Opinions

Matig.

De film is opgedeeld is twee losse delen. Het hielp ook niet dat er ook effectief een pauze tussenzat in de bioscoop (heh?). De introductie duurde in ieder geval redelijk lang. Op zich geen probleem als de tweede helft weet te overtuigen, maar dat deed het niet echt.

Wel een lollige bijrol van Harrelson, ook Lawrence doet het best goed. De toekomstvisie is ietwat karig, al is de Capitol wel een leuke mix van toekomst en verleden. Doordat de intro echter een uur in beslag neemt vond ik de opzet van de film niet geheel overtuigend. Heel zinnig klinkt het idee van de Hunger Games niet en elke keer als er op teruggekomen werd, werd het er niet ook niet overtuigender op.

Tweede deel van de film laat te wensen over. Niet zozeer omdat het meeste geweld off-screen gebeurt, of doormiddel van erg warrig (lelijk warrig) camerawerk verborgen wordt, maar omdat Collins eigenlijk alle hekele punten nogal makkelijk wegschrijft. De brand, de wespen, de hulp van de sponsers, de dood van Rue en het einde zijn allemaal voorbeelden van moeilijke scenes die op een wat flauwe manier opgelost werden. Iets meer durf daar hadden de arena scenes goedgedaan.

Vond het uiteindelijk veel te lang duren, en ondanks de kleurrijke setting toch iets te serieus uitgewerkt.

2.0*

Aardig vervolg.

Al zorgt het einde er wel voor dat alles wat ervoor kwam een beetje in het niet valt. Allemaal opgezet spel, waar heb je dan een hele film naar gekeken. Soit, wel een mooi bruggetje naar het derde (en derde.2 deel).

Het is misschien een beetje jammer dat de wereld van Hunger Games niet echt veel aandacht krijgt. Het zijn vooral de personages die van set piece in set piece terechtkomen zonder verder al te veel samenhang. Voordeel is wel dat dit tweede deel een hoop introductie achterwege kan laten (en dat gelukkig ook doet).

De film is best fantasierijk in elkaar gebokst, al blijft de doelgroep wel duidelijk wanneer het jurkdesign zowat als het hoogtepunt van de film gebracht wordt. De "battle royale" stelt weer niet zo heel veel voor, al is het spectaculairder dan in het eerste deel.

Aardig vervolg, beter dan het eerste deel, maar teveel een opstapje naar de volgende delen om echt op zichzelf te staan.

2.5*

De reeks bolt verder.

Je merkt inderdaad goed dat de split van het laatste boek ervoor gezorgd heeft dat het allemaal wat gerekt moest worden. Het heeft zowel voor als nadelen, waardoor het netto effect eigenlijk gewoon weer nihil is.

Op zich zit er veel cruft in deze film. Hetzelfde qua plot kan makkelijk in een uurtje verteld worden, maar daar hebben véél meer films last van, niet enkel diegene die in twee zijn gesplit. Anderzijds mist dit deel z'n grootse finale. Misschien jammer voor velen, maar die wat brakke adult-teen-actie-spektakels zijn nu niet van dat niveau dat ze erg leuk zijn, dus eigenlijk vond ik het niet eens zo erg dat ik daar nog even van gespaard bleef.

Er zitten wel een paar actiescenes in, maar die brengen niet wat ik verwacht van zulke scenes. Nogal flauw in elkaar gezet, spannend wordt het nergens en qua aankleding ook niet meteen leuk. Daartussen is de opbouw wel aardig, met een steekspelletje tussen de twee partijen. Het vermaakt, gaat eigenlijk nergens slepen, maar zoals montorsi ook al zei, daar blijft het dan ook wel bij. Veel meer zit in dit derde deel niet in.

Vind het niet zo heel veel beter of slechter dan voorgaande delen. Maar de doelgroep voor dit soort films ligt ook wel ergens anders.

2.0*

Flauwe finale.

Wist zelfs niet eens dat ik hem nog niet gezien had, maar dat heb ik met wel meer franchises. Men overstelpt tegenwoordig fans met allerlei (uit elkaar getrokken) vervolgen, reboots en prequels dat het als passant soms lastig bij te houden valt. Zo heel erg is het ook weer niet, vaak stellen dat soort films toch niet zo heel veel voor.

Dit laatste deel maakt het allemaal nog wat grootser en epischer. Het probleem is alleen dat je naar wat kinderen zit te kijken die hun rol absoluut niet kunnen vervullen. Lawrence is an sich geen slechte actrice, maar wat ze hier loopt de doen is echt niet best. De rest van de cast doet lekker mee aan dit circus.

De Battle Royale opzet van het verhaal is al lang verdwenen, het gaat nu vooral om het goed tegen het kwaad met een twistje op het einde waarvan de film denk ik zelf ook besefte dat het eigenlijk geen twist meer was. Weinig subtiel in ieder geval.

Er zit aardig wat geld in deze film, hier en daar nog wel een paar interessante momentjes, maar het hangt als los zand aan elkaar en de serieux doet enorme afbreuk aan de beleving. Op zich best dat die young adult hype achter ons ligt, al zegt dat niet zoveel nu we het hele jaar met Marvel en Star Wars frut overstelpt worden.

1.5*

Uitzonderlijk.

Het gebeurt niet vaak dat ik een 80s film 4* geef (zeg maar bijna nooit), had hier dan ook zeer weinig van verwacht. Maar Scott kan best leuke films maken en ik zou graag z'n oeuvre ooit volledig willen wegstrepen, dus af en toe kijk ik een filmpje van hem. Nogal wat mensen kunnen daar niet echt bij, maar dit soort ontdekkingen geven ze ongelijk.

Vooral de editing (zowel visueel als de klankband) zorgen ervoor dat deze film nog steeds best fris en uniek aanvoelt. De intro geeft meteen weg wat je hiervan mag verwachten: een film die draait om de stilering, niet zozeer om het plot. Hoewel de herwerking van het klassieke vampieren gebeuren ook best wat heeft.

De oppoetsbeurt die deze film gekregen heeft helpt ongetwijfeld mee, maar verder ook gewoon een erg kundige film van Scott. Laat ook zien waar z'n mid 00s films vandaan komen, jammer dat hij daartussen zoveel magere commerciële werkjes gemaakt heeft.

4.0* en een uitgebreide review

Nick Cheung als regisseur.

Het horrorgenre heeft weer wat aan prestige gewonnen in Hong Kong, daarom dat dit type projectjes weer wat makkelijker te realiseren zijn. Eerder kregen we al Tales of the Dark en Juno Mak's Rigor Mortis, Hungry Ghost Ritual ligt een beetje in het verlengde van die films.

Sowieso heeft China genoeg rituelen en feesten om een heel subgenre aan horrorfilms mee te vullen. Jammer genoeg slagen ze er zelden tot nooit in hun horrorfilms ook spannend te maken. Ook Cheung worstelt met hetzelfde probleem, ondanks dat hij toch zichtbaar z'n best doet.

Cheung neemt ook de hoofdrol voor z'n rekening en doet dat best goed. De echte hoofdrol is weggelegd voor de cinematograaf, die het onderste uit de kan probeert te halen om het zo sfeervol mogelijk te maken. De muziek helpt ook een handje, alleen ligt het nog wel wat onder ivm Rigor Mortis, maar Mak heeft de lat dan ook wel érg hoog gelegd.

Film kijkt aardig weg en het is absoluut sfeervol, maar écht spannend wil het niet worden. Daarvoor is het geesten gebeuren ietwat te braaf en saai. Het is bekend terrein en Cheung voegt er verder niet zo heel veel aan toe. Leuk genrefilmpje dus, maar komt net iets te kort.

3.5*

Iets te steriel.

Vond de film vaak aan spanning verliezen tijdens de gevechten zelf. Komt omdat er meer verteld wordt dan er getoond wordt. En wat er getoond wordt is van een zeer matig CG niveau, waardoor het vaak een beetje goedkoop oogt.

Connery en Neill als Russische crew vond ik ook geen geweldige casting. Fijn voor de poster natuurlijk, maar had toch liever echte Russen gezien. Baldwin aan de andere kant valt vooral iets te licht uit. De humor rond z'n personage wil ook nooit echt helemaal werken.

Toch weet McTiernan wel een redelijk sfeertje te creëren. Ondanks dat het dik twee uur duurt gaat de film nergens slepen. Einde en verloop zijn wel érg Amerikaans (stel je het omgekeerde verhaal eens voor in een Russische film), maar dat viel gezien de schrijver van het boek ook wel te verwachten.

Met een originelere cast en wat spannendere actiescènes had er wel iets meer in gezeten, nu verveelt het niet maar weet het ook niet echt genoeg te verwonderen.

2.0*

Fijn.

Waititi is naam aan het maken, maar het verbaast me toch een beetje dat iedereen het over What We Do in the Shadows heeft. Naar ik mij herinner was Eagle vs Shark toch ook al een kleine indie hit. Waititi toont met deze film in ieder geval dat hij het ook zonder Clement kan, al wordt die dan toch een klein beetje gemist af en toe.

Eerste kwartiertje is wat doelloos, maar heerlijk moment als die vrouw doodgaat en de film plots richting krijgt. Het verdere verloop is iets voorspelbaarder, met een wat ongemakkelijke hook-up tussen een oude brompot en een ongewenst kind. Het deed me af en toe wat denken aan Bad Santa, al liggen de accenten hier wel iets anders.

Sam Neill heb ik helemaal niet herkend. Gelukkig maar zou ik zeggen want normaal vind ik hem niet zo best. Hier wel erg goed op dreef. Maar het is toch Dennison die deze film draagt, met z'n opeengeprangde neus, ogen en mond omringd door een stevige vleesmassa. Delivery is ook lekker droog, de twee hadden er duidelijk veel zin in.

En zo ontspint zich een best leuk filmpje. Beetje dik aangezet, wat filmreferenties (maar niet echt bijster goeie vond ik), wat natuur, een streepje drama en een epiloog die uiteindelijk misschien niet gehoeven had. Ook een soundtrack die ik iets te saai vond, maar ik ben sowieso geen geweldige fan van popriedeltjes herbruikt in film soundtracks. Het is doorgaans echt leuk, maar hier en daar stokt het toch een beetje, waardoor het nooit een écht geweldige film werd.

Maar Waititi bewijst zich wel weer als origineel en kundig regisseur met deze film. Boy ook nog maar eens kijken en dan misschien de nieuwe Thor nog een kans gunnen. Al hoop ik dat die Hollywood uitstapjes geen gewoonte worden.

3.5*

Erg leuk.

Had er eigenlijk maar erg weinig van verwacht, want dit verhaaltje is doorgaans wel bekend. Levert meestal ook niet meteen de meeste leuke films op, maar op de één of andere manier was mij ontgaan dat dit eigenlijk ook een volbloed comedy was. Satire die het eeuwige en kinderachterige politieke gekissebis van de Westerse (online) wereld flink op de korrel neemt. Daar kan je mij wel voor porren.

Film begint ook leuk door een paar keer te switchen van hoofdpersonage. Daarvoor worden dan meteen een paar bekende B-listers afgeslacht. De kills zijn verder ook lekker lomp, niet echt geweldig goor of over-the-top, maar er zijn toch een paar lichamen die vlotjes aan stukken geknald worden.

Vond het een geweldig geslaagde film, tot de finale. Daar neemt Zobel jammer genoeg een stapje terug, wordt het net iets serieuzer en zitten we plots naar een uitgebreide vechtpartij te kijken. Eentje die niet meteen geweldig goed in beeld gebracht wordt. Jammer, want daar laat de film wat potentieel liggen. Maar verder niks te klagen. Vlot, lomp en grappig.

De ophef rond deze film is natuurlijk zwaar overdreven, maar daar bewijst Zobel natuurlijk wel meteen z'n punt mee.

3.5*

Tegenvallend.

Niet omdat ik er vooraf zo veel van verwachtte, wel omdat het eerste half uur best te doen was. Ik zat toen helemaal klaar voor een showdown tussen Del Toro en Jones in het bos, met het bos zelf als derde personage. Geweldige locaties waar de twee heren zich perfect zouden kunnen uitleven.

Maar de film besliste daar anders over. Friedkin neemt z'n cast mee naar een nogal kille stad en gooit het hele eerste half uur te grabbel. Jones was leuk als oude boswachter, maar als knokige stadspadvinder komt hij eerder belachelijk over. De achtervolgingen in de stad zijn ook niet echt op niveau, de one-on-one actiescenes nog minder.

Het is jammer om de film langzaam te zien wegglijden, want het eerste deel vond ik best potentieel hebben. Maar dat heb ik wel met meer Friedkin films. Er zit altijd wel een goede film in verscholen, maar het komt er nooit echt uit.

2.0*

Tegenvaller.

De mensenjagers kennen we ondertussen wel al, maar een goed genrefilmpje kan nog steeds erg vermakelijk zijn. Het probleem is dat deze film veel meer poogt te zijn. Zo krijgen je een intro van een half uur voorgeschoteld die amper wat met de rest van de film te maken heeft. Ellenlange introducties van personages waarbij de achtergrond info weinig tot niks weet bij te dragen.

De film kent wel een aantal aardige momenten, vooral in het middenstuk wanneer er even in de kerkers onder het fort gedwaald wordt. Paar absurde scenes ook daar. Daarna gaat het terug bovengronds en is het beste er alweer vanaf.

Briant doet hard z'n best en dat kan ik nog best waarderen, de film oogt ook wel aardig grimmig enzo, maar het komt er nooit echt helemaal uit. Gemiste kans, denk dat Briant ofwel nog een hele weg af te leggen heeft, ofwel gewoon niet zo geschikt is als regisseur. Moedige poging, maar het volstaat niet.

2.0*

Wel oké.

't Is eigenlijk niet zo makkelijk om juist te pinpointen waar het foutgaat met deze film. Op het eerste zicht is het best een fijn filmpje zonder al te veel opvallend negatieve punten.

Vlot en onderhoudend verteld, af en toe een leuk stijlelement, Howard en Eisenberg zijn beiden op dreef en het verhaal (inclusief cynisch toontje) gaat er makkelijk in. Maar in dit geval is de optelsom minder dan de afzonderlijke delen.

Misschien omdat de film net iets te kritisch wel zijn, maar dat vanwege het wel erg luchtige toontje niet helemaal kan waarmaken. Misschien omdat Gere net wat te licht uitvalt voor z'n rol. Misschien omdat de dramatische flashbacks wat gewicht missen. Het resultaat is gewoon niet snedig en scherp genoeg.

Zeker geen vervelend filmpje om een keer te kijken, maar er zal weinig van blijven hangen.

2.5*

Matig.

Van het origineel weet ik me nog amper iets te herinneren, volgens mij gaat het deze film niet veel beter vergaan. Een wat onzinnige spin of het verhaal van Sneeuwwitje, ditmaal zonder Sneeuwwitje zelf. Maar wel met de spiegel.

Vooral een film van miscasts. Enkel Theron voelt zichzelf een beetje op haar plaats, de rest duidelijk niet. Hemsworth oogt wel oké als held maar gaat ten onder aan vreemd gebrabbel (en een brak accent), Blunt is absoluut niet geschikt als bad guy en Chastain komt ook niet van de grond in een film als deze.

Verder wil het verhaaltje nooit echt vlotten. We springen van locatie naar locatie, maar eigenlijk zit je te wachten op het einde tot liefde het kwaad overwint. Want ondanks dat de film er alles aan doet mensen op het verkeerde been te zetten, mag het einde toch absoluut geen verrassing zijn.

Nee, flauwe fantasy dit. De CG laat het links en rechts nog wat opleven, aardige eindscene ook nog, maar daarmee heb je het beste wel gehad. Dan zijn er veel betere films in z'n soort.

2.0*

Episch maar lokaal, fantasy maar realistisch.

Huo Gua is een beetje een vreemd beestje. Een erg mooi uitgewerkt verhaaltje over een bergstam die belaagd wordt door een triadbaas voor hun schat. Vooral opvallend hoe het een beetje aanvoelt als een fantasy verhaal, maar tegelijkertijd ook erg realistisch overkomt. Waarschijnlijk omdat er ook geen echt onrealistische zaken in voorkomen, enkel wat vreemde gebruiken van de stam.

Verder is het mooi in beeld gebracht, fijne muziek en ligt het tempo niet al te hoog, waardoor het filmpje een zekere rust over zich krijgt. 't Is verre van een typische fantasy film, maar naar mijn gevoel wel een stuk beter. Gewoon veel rustiger, serener en subtieler, en toch even heroisch.

Fijn filmpje. Had er eigenlijk niks van verwacht, had hem ook al erg lang liggen. Dikke 3.5*

Tweede fijne Yang.

Met One Night in Supermarket toonde hij al z'n potentieel, in deze film bevestigt hij vooral. Het is allemaal net wat strakker dan z'n eerste film, maar daarmee ook net iets minder speels. Als hij die twee zaken in z'n volgende film vol weet uit te spelen zit er wel een meesterwerkje in.

En misschien een iéts leuker plotje ook, want ook deze is weer bekend terrein. Voelt als iets wat je meer in de jaren '90 zou verwachten, waarbij een aantal toevalligheden tesamen komen in een explosief einde. Niet vervelend, maar ook niet erg verrassend meer.

Visueel fijn, met af en toe echt wel knappe shots. Over het algemeen misschien nét niet consistent genoeg, maar er valt genoeg mooie te zien. Soundtrack voldoet maar is wat repetitief (met een bekend popnummertje dat regelmatig in vertraagde vorm langskomt), acteerwerk is goed maar niemand die er echt uitspringt.

Zo krijg je een meer dan leuke film die op alle vlakken net wat tekort schiet om meer te worden. Maar het is wel uitstekend vermaak en de volgende Yang is er eentje die ik gewoon weer blind meepik. Fijne regisseur, komt ooit nog wel eens een echt meesterwerkje van vermoed ik.

3.5*

Matig.

Dat wat "grimmigere" of "serieuzere" films uit deze tijd doen het bij mij meestal wat minder. Met Sammo Hung en Jackie Chan moet je eigenlijk ook geen serieuze films willen maken, dat werkt toch nooit.

Andy Lau en Tony Leung (Ka Fai) zijn er beter voor gewapend, maar zij hebben eigenlijk grote bijrollen. Verhaaltje wil eigenlijk nooit echt boeien, het zijn vooral losse scenes en een paar aardige gevechten die de vaart er wat inhouden.

Van Yen-ping Chu ben ik doorgaans betere films gewoon, al is dit wel de oudste die ik van hem gezien heb. Had er wat meer van verwacht, vooral door de combinatie van acteurs, maar voor een serieuze film valt het nooit echt serieus te nemen.

2.0*

Leuk.

Maar heb ik een andere film gezien? Zoveel humor zat hier toch niet in? Een enkel moment misschien, maar de grimmige, duistere sfeer overheerst vooral tov genregenoten. In de martial arts films van dezelfde generatie zat doorgaans een hoop extra humor en heel wat minder bloed en bloederige taferelen. Rare berichten hierboven.

De film begint verder een beetje tam. Ik ben niet zo'n grote Lam film en ook hier laat hij af en toe wel een steekje vallen. Soms oogt het wat slordig allemaal, zeker als je het vergelijkt met bijvoorbeeld die andere Sai-Yuk films.

Maar naarmate de film vordert komt er een hoop leuke acrobatief voorbij, wordt er inventief omgegaan met wapens en zit er een leuk fantasy randje aan de film. Dacht dat ik ondertussen de meeste van dit soort films (en dan specifief '92-'94) wel gezien had, deze Burning Paradise is daarom alleen al een welgekomen verrassing. Behoort niet tot het beste werk, maar het is erg leuke filler en heeft genoeg eigenheid om z'n mannetje te staan tussen de rest.

3.5*

Best lollig.

Nogal typische HK komedie met een aantal bekende elementen. Zo wordt er weer aan semi-martial arts showcooking gedaan en draait de hele film zowat om een huisje dat verkocht moet worden aan een rijke zakenman die de buurt wil "renoveren", maar daarvoor iedereen uit z'n woonst moet zetten.

Yuen Biao is een toffe toevoeging, Tat is zichzelf en Lai moet voor de charme zorgen. Het is een geinig drietal dat het komische gehalte van de film goed draagt, al moet je wel van de typische HK humor houden, anders ga je 90 minuten pure kwelling tegemoet.

Film ziet er best oké uit, maar dat mag je ook wel verwachten van Yu. Blijft toch een rare regisseur. Weinig écht goeie films van gezien, maar ook zeer weinig zwakke films in z'n oeuvre, zelfs nog nooit een onvoldoende gegeven.

Deze Huo Tou Fu Xing is niet echt hoogstaand, maar wel erg vlot en vermakelijk met een paar extra credits voor de degelijke regie. Leuk tussendoortje, maar wel enkel voor zij die weten waar ze aan beginnen.

3.0*

Blijft goed.

Een voorloper van de Yip Man reeks, die martial arts wat wegtrok uit de mythische sferen en het terug wat aardde. Hoewel de legende rond Yuanjia hier wel aardig aangedikt wordt.

Visueel nog steeds erg sterk, hoewel de CG soms iets te opzichtig is ondertussen. De gevechten zijn nog steeds top notch en het is een genot om Li weer eens in een rol als deze te zien. Sinds zijn "vertrek" zit Hong Kong toch echt met een probleem. Jacky Wu en Donnie Yen zijn leuk, maar kunnen hem niet vervangen, zeker niet in dit soort werk.

Drama is dik aangezet, maar de actie is van erg hoog niveau. Ook een tweede keer erg van genoten.

4.5* en een uitgebreide review

4 jaar later eindelijk zien!

Was er toch niet zo van onder de indruk. Het blijft allemaal een beetje braafjes qua choreografie, daarnaast vond ik het naar het einde ook wat té serieus worden. Iets waar dit soort films altijd wat onder gaan leiden.

Begin is nog wel aardig, vooral de lesjes die stiekem kung-fu trainingen moeten voorstellen zijn leuk gevonden. Al zou Yuen dit later allemaal véél beter uitwerken. Ook inderdaad wel wat aandacht voor het voetenwerk, al heb ik niet echt die typische voetgevechten gezien (waar beide kampen echt met hun voeten tekeer gaan).

Gek detail tijdens de optiteling trouwens, onder de action choreographers staan vijf personen wiens eerste naam allemaal Yuen is. Een gelegenheidsvijftaletje misschien?

Huo Yuan-Jia is me nog nooit echt eerder opgevallen als martial arts legende, tot halverwege de film waar ik plots besefte dat het om dezelfde hoofdpersoon als in Fearless ging. Blijkbaar zijn er nog een aantal films rond hem gemaakt, maar die verschillen vaak zo sterk van verhaal/legende dat de naam de enige link lijkt (bij Wong Fei-Hung ook vaak het geval).

Tweede deel is veel te serieus en de choreografie had wat uitbundiger en iets minder serieus gemogen. Het is af en toe wat droogjes en dan verslapt mijn aandacht iets te veel bij dit soort filmpjes.

2.5*

Leuk.

Toch gek hoe moeilijk sommige films te vinden zijn. Yuen is zowat het beste wat HK op martial arts gebied is overkomen en 1994 is een fijne uitloper van één van de hoogtepunt van de HK filmgeschiedenis. Toch bleek deze film lang onvindbaar.

Niet geheel verwonderlijk als je bedenkt dat de martial arts soms een beetje op de achtergrond verdwijnt. Het middendeel wordt ingepalmd door wat drama, romantiek en comedy, maar zowel het begin al einde weten toch wel te spetteren.

Leuk in deze film toch vooral de vuurmoves, technisch ook best geloofwaardig uitgevoerd trouwens. Geen fake CG vuur dus. Middenstukje mist verder wat peper, het begint allemaal iets teveel te slepen, maar het einde maakt het weer helemaal goed.

Geen hoogvlieger in het genre, wel een aangename aanvulling en kwalitatieve filler. Zit zowat door m'n Yuen's heen, gelukkig is hij recentelijk weer films beginnen regisseren.

3.0*

Fijne Zhang, maar wel middenmootwerk.

To Live is zowat de meest gepaste titel die je bij deze film kan indenken. Film verbeeldt dan ook mooi wat het inhoudt, gezien vanuit een arm gezin in een communistisch land. Zhang is daar weinig subtiel in, maar weet wel een aantal interessante en uiteenlopende zaken te schetsen.

Visueel vond ik de film vooral het eerste half uur erg sterk (meteen ook het sterkte deel van de film). Erg mooi camerawerk en zeer sterk kleurgebruik (hoewel ditmaal niet met felle overheersende kleuren). Muziek was enerzijds functioneel bij het theater, anderzijds mooi bij een aantal keymomenten.

Jammer alleen dat Zhang weer rondspringt doorheen de tijd. Net zoals bij Red Sorghum haalt dat de vaart er wel uit. Functioneel is het wel, maar vind het niet super aangenaam. Verder wel een aantal aparte keuzes (de verbranding van de poppen bijv, toch wel een keysymbool dat halverwege de film gewoon opgefikt wordt zonder verder veel sentimenteel geblèr).

Fijne vermakelijke semi feel-good film met een aantal stevige dramatische insteken. To Live dus.

3.5*

Beetje beter dan verwacht.

Al moet je er ook niet al te veel van verwachten, uiteindelijk is dit toch vooral formuliewerk. Zo eentje waar een (sport)team waar je geen vijf cent voor zou geven het toch weet te maken, op hun eigen manier. Met op het einde de wedstrijd/het optreden waar men de hele film lang voor getrained heeft.

De film houdt zich erg netjes aan de regels van het genre, het is de regie van Lee die het net allemaal wat beter te verteren maakt. Het oogt allemaal net iets strakker en opvallender dan z'n soortgenoten. Ook wel mede door een aparte setting (hula dansers in een mijnwerkersdorpje en fijn acteerwerk.

Minder is het overdreven sentiment en de extreme voorspelbaarheid van de film. Het leunt ook tegen de twee uur aan, wat veel te lang is voor een eenvoudig niemendalletje als dit. Met wat knip- en schaafwerk had het best nog wat beter gekund, maar gezien het genre valt er niet zoveel te klagen.

3.0*

Njah.

Geen idee wat je hier dan mee aan moet vangen. Een docu die echt brak geschoten is, waardoor de waarde van het beeldmateriaal wat mij betreft niet zo heel erg groot is als doordeweekse kijker. Een historicus kan er allicht meer van maken, van een goed beeld van de regio krijg je toch niet wanneer je naar murky zwart/wit beelden komende van een wankele camera zit te kijken.

Los daarvan heb je de narrator, wiens tekst weinig vertrouwen uitstraalt. Het voelt aangedikt aan, vaak bijna kolderiek. Aangezien Buñuel wel bekend staat voor z'n surrealisme is de link snel gemaakt, maar ook dan ontgaat mij nog steeds de lol van deze film. Is het toch serieuzer bedoelt, dan schort er toch wel degelijk iets aan de vorm van deze film.

Ondertussen ook wat links en rechts gelezen, maar hoe je meer je leest hoe meer mensen elkaar tegenspreken en hoe meer mensen deze film daarom net zo geniaal lijken te vinden. Mijn verwachtingen van docus zijn doorgaans wat stricter, en in die zin zijn deze 30 minuten gewoon compleet verloren. Beste wat ik kan doen is dit onding gewoon weer vergeten denk ik.

1.0*

Drag.

Hurricane Bianco is een soort van vanity project voor Haylock, waarin hij z'n Bianca del Rio personage aan een wat breder publiek kan voorstellen. Al vraag ik wel me af of net die mensen zo happig gaan zijn om een film als deze te kijken.

Enige bekendheid met de acteurs/queens maakt het allemaal wat draaglijker, want als films stelt het niet zo heel veel voor. Het is best goedkoop in elkaar gezet, met de duidelijke hoop dat de humor de boel wel zal redden. Soms werkt dat wel, veelal niet.

Decors zijn goedkoop, script is zelfs als farce nogal flauw en in drag rondlopen is duidelijk nog wat anders dan acteren. Gelukkig is Haylock af en toe wel grappig en ook Plaut is dankbaar voor wat komische noten. Verder is het best vlot en wordt het ook nergens echt vervelend, maar als film is het gewoon wat minnetjes. Werkt allicht beter in een ander format.

2.0*

Redelijk.

Op zich best wel oké om niet een echt verhaal te willen vertellen, maar het gewoon bij enkele fragmenten te houden die de oorlog in Irak in het klein symboliseren. Het zorgt ervoor dat de focus wat meer op de oorlog zelf komt te liggen in plaats van door eindeloze achtergrondinfo vna de personages te lopen.

Toch heeft het allemaal wat pro-Amerikaans, met name Renner's personage. Wild kid die op z'n eigen manier door de oorlog baggert en het lot meer dan eens tart. Hij bepaalt de regels voor zichzelf en bombardeert zich zo tot held van de film ... het ligt er allemaal net iets te dik op.

De afzonderlijke scenes zijn best oké. Nooit écht spannend, daarvoor is het ook iets te duidelijk wie de hoofdpersonages zijn (en wie er dus niet aan mag), maar best sfeervol. Het oorlogssfeertje wordt best realistisch neergezet, voor zover iemand die nooit wat met het leger te maken wou hebben dat kan inschatten natuurlijk.

Visueel solide maar weinig spraakmakend, hetzelfde kan gezegd worden over soundtrack en acteerwerk. Het is allemaal best aardig, maar er is maar weinig wat echt blijft hangen. Zo is het vooral aardige filler geworden, al zal het "our boys" gehalte van de film er in Amerika wel voor gezorgd hebben dat het allemaal dat beetje intenser was.

2.5*

Leuke nieuwe Fire Lee.

Lee slaagt er weer in om een toffe, vlotte film neer te zetten. Daar staat hij ondertussen wel om bekend. Maar dat echte eerste meesterwerkje blijft toch wat jammerlijk uit. Het is tijd dat hij de volgende stap zet vind ik, net dat beetje meer mag wel.

Husband Killers is een amusante revenge flick. Niet te serieus, drie vrouwen die het heft in eigen handen nemen en aardig ass kicken, met wat geinige horror elementjes hier en daar, vreemde personages om de boel op te leuken en aardige actie.

Maar er zijn ook wat minpuntjes. Een onnodige 80s vibe, erg matige soundtrack en een klein gebrek aan visuele finesse. Het had allemaal makkelijk nog wat cooler gekund, iets wat toch nodig is om een filmpje als dit tot z'n volste recht te laten komen.

Rest een vermakelijk onzinfilmpje. Loopt vlot, verveelt niet en er zitten best wat memorabele scenes in. Maar het mag toch wel net iets meer zijn, Lee heeft ondertussen ervaring zat.

3.5*

Stevig deprimerend filmpje.

Mijn derde Allen (eigenlijk m'n tweede echte, Match Point buiten beschouwing gelaten) en naast Allen's typetje vielen me vooral de scenes in de huizen op. Veel kamers die steeds meerdere uitwegen hebben en waar personages kriskras door het huis sjezen, met de camera erachter en een hoop warrige conversaties. 't Is misschien toeval, maar na twee film is dat voor mij vooral typisch Allen.

De film zelf steekt vooral nijdig af tegen het hele romantische liefdesideaal. Relaties worden vooral cynisch neergesabeld als remedies tegen eenzaamheid en als egoistisch tijdverdrijf. Van happy ends is er eigenlijk geen sprake, enkel ironie en het dagdagelijkse leven dat rond, door en over de relaties heen blijft stromen.

Doorheen dat bijtende, wat toch de kracht van de film blijkt, is het vaak een beetje saaiig. Lelijk in beeld gebracht, muziek is me niet eens opgevallen, het acteerwerk was wel leuk. Maar niks om van achterover te vallen. Het kabbelt soms net iets te veel voort om echt boeiend te blijven.

Toch een 3.5*, omdat ik die nuchtere eerlijkheid wel kan appreciëren. Al ben ik dan te koppig om stijl achterover alles te geloven wat Allen inlepelt

Mijn intentie blijft: meer Allen films kijken. Maar wel een beetje tussendoor, want een echt groots regisseur lijkt het me niet.

Wel aardig.

Deed mij het meeste denken aan Haute Tension eigenlijk. Misschien omdat ik Joy Ride niet ken, en uiteraard door de toiletscene.

Filmpje dat zich niet schaamt voor z'n clichés. Doet er dan ook niet veel aan om ze uit de weg te gaan. De film richt zich vooral op de uitwerking, die toch tamelijk sfeervol en geslaagd is.

Camerawerk is proper, soundtrack ook fijn en sfeervol. Acteerwerk valt amper te beoordelen, veel moeten de acteurs niet doen. Blijft een redelijk enigmatische killer en een solide opbouw.

Jammer dat het nooit écht spannend wil worden. Filmpje met hetzelfde potentieel als een Ils ofzo, maar ik bleef toch iets teveel gewoon toekijken. Had qua spanning toch wat meer moeten brengen.

Aardig tussendoortje, maar had toch wat meer verwacht. Warp stelt als filmproducent toch aardig teleur eigenlijk.

3.0*

Fijne Flanagan.

Op zich een redelijk doorsnee home invasion horrortje, dat slim gebruikt maakt van één unieke variabele. het feit dat het slachtoffer doof/stom is wordt perfect uitgespeeld en brengt genoeg inbreng om deze film te verheffen boven de middelmaat.

Slim gebruik van de klankband en een aantal goed opgezette scenes zorgen ervoor dat je als kijken de beproevingen van het doof zijn in een situatie als deze perfect aanvoelt. Flanagan put er aardig wat spanning uit en steunt verder ook genoeg genreskills om de film verder in goede banen te leiden.

Enkel met het fake einde had ik wat problemen, omdat nét dat de film nog dat beetje extra flair had kunnen geven. Allicht dat het iets té gedurfd was voor deze film/deze regisseur, maar het was toch een kleine teleurstelling wanneer bleek dat het één van haar mogelijke scenarios was.

Maar Flanagan laat zien dat hij een solide genrefilm kan maken die perfect gebruik maakt van beperkte afwijkingen. Hush is zo een waardevolle toevoeging binnen het genre, een fijne verrassing.

3.5*