Opinions

Hou maakt er allesbehalve een makkelijke film van.

't Is dat ik het verhaaltje hierboven nog even kan nalezen ter verificatie, maar veel verhuld de film niet over alle verhaallijnen en de verbanden tussen elk. Zwaar puzzelen voor wie zich tot in de details wil storten.

Gelukkig is Hou's stijl solide. Nog niet zo geweldig als z'n recentere films, die stylistisch verder doorgedreven zijn, maar ook deze film zit al vol prachtige shots en uiterst lange scenes/shots. Ook de spaarse soundtrack is geweldig, al had er wat mij betreft toch net iets meer muziek in gemogen.

Mooie film, weet niet volledig te bekoren, dan zijn Hou's latere films wat beter. Maar wel een knap, boeiend verhaal waar de kijker gedwongen wordt moeite te doen. Dikke 3.5*

Lollig.

Eens om de zoveel jaar komt er weer een filmpje als deze uit China/Hong Kong gerold. Geen idee wat hen daarin juist zo aantrekt, maar de meesterdief is daar een graag gezien personage. Meestal wel in een soort van Robin Hood vorm (zeker als Chan zich ermee bemoeit), maar het zijn nooit slechte personages.

Ditmaal mag Andy Lau opdraven. Perfect voor deze rol natuurlijk, dit soort gladde, charmante personages gaan hem zeer makkelijk af. Zijn entourage is ook best leuk, maar het is Eric Tsang die uiteindelijk de meest interessante rol van de hoop heeft. Jean Reno is de enige die er wat ongemakkelijk bijloopt.

Het doet allemaal wat denken aan Woo's Once a Thief, niet in het minst vanwege de Europese setting. Fung neemt het stokje goed over, maar weet verder niet zoveel aan de formule toe te voegen. Alles oogt redelijk vlotjes, de film loopt ook wel en er zijn een aantal scenes die er net genoeg bovenuit steken, maar verder is dit toch vooral een simpel, glimmend en commercieel werkje geworden.

Beetje jammer want Fung's vorige film waren toch een stuk leuker. Jammer dat hij z'n vorige trilogie niet af heeft kunnen maken. Hopelijk brengt dit wat geld in het laatje en komt het er alsnog van.

3.0*

Drakerig.

Experimenteel en conceptueel, maar daar houdt het dan ook zo'n beetje mee op. Een man vertelt een verhaalje over fotos die in de fik schieten, de kicker is dat de vertelling en de fotos niet hetzelfde zijn. Meer is het niet. Bepaald filmisch is het allemaan niet.

Extreem statisch in beeld gebracht, je zit eigenlijk 30 minuten lang naar een vast shot van brandende fotos te kijken. De voice-over is slaapverwekkend, de verhalen zijn weinig interessant en de disconnect tussen beeld en vertelling is onzinnig. Het idee zal vast boeiend geweest zijn, de uitwerking is jammer genoeg vooral erg pover.

Voelt meer aan als een art installation dan een echte film, voor mij was het dan ook meer een poging om te onderzoeken wat het medium niet is. Er zijn vast mensen die dit geweldig vinden en er uren naar kunnen staren, ik was het na 5 minuten al stevig moe. Er zijn blijkbaar nog een hoop films in deze reeks, die hou ik maar voor een andere keer.

0.5*

Vond het eigenlijk allemaal goed meevallen.

Wat ik in de recensies mis is ik vooral aandacht voor de humor die Shyamalan in z'n film heeft gestoken.

Naast een hoop droge grapjes zit er doorheen de hele film toch een subtiele comedydraad verweven. Niet sterk genoeg aanwezig om de spanning uit de film te halen (gelukkig), maar wel aanwezig genoeg om af en toe aan te stippen dat Shyamalan goed weet waar hij mee bezig is.

Mooi ook de climax waarbij Shyamalan de hele tijd opbouwt naar een twist en die lekker niet geeft. We blijven zitten met onze ridicule planten

Verder een leuke take op het hele ecogebeuren. De aarde wreekt zich maar tegelijkertijd krijgen ook de treehuggers er van langs met hun planten en bomen fascinatie.

Wahlberg en Deschanel doen het erg goed, sfeertje zit er lekker in, film duurt gelukkig ook niet te lang. Had visueel beter gemogen en gemoeten, daarom is het ook niet meteen een topfilm, maar veel beter dan al het geklaag en gejammer doet vermoeden. Shyamalan lijkt vooral slachtoffer van de teneur die rond z'n naam hangt.

Film kwam qua verloop trouwens opvallend overeen met Diary of the Dead, deze is gelukkig een stuk beter.

3.5*

Njah.

Op z'n best echt wel sterk. Deed me soms wat denken aan Tokyo.sora, zowel qua opzet als uitwerking. Enkele vrouwen worden gevolgd in hun dagelijkse leven, al zijn het dan vooral de dramatische momenten die eruit gepikt worden. Toch scoort deze film 2 volle sterren minder.

Komt enerzijds omdat 5 uur (en een klets) gewoon ridicuul is. Sommige scenes spelen zich in real-time af maar voegen echt weinig toe. Zo hoefde ik echt niet het hele seminarie bij te wonen, vooral omdat het toch allemaal wat aan de zweverige kant was. De film heeft zo nog een aantal momenten waar het net allemaal wat te melig wordt.

Dat brengt mij bij het volgende probleem: monologen en dialogen. Eindeloos gebrabbel, iets waar Japanners beter niet aan meedoen. Knip die er allemaal uit en er blijft denk ik nog zo'n 120 minuten aan materiaal over. Meteen ook de beste scenes van de film en je zit zo aan 4 sterren, als het al niet meer is.

Beetje gek toch wel, vooral omdat Hamaguchi's vorige film amper 60 minuten lang was. Hij heeft zich hier wat teveel laten gaan vrees ik. Bij momenten is het mooie cinema, maar die lengte vind ik onverantwoordbaar.

3.0*

Na herziening nog steeds erg leuk.

Al is er toch wel een beetje veranderd sinds de eerste kijkbeurt. Mijn klaagt vaak steen en been dat alles woke is geworden en je nergens meer mee mag lachen, toch vind je tegenwoordig humor die een stuk harder en duisterder is dan wanneer deze film uitkwam. Niet zozeer in het filmwereldje zelf, maar er zijn toch een aantal stand-ups wiens materiaal ik 20 jaar geleden niet had zien werken.

Wat ik deze keer wel meer meekreeg was de tragiek van de personages. Ik vind ze nog steeds niet erg sympathiek en veel medeleven is er ook niet, maar het maakt de humor wel des te pijnlijker (en grappiger). En dat is toch waar Solondz dan in uitblinkt. Enige die eigenlijk een beetje in de buurt komt is Eduardo Casanova denk ik, maar die z'n wereld is dan weer een stuk gekker en absurder.

Blijft jammer dat de film er brak uitziet en de soundtrack maar halfbakken is uitgewerkt, daar had Solondz zeker nog wat extra winst kunnen maken. Met veel memorabele scenes, personages en acteerprestaties. Ik denk dat de scene met het ijsje m'n favoriet was.

4.0* en een uitgebreide review

Tanaka. Held.

Toch al een goeie 25 jaar bezig, en hij blijft verbazen. Het is iemand die zowel binnen als tussen films erg makkelijk van sfeer/vibe weet te wisselen, en qua regie altijd de juiste keuzes maakt om z'n films vorm te geven. Hij heeft niet écht een eigen stijl, maar onderliggend is er wel steeds een duidelijke handtekening te herkennen.

Happiness is één van de duisterdere Tanaka films, als zou je dat op het eerste zicht niet echt zeggen. Sowieso is het de eerste helf van de film redelijk onduidelijk waar het allemaal heengaat, maar intrigeren doet het zeker, dankzij het mooie stilering en krachtige rol van Nagase.

Het is jammer dat het zo moeilijk is om aan Tanaka's films te komen, om de één of andere reden wordt hij genegeerd in Engels-sprekende gebieden. Vooral erg jammer, want dit is typisch het soort film dat ik erg graag steun met de aanschaf van iets fysieks.

4.0* en een uitgebreide review

Best lollig.

Landon's vorige horror/comedy was niet om aan te zien, gelukkig toont hij hier dat hij beide genres toch redelijk positief weet te combineren. Ditmaal met een slasher-motiefje en een day-repeat scenario om de boel wat op te fleuren. Groundhog Day? Njah, ook niet de eerste natuurlijk.

Erg origineel is de film verder niet, van overal worden elementjes gehaald die samen gelukkig wel een redelijk coherent filmpje vormen. Een hoop twists en verhalende sprongetjes proberen de film wat verrassender te maken, maar volgens het "the one you'd least expect" principe zijn er niet zoveel mogelijke killers, die twists zijn dus meer onderdeel van het genre dan een echte meerwaarde.

Verder wel fris in elkaar gezet. Acteurs hebben er duidelijk zin in, de humor werkt wel en de film is best vlot. De 80s invloeden zijn duidelijk, maar gelukkig is het geen throwback naar de 80s. Echt origineel of verheffend is het niet en de PG-13 rating laat al vermoeden dat het effectieve aantal gruwelijke scenes redelijk laag ligt ... anderzijds, slashers staan ook niet bekend om hun smeerlapperij, dus een R-rating voor een film als deze zou ook maar raar zijn.

Best leuk voor een keertje.

3.0*

Goed vervolg.

Het slechte begin is allicht nog het leukste aan de hele film. Het start als een ordinaire cash-in, na 5 minuten zit je te hopen dat je die hele rits van deel 1 niet opnieuw doormoet ... en dat moet gelukkig ook niet. Zoals wel meer zaken in deze film is het een setup om je als kijker een beetje uit balans te brengen.

De film gooit ook graag nog wat extra horror te grabbel, daar waar deel 1 al maar een beperkt horror arsenaal had. Er worden wat typische time loop elementen toegevoegd, die het meer de mystery/sci-fi kant opduwen. Dat zorgt er allemaal voor dat de film nog steeds een logisch gevolg is op deel 1, met een gelijkaardige sfeer, maar dat het qua genremix toch serieus wat anders weet te brengen.

Ideale opzet voor een vervolg dus, meer van hetzelfde maar anders. De cast doet het verder goed, de film blijft makkelijk boeien en duurt gelukkig ook niet te lang. Zo is 2U is guitig en slim filmpje geworden, eentje die makkelijk verteert, eenvoudig wegkijkt maar toch voldoende weet te verrassen. Een derde deel lijkt me moeilijk, maar ik zal het niet nalaten om het een kans te geven, als het er ooit van komt.

3.5*

Het gebeurt me niet vaak dat ik naar een film met open mond zit te kijken, maar dit was er toch ééntje.

De Amerikaanse animatiewereld zit al een tijdlang op een artistiek dieptepunt. Waar 2006 voor Europa een mooi jaar was (met projecten als Princess en Renaissance), is het voor Amerika compleet rampzalig.

Happy Feet is daarvan dan nog eens het trieste dieptepunt. Niet te geloven wat voor een zooi ze van deze film gemaakt hebben. Hoewel technisch nog wel degelijk, is het visueel compleet brak. Het lijkt alsof de producenten de aap/Shakespeare theorie in praktijk proberen brengen, maar gestopt zijn na poging één. De film kijkt als een 108 minuten durende verkeerd uitgelopen Lays chips reclame.

Het tempo is compleet losgeslagen, en terwijl er steeds een hoop drukdoenerij is op het scherm, gebeurt er helemaal niks. De muziek is en irritant oubollig. De voice acting wordt gereduceerd tot makkelijk scoren met accentjes, en wordt zo verdeeld dat alle mogelijk potentiële doelgroepen goed vertegenwoordigd zijn. Personages zijn dan ook totaal karakterloos, wat ook pijnlijk duidelijk is aan de visuele designs. Alles wat zo'n beetje als belangrijker personage moet doorgaan is idioot gestyled om toch maar een beetje herkenbaar te zijn (waarom is Happy Feet eigenlijk pluizig ?)

Net zo politiek correct als het mileu verhaaltje dat Seabert naar de kroon steekt. Hoewel dat enkel sporadisch de kop opsteekt. Verder is het een film waar 6jarigen zich spontaan afvragen of de maker hun intelligentie niet onderschat.

FU-CKING zooi is dit. Onbegrijpelijk dat mensen hier plezier aan beleven. Zou me niet verwonderen moest Miller ook verantwoordelijk zijn voor die Dash witter dan wit wasreclames, al behoort Happy Feet dan nog steeds niet tot z'n betere werk.

Makkelijk het grootste wanproduct uit 2006. Enkel aan te raden aan mensen die snel hersencellen wensen kwijt te raken.

0.5*

Sandler.

Sandler mag doen wat hij wil, hij mag accenten verschuiven tot in het oneindige, uiteindelijk vind ik van z'n film altijd wel hetzelfde. Sandler zelf in een charmante rol, een romance die niet geheel tot z'n recht komt, geslaagde grappen maar nooit hilarisch ...

Happy Gilmore is geen uitzondering. Ook hier weer best leuk maar simpel vermaak. Een paar leuke bijrolletjes die het geheel opleuken (maak trouwens nu een remake van deze film en 100% zeker dat de rol van zwerver naar Zach Galifianakis zou gaan) en een romance in de marge.

Het verveelt zeker ook niet, de laatste tijd echt een enorm aantal Sandler films gezien en hoewel ze allemaal sterk op elkaar lijken zit er een aangenaam en luchtig sfeertje in dat blijkbaar best aanslaat. Jammer dat het nooit niet nét wat meer wil worden.

2.5*

Redelijke Herzog.

Of overleven gelijk staat aan écht leven wens ik te betwijfelen, ik zou in ieder geval niet willen ruilen met de hoofdpersonen in deze docu. Lijkt me vreselijk saai en vermoeiend, maar voor de échte natuurmens zal het wel kriebelen.

Mooie streek om een docu te schieten natuurlijk. Redelijk ongerept, wat er dan van menselijke inmenging is, is redelijk primitief en ouderwets. Buiten een sneeuwscooter en een kettingzaag is het vooral erg manueel allemaal. Verder redden ze zich met wat de natuur hen schenkt, qua gezelschap rekenen ze vooral op de honden die hen begeleiden in de jacht.

Anatoly is het interessantste personage. Goede inborst, maar ook niet te wimpy. Al lijkt me dat sowieso onmogelijk als je daar wil overwinteren. Qua voice over moeten we het weer doen met Herzog zelf, die op geheel eigen monotone wijze de boel weer aan elkaar gepraat, maar gelukkig ook genoeg stiltes inlast.

Enige momentje dat wat uit de toon valt is wanneer de politicus langskomt. Kan begrijpen dat je hier als documaker moeilijk aan kan weerstaan, maar het is wat ongepast in een docu als deze en erg maatschappijkritisch is die bijdrage nu ook weer niet.

Aardig om een keertje te zien. Je moet een beetje tegen Herzog's stem kunnen én niet al te veel verwachten behalve dan een inkijkje in het leven van mensen die in de barre wildernis overleven. Maar verder boeide het wel zonder ergens echt in te zakken.

3.0*

Redelijk.

Een film die wat op en neer gaat. Het begint veelbelovend, het middenstuk blijft iets teveel binnen de lijntjes, de einddramatiek had dan weer niet zo gehoeven maar de finale is best leuk uitgevoerd.

Zahn steelt hier duidelijk de show, Northam oogt een beetje kleurloos naast hem. Macy heeft een fijn bijrolletje, de rest van de cast is aardig maar niet opvallend. Verder een filmpje waar de zon altijd schijnt en de problemen steeds groter lijken dan ze eigenlijk zijn.

Een redelijk niemendalletje dus. Af en toe grappig, redelijk vlot en een korte speelduur, maar veel zal er niet van blijven hangen, buiten Zahn's personage dan.

2.5*

Japan met een snuifje Amerikaans nepotisme.

Sora is zoon van Ryuichi Sakamoto, en groeide deels op in de US. Dat de film kwalitatiever oogt dan de meeste films van first-timers is dus niet zo verrassend, dat er ietwat andere thematieken in de film zitten is ook geen verrassing. Maar Sora weet wel een fijne balans te vinden, waardoor het eerder aanvoelt als een evolutie van het Japanse drama.

Acteurs doen het goed, visueel is het netjes en leuk dat de soundtrack een keertje wat beats bevat. De mix van genre en drama is ook interessant, waarbij de genre elementen vooral voor de omkadering zorgen, terwijl het drama duidelijk centraal blijft staan. Fijne, krachtige film.

4.0* en een uitgebreide review

Weird.

Het is moeilijk in te schatten waarom men deze film gemaakt heeft. The Muppets die de Meet the Feebles kant opgaan, op zich qua idee al redelijk vreemd (want het Muppet gebeuren is toch echt wel kindvriendelijk), maar waarom nu? Er is niet meteen een duidelijke markt voor, er is geen puppet hype, zelfs de Muppets zijn niet meer echt hip.

Vond het verder ook wat jammer dat er weer van zo'n bekende noir-setting gekozen wordt, dat maakt dat de Roger Rabbit vergelijking zich opdringt terwijl de films niet zoveel met elkaar te maken hebben. Anderzijds maakt het dat Henson wel makkelijker om de grappen en parodieën binnen een bepaald (en bekend) thema te houden.

En als laatste pijnpunt is er Melissa McCarthy, een complete miscast. Ze past compleet niet binnen deze film en haar stijl/toon is véél te mak en tam, terwijl de humor net wat edgier probeert te zijn. Ze wordt hier ook als eerste gecredit, maar die eer behoort aan Bill Barretta wat mij betreft. Toch gewoon het hoofdpersoange en hij doet geweldig stemwerk. Niet zo evident in Amerikaanse producties, hoewel het bij poppenanimatie blijkbaar vaak wat beter loopt.

Maar ondanks de minpunten heb ik me toch geweldig geamuseerd met deze film. De poppen/mensen mix werkt gewoon erg goed en ondanks dat de humor nogal plat en plastisch is, werkt het beter met poppen dan het met echte mensen zou werken. Het niveau van Jackson's poppenfilm wordt niet gehaald, maar er zit amper een saai moment in en er zitten genoeg geslaagde grappen in.

Leuke en aparte film dus. Meer van dit soort einzelgangertjes graag.

3.5*

Leuk.

Yuya Ishii is voor mij zo'n typische 3.5* regisseur, ook deze film valt weer mooi in dat gaatje. Eerste uur ligt iets hoger misschien, laatste 20 minuutjes ietsjes lager. Maar verder een uniek filmpje dat een fijne impressie nalaat.

Benieuwd of Ishii er ooit een trilogie van gaat maken, al zijn het dan vooral de Engelstalige titels die sterk op elkaar lijken. Na Sawako Decides en Mitsuko Delivers hoort er in ieder geval nog ééntje te volgen. Soort van onofficiële trilogie dan, want in de kern hebben de film niet zo heel veel weg van elkaar. Qua stijl wel natuurlijk, maar da's meer Ishii zelf.

In ieder geval voelt het weer best apart aan. Mitsuko is een leuk personage dat zich op nogal aparte wijze laat meevoeren met de wind. Er zit best wat drama in, maar dat wordt veelal weggelachen of van tafel geveegd. Geen film voor neuters en zageventen, Mitsuko is één brok levende can-do.

Na het eerste half uur had ik gehoopt op iets meer road film, maar ondanks dat Mitsuko haar leven laat beslissen door de wind blijft ze toch al redelijk snel op haar stekje hangen. Pas de laatste 20 minuten komt er weer echt schot in de zaak. Vond alleen dat Ishii daar iets te hard schakelt. Het grootste deel van de film is redelijk ingetogen en rustig, laatste 20 minuten is één grote brok drukte en overacting. Had iéts subtieler gemogen.

Maar verder aangenaam. Visueel verzorgd, paar mooie shots en verder Japanse degelijkheid. Soundtrack iets te jazzy maar zet wel een eigen sfeertje neer en het acteerwerk goed, behalve op het einde dan. Nochthans is het einde qua idee wél erg leuk, dus een wat dubbel gevoel over die laatste 20 minuten.

Aanrader voor liefhebbers van dit soort Japanse werkjes. Groots is het niet, wel eigen en leuk.

3.5*

Zeer matig.

Blijkbaar was er vooraf wat te doen rond het gebruik van leftover praktische effecten van The Thing, achteraf is dat niet zo verwonderlijk. Ook qua setting gaat deze film aardig te leen bij The Thing, maar het resultaat is een stuk minder boeiend.

Het enige effect dat écht werkt is wanneer het monster zich achter een lijk voortbeweegt, dat zag er nog wel cool uit. Maar verder wordt er vooral veel geschud met de camera en is het allemaal erg donker. De weinige scenes waar dit niet het geval is wordt duidelijk waarom: Gillis heeft weinig kaas gegeten van het waardig in beeld brengen van zulke effecten. De eerste scene waar er drie vleestubes uit iemand's rug komen is gewoon belachelijk slecht.

Verder weinig spanning, zeer pover acteerwerk (Henriksen alert!) en vervelende personages, gelukkig weet de setting zelf nog wel een hoop sfeer te creëren. De boot + het ijzige/regenachtige weer is best cool en leent de film wat extra charme. Da's nodig ook, want verder valt er betrekkelijk weinig te beleven.

Buiten een paar zuinige momentjes (waaronder het vinden het schip) en de geslaagde setting is dit een pover scifi/horrortje geworden. Had er iets meer van verwacht.

2,0*

Blijft sterk.

Zo'n film waarvan ik me vooraf wel afvroeg of hij nog steeds zo sterk zou zijn, maar blijkbaar was dat nergens voor nodig. Slade's carriere is na de release van deze redelijk snel bergaf gegaan, maar Hard Candy was er wel dik op. En net omdat hij zichzelf een beetje lijkt in te houden is de film ook nog wel relatief vers gebleven.

Vroeger vooral bekend van z'n muziekvideos, ook wel terug te zien in Hard Candy (als je weet waar je naar moet kijken), maar verwacht geen al te blitse film. Slade gaat het vooral in de details zoeken en houdt een film met twee personage en één primaire locatie daardoor ook wel interessant.

Verhaaltje blijft leuk, de hoofdrolspelers doen het goed, audiovisueel erg netjes (met nog steeds LFO - Freak als hoogtepunt) en met een puik einde. De eerste keer sprak ik nog over een mogelijke verhoging, dat zit er dan weer niet in, maar kwaliteit te over hier.

4.0* en een uitgebreide review

Amper een film.

Volgens mij worden er zo'n 10-tal liedjes opgevoerd in deze film, elk voorzien van een clipje ala "we geven ze een instrument en laten ze lipsyncen". Aan gemiddeld 3 minuten per nummer is dat een derde film die eigenlijk geen film is. Ik begrijp dat ze zoveel mogelijk muziek van The Beatles in een film als deze willen duwen, maar dat kan ook op andere manieren.

Verder is er echter ook helemaal niks te beleven. The Beatles zelf acteren stroef, de humor is belegen en toevoegingen zoals het oude ventje zijn eerder irritant. De hele intro in de trein somt de hele film op, daarna wordt het er ook niet beter op, integendeel zelfs.

De film gaat nergens heen, verzuipt in de muziek en oogt veel te stroef om ooit grappig te worden. Een slimme manier om zoveel mogelijk geld uit een hype te slaan, maar meer zie ik er absoluut niet in. Enige leuke was het allerlaatste clipje, al was het maar omdat Jay-Z er een geweldige mash-up van heeft gemaakt.

0.5*

Fijne herziening.

Zonder de context van Tanaka's eerdere werk en even afstand nemend dat dit eigenlijk gewoon een promo-projectje was voor V6 (J-Pop band), is dit toch een erg genietbare film, ook jaren later nog. Had verwacht dat de film wat zou teleurstellen, maar nadat Hold Up Down toch best meeval had ik iets meer zin in deze. Het blijft wel de minste van de twee, maar toch een stuk vermakelijker dan ik me herinnerde.

Qua opzet is de film niet al te origineel. Een aantal personages krijgen te maken met eenzelfde explosieve scene. Ze snellen allen een andere richting uit, worden achterna gezeten door politie én Yakuza, en uiteindelijk zullen hun paden weer kruisen.

Maar de film ziet er leuk uit, Tanaka behoudt z'n speelse manier van films maken, en de heren doen het eigenlijk best nog behoorlijk, al zou ik toch liever Tanaka's vaste cast gezien hebben. Maar een kort en aangenaam filmpje, stelt niet teleur als je tevreden bent met vlot en geinig vermaak.

4.0* en een uitgebreide review

Redelijk.

Geen geweldige horrorfilm, maar Lean weet wel te amuseren. Vooral de nogal atypische (en tevens onuitstaanbare) familie is een leuke variant op het doorsnee horrorfodder. Eén en al opgekropte woede en afgunst, hun poging om alsnog het huwelijk te redden is dan ook ten dode opgeschreven.

Een tripje naar het Britse binnenland levert ook steevast hetzelfde resultaat op. Mensen die verloren rijden en locals met niet al te beste bedoelingen. Ditmaal gemixed met wat absurde elementjes, ook gepikt van andere horror films.

Maar Lean voert het degelijk uit. Het landelijke tuig is grappig, echt veel horror zit er niet in maar het mysterie wordt redelijk lang (en effectief) in stand gehouden. Memorabel is het allemaal niet, maar wel leuk zolang het duurt.

3.0*

Ugh wat een draak.

22 Woo films gezien, maar van z'n Amerikaanse werk kende ik enkel Face/Off. Die was goed te doen, dus waarom deze ook niet? En JCVD had al bewezen best mee te kunnen met Amerikaanse producties onder Chinese regisseurs. Jammer genoeg is deze film niet om aan te zien.

Archetype slechte actiefilm. Een uitlopertje van de jaren 80 met wat 90s styling. Het begint er allemaal wat verlopener uit te zien, al is dat amper een excuus gezien Woo's andere films. Hij kan gewoon veel beter dan dit. Slo-mos en duiven ten spijt, visueel oogt het onverzorgd. Slecht camerawerk en brak geëdit.

Acteerwerk is ook compleet onder de maat, maar wat erger is, is dat de acteurs ook compleet niks uitstralen. JCVD is gewoon slecht en Henriksen heeft toch echt een rampzalige carriere bij elkaar geacteerd. Vosloo en die bimbo zijn ook al niet aan te loeren. Haalt meteen de angel uit de gehele setup.

Actiescenes zijn ook redelijk saai in elkaar gezet, enigszins gered door een overdreven aantal ontploffingen, die daarom niet eens zo spectaculair in beeld zijn gebracht, maar dingen die ontploffen zijn standaard toch altijd wel een beetje leuk.

Aanloop duurt te lang, tweede deel is volop actie. Da's wel een slimme keuze, maar aangezien het verder niet naar behoren uitgewerkt wordt schiet je er weinig mee op.

Mnee, serieus teleurgesteld in deze Woo. Hopen dat z'n ander Amerikaans werk beter is.

1.0*

Zelfs beter dan verwacht.

Hardcore Henry is een zeldzaamheid, een film die er vol voor gaat in plaats van alles met de rem op de voet doet. Iets wat je eigenlijk niet meer ziet in de bioscoop tegenwoordig, waar alles toch draait rond het zoveel mogelijk tevreden houden van mensen.

Dat wel zeggen dat de niet en/of klassieke actiefan allicht weinig tot niks te zoeken heeft bij deze film. Hardcore Henry stopt niet, houdt niet in, maar raast als een gekke 90 minuten lang door. Er wordt aardig wat afgeschoten, gevlogen, in de fik gestoken, tot ontploffing gebracht en als publiek zit je op de eerste rij.

Persoonlijke favoriete momenten waren de tuimelperte uit de lucht en de dubbele autoaanrijding. Dat zijn rushes die ik eerlijk gezegd nog nooit eerder heb meegemaakt in een film. Vond het heerlijk, een mijlpaal waar toekomstige actiefilm zich moeten tegen meten. En nu is het wachten op andere regisseurs die de fakkel overnemen, want deze techniek blijft allicht niet beperkt tot deze film alleen.

4.5* en een uitgebreide review

Gaaf.

Geen idee hoe ik zelfs nog nooit van deze film gehoord had. Valt toch aardig in het cyberpunk vakje en het ademt gewoon cult. Maar op de één of andere manier is het zo cult dat de film zelfs op die lijstjes veelal afwezig is.

Film deed me denken aan een mix tussen Tetsuo en Mean Machine, maar dan in een post-apocalyptische setting. Voer voor mijn bek dus, en dat was het ook. Sfeervol in beeld gebracht, met veel aandacht voor het roestige staal en met een lekker hardgekleurd einde.

Robotje is erg cool. Qua kunnen niet zo heel indrukwekkend, maar qua design komt het angstaanjagend genoeg over. Leuk de stop-motion scenes waarin het zichzelf in elkaar aan het vijzen is, alleen jammer dat Stanley soms iets té gejaagd te werk gaat. Film had iets meer die typische cyberpunk fetish mogen hebben. Stanley legt soms mooie plaatjes vast, maar knipt te snel weer weg naar een volgende scene. Van het verhaal moet deze film het echt niet hebben, dus een beetje onnodig.

Muziek is wel kut, jammer genoeg. Vervelend ook die "oh, ik ben een toekomstmens maar ik luister classics (wat dan eigenlijk de huidige muzieksmaak van de regisseur is)" trucjes, te vaak gebruikt (en eigenlijk altijd kutmuziek). Naar mate de film vordert wordt de soundtrack wel iets beter, maar echt goed wordt het nooit. Doe mij dan maar Chu Ishikawa.

Maar verder een fijne, sfeervolle verrassing. Film is net niet freaky genoeg en wil net iets teveel een Amerikaans verteltempo aanhouden. Wanneer Stanley meer de sfeer en beelden laat spreken is het echter genieten.

3.5*

Erg fijn.

Het is eigenlijk wel het moment om dit soort filmpjes op te graven. Niet dat de Shinkai's en dergelijke geen fijn werk afleveren, maar het is toch wel vooral erg netjes en zonnig, terwijl dit soort films lekker chaotisch en over-the-top zijn. Dat mis ik de laatste jaren toch wel een beetje in het anime wereldje.

Deze film voelt aan als een mix tussen DBZ en Akira, met dan vooral de stijl van de laatste (gelukkig). De helden zien er jammer genoeg wat duffer uit, maar gelukkig is het toch vooral de chaos en de grootsheid die heerst hier. Wie subtiliteit eist van z'n films kan deze met een gerust hart overslaan.

Animatie is zeker niet min, de vernieling ziet er goed en gedetailleerd uit en hoewel het verhaaltje een beetje lastig te volgen is hier en daar (niet meteen in brede zin, het is niet meer dan good guys vs bad guys, maar meer in de details) weet de film toch makkelijk de hele speelduur te boeien. Heb me hier vlotjes mee kunnen vermaken. Toch maar een keertje doorzetten wat Rintaro's oeuvre betreft.

3.5*

Geinig.

Drie vreselijke figuren gaan samen een boottochtje maken. Het duurt niet lang alvorens het vriendschap compleet door de mand valt, en wanneer de boot dan ook nog eens weigert mee te werken is de setup compleet. Deze mix van comedy en horror maakt het zichzelf niet al te moeilijk.

Maar de uitwerking is wel effectief. Ik ben sowieso wel een liefhebber van de combinatie, maar Grant pakt toch uit met een paar puike scenes, vooral wanneer bepaalde scenes zowel op horror als op comedy gebied weten te scoren (bij het proberen afhakken van de arm bijvoorbeeld).

Heel vernieuwend is het niet, maar omdat het toch al zo'n vreselijk volkje is, weet de immer oplopende crisis extra te vermaken. Voice over voegt ook wat humor toe en het einde is passend zwart humoristisch. Geen geniale cinema, wel lekker vermaak dat ook helemaal niet zo lang duurt. Erg fijne filler dus.

3.5*

Sterke film.

Mooie combo van The Limey en Eden Lake, waar een sterke Caine nog een keer laat zien dat hij ook echt een film kan dragen. Al is het eigenlijk vooral zijn stemgeluid wat een sterke indruk achterlaat.

Visueel erg sterk en voorzien van een heerlijke soundtrack. Deze elementen zorgen ervoor dat het eerste deel erg krachtig overkomt en het wat lossere tweede deel er zonder al te veel morren ingaat.

Naar het einde toe is Harry Brown echt een revenge flick, maar qua presentatie stukken beter dan het gros uit het genre. Aanrader.

4.0* en een uitgebreide review

Brak. Net zoals het eerste deel.

Blijf mij erover verwonderen dat de CG in deze films zo slecht is. Ze zijn toch opgezet als grootste Hollywood films, maar maken dat absoluut niet waar. Ook hier weer veel CG die gewoon echt niet meer kan, zeker gezien de grootsheid en het bombast van de andere aspecten. Perfecte voorbeeld zijn die Gollum clone en het bijna ET-waardige vliegeffect van de wagen.

Ander probleem blijft de soundtrack die de film een enorm kinderlijk airtje meegeeft. Hoewel er zeker wat duistere scenes inzitten (vooral dankzij de decors), blijft alles erg luchtig en jolly. Dat steekt regelmatig. Daarnaast gewoon vreselijk muziek die opvallend aanwezig is en blijft.

Ander blijvend irritatiepunt is Radcliffe die werkelijk onuitstaanbaar overkomt. Maakt dat zijn continue net-reddingen en bijna-maar-toch-niet doodsmomenten (oh, heeft zo'n Pheonix helende tranen, handig zeg!) des te vervelender. Dat rosse jong blijft wel redelijk, verder ook een oude Fast Show bekende gespot, maar daarnaast niet echt bepaald goed acteerwerk kunnen bespeuren.

Enige pluspunt zijn de wat duisterdere settings, al onderstrepen die eigenlijk nog iets meer hoe Harry Potter zich toch vooral toespitst op de jongere kijkers. Het verhaaltje is oeverloos saai en duurt en duurt. En duurt. Hoe men hierrond 160 minuten kan vullen is mij nog steeds een raadsel. Na 30 was ik het alweer moe.

Benieuwd naar deel 3, meer door het imago dan door de eerste twee delen, want die voorspellen erg weinig goeds.

1.0*

Yates krijgt het in z'n vingers.

Wat grimmiger en duisterder dan de voorgaande delen, vooral ook iets trager. De scenes middenin in het bos zijn daarin redelijk opvallend. Vaak wordt er in dit soort films niet de tijd genomen voor zulke zaken.

Toch duurt de film véél te lang, maar dat heeft meer te maken met de "om item X te Yen moet item Z eerst gevonden worden" structuur. Ze zijn nog niet klaar met al die whatevers te vernietigen en er is alweer een nieuwe drievuldigheid die gevonden moet worden. Qua avontuur perfect, maar de scenes zelf zijn niet echt boeiend (zoals het hele stuk bij die vent van The Daily Prophet).

Mooiste moment uit de film is absoluut het stukje animatie halverwege. Zag er prachtig uit, wat mij betreft mogen ze zo een hele film maken. Wel jammer dat de film een degelijke finale mist en dat het nogal kinderlijk gezemel tussen de hoofdpersonages niet echt uit de verf komt. Daar wreekt zich de oorsprong van deze reeks nog wel vind ik.

Echt boeiend zijn de avonturen van de drie niet, de film duurt te lang en bevat teveel randgedoe, toch weet Yates de serie een interessante draai te geven. Benieuwd hoe hij het uiteindelijk afmaakt.

2.0*

Laatste deel, weer een trapje omlaag.

Komt vooral door het nogal flauwe verloop.De epische showdown is nergens episch, het Harry is dood moment overtuigt niet en de scene daarna is té melig. Flauwe speeches en wat povere moraaltjes doen eerder afbreuk aan de aanloop naar de finale battle.

Het is wel duidelijk dat de populariteit van het hele Potter gebeuren doorheen de reeks voor een hoger budget gezorgd heeft. Bepaalde scenes zijn best te pruimen en over de gehele reeks gezien wordt er een aardige kluif aan plot neergezet. De middenste delen deden misschien wat filler-achtig aan, maar het is in ieder geval geen hoofdfilm met 6 sequels geworden. Al ligt dat natuurlijk ook aan het boek (neem ik maar aan).

Eén opvallend moment, wanneer Potter het stokje de dieperik in keilt met z'n twee companen naast zich. Daar valt het écht goed op hoezeer de acteurs zelf met de films meegegroeid zijn. Niet eens zozeer de personages, maar de mensen die ze spelen. De personages in deze film blijven aardig plat, veel (echte) emotie valt er dan ook niet te herkennen in deze hele reeks (aan valse geen gebrek).

Ergens wel blij dat dit het laatste deel is, hoewel de kwaliteit redelijk consistent bleef zijn er te weinig uitschieters en blijft het allemaal iets te melig om echt leuk te zijn.

1.5*