Opinions

Wel oké.

Origins is wat overbodig. Ik ken helemaal niks van Halo (nooit gespeeld, nooit wat van het verhaal meegekregen), maar de historie erachter is belachelijk triviaal. Veel meer dan oorlogje kant A tegen kant B is er ook niet te vinden in deze omnibus, dus wat maakt het allemaal ook uit. Tweede deel van Origins wel veel beter geanimeerd trouwens, animatiestijl van de eerste short is nog wel oké, maar het is erg statisch waardoor de stijl nooit tot z'n recht kan komen. 3.5*

The Duel is veruit het knapste werkje. Geweldig staaltje visueel poeier. Geniaal hoe ze de CG figuurtjes (denk ik dan) zo gekregen hebben dat het lijkt op gedetailleerde waterverf schilderijtjes. De reden om deze omnibus te kijken. Leuk ook om te zien dat Oshii zich hier achtergeschaard heeft. 4.5*

Volgt één of andere Dark Angel rip-off die weinig mooie animatie biedt en een vervelend verhaaltje opdreunt. Snel vergeten. 2.0*

De Toriyama invloed in het volgende filmpje is niet te missen. Wel een grappige tekenstijl, ook de meest (enige) komische van alle filmpjes. Best lollig allemaal, echt hoogstaand wordt het echter niet. 3.5*

Prototype viel erg goed mee. Zou me niet verbazen als dit team ook achter Yukikaze zit, anders zijn ze er sterk door geïnspireerd. Animatiestijl komt sterk overeen, vooral de korte airbattles dan. Veel heeft het alleen niet om het lijf. 3.75*

Be Human is ook best oké. Iets gedetailleerde stijl, met iets minder nadruk op felle kleuren. Na The Duel het beste stukje. Zitten een paar prachtige scenes in, al had het ook wel iets weelderig geanimeerd mogen zijn. 4.0*

Afsluiten doet de film met The Package. Werk van Aramaki die ofwel niet genoeg budget had, ofwel niet zoveel zin. Kwaliteit van de CG is aardig ondermaats, enkel het actieve camerawerk zorgt ervoor dat er nog wat te beleven valt. Eén van de minst interessante shorts. 2.5*

Jammer van de Amerikaanse dubs, hoewel die hier ook wel als "origineel" kan gezien worden neem ik aan. Blijft altijd wat een twijfelgeval bij dit soort projecten.

Spijtig dat er buiten The Duel niet zoveel aparts te beleven valt. De stijlen mogen dan wel onderling verschillen, het is verre van een Genius Party. Toch best vermakelijk, al leent het Halo universum zich precies ook niet tot heel veel variatie.

3.5*

Matig.

Ik heb de games nog gespeeld, maar dat maakt niet zo heel veel uit. Het verhaaltje hier is er eentje dat al vele malen verteld is. Ongetwijfeld dat ik wat referenties niet opgepikt heb, maar dat kan evengoed in het voordeel van een film spelen, zeker wetende hoe "eager to please" men tegenwoordig is met dat soort dingetjes.

Visueel is het erg dubbel. De setting is vaak wel mooi en sfeervol, maar de character models zien er echt brak uit. Voor een film uit 2015 kan dat toch écht wel beter. Zou mij niet verbazen als de games zelf er beter uitzagen dan dit.

Verhaaltje is verder erg basic, maar als opzet voor een groter geheel nog best oké. De opbouw is aardig en wanneer de kinderen eindelijk hun suits aanmogen is er toch een gevoel van onoverwinnelijkheid. In dat opzicht dus niet zo slecht uitgewerkt, maar de beperkte speelduur en het generische wereldje waarin het zich afspeelt maken het te weinig imposant.

2.5*

Ik vond hem wel geslaagd.

Een beetje een vreemde mix van horror/perversiteiten en drama. Het gegeven is best origineel (uitgewerkt). Vampieren die onder ons leven zijn niet nieuw uiteraard, maar het standpunt nemen van een nogal rustige jongen die worstelt met z'n eigen geaardheid - deze keer geen seksuele - vond ik best goed. De rustieke muziek, de zachte voice over en de home video beelden geven de film een menselijk element mee dat nagenoeg nooit voorkomt in horrorfilms.

Steeks mooi af tegen het beetje goor en perversiteit die in de film aanwezig is. Toegegeven, het contrast had wat groter gemogen, de film had vooral op visueel vlak ook wat beter afgewerkt mogen zijn. Zag er vaak een beetje te karig uit. Acteerwerk was matig, de jongste telg deed het op zich nog best aardig (waardoor het drama ook genoeg werkt).

Vreemde combinatie die op beide fronten werkt, maar iets teveel 1+1=2 blijft en niet dicht genoeg in de buurt van 3 komt.

3.5*, vond het wel een leuke variatie op de stroom van soortgelijke horrorfilms. Jammer dat de uitwerking niet optimaal was.

En die Lenny . Erg grappige anti-climax.

Leuk filmpje.

Maar verwacht niks al te opvallends of unieks. Het is gewoon een vlotte Yakuza film, met een streepje geweld, de klassieke typetjes en vooral een hoop luchtigheid. Geen film die zichzelf al te serieus neemt, maar tegelijkertijd ook niet écht een comedy wil zijn.

Twee laag-rankende Yakuza raken verwikkeld in een zaakje dat het daglicht niet mag zien. Het probleem is vooral dat ze zich mengen in het werk van hun bazen, die niet echt gerekend hadden op het doorzettingsvermogen van de twee. En zo krijg je dus een vlot en vermakelijk plot, waar na een tijdje iedereen achter iedereen aanzit.

Goed geacteerd, fijne regie en ondanks de speelduur een verhaal dat nergens echt inzakt. Het ontbreekt de film aan iets echt kenmerkends, maar verder een vlot tussendoortje dat erg makkelijk weet te vermaken. Kobayashi toont zich een erg bekwaam regisseur. Nog niet echt om een meesterwerk uit z'n mouw te schudden, wel om vlotte en solide filler af te leveren.

3.5*

Fijn fijn fijn.

Arias keert weer terug naar 4°C en vormt een team met Nakamura. Samen tacklen ze een film van Project Itoh, scifi wonder maar ondertussen wel al gestorven aan kanker. Deze film is een ode aan zijn werk.

Zoals je van 4°C mag verwachten is het visueel in orde (het oogt soms wel een beetje leeg, toch is het verder wel erg gedetailleerd). 't Is wel érg roos allemaal, beetje raar voor een scifi/post-apocalypse verhaal, maar toch past het wel. Soundtrack is goed, maar wel een beetje voorspelbaar.

Maar het is toch vooral conceptueel dat de film opvalt. Je ziet het ook niet zo vaak meer, animes die tot op het bot een uniek concept uitwerken. Het is de laatste tijd veel meer richting luchthartige Ghibli gegaan, ook leuk maar na een tijdje begon ik toch wat meer te snakken naar animes met iets meer inhoudelijke elementen.

Zeker de moeite dus, al moet je er wel mee rekening houden dat het idee voorop staat. Actie en drama zijn aanwezig, maar meer in de achtergrond. Arias en Nakamura leveren meer dan solide werk op.

4.0* en een uitgebreide review

Nogal matig actiefilmpje.

Pogingen tot blits camerawerk zijn er wel, maar echt geslaagd valt het niet te noemen. Ook de humor is eigenlijk gewoon pijnlijk ongrappig. Toch wel vervelend bij een actie/comedy.

Was al erg lang geleden dat ik Leung Chiu Wai nog een keer gezien had, maar als actieheld is hij ook niet meteen de meest geschikte acteur. Iets te klein en iets te slick is hij hier.

Actie zelf valt dan wel weer mee. Zitten een paar leuke scenes tussen, al wordt het na een tijdje wat veel van hetzelfde.

Vermaakt wel, af en toe een leuke actiescene erbij en het duurt ook allemaal niet te lang. Maar daar is het meeste wel mee gezegd.

2.5*

Zeer fijne comeback.

Z'n docus, anthology segmenten en bijna ongeziene Amerikaanse debuut buiten beschouwing gelaten. Maar Iwai is in ieder geval terug, z'n nieuwste is ook alweer te vinden zag ik. En wat een fijne herkennismaking.

De animatie is bijzonder, een vorm van rotoscoping die toch aanvoelt als traditionele animatie, maar wél dat extra beetje menselijkheid toont. Niet zoveel detail, niet supervloeiend, maar sommige bewegingen en gedragingen zie je gewoon niet in traditionele animatiefilms. Achtergronden zijn ook prachtig, erg apart stijltje.

Soundtrack is typisch Iwai. Klassiek maar erg goed. Ook de voice acting is fijn, met de originele actrices achter de microfoon (en ook voor de camera trouwens, nog een voordeel van rotoscoping). Stylistisch is Iwai het in ieder geval nog niet verleerd, hij voegt ook écht wat toe aan het medium.

Verhaaltje is misschien wat lastiger. Het is een prequel, maar de film had evengoed los kunnen staan van Iwai's eerdere Hana to Alice. Daarbij is de film ook redelijk scherp opgedeeld in twee aparte delen, waarbij het eerste wat lijkt uit te lopen op een genrefilm, maar het tweede resoluut voor het drama kiest.

Veel beter dan ik verwacht had. Erg mooie sfeer, knap gestileerd en Iwai's oog voor fijn drama. En uiteraard weer een stand-out ballet scene.

4.5* en een uitgebreide review

Blijft genieten.

Een heerlijk licht en speels sfeertje, vintage Iwai en eigenlijk nooit meer geëvenaard door hem. Al komt dat ook omdat hij hierna geen langspeelfilms meer gemaakt heeft (het is nog altijd wachten op Vampire).

Knap en vooral erg natuurlijk geacteerd, mooi in beeld gebracht en voorzien van een passende soundtrack. Dit alles komt tesamen in de geniale einddans van Arisu, een scene van uitzonderlijke schoonheid.

De film duurt uiteindelijk redelijk lang maar ik merk er eigenlijk niks van terug tijdens het kijken zelf. Lief en naief filmpje dat een lekker rustgevend gevoel achterlaat.

4.5* en een uitgebreide review

Uiterst fascinerende film.

Het eerste uur is erg classy. Ishii weet de vrouwelijke vormen zo in beeld te brengen dat het niet platvloers overkomt, maar ook weer niet zo stijlvol dat het asexueel wordt. Vaak erg coole shots, sterk acteerwerk (Endo weer) en erg passende muziek.

Halverwege draait de film totaal om. Wanneer Shizuko "omgeruild" wordt verandert de film in een "Club Silencip" meets de "sexclub" scenes van Eyes Wide Shut met een hoop extra Japanse doordravendheid. Best ziekelijk wat er allemaal te zien valt, weird en geschift.

Om dan op het einde weer om te slaan in een classy sfeertje. In de context van de film past het echter erg goed, en hoewel die pure torture/sex scenes nu niet echt iets zijn waar ik op zit te wachten, blijft er acteraf wel een gevoel over dat ze functioneel waren.

Aparte film, al heb ik wel de indruk dat ik hiermee ook Ishii's beste gezien heb. Niet voor zij die bang zijn van wat naakt, wat geschifte S&M of algemene weirdness. Ik kan er zeker wat mee. 4*

Sequel of remake.

Blijkbaar is er ook een originele Flower en Snake duo aan films, die alleen nog niet gezien. Daarom ook niet echt een idee of dit reboots, remakes of gewone vervolgen zijn. Maakt verder ook niet zoveel uit, ik kijk deze films vooral voor Ishii, die toch meer doet met dit soort films dan de meeste regisseurs.

De eerste vond ik jaren geleden echt wel de moeite, geen idee om dat nog steeds zo is, maar deze sequel is ook niet verkeerd. Al moet de stijl van Ishii je dan wel liggen, want het is geen echt achteroverleun filmpje. Nu zijn de meeste Ishii's dat uiteraard niet, maar dat helpt niet als je er nog nooit eentje gezien hebt natuurlijk.

Het is vooral op visueel gebied dat deze film er bovenuit steekt. Sfeervol in beeld gebracht, sterke belichting en mooi kleurspel. Maar ook de acteurs zijn best de moeite. Endo is altijd wel een meerwaarde, ook in dit soort rollen.

Echt 4* materiaal vind ik het niet, daarvoor gaan bepaalde scenes toch echt de lang door, maar voor een keertje is het zeker wel de moeite.

3.5*

Kan Koreeda ergens wel begrijpen.

Z'n vorige films waren toch vaak nogal zwaar van stof. Dan doet een filmpje als dit toch best deugt.

Op zich is de film te lang, maar een film als deze (we volgen toch een hele miniwijk aan mensen) heeft gewoon die lengte een beetje nodig. Blijft wel zo dat Koreeda die naar behoren moet opvullen, wat niet geheel gebeurt.

Toch zitten er doorheen de film aangename, luchtige en enkele warme scenes waardoor het een genietbaar filmpje blijft. Negatieve reacties zijn wat mij betreft wat overtrokken, maar wie een typische Koreeda verwacht zal inderdaad bedrogen uitkomen.

3.5*

Blijft na al die jaren erg sterk.

Viel me deze keer wel sterk op dat het tweede deel iets beter is dan het eerste deel van de film. Hoewel er in het begin ook al genoeg te genieten valt (die baseball worp!) wordt het pas echt geweldig wanneer Kitano met z'n vrouw op reis vertrekt. Een voorbode van Kikujiro.

Verder vooral geweldige editing en een sterke combinatie van geweld, humor en poezie. Kitano blijft verder zelf vooral een uniek figuur en een onmisbaar acteur. Zijn personage draagt de hele film, terwijl ook de bijrollen erg goed ingevuld zijn.

Een erg gave film die perfect is om te proeven van de Japanse cinema. Bevat genoeg typische elementen, maar is daarnaast ook gewoon 100% Kitano.

4.5* en een uitgebreide review

Apart.

Lage score voor een film die toch al een kleine cultaanhang vergaard heeft. Doet het elders best goed, dus was ik wel benieuwd geworden. De regisseur is iemand die wel weet wat weird is, ook iemand die zelden teleurstelt, redenen genoeg om de lange speelduur niet te hard te laten doorwegen.

En de film stelt ook niet teleur, al zie ik er dan niet het meesterwerk in dat anderen wel zien. Het deed me een beetje denken aan Pistol Opera, nog zo'n film van een regisseur met een hoek af die op latere leeftijd nog eens vol wil uitpakken. Al is Suzuki's poging dan toch net wat beter geslaagd.

Visueel valt er genoeg te genieten hier, al moet je de lo-fi look er dan wel bijnemen. Het was zeker niet altijd geslaagd, maar het geeft de film wel een uniek karkater en vaak genoeg ziet het er ook wel écht leuk uit. Ook de soundtrack draagt z'n steentje bij, met veel interactie tussen beeld en geluid.

Acteerwerk ligt er dik op, maar ook dat hoort bij het sfeertje dat Ôbayashi probeert te scheppen. Enige minpunt vond ik dan toch de speelduur, want een films als deze 160 minuten boeiend houden is niet eenvoudig en daar slaagt Ôbayashi dan ook niet echt in. Wanneer de stijl wat begint te winnen valt toch op dat het verhaaltje zelf niet zo boeiend is, en dan is het toch allemaal nét niet goed genoeg.

Maar zeker een interessante film, de moeite om een keer gezien te hebben. Ôbayashi blijft een coole vent. Moet er eigenlijk eens wat meer van kijken.

3.5*

Degelijk.

Maar had er toch wel iets meer van verwacht. Dat het plotje op zich niet zo interessant zou zijn had ik nog wel ingeschat, maar een paar screencaps die ik gezien had zagen er toch net iets boeiender uit dan de gehele film uiteindelijk was.

Niet dat het slecht is. Een Japans bordeel, wat moorden en een hoop mysterie. Het doodt de tijd, maar echt enerveren doet het niet. Dan is de stilering toch nog steeds wat interessanter. Af en toe valt er ook wel wat moois te zien, maar over de gehele speelduur genomen toch net wat te weinig wat mij betreft.

Rest een filmpje dat met z'n 120 minuten toch wat te lang is, zeker omdat het plot nooit echt weet te overtuigen en omdat het visueel ook nooit consistent sterk genoeg is. Jammer, want hier en daar zag je echt wel potentieel voor een betere film.

2.5*

Lollig!

De man de ooit Tokyo Zombie maakte. Het is duidelijk dat het filmklimaat in Japan sindsdien serieus veranderd is. Deze Zero Man is een film uit hetzelfde hoekje, maar oogt een stuk goedkoper en kent een minder bekende cast.

Maar qua concept wordt er niks ingeboet. Met stijgende verbazing heb ik zitten kijken naar het steeds gekker wordende plotje. Het slaat werkelijk nergens op, maar het werkt wel aardig op de lachspieren.

Acteerwerk is leuk, vooral het hoofdpersonage doet het goed. Beetje over-the-top uiteraard, maar wel met veel overgave gebracht. De rest is wel een beetje aan de goedkope kant allemaal. Zeer matig camerawerk en de soundtrack kan ik me zelfs al niet meer herinneren, het is toch best spijtig dat er voor dit soort filmpjes tegenwoordig geen groter budget is weggelegd.

Anderzijds hebben comedies daar het minst onder te lijden en deze film komt er dan ook wel mee weg. Eens kijken of ik Sato z'n andere films ergens te pakken kan krijgen, want de man heeft best talent voor comedy.

3.5*

Had al ergens gelezen dat de trailer niet bepaald een goed beeld gaf van de film. Gelukkig ben ik daarna maar gestopt met inlezen over deze film.

Begin van de film vond ik erg geslaagd. Vond Smith echt overtuigend en sterk. Grappig dat wanneer hij zichzelf na verloop van tijd fatsoeneert hij meteen een stuk van z'n charme kwijt is. De dronken, boertige Hancock was in ieder geval gaaf om volgen.

Begin is vooral grappig en vaak nogal kort door de bocht lollig.

De twist halverwege is wat mij betreft uitermate geslaagd. Zag hem ook niet bepaald aankomen en had wel zin in de wending

Berg slaagt er verder best goed in de sfeer in de film te laten kantelen en misschien net omdat hij het niet al te subtiel probeert te doen vond ik het best te behappen. Anders krijg je van die comedy/dramas die halverwege compleet in elkaar vallen.

Het tweede deel is iets minder dan het begin maar weet voor een superheldenfilm mijn aandacht opvallend goed vast te houden. Vind deze dan ook absoluut niet 13 in een dozijn, met een anti-held die in het begin echt bovennatuurlijk goed z'n personage neerzet en een radicale twist die een kleine 2-in-1 effect nalaat.

Visueel trouwens ook erg goed. Leuk om dit "uit-de-pols-maar-absoluut-geen-Dogme" camerawerk eens hier toegepast te zien. Maakt vooral de actiescenes een stuk indrukwekkender en minder stroperig.

Fijne film, op zowel komisch als superheld front geslaagd. Echt hilarisch of indrukwekkend wordt het echter nergens.

3.5*

Vroege Mak.

Na 25 jaar in de business (als editor voornamelijk) is dit Mak's eerste film. Dat is er ook wel aan te merken. Hoewel weinig origineel, is dit duidelijk een uitlaatklep om 25 jaar aan "ik wil ook" los te laten.

Misschien allemaal niet heel erg eigen, maar het is best tof uitgevoerd. Michael Wong als hoofdrol is wel een minpuntje, maar Lam Suet is leuk en de film ziet er best tof uit. Soundtrack is apart, zou niet meteen zeggen heel goed, maar het geeft de film wel een eigen sfeertje.

Verder typisch HK crime gedoe, met Triads, een heist en véél eergevoel. Kreeg zelfs even het gevoel dat er een Y&D tie-in was (met Chicken in Taiwan), maar daar kan ik verder niks over vinden, dus dat is misschien een te ijverige vertaler geweest. Ofwel laat mijn geheugen me in de steek, zou net zo makkelijk kunnen.

Niet kijken als je geen affiniteit hebt met HK, een grootse film is het zeker niet, maar wel best aardige filler en een degelijk begin voor Mak.

3.0*

Iets beter.

Misschien omdat het verhaal een keer een andere draai aan het basisidee geeft. Ditmaal geen uniform en saai doembeeld, al blijven ze wel erg graag spelen met perfecte simulaties waarin de gesimuleerde mensen denken dat ze echt zijn. In dit deel kan ik het dan nog als rode draad doorheen de serie zien.

Het verloopt allemaal net wat anders, met een optimistisch einde zelf. Enige wat dan wel weer mist is een interessant idee of concept om aan deze film aan te hangen, want hoe saai die doemdenkscenarios ook mogen zijn, een eenzijdig positief verhaaltje is ook niet meteen geweldig spannend.

Acteerwerk is degelijk, regie is aan de makke kant. En ondanks dat het maar 50 minuten duurt, is het qua tempo toch best traag. Op de één of andere manier blijft ik hier een vaste en doelgerichte hand van regisseurs missen, mensen die met een beetje visie een concept weten neer te zetten binnen het uur. Het blijft allemaal erg TV, middle of the road en nogal smaakloos.

2.0*

Aan Lucky Stars geen gebrek in HK.

Beetje lauwe Kok dit. Begint allemaal wel leuk, maar halverwege verliest de film aan momentum en sleept het allemaal wat teveel. Nochthans heeft Kok een leuke cast bij elkaar weten sprokkelen en zit er genoeg komisch talent achter deze film.

Leung is altijd leuk, al is hij hier soms iets té slick. Ook Miriam Yeung weet niet altijd even goed te overtuigen, wat toch wel jammer is want samen vormen ze het hoofdduo van deze film. De bijrolletjes doen gelukkig beter hun best, met Ronald Cheng, Josie Ho en de ondertussen alom tegenwoordige Chapman To.

Verder typische HK humor. Flauw en melig, leuk als je er van houdt, anders gewoon zoveel mogelijk vermijden. Filmpje loopt verder ook wel vlot, alleen is de lol er halverwege gewoon wat vanaf. Dit heb ik Kok al beter weten doen, al is het voor de liefhebber ook weer geen ramp om uit te zitten.

2.5*

Tegenvaller.

Weer eentje uit een povere HK periode en enkel daarin stelt de film niet teleur. Al te best is het weer niet, ondanks alle bekende namen.

Lee houdt het midden tussen een comedy en een romantische film. Jammer genoeg (en zeker met het duo Ng/Chow) is de humor nogal makjes en wil het romantische deel helemaal niet uit de verf komen. Daarvoor wordt er veel te overdreven geacteerd.

Echt vervelend wordt de film nergens, maar het nogal rare geswitch tussen verhaallijnen (sommige duiken weer op als je ze al bijna vergeten bent) en de wat gebrekkige humor zorgen ervoor dat deze film nooit echt wil overtuigen.

Een industrie in creatieve crisis, het is geen al te fjin gezicht. Vooral voor fans van Chow of voor Lee completisten (als zoiets al bestaat). Verder heeft dit filmpje niet zoveel te bieden.

2.0*

Pover.

Zoals al zovaak gezegd, een bijna exacte copie van het eerste deel, waar enkel wat met de details gespeeld is. Veel vond ik er dan ook niet aan, deel 1 kon ik ook niet echt pruimen.

Vind het vooral niet grappig, veel te veel gedoe en gejengel voor een leuke comedy. Galifianakis is verder de enige die af en toe een komische opmerking maakt. Cooper (z'n personage dan) is gewoon nooit komisch en Helms vooral irritant. Om over bijrolletjes als Chow nog maar te zwijgen. Absoluut niet mijn humor.

Het enige wat deze dan net iets beter maakt dan z'n voorganger is de setting, die wat mooier oogt. De eyecatcher van een tweede deel dat niet meer is dan een simpele cash-in van een toch al povere film.

1.5*

Veruit de beste van de drie.

Al is het maar door de geweldige opening. Lekker vrolijk, goedkope giraf erin gephotoshopped en met een heerlijk chaotische afloop. Ook de daaropvolgende begrafenis is leuk. Galifianakis is ook eigenlijk de enige komiek van de hoop en dat loont zeker in het begin.

Ironisch genoeg werkt deze film het minst wanneer het drietal bij elkaar is. Er komt één of ander flauw misdaadplotje bijkijken (Goodman wel in een leuke rol trouwens), maar het verdringt de humor. Of misschien is het gewoon dat Cooper en Helms het verknallen. Jeong is bij momenten grappig, maar mist ook vaak de bal. Toch zijn het uiteindelijk de momenten tussen hem en Galifianakis die de film nog draagbaar maken.

Het is eigenlijk jammer dat dit een echte Hangover film is geworden, Phillips had er beter aan gedaan een spin-off te maken met Galifianakis en Jeong. Einde verwijst nog het sterkst naar de twee eerdere delen, ben wel enorm blij dat ze daarvan afgestapt zijn.

Laat de reeks maar klaar zijn. Elk volgende deel is wel een stukje beter, maar heb de indruk dat Phillips nog minstens drie delen nodig heeft om tot een echt geslaagde comedy te komen. Hij mag alvast beginnen met het stoppen van genreblenden, dat gaat hem niet al te best af.

2.5*, een dik punt daarvan dankzij de eerste 15 minuten.

Inderdaad, vooral omdat de film nergens op gang komt.

Rumoerige zaal. Veel pratende mensen en wat gedoe om een paar Marrokaantjes. Maar gelach ontbrak vaak. Ook bij mij. Philips doet wel pogingen enzo, maar niks werkt. Niet flauw genoeg, niet inventief genoeg, slechte timing, butt-acteurs. Een catastrofe over de hele lijn die met elk nieuw geintroduceerd personage alleen maar genanter wordt.

Lichtpuntje is Galifianakis. Die redt een klein beetje de humor, maar de rest bakt er 0.0 van. Denk dat de eerste echte leuke grap tijdens de credits kwam, waar de film letterlijk wat ballen toont.

Had er al niet veel van verwacht, maar de seutige voorstelling die deze film als comedy probeerde te verkopen vond ik gewoon uitermate droevend. Het zal mij benieuwen waar ik mee had moeten lachen.

En dat ze die tandarts aub nooit meer in een comedy willen opvoeren. Misschien als droplul in een Solondz film ...

1.0*, voor Galifianakis.

Niet slecht, maar nog steeds een gemiste kans.

Nikita op een soundtrack van The Chemical Brothers, dat schept toch een beetje verwachtingen. Vooral het Chemical Brothers deel is één grote farce. En niet eens zozeer de muziek zelf, maar de compleet verkrachtte wijze waarop het deze film is ingeduwd.

De muziek hangt los aan de scenes en telkens wanneer het hoort open te barsten wordt het verstoord door veel te luide geluidseffecten. Een schandalige soundmix. Visueel vaak ook niet al te best trouwens. Wright is op z'n best als het traag gaat, maar ook daar komen niet echt de mooie prentjes uit die hij naar verwachting bedoelde. De actiescenes (in de loods met de strobo bijvoorbeeld) zijn eerder beschamend. Volgende keer een betere editor aannemen, want dit leek nergens op.

Verder is het een aardig filmpje. Ronan vond ik niet al te best, Blanchett's personage maakt aardig wat goed. Verder nog wel wat grappige bijfiguurtjes, al vond ik het soms wat vis noch vlees. Een beetje gek, maar had allemaal nog wat explicieter gemogen. Sowieso is de film wel een stuk luchtiger dan ik verwacht had. Hanna die vanuit de put onder de wagens gaat hangen, of de Duiters bij de tent die uit beeld lopen nét op het moment dat Hanna en haar vriendin eraan komen ..., had voor mij niet zo gehoeven.

Slecht is het niet, daarvoor is het apart genoeg, maar verder toch een beetje een gemiste kans. Wright was duidelijk niet de man voor dit materiaal.

3.0*

Blijft matig.

Ooit al op deze film gestemd maar nooit een mening bij neergepend. Bij deze dan maar. In ieder geval een film die stevig verouderd is. 2001 is nochthans niet zo lang geleden, maar het ziet er zeker 10 jaar ouder uit.

Hopkins is aardig maar kan de film toch niet dragen. Daarvoor is z'n personage ook een beetje te lamlendig. Verder een nogal warrige bende met de Oldman verhaallijn die vroegtijdig afgekapt wordt en de Liotta lijn die er op het einde snel bijgehaald wordt. Daartussen veel Moore, maar laat ik dat nu een nogal vervelende actrice vinden.

De hele zoektoch naar Lecter is redelijk saai, zeker het Italiaanse gedeelte. Het is pas op het einde dat de film een beetje begint op te leven, met enkele beruchte scenes, maar ook daar is Scott eigenlijk niet de juiste man om dat naar vol potentieel te verfilmen.

Hopkins redt een beetje, het einde doet hetzellfde, maar in z'n geheel toch een wat saaie bedoening. Binnenkort Red Dragon er maar eens achteraan gooien, die heb ik geloof ik nooit gezien. Hopelijk een betere afsluiter voor deze reeks.

2.0* blijven staan.

Inderdaad wat schoonheidsfoutjes.

Bij een Chinese die een Japanse in Frankrijk speelt en die Engels spreekt kan je toch enkele vraagtekens plaatsen.

Maar Hannibal Rising is vooral een stijlvol thrillertje met een aantal opvallende gore momenten. Niet dat het bloed in het rond spat, maar voor dit type film is het apart in your face aanwezig.

Acteur doet het erg goed als de jonge Hannibal, film duurt alleen een beetje te lang en Hannibal als legende wordt een beetje ontsiert, vooral omdat z'n menselijke kant sterk naar voren komt in deze film (en z'n daden ook min of meer "goedgepraat" worden).

Maar best fijn filmpje, aardige 3.5*

Kaye en Andersen.

Het is op zich wel interssant dat het geen klassieke biopic is, maar eerder een sprookjesversie van het leven van een sprookjesschrijver. De structuur werk veel beter voor een musical dan een klassieke biopic, die toch eerder leunen op drama en rise & fall gedoe. Allemaal wat te negatief voor een doorgaans erg positief genre.

Kaye doet het wel aardig, maar deze film wijkt verder niet veel af van zovele andere musicals uit die tijd. Een hoop kleurtjes, gezellige mensen en vooral veel liedjes, met af en toe wat dans erdoorheen. Da's in deze film dan vooral ballet, toch iets minder dan wat een Astaire normaal doet.

Maar de vrolijkheid zorgt er in ieder geval voor dat het erg makkelijk wegkijkt. Het is absoluut m'n genre niet, maar dan liever een films als deze dan de zoveelste poverty porn arthouse flick. Die zijn even cliché, alleen slepen die zich tergend traag voort, terwijl hier toch aardig wat tempo inzit.

1.5*

Het idee is leuker dan de invulling.

Veel slechte keuzes en matige momenten in deze film. Zo zijn de oneliners echt beschamend en is de muziek echt oorverdovend slecht. Ik begrijp dat de film niet veel meer wil zijn dan Hollywood-pulp, maar dan kan je toch nog wel een beetje je best doen.

Camerawerk was ook niet best, vooral dan tijdens de actiescenes is het een te chaotisch gebeuren zonder veel oog voor de flow van de actie. Qua gore en horror zit je ook al niet aan het juiste adres, allemaal te braaf (al is er een unrated versie, met scenes die te "intens" zouden zijn voor de bios - iemand enig idee?).

Blijft dat de setting wel aardig is en er potentieel zit in de combinatie van sprookjes aangevuld met wat modernere accenten (zoals de wapens ed). Renner en Arterton doen het ook best leuk, Famke Janssen is echter niet meer dan een doods object in deze film, erg jammer voor een bad guy.

Vond het niet zo boeiend uitgewerkt. Het maakt allemaal veel lawaai en probeert hip en stoer te zijn, maar het is nogal plat en uiteindelijk véél te braaf.

2.5*

Wie de Chinese/HK markt een beetje volgt, merkt de laatste jaren wat veranderingen.

Naast de poppy markt (HK) en de loodzware klassieke drama markt (China) komen er meer en meer genrefilms met een frisse look en een wat sterkere eigen uitstraling.

Curiosity is een soort van thriller/drama, die beide elementen mooi en gecontroleerd combineert. De structuur is een beetje vreemd, maar werkt wel, visueel is het vaak sterk, al vallen sommige pogingen een beetje in het water. De muziek is vaak erg sfeerversterkend, soms komt het niet zo goed uit.

Typerend voor deze film, die erg veel goed doet, maar dat niet de hele tijd volhoudt. Niet erg, want Y Zhang is nog jong, en toonde ook al met z'n short in About Love veel potentieel. Fijn dat deze markt steeds verder uitgebouwd wordt, want hoewel het niet radicaal vernieuwend is, zit er toch een duidelijk handtekening aan de nieuwe Chinese wave.

Mooie film, die de juiste snaren raakt, op de juiste momenten. Kleine minpuntjes hier en daar, maar nooit wanneer het er echt om spant.

4*

Redelijk.

Woo is toch een apart regisseur die zichzelf elke 10 jaar weer heruitvindt. Vele mensen spreken over de "HK Woo" als de man die het heroic bloodshed genre grootmaakte, maar daarvoor had hij er al een halve carriere opzitten.

Had niet misstaan in de stal van de Shaw Bros deze film. Veel vechten en zwaardgekletter op aardig (maar fake) in elkaar gezette toneeltjes. Iets grover en dramatischer misschien, maar verder komt het allemaal redelijk bekend voor.

Toch slaagt Woo er niet in het betere werk van de Shaws te evenaren. De choreografie is vaak goed maar de uitvoering nogal hoekig en niet vloeiend genoeg. De scenes die wel vloeiend ogen zijn dan vaak weer wat saaiig gechoreografeerd. Gevechten duur ook iets te lang en de vechters hebben te weinig last van hun opgelopen verwondingen. Enkel in de korte tussenpauzes lijken ze daar hinder van te ondervinden.

Verhaaltje is op zich nog wel aardig, zo ook de twist (hoewel je hem gewoon van ver ziet aankomen). Einde hoeft gelukkig niet al te lang duren (nog zo'n typische Shaw eigenschap).

Verder niet zo heel veel over te melden. Slecht is het niet, maar meet zich nergens met het betere werk uit die tijd. Duurt net wat te lang, verder wel vermakelijk.

2.5*