het fijn dat bijna niets wordt uitgelegd zal niet goed bij iedereen liggen. Het is allicht een gevolg van het budget, anderzijds is het ook gewoon een meerwaarde. Want The Head Hunter speelt met bekende fantasy en horror elementen, maar door niks expliciet uit te leggen wordt je verplicht om aandachtig te blijven.

Visueel ziet het er geweldig uit, ook de soundtrack is op niveau en de acteur doet het ook gewoon erg goed. Lekker economisch, sfeervol en mysterieus. Knap filmpje dit, een voorbeeld voor een hoop andere regisseurs.

4.0* en een uitgebreide review

Matig.

Smerig en nasty is de film wel, maar dan los van de gore. De manier waarop het jongetje behandeld werd en de necrofilie springen er uit qua horror, maar dat is niet echt de kern van deze film natuurlijk. Cullipher mikt vooral op gore, en daarin vind ik de film dan toch wat mak.

Nochthans pogingen genoeg, maar erg overtuigend oogt het niet. Teveel rubber en goedkope effecten, waardoor het effect zelden aankomt. Nasty dat de killer ogen eet, maar als er dan een half pak melk uitsquirt dan is het plots niet zo nasty meer. En dan verbloemt de 70s grindhouse stijl ook nog eens een hoop details, dus echt wel een minpunt.

Verder iets teveel herhaling en een mager verhaaltje dat net iets teveel aandacht krijgt. De finale weet nog een beetje goed te maken, maar uiteindelijk is het een film die ondanks alle smerigheid makkelijk wegkijkt, zelfs bij momenten wat lachwekkend is. Niet meteen de sfeer die Cullipher voor ogen had neem ik aan.

2.0*

Kimo & Timo doen The Raid.

En ze doen het net iets beter dan Evans, al blijf ik toch steeds wat op m'n honger zitten bij deze films. Volgens mij moeten ze daar in Indonesië eens op zoek naar een wat betere cinematograaf, die de gevechten meer eer kan aandoen.

Het is ook net alsof de regisseurs de wat flauwe martial arts moeten opfleuren met een zekere hardheid. Veel bloed en pijnlijke scenes, maar het zelden wanneer twee personages op elkaar aan het inmeppen zijn. Dan oogt het net niet Thais genoeg om écht hard te zijn en net niet Hong Kongs genoeg om écht creatief te zijn.

Verhaaltje neemt zichzelf ook net iets té serieus, terwijl het uiteindelijk niet zo heel veel voorstelt. Er wordt wat extra mysterie ingegooid, maar ook dat blijft braaf binnen de lijntjes. Het draait vooral om de actie, daar hadden de regisseurs zich nog wat extra op mogen richten.

Vervelend is de film zeker niet. Veel tempo, veel bovengemiddelde actiescenes en een paar brute momenten. Maar het hoge niveau van de betere/beste actiefilms haalt deze Headshot jammer genoeg niet. Wel al een stapje beter dan Killers, dus het gaat de goeie richting uit met Timo en Kimo. Nu nog een actieregisseur die de cinematograaf wat extra pointers kan geven en er kan waarschijnlijk nog wel een halfje bovenop.

3.5*

Die Ron toch.

Toch aardig vreemd dat hij drie jaar eerder nog Tremors maakte als debut. Wat een wereld van verschil.

Idee is nog wel grappig, wat knullige effecten zorgen bij momenten zelfs nog voor een beetje charme. Maar verder is het toch een aardig melig filmpje dat nét weet te vermaken maar daar ook echt wel strand;

Sommige scenes zijn werkelijk niet om aan te zien, het viertal acteert ook aardig pover, enkel Downey wil nog eens wat lolligs laten zien.

Fantasy romcom die aardig kind-proof is. Het had nog véél erger gekund, maar echt goed kan ik het allemaal niet vinden, daarvoor is het te pover op alle gebied.

1.5*

Ik kan die dubbelzinnigheid wel begrijpen. Ik kreeg een paar keer de indruk dat met wat accentverleggingen en een iets andere aanpak hier een stevige donkere comedy inzat.

Argento maakt er echter een drama van, en doet dat op haar geheel eigen manier. De film gaat razendsnel, hoewel het tempo in de afzonderlijke scenes niet bepaald erg hoog ligt. Veel handicam werk lijkt het, maar ook nogal wat visuele opsmuk. Standaard muziek, maar toch net anders. Alles draagt bij tot een apart filmpje, dat uiteindelijk gewoon simpelweg weet te overtuigen vond ik.

Erg apart verhaal, bijna onbegrijpelijk de band tussen moeder en zoon, maar geloofwaardig genoeg. En zoals anderen al aanhaalden, enkele erg fijne bijrollen (Manson heb ik niet gezien of herkend heb moet ik eerlijk bekennen).

Al bij al een mooie 4*. Had wel wat van de film verwacht, maakt het gelukkig ook waar.

Aardige comedy.

Fleurig, kleurrijk en zonnig. Veel flauwe humor die door z'n botheid best komisch blijft ook.

Vind Stiller wel een aardig figuur. Kom hem niet al te veel tegen in films, misschien daarom. Past in ieder geval wel perfect in dit soort rolletjes.

Knap verder van de Farrellies dat ze de film luchtig en chill kunnen houden terwijl er nogal vaak op leugens en misverstanden geleund wordt. Zorgt normaal voor een vervelende sfeer binnen comedies, niks van te merken.

Niks geweldigs of overweldigends, maar avondvullend en geinig om een keer gezien te hebben. Zangstukje in de wagen was veruit het beste moment, echt vervelend werd het nergens.

3.0*

Eastwood verheerlijkt zichzelf maar weer eens.

Hij is niet altijd even vervelend, maar op z'n slecht is Eastwood onuitstaanbaar. En dat is het geval hier. Via wat "stoere" monoloogjes hoopt hij over te komen als een volwaardig Amerikaanse badass, maar hij is één van de meest zielige personages die ik in lange tijd gezien heb. En dan maakt het feit dat Eastwood ook zelf regisseur was het er allemaal niet beter op.

Verder een redelijk typisch oorlogsfilmpje, met de stoere ouwe kerel die wat jong grut eens een lesje zal leren. Ze zien hem als oude knar maar krijgen respect voor hem naarmate hun training vordert. Geen plot om lang bij stil te staan, vraag is dan ook waarom het meer dan 2 uur in beslag neemt.

Ik heb sowieso al niet zoveel met het oorlogsgenre, deze film voegt er verder weinig tot niks aan toe en Eastwood is gewoon onuitstaanbaar. Buiten één enkele uitschieter blijft ik Eastwood een erg beperkt en matig regisseur vinden.

1.0*

Matig.

Er was een tijd dat Hong Kong dit soort filmpjes met twee vingers in de neus van de band liet rollen, maar tegenwoordig slagen ze zelfs daar niet meer in. Er is daar ook wel een wissel van de wacht aan de gang en zoals de oude garde heeft ook de nieuwe garde een inloopperiode nodig. In Hong Kong beginnen ze zelden op hun hoogtepunt.

Probleem, zoals wel vaker, is dat de CG de film op belangrijke momenten tegenwerkt. Zo zien de actiescenes er vaak zo enorm fake uit dat het gewoon irriteert. Ook dat hi-tech sfeertje was een beetje melig, vooral omdat personages dan weer meer een retro look hadden. Decors leken ook vaak nogal fake, raar afgeborsteld stijltje dat maar weinig sfeervol was.

Nicholas Tse en Ching Wan Lau redden zich verder wel, maar dat mag niemand verbazen. Af en toe is het wel charmant en sommige scenes werken ook wel, maar te vaak wordt het weer verpest door één of andere brakke, lelijke scene. Te weinig finesse, te weinig consistentie. Hoop dat Hong Kong (en ook China) deze periode snel achter zich kan laten, 't is ondertussen iets te lang aan de gang en er zit gewoon te weinig progressie in.

2.5*

Jammer dat het naar het einde iets minder werd.

Wel een "typisch" Brits filmpje. De laatste tijd leeft daar wel iets qua horror. Het zijn geen typische horrorfilms, vaak eerder occult dan goor of eng, maar ze zijn best goed te pruimen. Heartless valt daar, zeker het eerste uur, ook onder.

Wat opvalt is het sfeervolle kleurgebruik, fijn camerawerk en een solide soundtrack die meteen voor een sterk sfeertje zorgen. Ook het groepje acteurs doen wat ze moeten. Voeg daarbij het gritty sfeertje en je hebt een aardig mysterieuze film vast.

Het tweede uur neigt dan iets meer naar fantasy, het drukkende gaat er ook een beetje vanaf, met als relatief dieptepunt de scene met de Weapon's Man. Het gekke is dat die scene opzich wel erg gaaf is, grappig en redelijk bevreemdend, maar gewoon de sfeer in de film voor een deel onderuit haalt. Leuke scene, maar Ridley had em voor een andere film mogen bewaren.

Blijft verder wel een tof filmpje, maar had een stuk spannender en sfeervoller gekund in het tweede deel. Toch wel benieuwd naar meer werk van Ridley, want er zat meer dan genoeg potentieel in.

3.0*

Charmant.

Zo'n dramatje waar alles wel erg makkelijk verloopt. Uiteraard zijn er ook wat tegenslagen en moeilijke momenten, maar eigenlijk zitten er geen slechte mensen in de film. Of mensen die echt kwaadaardig handelen. Begrijpende vaders, volwassen dochters, dromen die al te makkelijk werkelijkheid worden, succesjes wanneer nodig.

De film is dan ook erg licht van toon. Dat heeft deze film ook wel nodig, want een serieuzere toon bij zo'n niemendalletje zou absoluut misstaan hebben. De film leunt verder vooral op Offerman, die vooral samen met Clemons een paar erg leuke scenes heeft. Collette is misschien het enige minpuntje in de cast, gelukkig is haar rol niet al te groot.

En zo is het best charmant, wat nodig is ook want de muziek is echt niet om aan te horen. Scenes als het "optreden" in de platenzaak zouden dan ook erg pijnlijk kunnen geweest zijn, gelukkig valt dat de film wel te vergeven. Toch is ook dat een klein smetje op deze verder wel aangename film.

3.0*

Oké filmpje.

Het is allemaal wat gehaast, soms ook wat ongeloofwaardig, maar Hicks weet er wel een aardig sfeertje in te brengen. Enerzijds het zorgeloze, zonnige jeugdverhaal, anderzijds het wat duisterdere en vagere verhaal rond Ted.

Toch best fijn dat er uiteindelijk weinig uitleg gegeven wordt aan de verschijning van Ted, de film laat in ieder geval genoeg ruimte voor een beetje eigen interpretatie. Vreesde op het einde nog voor een "het zat dus zo" moment, dat laat Hicks gelukkig achterwege.

Hopkins uiterst geschikt voor een rol als deze, ook de kindjes doen het nog wel aardig. De pestkopjes uitgezonderd dan. Soms lijken de monologen en dialogen wat te opvallend overgenomen uit een boek (of het ook echt zo is weet ik niet, verhaal nooit gelezen), maar de aangename vertelstem van Hopkins maakt het draaglijk.

Echt geweldig werd het nergens vond ik, maar verder absoluut geen vervelende film. Soms iets te melig misschien, maar over het algemeen een kleine meevaller.

2.5*