Opinions

Leuk!

Ze doen het toch maar weer. Martial arts cinema blijft dé discipline bij uitstek voor Hong Kong en met deze film (en ook wel Once upon a Time in Shanghai) wordt het genre weer nieuw leven ingeblazen. Chow en Peng zetten een geweldige traditie voort.

Een wat uitgebreider plot én vooral nieuwe toevoegingen aan de actie cinematografie zonder daarbij afbreuk te doen aan het verleden. Het brengt iets nieuw in de gevechten waar ik absoluut van kon genieten. Nog net iets dynamischer en harder allemaal, zonder daarbij het acrobatische uit het oog te verliezen.

Aanrader voor zij die graag eens een martial arts filmpje kijken. Film ziet er keurig uit, Peng lijkt een waardige opvolger voor Li te zijn en Wong Fei-hung films zijn eigenlijk altijd wel de moeite. De vernieuwing mag er ook best zijn, al bij al een geslaagde (eerste?) film dus. Kom maar op met die vervolgen.

4.0* en een uitgebreide review

Uiteraard in het Chinees gezien.

Best een vlotte film dit, die vooral opvalt door de setting. Woestijnen en zandvlaktes zijn meetal niet de geliefkoosde setting voor martial arts films, maar ik vind het altijd wel wat hebben. Het is nu ook weer niet filmbepalend, maar details zijn belangrijk, zeker in dit soort films.

Want verder is het uiteraard weer het bekende liedje. Misschien iets harder dan normaal, al vond je dat soort vroeger ook al wel als je wist waar te kijken. Beetje humor, veel vechtscenes, een meester/leerling relatie en een bad guy die uiteindelijk afgetroefd wordt ... of niet natuurlijk, wil niks spoilen

De actie ziet er netjes uit, lekker actief camerawerk en acteurs die guitig in het rond springen terwijl ze elkaar zo snel mogelijk klein proberen krijgen. De hoge waarderingen die deze film her en der krijgt begrijp ik niet zo, maar 't is wel leuke filler.

3.0*

Niet goed.

Maar ik heb het dan ook niet voor dit soort policiers die eind jaren '80/begin jaren '90 in HK gemaakt werden. Veel pathos, matige vuurgevechtjes en zeer pover acteerwerk.

Met Yuen achter het stuur en Sammo Hung/Ka-Fai voor de camera toch nog enige hoop, maar het leverde niet veel op. Een simpel genrefilmpje, best lelijk geschoten, niet al te boeiend en qua actie ook niet echt wat je van een Sammo Hung/Corey Yuen samenwerking zou verwachten.

Een paar scenes die er nog positief bovenuit steken, vooral dan de dood van Ka-Fai, hoewel het een redelijk groot Home Alone gehalte had was het toch best vermakelijk.

Maar wel weer een Yuen weggestreept, daar was het mij vooral om te doen.

1.5*

Yuen mag dan niet de beste regisseur ter wereld zijn, als het op actie aankomt weet hij wat te doen.

Deze film loopt echt in sneltreinvaart naar het einde toe. Het hele verhaaltje wordt zo goed mogelijk gecompacteerd zodat de actiescenes genoeg ruimte krijgen. Alle tijd die er dan overblijft wordt met hectische comedy opgevuld.

Best een grote rol voor Hark die, hoewel geen al te best acteur, perfect past in een neurotisch HK filmpje as dit. Leuke cameo ook van Sammo Hung.

Verder vooral erg actievolle en hyperactieve actiescenes, vooral de laatste geeft de film toch extra glans. Erg knap in beeld gebrachte actie, lekker lange scene met een sterk rush gevoel. In 1985 deed men het doorgaans knulliger.

Yuen werkt steeds met acteurs die zonder touwtjes ook een paar stevige dreunen kunnen uitdelen en dat levert uiteindelijk toch altijd betere scenes op. Erg leuke choreagrafieën en nogal overdreven editing/camerastandpunten maken de actiescenes nog steeds een erg leuke trekplijster voor een film als deze.

De HK onnozelheid dien je er dan wel bij te nemen, maar zelfs die is erg aandoenlijk en neurotisch genoeg om de hele film voorbij te laten racen.

Laatste actiescene zorgt ervoor dat ik op 3.5* uitkom. Yuen is toch vaak fun verzekerd.

Leuk!

Maar leuk is niet goed genoeg bij dit soort films, want ze doen er ook alles aan om "leuk" te zijn. Na Let The Bullets Fly van Wen Jiang heb je naast deze ook nog The Magician, die mikt op dezelfde gezelligheid. Beide films liggen jammer genoeg zwaar onder bij Jiang's meesterwerkje (die nog een staartje krijgt als alles goed gaat).

Rijkelijk aangekleed, supergelikt in beeld gebracht en vermakelijk, dat is deze Guns & Roses zeker. Duurt wat lang maar weet erg goed te vermaken. Op zich zou je aan het verhaal zelf nog redelijk serieuze materie kunnen verwachten, maar door de losse regie en het melige acteerwerk blijft er van die serieux niet veel meer over. Als je het plot en sfeer er even bijpakt, kan je deze misschien nog wel het best vergelijken met The Ladykillers van de Coens.

Het is zeker wel een moedige poging, alleen is Jiang een veel begadigder regisseur en dat merk je al snel bij een film als deze. Hier komt het iets te vaak een beetje geforceerd over, en dat wil je nu net niet hebben.

Blijft verder wel een leuke film, ook absoluut een aanrader voor een gezellig en vermakelijk avondje, maar dat beetje meer wil het jammer genoeg niet worden.

3.5*

Gisteren gezien, en heeft me met een zeer dubbel gevoel achtergelaten.

Enerzijds is het een prachtige film, kalm, broedend en subtiel geschoten, anderzijds doet het plot zeer ongeloofwaardig aan, en lijkt het soms wel een soap. De film begint zeer goed, en wat meteen opvalt is het multicultureel karakter. Een groepje buitenlanders (Engelsen, Japanners, Chinezen ...) trekt door Frankrijk, de voertaal is Engels. Normaal is het ietwat lastig om Chinezen of Japanners Engels to horen praten tijdens een film (niet echt perfect), maar hier heeft het z'n functie, en draagt het zelfs bij. Ook het soms afwisselen naar hun eigen taal in sommige situaties brengt ook wat realisme met zich mee. Het eerste deel richt zich vooral op de vriendschap tussen de twee dames in kwestie.

Eens in Marokko aangekomen draait het verhaal echter. De kidnapping is best ridicuul, en komt totaal onverwacht in dit soort film. Het tweede deel richt zich wel volledig op deze zaak. Vreemde is dat hier een extreme scheiding is tussen de pure plotfeiten en het drama dat getoond wordt. Enerzijds voelen de gebeurtenissen fake, maar de emotie is er wel degelijk, en goed.

Reden hiervoor is zeker het knappe acteerwerk, de mooie strings en prachtige beelden. Eenmaal maakt de film een serieuze slipper (echt overmelige scene, vooral te danken aan de muziek), maar verder blijft de film consistent op het randje balanceren.

4*, want ik was toch eigenlijk best onder de indruk, al zou een iets beter (en vooral gerichter) scenario wel kunnen helpen.

Mja, nee.

Al kan ik Freud wel een eind volgen. Alle conventies en clichés zijn terug te vinden in deze film. En inderdaad, een soort van eerbetoon en parodie tegelijkertijd. En Hudsucker Proxy faalt net zoals vele andere films die hetzelfde pogen te doen. Het is een eerbetoon aan een hoop nonsens die veel te braaf uitvalt om maar enigszins als geslaagde parodie door te gaan.

Wat de Coens (zoals steeds) wel goed doen is een consequent wereldje uitbouwen in hun films. De film oogt redelijk mooi en de sfeer is zeker consistent. Het doet soms iets te sterk denken aan Brazil, maar verder is het wel een uniek filmpje.

Maar het verhaal en de personages lijken wel uit een strip gestapt. Hoeft niet negatief te zijn, maar Suske en Wiske vind ik al 10 jaar niet meer zo geweldig. De clichés worden zo ingevuld dat ze alleen maar irriteren. Zo'n drukke baas die met twee telefoons staat te bellen, het buizensysteem om berichten te versturen, "the blue letter". Weer zo'n typisch geval van doe het over-the-top of doe het gewoon alsjeblieft niet". De personages lopen rond alsof ze door Disney betaald worden en bestuurd met een stok in hun ... Het verloop van de film is pijnlijk saai en voorspelbaar, en krijgt ook veel te veel aandacht. En het merendeel van de personages is gewoon zo onleuk dat ze enkel irriteren. De liftjongen, die vrouw van de Mussburger. Humor om slechte TVcomedies mee te vullen.

Het meest irritante was trouwens nog dat 100koppig orkest dat bij de minste dramatiek een waar oorverdovend concert afstak. Slecht .

Een film van uitersten (alweer), waar de Coens weer een mooi concept de nek omwringen (alweer). Geef mij maar regisseurs met ballen. Vind dit een kinderfilm.

2.5*

Gemiste kans, maar wat wil je met Scorsese achter de schermen.

De film kent eigenlijk maar één echt positief punt en da's het visuele. Zeker in de lichtere scenes doet het meermaals denken aan Jeunet. De nachtscenes weer wat minder. Moet wel zeggen dat het de charme van een Jeunet mist, maar bij momenten zag het er toch best fraai uit. Nieuwe cinematograaf onder de arm genomen?

Maar verder is het een hoop los zand. Sowieso is de film eigenlijk gedaan na een uur, het hele gebeuren met Melies lijkt eraan geplakt. De twee afzonderlijke helften worden aan elkaar gelinkt met een enorme hoop ongeloofwaardigheden en toevalligheden. Resultaat is dat het tweede uur nog amper weet te boeien.

Ook niet goed: de gehele film speelt zich af in Parijs, maar het is wachten tot het liedje van de aftiteling vooral je wat Frans hoort. Blijkbaar zit het in Parijs vol Britten. Dat zijn ook Europeanen moet Scorsese gedacht hebben.

Nog vervelend: de bijna mathematische timing waarbij Cohen even voor wat humor hoorde te zorgen in de film. Had zijn inbreng gewoon volkomen geschrapt, het houdt de film alleen maar verder op en de humor is niet bepaald leuk.

Meer gemiste kansen: ben zelf een enorm grote steampunk fan maar dit was toch een vreselijk aftreksel daarvan. Nooit genoeg stoom en de automaton was ook maar een flauw bouwseltje. Niet dat ik van Hollywood een goeie steampunk film zou verwachten, maar dit halve werk maakte mij niet bepaald blij.

En uiteraard nog lastig: de kinderen. Moretz acteert slecht, Butterfield is een erg vervelend ventje. Gelukkig dat Kingsley wel een leuk personage weet neer te zetten.

Scorsese's ode aan de cinema is er eentje van veiligheid en dat past hem wel. Het is dat het in een aantrekkelijk jasje zit, anders was dit echt een vreselijke film geweest. Qua durf heb ik dan veel meer respect voor een film als The Artist, vond de uitwerking van deze alleen wat beter te pruimen. Scorsese blijft verder een slappe zak met z'n Melies.

2.5*

Gieren.

Jammer genoeg is de film nogal pover in elkaar gezet, was echt wat TV-film achtig bij momenten. Iets meer aandacht had de film toch stukken meer flair kunnen geven.

Verder eigenlijk een erg weirde en grappige film. Een hoop compleet retarded personages die een redelijk saaie dag met elkaar spenderen. Genoten van Downey, MacDowell en Penn. De humor is compleet simpel, inclusief belachelijke loopjes en compleet vage dialogen.

Echt een film die zo onnozel is dat hij vanzelf weer leuk wordt. Speelduur is gelukkig ook niet te lang, enkel het einde valt een beetje uit de toon. Voegt niet meteen veel toe en is wat overdramatisch.

Gek dat deze film amper bekeken is, toch een geinige comedy. Iets verzorgder en het was een hoogvlieger geweest.

3.0*

Redelijk.

Fruit Chan drama ten tijde van de overdracht van Hong Kong. Woelige tijden voor de stad, zeker voor mensen uit het leger die plot zonder werk kwamen te zitten. Daar pikt deze film zo'n beetje op in, al moet gezegd dat het drama errond eerder beperkt is.

Chan gaat af en toe de misdaad kant op, maar daar is hij niet echt de meest geschikte regisseur voor. En qua drama schiet het acteerwerk wel wat tekort. Visueel heb ik Chan ook al veel betere films weten maken, dus één van z'n betere films is dit zeker niet. Duurt uiteindelijk ook allemaal wat lang, had denk ik wel een klein half uurtje afgekund.

Maar echt slecht is het ook nergens. Personages zijn wel aardig om volgen, qua thematiek steekt deze film wel af tegen de typische HK cinema en ondanks dat het te lang duurt, is het toch ook nergens echt saai of vervelend.

2.5*

Matig.

Tweede kijkbeurt, begrijp nog altijd niet dat men het ooit een goed idee vond om dit met een heel leerjaar te gaan kijken in de bioscoop. Niet meteen een typische film voor middelbare studenten, al is het uiteindelijk wel een stuk beter dan ik me herinnerde. Toch is het de minste van van Dormael.

Het is vooral een wat rechtlijnigere film. In z'n ander werk is hij veel speelser, zowel in beeldtaal als in structuur. Die beeldtaal zie je hier af en toe ook wel een beetje terug, maar veel beperkter. De structuur van de film is eerder rechtlijnig. Verhaal deed me zelfs wat denken aan Kikujiro, al vond ik die film wel een pak leuker.

Twee uur is wat te lang en tussen enkele geslaagde scenes zitten er ook een hele hoop momenten die niet al te best werken. Daarbij is het soms ook net wat te melig, al is dat vooral omdat de film elders niet 100% overtuigt vermoed ik. Moest de stilering beter geweest zijn had dat mij ongetwijfeld minder gestoord.

Niet meer het jeugdtrauma dat ik ooit had, maar nog steeds geen geweldige film.

2.5*

Leuk idee!

Maar daar blijft het jammer genoeg wat bij hangen. Wat opvalt is het geweldige sounddesign, en bij momenten erg mooi uitgewerkte scenes. Het doorgaans ontbreken van enig plot zorgt ervoor dat wat tussen deze mooie scenes valt totale gaapverwekkende zooi is.

Niks tegen plotloze films, maar maak wat er te zien en te horen valt dan wel de gehele speelduur boeiend. Een shot van één of ander onnozel varken in een wei boeit niet. En zo zijn er nogal wat momenten die alleen maar de vreselijk saaie omgeving benadrukken. Erg leuk voor de fans van Hongaarse boerendorpjes, hoogstwaarschijnlijk.

Hoogtepunt van de film was het straaljagermoment. Er gebeurt eindelijk wat! Iets wat een beetje uit het niets komt misschien, maar er gebeurt wat. De film breekt uit z'n te voorspelbare vorm los. Want hoe 'uniek' de film uiteindelijk is, het voelt aan als zijnde uitgekauwd en nogal saai.

Paar mooie scenes dus, vooral visueel en qua sounddesign. Aangevuld met slaapverwekkend niks en voorspelbare hapjes boerenleven. Boeren zuigen.

2*

Ang Lee die een superhelden epos maakt.

Z'n martial arts poging stelde ook al niet veel voor, dus is het zeker niet zo verwonderlijk dat ook deze Hulk niet om aan te gluren is. Op zich kan je nog wel zeggen dat het lovenswaardig is dat hij eens wat anders probeert, maar dit is the worst of both worlds.

Ligt ook wat aan de acteurs, want als je de karakters écht wat wil uitdiepen heb je toch een stel klasbakken nodig. Bana is echt dramatisch in zijn rol hier, de rest is eigenlijk niks beter. Dan heb je een hoop extra plot erbij dat helemaal niet aanslaat.

Laat de CG dan ook nogs eens vreselijk zijn. Verouderd allicht, maar ook gewoon niet zo goed als zijn tijdgenoten. Erg plastiek, erg fake. Visueel is het verder ook niet echt goed, wat flauwe stripeffectjes die hun doel missen, da's zowat het enige wat deze film visueel zou moeten opfleuren. Niet dus.

Rest 140 minuten aan slechte Amerikaanse superheldennonsens. Vraag me ook wel af of er binnen 30 jaar nog veel mensen over deze films gaan spreken ...

1.0*

Teleurstellend.

Film verdient uiteraard wat puntjes door z'n uitgangspunt. De shots van de human centipede zijn best wel goud waard. Vooral het idee van één spijsverteringskanaal doorheen drie personen is aardig goor.

Het is zo jammer dat de rest belabberd weinig waard is. Acteerwerk is Uwe Boll-style slecht, die duitse dokter mag dan wel een geweldige kop hebben, hij komt totaal niet tot z'n recht. En verder een hoop brakke clichés die de film echt gewoon nekken. Eén idee is niet genoeg, Six komt gewoon niet verder.

Visueel ook niet al te denderend. Hoewel de pogingen er zijn blijft het erg goedkoop ogen, soms niet overtuigend genoeg en bij momenten echt compleet amateuristisch (die plaatselijke regenscenes!).

Het resultaat is een oersaaie, slechte horror die teert op een geweldig uitgangspunt met een paar gouden shots.

Beetje jammer van het concept dan, had zoveel leuker moeten zijn.

1.5*

Iets beter dan de eerste.

Treurige discussie op de vorige paginas en begrijp Reinbo's link ook wel naar films als Eraserhead of Rubber's Lover, maar het is voor mij aardig duidelijk dat Six daar niet regisseur genoeg voor is om het tot een goed einde te brengen.

Het hoogtepunt van de film is Martin. Heerlijk personage, ranzige man. Maar na een kwartiertje begint het matige regiewerk wat tegen te staan en blijkt er van de shock maar weinig in huis te komen. Het zwart-wit is aardig en geeft de film een klein beetje extras mee, maar ook daar weet Six niet genoeg uit te halen. De verwijzingen naar deel 1 zijn in het begin wel aardig, maar na verloop van tijd is ook dat trucje wel uitgewerkt.

Het duurt lang alvorens er weer wat centipede actie in deze film komt, jammer genoeg is er op dat gebied maar weinig verschil met de eerste film. Het blijft dus ook hier vooral bij een leuk concept, maar matige uitwerking. En voor wie alles goed in de gaten houdt, uiteindelijk valt er maar bitter weinig te zien. Vind het uiteindelijk toch best jammer de cut versie gezien te hebben, qua shock valt het allemaal geweldig tegen, misschien dat die drie extra minuten het gehoopte gebracht hadden. Six is ook niet regisseur genoeg om de suggestie alsnog om te zetten in echte afschuw.

Het laatste half uur valt stevig tegen, het middendeel is te saai en de gehele film te repetitief. Zelfs Martin's slijmerig gehoest had ik na een tijdje wel gezien. Blijft nog steeds het leuke idee, zoals in wel meer Six films touwens, maar pover uitgewerkt. Ook zoals in wel meer Six films trouwens.

Ik zou verder maar oppassen met Eraserhead en Rubber's Lover vergelijkingen, kwestie van toch niet de verkeerde verwachtingen te scheppen. Voor zulke cinema is Six nog een paar maatjes te klein.

Wel beter dan het eerste deel gelukkig. Film oogt en hoort wat beter en van die onnozele dokter zijn we ditmaal gelukkig ook verlost. Martin is cool, maar daar had uiteindelijk veel meer mee gedaan moeten worden.

2.0*

Beste van de reeks.

Six gaat hier een iets andere richting uit, speelt veel meer de humor kaart, wat op zich ook wel een goed plan was. In de tweede film had je zowat alle centipede-gerelateerde smerigheid wel gehad, dan nog eens overdoen met meer onderdelen zou niet zo heel spannend geweest zijn.

Kon wel lachen met Laser (vond ik erg slecht in de eerste film) hier, ook Harvey is een geweldig creepy ventje. Moet hierna maar eens in een Leprechaun films gaan spelen ofzo. Of misschien als dwergje in een creepy Snow White versie. De twee stelen de show in ieder geval. Roberts was minder, Six' vooral erg grappig in z'n cameo en LaSardo speelt een tof bijrolletje.

Visueel ook wel iets beter dan de tweede vorige films. Blijft wel B-film territorium, maar toch duidelijk verzorgder. Vond het enkel wat jammer dat de Centipede zelf wat op de achtergrond komt te staan. Introductie is toch iets te langdradig en wanneer het dan eindelijk begint is het ook zo weer gedaan. Had toch net iets meer gortigheid willen zien, had best gekund in combinatie met de humor.

Nooit echt fan geweest van deze reeks, maar kon hier best de humor van inzien.

3.0*

Argh.

Dit was er weer eentje. Ecodocu op z'n Amerikaans. Veel gewichtigheid in het begin, wetenschappelijke wanorde waaruit allerlei conclusies getrokken worden, gevolgd door veel persoonlijk leed. Want persoonlijk leed verkoopt! Met als afsluiter uiteraard de positieve boodschap. Mensen vertellen dat het allemaal te laat is, is ook geen manier om zieltjes te ronselen.

Vol trots laat de docu een paar halve smetvreespatiënten zien die producten gaat labelen die chemicaliën bevatten die misschien gelinkt zijn aan kanker. Op de vrouw die al haar supergezonde niet-vleesetende vriendinnen zag ziekworden. Of die huismoeder die overschakelde op een ander product en plots van al haar kwaaltjes verlost was.

Ik vind dit soort docus gewoon erg jammer, want onder al die Amerikaanse opgeklopte onzin ligt een serieus thema dat best wat meer aandacht verdient. Het stukje over de unif waar ze bezig waren producten op een gezondere manier te ontwikkelen was wel interessant, maar ook dat wordt amper naar behoren uitgewerkt.

Mnee, weinig respect voor dit soort docus. Slechte propaganda en inhoudelijk pure rotzooi.

1.0*

Fijne docu!

Een (bijna) schoolvoorbeeld van hoe het ook kan en veel vaker zou moeten. Enerzijds een goede, duidelijke introductie rond de technologie. Het hele CRISPR gebeuren was mij niet onbekend, maar de juiste werking ervan is nu wel een stukje duidelijker geworden. Gebracht op zo'n manier dat de charme en romantiek van de wetenschap ook voelbaar is.

Verder een nogal gewogen boodschap, hoewel de film daar toch nét wat teveel doorslaat in het positivisme. Op zich ligt dat ook dichter bij mijn persoonlijke visie, maar ik zat achteraf toch nog met enkele kritische vragen die in deze film niet meteen aan bod kwamen. Maar wel fijn om te zien dat je een stel betrouwbaardere wetenschappers voorgeschoteld krijgt, die zaken op een betere manier in perspectief kunnen plaatsen. Doorgaans zijn het nogal louche kwakzalvers in dit soort docus.

Toch vond ik de wetenschapsethicus nogal kort door de bocht gaan met haar "guns don't kill people" verhaaltje. Het klopt natuurlijk wel, maar door sommige zaken makkelijker en toegankelijker te maken, maar je het sommige personen ook veel makkelijker om technologie te misbruiken. Ook de vraag waar we met al die gezondere mensen gaan blijven wordt een beetje vermeden. Mensen redden van ziektes is mooi, maar sterven hoort nu eenmaal bij het leven. En een ras dat niet echt in aantal wil dalen moet zich daar toch ook over gaan beraden lijkt mij.

Maar verder weinig op aan te merken. Had iets kritischer gemogen wat betreft de negatieve kanten, maar aangezien een gebalanceerdere aanpak tegenwoordig zo zeldzaam is in dit genre ga ik daar niet al te zwaar aan tillen. Verder ook mooi informatief, al is dat dan vooral voor mensen die niet volledig op de hoogte zijn van de bredere details.

3.5*

Oef.

Stivelman is wel een figuurtje. Een zweverig type dat op reis gaat om zichzelf te ontdekken, hoewel hij niet zozeer erg veel twijfels lijkt te hebben. Met z'n sjamaan erbij lijken ze redelijk vlotjes een hoop levensvragen te tacklen.

Stivelman is ook zo'n type dat alles "meer bewust" ervaart en begrijpt. Misschien dat sommige mensen daar ook wat aan hebben, maar ik vond het een vreselijk irritante aansteller. En aangezien deze docu ook niet veel meer is dan wat camerawerk op zichzelf gericht was m'n irritatiegrens al redelijk snel bereikt.

De animaties tussendoor stellen ook niet veel voor en gaan vooral over de lokale legendes. Je kan jezelf ook een beetje vergapen aan het decor, maar ook dat vond ik niet bepaald zinvolle tijdsbesteding. Misschien dat deze docu iets is voor mensen die ... op zoek zijn naar zichzelf ... en een sterke connectie hebben met Zuid-Amerika, maar ik val niet in die twee doelgroepen en vond het één grote interessantdoenerijtrip van bijna 90 minuten.

0.5*

Best oké.

Al is het eerste deel best een taaie brok. Het is allemaal wel érg statisch en komt hier en daar over als een flauwe ouwemannenfantasie. De spaarzame komische momentjes houden het kijkbaar, maar het mist toch wat tempo om echt goed te zijn.

Des te verrassender is het laatste half uur. Langzaamaan wordt duidelijk dat werkelijkheid en fictie door elkaar heen lopen, Levinson heeft gelukkig ook niet veel zin om alles pasklaar aan te leveren. Hij had er alleen iets sneller aan mogen beginnen.

De acteurs krijgen meer te doen in het laatste half uur, waardoor hun prestaties ook wat positiever naar voren komen. Verder blijft het visueel wel een beetje saai, maar dat zal ook wel door de wat nukkige setting komen. Al toonde een Birdman vorig jaar dat je als regisseur altijd wel een weg kan vinden om je film visueel op te fleuren, je moet het gewoon willen.

Gelukkig zat het laatste half uur er nog aan, het begin is taai en de aanloop naar de finale duurt wat te lang. Maar Levinson maakt aardig wat goed op het einde en gelukkig is het ook nergens echt slecht, gewoon wat saaiig in het begin.

3.0*

Goeie Statham.

Knight gaat uit van een doorsnee Statham actiefilm, maar begint dan wat te morrelen aan de actiescenes om er zo wat meer drama in te krijgen. Het is best opzichtig, met de tegenstelling non-crimineel én good guy/bad guy Statham, maar dat blijft dan weer eigen aan het actiegenre waaruit deze film stamt.

Diepgaand is het zeker niet, maar het maakt deze film toch iets aparter dan normaal. De relatie tussen Statham en de non werkt vreemd genoeg wel, ook Statham die doorheen de film nooit écht goed of slecht wordt is een meerwaarde. De film kiest inderdaad niet, maar zou dat nu niet bepaald als een negatief punt omschrijven. Films die wél kiezen zijn er al met duizenden en daar krijg je dan vaak als commentaar dat het allemaal wat te voorspelbaar is.

Deze Hummingbird is vooral erg sfeervol vormgegeven. Mooie nachtscenes, aangevuld met een lekker Engels sfeertje. Redelijk ruw ook, korte maar krachtige actiescenes en een paar leuke knokgevechtjes. Al zal de echte actiefan dan wel op z'n honger blijven zitten.

Helemaal geslaagd is het niet, in de zin dat het geen échte goede film geworden is, maar binnen het oeuvre van Statham toch zeker één van de betere. Wat kleine details links en rechts maken het verschil hier.

3.5*

Povertjes.

Yuen heeft het meermaals geprobeerd om internationaal door te breken, erg ver is hij nooit gekomen. Ook deze film heeft weer te lijden onder een slechte cast en niet al te beste gevechten. Vooral het slechte camerawerk gooit meermaals roet in het eten.

Jammer, want met een Jordan Chan aan boord is er toch altijd genoeg mogelijkheid voor wat fijne HK cool. Ook hij weet niet erg veel meer van deze film te maken. De choreografie is op zich nog wel oké, maar héél veel merk je daar jammer genoeg niet van.

Buiten het climaxrijke einde is het ook wat saai allemaal. Teveel heen en weer geschiet zonder een sausje Woo-cool. Wat doelloze pief poef paf dus, wat wel veel lawaai maakt maar niet echt kan overtuigen.

Zéér matig actiefilmpje, dat naar het einde wel iets leuker wordt en af en toe een paar leuke ideetjes kent, maar als geheel sterk tekort komt en Yuen's slechte uitreputatie alleen maar meer eer aandoet.

1.5*

Viel me nog mee.

Deze ooit gezien "in de bus", op de terugreis van Parijs. Geen al te beste omstandigheden.

Grote nadeel blijven wat mij betreft de overvloedige liedjes. Aan de algemene reacties te zien storen de meeste anderen er zich ook aan, al zie ik weinig verschil met andere Disney films om eerlijk te zijn. Ze zijn bijna continue aanwezig, momenten zonder zang (en zeker zonder muziek) zijn eerder schaars.

Leuk dat het eens een wat duisterder verhaal is. Uiteraard nog steeds niet vergelijkbaar met het origineel, maar ivm andere Disneys zitten er toch wat ruwere kantjes aan.

Wat ik het boeiends vond was dat men eindelijk met schaduwen begon te werken in deze film. Nog steeds wat aarzelend en in sommige scenes duidelijker (vooral snachts maakte men er zich nogal makkelijk vanaf), maar in deze film zijn de personages duidelijk minder vlak vormgegeven. Animatie zelf lijdt er een klein beetje onder, hoewel dat wat mij betreft helemaal niet erg is.

Verder een aantal leuke scenes, vooral de kermis in het begin. zelfs wat interessante montage (de dansend plein steeds van een niveautje hoger gezien in een cut of 3-4). Zulke filmische zaken zou ik graag meer zien.

De sidekicks krijgen minimum screentime, enkel het hoofdpersonage zelf is te flauw. Je ziet dat ze duidelijk moeite hadden om "het vreselijke monster" op een aanvaardbare (lees schattige en verkoopbare) manier vorm te geven.

Muziek is voor mij weer de grootste domper, maar in deze film zit een hoop progressie.

2.0*

Zeer vroege Pou-Soi Cheang.

Als volbloed horror regisseur begonnen en hij had duidelijk nog wat te leren in z'n beginperiode. Wat hierna zou komen (New Blood) zou meteen al stukken beter zijn.

Op zich geen verkeerd horrortje, met een immer leuke Ng en een wat vreemd journalistiek horror plotje, dat zowaar nog een beetje spanning probeert op te wekken naar het einde toe. De film slaagt er half in, maar weet meer te halen uit bepaalde sfeervolle scenes.

Het aantreffen van Mike is een erg sterke scene, niet noodzakelijk eng, goor of spannend, maar wel gewoon sterk gebracht. Ondertussen hebben we dit soort horror wel gezien (al is het zeker geen typische Aziatische horror met langharige vrouwen - cfr de titel) maar het weet best te vermaken.

Aardig tussendoortje dus. Plotje met de vriendin van Ng was wel compleet overbodig, verder een vermakelijk horrortje, al betwijfel ik of hij lang zal blijven hangen.

3.0*

Zeer fijn horrorfilmpje.

HK heeft niet echt een typisch horrorgezicht, deze film hangt ergens tussen de dramatische Koreaanse inslag en Chineese arthouse.

Prachtig kleurgebruik, zeer fijn, subtiel camerawerk, geweldig gestileerd, erg traag en niet te lang.

Geen erg opvallend filmpje, maar doet wel alles goed wat het goed moet doen. Mooie combinatie van drama en horror, erg fijn filmpje voor mensen die op zoek zijn naar vergeten films van de Aziatische suspense wave.

4.0* en een uitgebreide review

Cool.

Een nogal onbekende film zo blijkt, maar ik kon deze maffe mix van martial arts, fantasy en horror wel smaken. Niet de meest evenwichtige film, de film zwalpt af en toe een beetje onbeholpen tussen verschillende genres in, maar tussen de wat meer twijfelachtige momenten zitten ruwe genre hoogtepunten.

Zeker de horror elementen komen erg goed uit de verf. Maffe monsters, degelijke effecten en aardig vormgegeven. Het zijn memorabele scenes die er sterk bovenuit springen. Wel allemaal behoorlijk cheesy, je hoeft ook zeker niks engs te verwachten, maar wél erg vermakelijk.

Verder ook leuk om Yuen en Liu weer een keertje bezig te zien, toch zeker niet de minste acteurs. Het is allemaal redelijk cult en kitsch in deze film, maar dat was eigenlijk wel te verwachten met zulke regisseurs achter de camera. Story of Ricky vond ik nooit echt veel, maar misschien moet ik Lam toch nog een extra kans geven, want dit smaakt wel naar meer.

3.5*

Bwah.

Heb eigenlijk jarenlang het werkt van Chan vermeden. Vind persoonlijk dat er in HK veel indrukwekkendere films gemaakt worden, ook (en zeker) qua actie. Enkel in het stuntwerk in Chan onovertroffen, als zijn daar tegenwoordig dan weer de Thaise actiefilms die er een schepje bovenop doen.

Toch ben ik de laatste tijd wat Chan films aan het meepikken. Je kan de beste man niet blijven negeren en zo komen er ook nog een paar grote regisseurnamen uit HK voorbij.

Het eerste deel van de film was redelijk duf. Chan krijgt vooral veel slaag, het acteerwerk van iedereen behalve Chan is echt niet om aan te zien. Niet dat Chan zelf zo goed acteert, maar hij heeft op de één of andere manier toch genoeg charisma om te overleven voor de camera.

Het is pas vanaf de scene in het hol van de bende dat de film wat opleeft, daarna uiteraard nog de érg spectaculaire eindscene met de hovercraft. Toch echt een paar keer verbaasd zitten kijken wat er allemaal onder dat ding verdween (inclusief mensen). Wel jammer dat in zulke scenes het camerawerk het wat laat afweten.

Tweede deel vermaakt wel, maar het eerste deel is erg zwak en buiten de actiescenes heeft de film echt helemaal niks te bieden. Vermoed dat Chan toch vooral bekend is omdat hij het tot Amerika geschopt heeft, maar ik kijk liever naar een Yen of Li. Vlot vermaak is het wel (meestal alleen iets te lang), meer niet.

2.5*

Fijne nieuwe van Herman Yau.

Duurt even alvorens de film richting kiest. Romantiek, thriller, horror ... op basis van het eerste half uur kan het eigenlijk alle richtingen uit. Maar daarna kiest Yau toch duidelijk de mystery/thriller kaart en bouwt zich een aardige puzzel op.

De laatste act is er eentje van plot twists, je ziet ze niet meteen allemaal aankomen, maar dát ze eraan zitten te komen wordt wel snel duidelijk tijdens het middenstuk. Op zich een beetje goedkoop, ware het niet dat de grootste twist eigenlijk een zeer nuchtere is. Geen groots gebaar en dramatische afsluiter, maar een erg droge arrestatie en afwikkeling. Vond ik wel apart.

Film ziet er keurig uit, gebruikte muziekstuk is ook wel één van de mooiere klassieke stukken wat mij betreft. Verder is het acteerwerk best oké. Janice Man doet het goed in een rol die toch redelijk gewaagd is voor HK normen, Andy On is iets hoekiger maar weet z'n personage toch degelijk vorm te geven.

Wel heb ik de film vervloekt vanwege het aanhalen van het Monty Hall probleem. Naderhand even opgezocht en wat ik er ook van lees, ik krijg er m'n brein niet volledig rond. Boerenverstand blijft vechten met logisch gevormde conclusies en kloppende statistische benaderingen. Om gek van te worden. Ben daarmee blijkbaar wel in het gezelschap van nobelprijswinnaars, dus ik hoef me er niet echt om te schamen.

Fijn filmpje, net niet genoeg voor een hoge score, daarvoor mist het net wat magie. Nét iets mooier, nét iets spannender, nét iets verrassender, maar als solide genre mash-up een meer dan geslaagde film.

3.5*

Mjah.

Ik heb bewust Hunger een beetje vermeden ten tijde van z'n hype. De korte impressies die ik van deze film kreeg konden me toen niet echt omverblazen. Voor een zogenaamd visueel kunstenaar vond ik dat geen al te best teken.

En zeker het eerste uur van deze film vond ik erg slecht door te komen. Het is niet eens zo geweldig vervelend of slecht, maar wel érg doorsnee arthouse. Het duurt echt tot de befaamde dialoogscene dat er wat boeiends op het scherm verschijnt. Al is die scene zelf nu ook niet zo wereldschokkend, vooral het "verhaaltje" aan het einde was toch echt te melig voor een film als deze.

Wanneer de fysieke aftakeling begint wordt het allemaal een stuk boeiender. Visueel vind ik het nog steeds tegenvallen. Even de vloerboenscenes buiten beschouwing gelaten, vond ik het verre van groezelig en grauw genoeg, hetzelfde geldt voor de muziek, waardoor ook de impact van het laatste uur een stuk heftiger had kunnen zijn.

Maar het laatste deel van deze film is in ieder geval wel een stuk beter te verteren en loopt ook wat vlotter. Veel had ik uiteindelijk niet met de personages en hun drijfveren, emotionele binding of post-film impact bleven dan ook duidelijk uit, maar tijdens het kijken vormt er zich toch een penibel, drukkend sfeertje.

Mjah, vind het eigenlijk maar een redelijk doorsnee arthouse werkje, dat iets visueler en gruwelijker is tijdens het laatste akkoord, maar als ik verder dweilende mensen wil zien zet ik wel gewoon weer een Tsai op.

2.5*

Best oké.

De film komt natuurlijk met een beproefd concept. Ondertussen zijn er al aardig wat Cube/Saw clones en ook deze film plaatst weer een groepje onwetenden in de handen van een gestoord individu. Doorheen de film wordt duidelijk waarom hij dit allemaal doet (ook niet origineel), verder hangt de film vooral vast aan deze ene locatie.

Niks origineels dus, maar de uitwerking is best aardig. Niet echt een film die zich direct op gore of bloederige horror richt, 't is meer het psychologische luik dat de aandacht krijgt. 't Is dan ook een best luguber concept dat ook best realistisch gebracht wordt. Daar haalt de film z'n kracht vandaan.

Visueel gebeurt er niet zoveel, vond de vaak terugkerende cuts van de "dader" ook absoluut niks toevoegen. Soundtrack is verder wel redelijk maar ook hier had meer uit gehaald kunnen worden. Film blijft wel spannend en weet de aandacht makkelijk vast te houden, zonder een hoop franjes, twists of een enorme climax. En dat spreekt dan toch wel voor een film als deze.

Best goed om een keertje te zien. Verwacht niet teveel horror of gore, meer een redelijk rauw portret van een groepje opgesloten mensen die stilaan hun dierlijke kant weer ontdekken.

3.0*