Opinions

Leuk.

Bewerking van een Neil Gaiman kortverhaal, dat verklaart een hoop. Want dit is een aardig weirde film, maar toch zit het bomvol bekende gezichten. Geen normale combinatie, maar in dit geval zal men al iets sneller bereid zijn om aan een wat riskant project mee te werken.

Verhaaltje is compleet los zand, Mitchell doet er vaak nog een schepje bovenop. Dat zijn eigenlijk de scenes die het meest indruk maken. Daarbuiten is er wel een lollige verhaaltje en wat maffe momentjes, maar die punk scene doet wat oubollig aan en écht uitpakken is er vaak toch ook niet bij.

Maar wel erg vermakelijk gewoon. Zakt nergens in, weet constant weird en verrassend te blijven, enkel qua stilering had het best wat extra mogen zijn. Doe je dan toch punk, doe dan ook gewoon echt punk cinema. Beetje wilder had de film goed gedaan, maar verder niks te klagen.

3.5*

Brak.

Vorige week nog maar Chasseurs de Dragons gezien, daar volgt dan ook een logische vergelijking mee. En deze Dreamworks faalt op alle belangrijke punten.

Technisch is deze wellicht beter. Daar koop je niet veel mee, maar het mag wel gezegd worden. Zoals steeds is techniek echter geen garantie voor mooie beelden, ook hier wordt dat pijnlijk duidelijk. Stijlloos geval, lelijk kleurgebruik en énorm saaie designs. Vergeten ze daar iemand aan te nemen voor het gehele art design ofzo?

Soundtrack is al even belabberd. Lijkt wel continue aanwezig te zijn, klinkt nergens naar en knalt alle fun uit de film. Voice actors zijn iets te opvallend en passen niet bepaald bij hun personages. Enkel Butler was wel oké, de rest leek weggelopen uit een Apatow film, komt echt niet over in zo'n kinderanimatie.

Verhaaltje is erg saai, voorspelbaar en cliché. Hoeft geen probleem te zijn als men zich met andere dingen kan bezighouden. Genieten van de visuals of van talloze kleine, leuke details. How To Train Your Dragon biedt geeneen van alles.

Zo wordt het dan nog een best lange zit. Vervelend Amerikaans formulewerk dat naast wat technisch bombast echt geen bal te bieden heeft.

1.0*

Hoewel terechte kritiek kan je van Pixar uiteraard net hetzelfde zeggen. Misschien zelfs in 4 stappen.

Bah.

Gaat eigenlijk gewoon voort waar de eerste film gestopt is. Aan de formule wordt amper gesleuteld, visueel-technisch is het er wat op vooruit gegaan maar qua stijl valt er nog steeds niet veel te beleven en qua meligheid zit je al vanaf minuut 1 op het juiste adres.

Jay Baruchel is vreselijk als Hiccup. Zijn stem is absoluut niet geschikt om voice werk te doen, maar naast z'n te specifieke stemgeluid weet hij ook helemaal geen emotie in z'n personage te leggen. Die moet eerder komen voor een teveel aan animatie, een euvel waar zowat elke Amerikaanse animatiefilm aan lijkt te leiden.

De grootse gevechten zijn nooit spannend of boeiend, het verhaaltje met de moeder is vooral irritant, de humor is de bad guy is vervelend en dom. How to Train Your Dragon 2 is vooral een vervelende, kwaliteitsarme en te lange animatiefilm die buiten een klassieke technische bump niks toe te voegen heeft aan een al overvol subgenre.

1.0*

Matig.

Waar Wet Woman in the Wind nog iets aparts wist neer te zetten, is Nakata's throwback een stuk minder interessant. Gezien de kritieken zijn wel meer mensen het daarmee eens, dus is het toch vooral uitkijken wat een Yukisada en (vooral) Sono met de Nikkatsu heritage aanvangen.

Wist ook niet dat Nakata ooit begonnen was als assistent-regisseur in het pinku genre. Al is dat ook weer niet zo heel verwonderlijk, er zijn wel meer namen die uit dat circuit komen waarvan je het niet meteen zou verwachten (Hiroki en Kiyoshi Kurosawa oa). Het is dan ook een redelijk dankbare niche voor regisseurs die iets creatiefs willen doen met weinig geld.

Deze White Lily draait vooral om machtsspelletjes. Het verhaaltje is redelijk simpel, het verloop ook. Er zitten wel wat interessante personages in en hier en daar wordt het wel iets gekker dan normaal, maar echt verheffend is het uiteindelijk toch niet. Gelukkig schiet Nakata wel wat mooier en strakker dan doorgaans het geval, dat maakt dat het in z'n geheel toch net nog iets beter te verteren valt.

2.5*

Gedrocht.

Luid, lawaaierig en vervelend. En dat dan ook nog eens uitgesmeerd over twee uur film. Al leken het er wel vier te zijn. Mnee, je moet al zwaar verknocht zijn aan 80s kitsch om hier enig plezier uit te halen, jammer genoeg heb ik daar ook al niet zoveel mee.

Howard is vooral érg vervelend, al is dat niet zo geweldig uitzonderlijk in deze film. Ook de rollen van Thompson, Robbins (the hell) en Jeffrey Jones zijn redelijk onuitstaanbaar. Allemaal erg dik aangezet, aanwezig en niet grappig.

Visueel stelt het ook al niks voor. Howard ziet er halfbakken uit, de effecten zijn érg slecht en qua regie weet Huyck ook helemaal niks toe te voegen. Rest een vervelend verhaaltje over een eend die terugwil naar z'n eigen wereld. Niets dan irritatie deze film, het enige wat je wel kan zeggen is dat die Marvel/DC dingen in vergelijking met dit er toch wél op vooruit zijn gegaan. Niet veel, maar veel slechter dan dit kon het ook niet meer.

0.5*

Best leuk.

Hyatt kende ik nog van The Seasoning House, daarom dat ik deze weerwolf film met iets meer verwachtingen inging. Weerwolven vind ik doorgaans een van de saaiere mythische horrorwezens, maar gelukkig weet Hyatt hier een aantal pitfalls makkelijk te omzeilen.

Geen transformatiescene deze keer. Jammer voor de fans, maar dat betekent wel dat je de lullige intro zo goed als helemaal kan overslaan. Een kort kennismaking met het slachtvee, meteen daarna gaan de poppetjes aan het dansen.

Best een fijne locatie, acteurs zijn best oké voor een horrorfilm en de uiteindelijke CG oogt niet al te goedkoop. Daarbij is de gebruikelijke weerwolf lore wat aangepast, zodat het niet het klassieke silver bullet verhaaltje is geworden.

Vermakelijk horrorwerkje. Ondanks wat vernieuwing kleurt het toch nog steeds braaf binnen de lijntjes (want laten we eerlijk zijn, je had net eenzelfde film kunnen maken met een slasher ipv een weerwolf), maar voor de liefhebber een smakelijk tussendoortje.

3.5*

Pover.

Het weerwolvengenre is sowieso al niet mijn favoriete niche, voordeel bij deze film is wel dat je een half uurtje uitstel krijgt. Niet dat de verrassing daarna erg groot is, de titel en poster geven al genoeg weg, maar vond het eerst deel toch een stukje beter dan ik verwacht had. Nog steeds visueel mager en pover geacteerd, maar de stalker scene in het begin had wel sfeer.

Daarna glijdt het redelijk snel af. De weerwolven zien er belachelijk uit, de effecten bij momenten onooglijk (dat shot voor het kampvuur, wtf ...) en de "maffe" figuren zijn helemaal niet leuk. Enige wat nog een beetje sfeer brengt zijn de nachtelijke shots van de bossen, maar dat is niet bepaald voldoende voor een geslaagde horrorfilm.

Plotje stelt verder ook niet al te veel voor, had ik vooraf ook niet echt verwacht, al valt het extra tegen door het degelijke eerste deel. Ach ja, die oude Dantes vind ik zelden interessant, dus erg verrassend is het allemaal niet. Filmpje om snel weer te vergeten.

1.5*

Fijn.

Met de ogen dicht een aanrader voor fans van Cube (en soortgelijke), het concept is niet geheel hetzelfde, maar de opzet, het verloop en uitwerking van de film ligt wel exact in dat straatje. Mensen die vastzitten in een mysterieus doolhof met enkele duidelijke basisregels en daar wijs uit moeten zien te raken. Altijd leuk en ook ditmaal meer dan voldoende voor 90 minuten vermaak.

Enerzijds vond ik de metafoor iets te weinig subtiel, met vaak stukken dialoog die bepaalde delen nog eens extra moesten onderstrepen. Anderzijds wel interessant dat het geen klassiek rijk vs arm verhaaltje is geworden, met name door personen te laten switchen van verdieping, waarna men zich snel en graag aanpast nav het voorrecht dat men in de schoot geworpen krijgt. Dat maakt het dan wel weer iets leuker.

Qua stilering had het wat mij betreft wel net iets strakker gemogen. Regie is zeker niet slecht, maar gezien de beperkte setting had het nog wel wat explicieter en nadrukkelijker gekund. Acteerwerk vond ik verder meer dan voldoende, ook de soundtrack was aardig, hoewel misschien ook wat onopvallend. Allemaal meer dan voldoende, maar voor een echt genre meesterwerk moet het nog net iets beter.

Als laatste veel hulde voor het einde. Veel films verbrodden hun hele opzet met één of andere belachelijke uitleg waar verder niemand wat aan heeft, The Platform stopt gelukkig net op tijd. Welk einde ze hier ook aan hadden gebreid, het zou het mysterie van de film nooit eer hebben aangedaan.

Erg tof project in ieder geval, voor dit soort filmpjes heb ik altijd een zwak. Jammer dat het niet nét dat beetje strakker uitgewerkt was, maar een aanrader is het zeker.

3.5*

Meen toch dat die Hou's grote doorbraak was.

Aan het aantal stemmen, berichten en de score valt het niet af te lezen in ieder geval. Dooie boel.

Typische Hou film in ieder geval waar hij z'n stijl toch eindelijk wat weet te verfijnen. Visueel ziet het er een stuk beter uit dan z'n eerder werk (vooral binnenshuis dan) en het schaars gebruik van muziek begint ook echt wat toe te voegen.

Toch zijn de oude kwalen nog iets teveel aanwezig. Sommige scenes slepen écht te lang aan (zoals de vele theater intermezzos, hoe goed ze dan ook mogen aansluiten bij het thema). De film wordt daardoor te lang en de aandacht gaat teveel verslappen. Bij elke nieuwe anecdote is dat gelukkig weer verholpen, maar z'n traagheid zou Hou later veel beter gaan doseren.

Film met mooie scenes en die oude kerel is inderdaad echt leuk. Maar het sleept wat teveel en hoewel de audiovisuele kant echt potentie begint te tonen had Hou ook daar nog een weg af te leggen.

Essentiële film in de ontwikkeling van Hou als filmmaker, maar het echt goeie werk moest toch nog komen. Aardige film om een keer gezien te hebben met enkele memorabele scenes, maar dus net wat te langdradig allemaal.

3*

Blijft mooi.

Maar het zal me niks verbazen als ik na een tijdje me weer steeds minder van deze film ga herinneren, want zo eentje is het wel. Alles is zeer netjes uitgevoerd, maar er is niet echt iets wat het écht speciaal of memorabel maakt, waardoor de film na het kijken redelijk snel weer wegzinkt.

Behalve dan misschien de Mum soundtrack, maar da's ook enkel omdat film vaak een redelijk oubollig medium is. Een glitchy electronic deuntje van 20 jaar geleden is dan al heel wat. Visueel verder ook wel verzorgd en de acteur doen het erg goed.

Verder een netjes gestructureerd verhaaltje, dat misschien net iets te lang aansleept. Maar da's eigenlijk het enige kleine minpuntje. Verder een mooie film om even lekker in weg te zinken. Geen grootse cinema, maar wel op alle vlakken kwaliteit.

4.0* en een uitgebreide review

Sommige regisseurs lijken een beetje geluk nodig te hebben om "op gang" te komen. To is echt al een oude bekende, wat ik van hem ken is ook wel tof maar het is moeilijk te ontkennen dat er bij Election een omschakeling is.

Sindsdien heeft zijn werk duidelijk gewonnen aan kwaliteit, met als uitloper daarvan deze film. Zowaar een mooi romantisch drama met arthouse kwaliteiten. Had het niet zien aankomen.

Enige wat een beetje rammelt aan deze film zijn de acteurs die net iets te poppy zijn om het werk naar nog hogere hoogte te tillen, maar verder genieten geblazen. Lekker sloom, prachtige fotografie en erg zachte mooie muziek.

Met het einde had net iets meer gedaan kunnen worden maar ik neem hier makkelijk vrede mee. Sterke film die langzaam z'n geheimen prijsgeeft en overloopt van sfeer. Prachtig werkje van To, volgens mij komt er nog wel eens een echt meesterwerk uitgerold als hij zo verder gaat.

Bengelt tussen de 4.0* en 4.5*, dankzij ietwat gemist potentieel op het eind hou ik het op 4.0* maar erg mooi verrassing dit.

Chinese wisselvalligheid.

Een film vol pieken en dalen, en dat soms in dezelfde scene. Best jammer, want met een beetje meer terughoudendheid had dit een erg fijn genrefilmpje kunnen zijn. Maar dat is blijkbaar iets wat ze in China wat uit het oog verloren zijn. Het is op zich wel leuk dat ze vol overgave tewerk gaan, maar dan moet de kwaliteit er ook wel zijn.

Op z'n best is het een erg sfeervol, gothisch horrorfilmpje met een mooi basisgegeven. Naast horror ook serieuze strepen fantasy en romantiek, die elkaar mooi aanvullen. Wanneer Joe Ma (niet de HK man trouwens) zich inhoudt is het gewoon een fijn filmpje, puur genrewerk maar wel met genoeg originele elementen.

Maar het verhaal vergt ook wat verbeelding, en daar faalt men volledig. Want ofwel was het budget er niet, ofwel de kunde om deftige CG te produceren, maar sommige effecten zijn echt te belabberd voor woorden. Ik ben niet zo'n enorme voorstander van less is more, maar als het amateuristisch oogt kan je het maar beter niet tonen.

En zo hobbelt de film heen en weer. Soms sfeervol, interessant en mooi, de volgende cut alsof iemand z'n eerste filmexperimentje op YouTube gezet heeft. Gelukkig beperken de slechte momenten zich vooral tot effecten of wat slecht acteerwerk en is het gros van de film nog steeds de moeite, maar toch vreemd dat ze dat vaak zelf gewoon niet zien.

3.0*

Misser van Yuen.

Gezien de periode waaruit de film stamt niet echt een verrassing. Een soort van veredelde Die Hard cloon die nooit echt van de grond komt en zelfs met z'n beperkte speelduur nog steeds te langzaam aanvoelt.

Er vallen best wel wat doden, soms aardig bruut zelfs, maar voor een martial arts meester als Yuen is het actiegedeelte gewoon sterk ondermaats. Veel flauwe vuurgevechten en lomp geklop in het eerste uur. Finale gevecht en saunagevecht in het laatste half uur zijn wel al een stukje beter.

Slecht acteerwerk, povere setting, maar uiteindelijk vooral de saaie actiescenes maken deze film tot een wat saaie bedoening. Leeft enkel op het einde een beetje op, daarom nipt nog een half puntje extra.

1.5*

Povertjes.

Maar met deel 2 in aantocht toch maar even gekeken. Verwacht heel wat meer van Wuershan, die met dit materiaal zeker wat aan kan vangen.

Op zich een leuk gegeven, maar de uitwerking is niet best. Nu ben ik verder ook geen grote Gordon Chan fan, maar hij is de laatste tijd toch echt een beetje op de sukkel. Visueel vaak opperkitsch deze film, vooral de CG laat meermaal te wensen over. Fake en lelijk.

Acteerwerk is ook niet super, gelukkig schuilt er een vermakelijk verhaaltje achter de film en ligt het tempo hoog. Vervelen doet de film dan ook niet, maar hier had veel meer in gezeten. Fingers crossed voor het tweede deel.

2.5*

Leuk.

Had op zich wel op iets meer gehoopt, Hung-i Chen is toch de regisseur van één van m'n lievelingsfilms. Anderzijds is het wel grappig om te zien hoe alles wat ik gaaf vond aan Honey PuPu hier z'n bron al kent, alleen dan niet zo geraffineerd.

Vier aparte verhaaltjes (inplaats van een raamvertelling), het eerste en het vierde duidelijk het mooist. Het eerste straalt vooral een heerlijke rust uit en doet zijdelings inderdaad een beetje aan .sora denken. Het vierde is vooral erg quirky en modern met erg leuke accenten en probeerseltjes.

Tweede short is wat gewoontjes, ook de derde deel me qua drama niet zoveel. Het zijn nog steeds wel leuke filmpjes maar de magie is af en toe wat zoek. Hung-i Chen laat duidelijk al z'n talent zien in deze film, maar zou nog een jaartje of drie nodig hebben om alles te laten rijpen tot één overweldigende film.

Wel een fijn en mooi tussendoortje met genoeg mooie momenten, alleen als geheel schiet het af en toe nog een beetje te kort.

3,5*

Heerlijke nonsens.

Wanneer deze film raak schiet is het ook goed raakt. Compleet fout gevalletje maar bij momenten wel erg grappig. Las ergens dat de cast zelf enorm veel fun heeft gehad bij het maken van deze film en dat verbaast me niks.

Beetje jammer dat wanneer het niet raak schiet, het meteen erg goedkoop gaat ogen. Gelukkig weet de film zich na een dipje middenin weer helemaal op te trekken op het eind.

Dom maar leuk.

3*

Zeer verrassende Woo.

Niet zozeer dat dit een volbloed comedy is, daar is Woo uiteindelijk in grootgebracht. Maar om ooit nog een Chinese Tramp (Chaplin's personage) van Woo te zien, daar had ik niet echt op gerekend.

Woo maakt met Laughing Times een volbloed slapstick comedy en doet dat nog best goed ook. Links en rechts wat verwijzingen naar bekende Chaplin scenes (zoals de kapper uit The Great Dictator en de boksscene uit City Lights), maar nooit zonder Woo's eigen toevoegingen.

De film gaat echt als een speer. Over-the-top en overactief filmpje dat qua drukte best wel vermoeiend is. Het eerste uur is best vermakelijk maar nog niet geweldig, Woo heeft duidelijk de beste ideeën tot het laatst bewaard. Vooral het laatste kwartier is één en al fun. De robo-Chaplin, de flippercast en de twee boefjes waarvan er één buiten westen is ... met veel plezier, inventiviteit en gevoel voor humor gedraaid.

't Is toch best jammer dat Woo hier niet meer credit voor krijgt, al vrees ik dat je wel eerst goed vertrouwd moet zijn met de HK humor alvorens je hier echt ten volle van kan genieten. Toch bewijst Woo maar weer dat hij aardig wat komisch talent in zich heeft. Zou hem eigenlijk nu nog wel eens een comedy willen zien maken.

3.5*, met dank aan het sterke laatste half uur.

Nieuwe Heiward Mak.

Toch stilaan uitgegroeid tot één van de grootheden in Hong Kong, en één van de weinige regisseurs die zowaar een kundig drama weten te maken daar. Ze zou het stokje van Ann Hui makkelijk kunnen overnemen, jammer genoeg lijkt dat extra beetje bekendheid naar niet gegund, want haar films hebben moeite om voorbij de grens te raken.

Nochthans is Fagara weer een zeer kundige film, met enkele indrukwekkende scenes. Het is dat het thema me niet echt geheel wist te boeien en dat het drama daarom niet altijd het volle effect had. Dat zorgt ervoor dat ik enkele van haar andere film toch hoger aanschrijf.

Maar verder enkele prachtige visuele plaatjes, een goed stel acteurs, mooi drama dat niet té overdreven gebracht wordt en een fijne soundtrack. Fagara is gewoon een zeer fijne, mooie film die makkelijk de gehele speelduur weet te boeien en Mak's oeuvre weer dat beetje extra glans geeft. Noch een handvol van dit soort films en men kan toch écht niet meer om haar heen.

3.5*

Uitzonderlijk.

Niet de kwaliteit, die is gewoon erg goed, maar dit is en blijft natuurlijk een gewoon genre filmpje. Niks wat de gemiddelde genre fan nog niet eerder gezien heeft, met wat milde gore, een paar twistjes en uiteraard een brokje drama op het eind, want Aziatisch.

Maar een geslaagde horror film uit Hong Kong met een voornamelijk vrouwelijke cast & crew is toch iets wat ik denk ik nog niet eerder gezien heb. Horror is sowieso een lastig genre in HK, vrouwelijke regisseurs zijn er ook al niet veel, de doorsnede van beiden is volgens mij nog onontgonnen gebied.

Fijne film verder die er vooral visueel bovenuit steekt. Zelfde cinematograaf als Guilty zag ik, dat valt er ook wel een beetje aan te zien. Prachtig gebruik van licht en kleur, naast het stijlvolle camerawerk. Duidelijk het hoogtepunt van deze film, wat mij betreft ook meteen voldoende om een hoge score uit te delen. Jammer dat deze film redelijk is geflopt en geen navolging heeft gekregen, want mij betreft onterecht.

4.0* en een uitgebreide review

Goh.

Het musical gedeelte was echt wel matig. Nu ben ik ook geen grote fan van Chinese (pop)muziek, maar veel ritme of timing was hier niet te herkennen. Ook de zangstemmen zijn vaak érg matig. Geen al te beste uitgangspunt voor een musical.

Maar het stuk musical blijkt uiteindelijk toch redelijk beperkt te zijn. Het is in ieder geval zeker niet zo dat de gehele film lang gezongen wordt. Wel grijpt To zijn kans om met de esthetiek te spelen. Hij maakt opvallend gebruik van sets en laat de camera lustig rondzwieren (geen gebibber, wel veel pans en dergelijke).

Maar wat mij vooral bijblijft zijn de lijnen in deze film. Klinkt misschien wat raar maar het is ongelofelijk hoeveel lijnen het scherm doorkruisen in deze film. Overal trappen, TL buizen, spijlen, geraamtes van kamers. Vlakke muren zijn not done, zelfs de kunst aan de muur bestaat uit lijntjes. Echt een opmerkelijke stijlkeuze die de film mooi opfleurt.

Acteerwerk is verder ook oké, leuke rol van Fat, Eason Chan (tijdje geleden dat ik hem nog zag) doet het ook naar behoren. Ik las links en rechts dat dit een To-light was, daar ben ik het absoluut niet mee eens. Zeer apart gestileerde film, maar wél nog steeds een musical natuurlijk, en net dat deel verpest het een beetje. Maar zeker de moeite om een keertje gezien te hebben.

Maar To mag met z'n volgende wel weer eens een écht geweldige film afleveren.

3.5*

Edit: foto 1 en foto 2 die hopelijk mijn lijntjesverhaal iets helpen verduidelijken.

Eenvoudige film.

Doet niet veel fout, maar weet ook maar sporadisch te overtuigen. Gewoon een historisch filmpje met het verhaal van Mulan als leidraad. Meer is het niet.

Vechtslagen zijn snel en eenvoudig, net zoals het tactische gedeelte op het einde. Het is eerder het drama dat hoogtij viert, hoewel de film wel erg snel doorheen 12 jaar heenspringt.

Dat Mulan nogal vrouwelijk is voor een man is verder een normaal Chinees verschijnsel. Geldt doorgaans voor crossdressing in Chinese films. Was in de Disney film trouwens niet anders.

Geen liedjes, geen zwarte draakjes, daarop wint deze het tegen de Disneyverfilming. Muziek was trouwens ook wel aardig, behalve sommige iets té Westers klinkende nummers.

Leuk om een keertje te zien, maar er zijn de afgelopen 10 jaar wel wat betere Chinese films in dit genre uitgekomen.

3.0*

Niet denderend.

Een actiefilm verwachten is natuurlijk niet slim, Painted Skin pretendeert dat ook helemaal niet te zijn. Uiteraard zit er wat Wuxia in, dat zit zowat in elke Chinees/HKse period piece.

Het verhaaltje is op zich best leuk, aardig wat taleertalent bij elkaar (paar gedenkwaardige scenes tussen Zhou en Wei), maar Chan is niet bij machte om er een geweldige film van te maken.

Probleem is een beetje dat de film vooraf gegaan wordt door films als Ye Yan die de lat al erg hoog legden. Chan is meer een mainstream regisseur en dat merk je ook duideijk aan beeldtaal en muziek. Hij probeert het iets te vlot en jolig te maken terwijl het eigenlijk erg stijlvol en strak zou moeten zijn.

De film vermaakt wel, zeker het laatste half uur leeft het een beetje op, maar de uiteindelijke finale is een beetje een tegenvaller. Los daar van kent de film gewoon té sterke concurrentie om echt op te vallen.

Niet verkeerd dus, maar meer dan een opvulseltje is het niet. De film zelf had waarschijnlijk gehoopt op meer want het is verder wel allemaal aardig groots opgezet.

3.0*

Jammer.

Wel beter dan het eerste deel, maar het past gewoon niet zo bij Wuershan. Hij moet gewoon frisse, vlotte en frivole filmpjes maken, daarin blinkt hij uit. Een film als Painted Skin is én te episch, én te gericht op drama en romantiek.

Ook iets te duur, waardoor de eigen stijl van de regisseur sowieso wat onderdrukt wordt. Wuershan heeft duidelijk ook moeite met het budget, want hoewel er genoeg moois voorbij komt zit er ook een teveel aan overbodige CG in, wat het visuele effect weer afbouwt. Ook qua ritme zit de film niet altijd even goed in elkaar.

Jammer dus, want verder erg veel potentieel. Zitten prachtige plaatjes in, mooie vechtscenes en bij momenten indrukwekkend camera werk. Verhaaltje boeit ook wel en aan het budget zal het niet gelegen hebben, gezien de weelderige uitstraling van de film.

Geen goeie match dus. Hoop dat hij er wat van geleerd heeft en na dit big-budget studio avontuur weer terug naar z'n roots gaat.

3.5*

Erg fijn.

Gezien de status van King Hu valt het toch op hoe weinig interesse er is in z'n films. Nu zijn ze meestal ook niet erg eenvoudig te verkrijgen, maar toch ...

Wie de 2008 versie (Wa Pei) gezien heeft zal het verhaaltje wel herkennen. Voor zover ik me kan herinneren zeker niet een 1 op 1 remake, maar toch genoeg elementen die terugkomen. Interessanter is eigenlijk om te zien hoe Hu z'n film nestelt tussen de andere films uit 1993.

Cinematografisch erg mooi, overheersende kleur blauw tijdens de nachtscenes, veel rook en leuke camerastandpunten. Toch heeft Hu's film ook nog iets klassieks over zich, ligt vooral ook in de soundtrack denk ik. Mooi gebruik van muziek, voelde ook wel muzikaler aan dan de meeste martial arts films uit die tijd.

Ook wat meer aandacht voor rituelen en dergelijke, waardoor de film zich wat minder op actie richt. Dat wordt wel goedgemaakt het laatste half uur, maar het eerste uur is vooral erg rustig. Zeker geen negatief punt trouwens, wel goed om te weten alvorens je je aan 90 minuten actiespektakel verwacht.

Erg fijne film, verdient wel een opknapbeurt (want de rip die ik zag was toch redelijk toegetakeld) maar voor de martial arts liefhebber die denk alles uit de gouden begin jaren 90 periode gezien te hebben, zeker een leuke ontdekking.

3.5*

Mislukt.

Een amateur arthouse film, die zie je niet zo vaak. Chang lijkt erg graag de nieuwe Kar-Wai te willen worden, maar met deze film gaat hij het niet redden. Hij doet ook gewoon véél te hard zijn best, waardoor het allemaal erg geforceerd aanvoelt.

Veel te veel filtertjes die op de meest gekke momenten bovengehaald worden, waardoor de film continue van stijl lijkt te wisselen. Ook de muziek had best een paar stapjes terug mogen zetten. Zwaar aangezet en alom aanwezig. Op zich is de muziek zelf niet slecht, integendeel zelfs, maar het is wel van het type "je zal voelen", dus als die keer na keer bovengehaald wordt dan mist het al snel z'n effect.

De titel zegt het verder al. Veel drama, moeilijk kijkende mensen en relaties die niet de juiste kant opgaan. Geen enkele van de verhaaltjes slaat echt aan, waardoor het drama zelf ook nooit echt uit de verf komt. Verder wat matige links naar Frankrijk (want dat staat chique en arthousy), een rare fascinatie met Apple spullen en een klote ringtone van Lady Gaga die ik op het einde van de film helemaal beu was.

Met een goed team rondom zich zou Chang best nog eens een aardige film kunnen maken. Er zitten genoeg zaken in deze film die mooi zouden kunnen uitpakken, maar dan moet hij wel zorgen dat hij er één geheel van kan maken en dan moet het allemaal wat minder geforceerd. Zou Chang best nog een tweede kans willen geven, maar weet niet of dat er nog van gaat komen.

2.0*

Zéér oude JWong.

Erg flauw, heel wat overacting en een waardeloos verhaaltje. Het gaat zelfs zo ver dat het soms meer een aaneenschakeling van sketches lijkt.

Toch hebben dit soort filmpjes ook altijd wel iets ongedwongens en luchtig. Voor cinematografische pracht en praal moet je hier zeker niet zijn, voor een gave soundtrack of een uitgewerkt sfeerbeeld ook niet, maar plat, hersenloos vermaak weet de film genoeg te bieden.

Eén filmpje per maand kan er zo best wel bij, tot hoge scores leidt het nooit, maar vermakelijk is het wel. En er kan meteen weer een film van het JWong lijstje weggestreept worden.

2.0*

Gaaf.

Deed wat denken aan Perfect Blue (en dus ook Black Swan), maar Jinghao weet de balans tussen drama en thriller een eigen draai te geven. Het is vooral dat de styling er een echte thriller van maakt, terwijl het plot en wat je ziet op het scherm toch meer puur drama is. Da's een redelijk eigenaardige gewaarwording, maar vond het best goed werken.

Visueel erg strak, ook de soundtrack is sterk en de acteerprestaties doen zeker niet onder. Jinghao toont zich een regisseur met veel talent en potentieel. Hoewel op het eerste zich zeker niet de meest unieke film, vond ik het toch best eigenzinnig. Benieuwd naar meer werk van deze regisseur.

4.5* en een uitgebreide review

Nog een onverwacht lollige Hark!

Ik ga er tegenwoordig vaak van uit dat de onbekeken HK films meestal niet zomaar een gebrek aan stemmen kennen. Vaak zijn het toch mindere films die niet voor niks geen Westerse release hebben gekend.

In dit geval is het echter ronzin. Love In The Time Of Twilight is een erg vlotte en vermakelijke comedy. Hark doet vooral erg veel met de opzet. Een koppeltje moet terug in de tijd om hun vechtende voorgangers te doen inzien dat ze eigenlijk voor elkaar vallen. Lukt hen dat niet dan betekent het meteen het einde van hun relatie, en hun leven.

Hark fantaseert er op los en dat levert enkele erg toffe scenes op (zoals de twee hoofdpersonages die met elkaar versmolten zijn). De film kent verder een razend tempo en buiten het sterk over-the-top acteerwerk is dit gewoon een film die genoeg internationaal appeal zou moeten hebben.

Blijft toch een boeiend regisseur. Heeft af en toe serieuze miskleunen in z'n oeuvre zitten, maar soms ook echte pareltjes. Zover zou ik bij deze film niet gaan, maar qua vermaak is het absoluut een uitstekende keuze.

3.5*

Doorsnee.

Typisch Hong Kong werk dit. Wat actie, een romance, politiewerk, martial arts en uiteraard de humor. Dankzij namen als Andy Lau en Anthony Wong gelukkig nog wel te pruimen, maar deze film is duidelijk een inlopertje voor Benny Chan.

Verwachtingen lagen ook niet zo hoog, ondertussen al hopen van dit soort film gezien en hoewel ze meestal niet al te vervelend zijn (kort en hoge vaart) stellen ze ook weer niet zoveel voor. Ze mogen er dan 10 genres en plotjes in willen steken, geen enkel stijgt boven de middelmaat uit. Zo'n romance halverwege is gewoon dat. Paar scenes rond een stelletje, daarna wordt er niks meer mee gedaan.

Maar voor 90 minuutjes vermaakt dit wel. Redelijk simpele filler, wat grappige momentjes (die voetjes op Lau's gezicht) en een paar vlotte actiescenes. Al blijft dit toch vooral een film voor mensen die verzadigd zijn wat HK werk betreft, er zijn heel wat betere opties in dit genre.

2.0*

Had er iets meer van verwacht.

Normaal is Lee een leuk regisseur en maakt hij dit soort parodieën met z'n ogen dicht. Aan de cast heeft het ook niet gelegen. Met Tat Ng, Eric Tsang en de andere Tony Leung in de gelederen moet dit normaal altijd goedkomen.

De film oogt echter erg slordig en goedkoop gemaakt. De martial arts had wel iets slicker gemogen, camerawerk is veel te vluchtig en de grappen werken vaak ook maar half. Sowieso moet je de HK humor aankunnen, maar daar heb ik doorgaans niet al te veel problemen mee. Af en toe dan ook wel smakelijk kunnen lachen.

Dit leek me eerder een film die snel wou cashen op het succes van Hark's Wong Fei Hung. Er zat zeker een geslaagde parodie in, maar de vermeende snelheid waarmee dit in elkaar gedraaid is doet de film toch een beetje de das om. Niet dat ik het héél vervelend vond, het is allemaal erg vlot en luchtig, maar doorgaans kan ik toch een * meer kwijt aan dit soort werkjes.

Anderzijds heb ik ondertussen ook wel het gevoel de belangrijkste films uit HK gezien te hebben, dus mijn verwachtingen liggen de laatste tijd al iets lager bij dit soort "ontdekkingen". Eentje voor de echte fans dus.

2.5*