Opinions

Pfoe.

De film heeft op zich veel om mij te bekoren. Het zonnige, zomerse Okinawa is geweldig. Een wat gekke familie, geleid door een paar maffe kindjes, die door een paar kleine verhaaltje hobbelen ligt mij ook wel. En de sfeer van de film past perfect bij het zomerse weertje dat hier lokaal weer aan het opkomen is.

Probleem is dat de film opvallend lawaaierig is. Bij momenten is het leuk, wanneer geluiden op nogal atypische wijze tussen scenes doorlopen, maar met de schreeuwerige Mieko had ik wat meer problemen. Volgens mij is er geen regel tekst die ze gewoon brengt, alles moet blijkbaar HARD geroepen worden. Nu begrijp ik dat het een nogal actief kindje is, maar je ziet haar vaak schrap gaan staan om haar volgende lijnen in de camera te brullen. Dat maakt deze film toch een stuk minder rustig.

Ook de wilde liedjes, luide wekkers en overvliegende legervliegtuigen zorgen dat de decibels eigenlijk constant de hoogte in gaan. Tel daarbij het drukke acteerwerk en de film maakt het zichzelf wat te moeilijk. Toch blijft er genoeg leuks over. Gekke personages, beetje mystiek en vooral veel zomer. Je moet alleen het volume niet al te hoog zetten.

3.0*

Iets meer van verwacht.

Als je Japanse zomerfilmbingo wil spelen dan heb je aan dit filmpje wel een goeie. Strand & zee ontbreken uiteraard niet, het lamlendige, zonnige sfeertje in een klein kuststadje is ook volop aanwezig en wie shaved ice op z'n bingo staan heeft hoeft ook niet te vrezen. 't Is deze keer met aardbei.

Nikaido toont zich wel weer een goede actrice, maar de rest doet een beetje onder. Ze worden volgens mij ook niet echt geholpen door Fukada, die voor een eerder naturelle film als deze z'n acteurs nogal laat glimmen en ze vaak wat vreemd in shots plaatst.

Weinig respect voor de lelijke aspect ratio, voegt niets toe en geeft de film een onsmakelijke TV-afwerking mee. Bepaalde shots zijn echt wel mooi, maar vaak oogt het ook wat goedkoop, terwijl dat volgens mij zonder veel extra moeite vermeden had kunnen worden.

Deed me ook wat denken aan de films van Kore-eda (en een dozijn andere Japanse strandfilms uiteraard), maar Fukada moet het redelijk sterk afleggen. Het kabbelt wel lekker, de personages zijn wel sympathiek, maar het oogt gewoon niet erg mooi, wat toch wel een gemis is in een film die toch deels als doel heeft het zomergevoel over te brengen.

3.0*

Heerlijk tripje.

Een fantasy film zoals ik ze graag zie. Het plot mag dan niet geweldig uitgewerkt zijn en de personages blijven redelijk vlak, maar uiteindelijk ben ik blij dat aan zulke triviale zaken niet teveel tijd verspild wordt.

De film draait rond de fantasy wereld en die is meer dan naar behoren uitgewerkt. Weelderig, mooi en creatief. Het is gewoon genieten als Haruko doorheen het wereldje trekt. Enorm gedetailleerd, lekker bevreemdend en achter elk hoekje schuilt wel weer iets moois.

Visueel ook wat lastig te beoordelen. Technisch soms niet al te best, maar wel prachtige art direction. Lijkt soms meer op een 4°C werkje (Kakurenbo en Noiseman kwamen geregeld om het hoekje piepen).

Een film voor wie geniet van weelderige en kleurrijke creativiteit. Voor een sterk verhaal en volledig uitgewerkte personages kijk je best iets anders.

4.5* en een uitgebreide review

Erg tof.

Meestal zijn dit soort films wat armtierig. Wanneer er midden door China getrokken wordt, wordt vaak op de armoe gefixeerd. Maar Han Han is een jongere regisseur en is vooral geïnteresseerd in het maken van een road movie, met wat verrassende humor tussendoor.

Acteerwerk is goed, Bo-lin Chen is sowieso wel geschikt voor dit soort rollen. Wallace Chung en William Feng tonen zich sterke tegenspelers. Vooral naar comedy toe weten de heren redelijk droog uit de hoek te komen, terwijl de humor zelf redelijk basic en simpel is.

Visueel deed het me meer denken aan Taiwanese films. Misschien omdat het start op een eiland, maar ook omdat de omgeving zelf mooi in beeld wordt gebracht, met veel aandacht voor licht. Soundtrack is ook niet verkeerd, al is het niet meteen het beste onderdeel van de film.

Al bij al een makkelijke film om leuk te vinden. Goede inloper voor wie graag eens wat modernere Chinese films wil kijken, zonder daarvoor meteen over de stappen op de ultraslicke city films.

4.0* en een uitgebreide review

Fijn.

Rene Liu nu eens achter de camera, ze brengt het er best goed vanaf in haar eerste film. Al zit er in de credits een naam verborgen die de kenner sowieso al meer vertrouwen geeft: Yibai Zhang, koning van de Chinese romantische film.

Dongyu Zhou is sowieso vaak fijn, ze vindt hier een goeie tegenspeler in Boran Jing. Maar de meest opvallende naam is toch Zhuangzhuang Tian (de vader), in China kunnen ze het toch niet laten om zowel voor als achter de camera vanalles en nog wat te willen doen. Leuk om hem een keer aan het werk te zien, maar hij zou beter zelf nog eens wat regisseren.

De film zelf zit netjes in elkaar. De flash forwards zijn stijlvol, het chronologische verhaaltje is best lief. Soms misschien net iets te slick en sentimenteel, vooral in de muziekkeuze en wat te functionele visuele stijl, maar het wordt nergens vervelend en na verloop van tijd weet het drama ook echt wel aan te slaan.

Het is een goeie film voor mensen die nog niet echt bekend zijn met de Chinese cinema, aangezien het soms net iets dichter aanleunt bij de Westerse variant. Maar toch ook nog steeds genoeg eigenheid te ontdekken hier. Een leuk tussendoortje, mensen die het leuk vonden moeten vooral ook eens op zoek naar de films van Yibai Zhang.

3.5*

Ready, set ... en huilen maar.

120 minuten lang traanoogjes. Niet altijd héél openlijk, vaak ook verborgen, met wat bijtende grimassen en vrouwen die hun verdriet achter een masker proberen verbergen. Althans, die illusie wordt gewekt, maar het feit dat de meeste personages tegenover hen schijnbaar blind zijn voor dat masker is het beste bewijs hoe onsubtiel deze film wel niet is.

Visueel best saai, ook de soundtrack van Glass voegt eigenlijk niet zoveel toe. Al moet ik wel zeggen dat het met een film als deze nog véél sentimenteler had gekund, dus op zich ga ik niet teveel klagen over die soundtrack. De drie actrices doen het wel goed (al vind ik de toevoeging van Kidman een beetje vreemd, aangezien die amper herkenbaar was), maar ik had niet het gevoel dat er veel te redden viel door hen.

Reilly als bijrol viel dan nog wel mee (maar zijn personage was hopeloos, Ed Harris zet hier de meest vreselijke rol neer. De link tussen de drie verhalen kwam eerder gekunsteld over, het drama wordt pijnlijk slecht neergezet en met meer dan 120 minuten op de teller is het een hele opgave om doorheen deze film te raken. The Hours indeed.

1.0*

Eindelijk gezien.

Voor de 10-jarige Onderhond was dit een legendarische cover. In de videotheek eentje die me altijd aantrok, maar in die tijd stond ik ook al bij de platenzaak naar Thunderdome en Iron Maiden covertjes te gluren. Het resultaat daarvan is bekend, maar deze film heb ik uiteindelijk nooit gezien. Hoog tijd om daar verandering in te brengen.

Blijkbaar zit het halve Friday the 13th team hier achter. Miner regisseerde deel 2 & 3, producer Cunningham deel 1, Hodder is Jason uiteraard en Manfredini deed de score voor de overbekende reeks. Da's aardig was bekend 80s talent bij elkaar, al levert dat niet altijd een geweldige film op.

Het eerste deel lijkt een complete ramp te gaan worden. De film is niet vooruit te branden en buiten één of twee korte momenten is er van horror geen sprake. Gelukkig betert dat tijdens het tweede deel, al moet je er wel mee omkunnen dat de film zich niet erg serieus neemt. Spannend of eng is het nergens, de gore is eerder grappig en het gekunstelde maakt duidelijk deel uit van het charmeoffensief.

Voor een keertje wel degelijk, maar geweldig is het niet (met als negatieve uitschieters de Vietnam scenes).

2.0*

Boek of niet, originaliteit is ver te zoeken.

Het interesseert mij ook niet wie daar schuldig aan is, je kan moeilijk beweren na het zien van deze film dat het meer is dan een zootje bijelkaargeraapte clichés.

De film begint met een auto die door bosrijk gebied rijdt, het koppeltje in de wagen is niet bepaald goed gezind (doet denken aan 30 andere recente horrors). Ze belanden bij een nogal vreemd gezin in een oud huis (TCM alert!). Dit sfeertje houdt aardig aan de eerste 45 minuten. Mooi geschoten met veel aandacht voor kleurenspel. Eng is het niet, wel sfeervel.

Daarna flipt het verhaal helemaal door, met om de vijf minuten een extra element (telkens eerder gezien), met als klapper het einde, dat sterk doet denken aan een andere recente "geurige" horrorfilm.

Vooral de laatste 45 minuten zijn een stuk minder. Nog steeds fijn in beeld gebracht, maar het verhaal neemt zo hard de overhand, en slaat zo hard nergens op dat het echt vervelend wordt.

Resten toch nog wel enkele mooie scenes, maar hier had zeker veel meer ingezeten. Madsen is trouwens maar een aantal keer te zien, blijkbaar enkel om even te laten zien dat hij nog steeds niet kan acteren. Vreselijke vent.

Enorme milkshake van clichés die jammer genoeg iets teveel op de film gaan drukken, waardoor de sfeer wat naar achteren geschoven wordt, iets wat nefast is voor een horror wat mij betreft. Mooi geschoten, sfeervolle decors en een sfeervolle eerste 45 minuten, maar daar blijft het jammer genoeg ook bij.

3*

Meh.

By the numbers. Een warmmakertje in het begin, dan een nogal lange aanloop (we krijgen weer een verhuis mee, moeder-dochter relatie loopt niet zo goed - vreselijke line trouwens: I'm trying to do the mom thing here - en een enigmatische buurjongen met een donker verleden). 't Is allemaal bekend terrein, aan Tonderai dus om er wat van te maken.

Op basis van Hush had ik Tonderai best wel wat credit willen geven, maar het resultaat hier is bedroevend. Komt deels omdat zowat alle personages klieren zijn. Geen idee of daar een echte bedoeling achter zat, maar deze film kent een totaal gebrek aan sympathieke personages. Dan deed Thieriot het nog het best, maar die heeft het einde van de film niet mee natuurlijk ....

Horror aanduiding past best bij deze film, al zit er verder weinig gore in. Veel spanning ook niet zo maar da's eerder het probleem van de film, want de intentie is er duidelijk wel. Er had heel wat meer uitgehaald kunnen worden, maar het resultaat is zo doorsnee dat het nergens weet te beklijven en daarmee ook te lang doorgaat.

1.5*

Herziening maakt het wat leuker.

Niet dat ik me nog enorm veel van deze film herinnerde, maar blijkbaar heb ik deze ooit in een soort van Happy Madison rush gekeken. The House Bunny brengt toch net wat andere humor, waardoor het qua vergelijk niet meteen de beste match is.

Maar op zichzelf staand is dit nog wel te doen. Het is geen grootse of hilarische comedy, maar wel luchtig vermaak. Irriteerde me ditmaal ook iets minder aan de personages, komt misschien ook omdat er de laatste jaren in dit genre een paar films zijn geweest die nog héél wat irritanter waren.

Het is een degelijk tussendoortje. Geen echt memorabele film of eentje die ik iedereen van harte aanraadt, maar wie op zoek is naar pure comedies en z'n gading niet meer vindt in het huidige dramady landschap heeft hier best een aardig filmpje te pakken. Er mag een sterretje bij.

2.5*

Na The Devil's Rejects beviel ook deze film wel.

Rob Zombie heeft duidelijk vooruitgang geboekt, maar al wat leuk wat aan The Devil's Rejects kon je hier ook al terugvinden. Kleurrijke personages, plastische humor en visueel even ruig als de content.

Mij bevalt de montage en het camerawerk wel. Niet gelikt, maar wel erg dynamisch en apart. Met dat switchen naar negatief enzo heb ik dan ook helemaal geen probleem. Muzikaal was het allemaal niet zo best, maar de sterkte zit vooral in de leuke personages. Vooral opvallend vind ik bijvoorbeeld de stemmen van Otis en die clown. Zijn best aangename vertel/luister stemmen, en net dat contrast met hun personages werkt wel. Verder een circus van obscene scenes en figuren, vaak erg grappig en weinig subtiel.

Weinig andere films waar ik dit mee kan vergelijken (en nee, ik heb The Chainsaw Massacre nog niet gezien, maar ervaring leert mij dat ook dat uiteindelijk maar een slecht vergelijk zal blijken). Vond The Devil's Rejects net dat ietsje beter, maar ook deze film krijgt 3.5*. Zombie mag er nog maken.

Slecht.

Lando lijkt een wat talentloze regisseur die probeert met een horrorfilmpje wat naam te maken. Had niet gedacht dat hij al een 6tal films eerder gemaakt had. Maakt de film er enkel suffer op.

Het verhaaltje is erg standaard maar bevat een aantal leuke zaken die de film best genietbaar zouden kunnen maken. Het haunted house gegeven is ondertussen aardig uitgemolken, toch kan een pretentieloos genrefilmpje op z'n tijd best aardig zijn.

Jammer genoeg is de regie smaakloos en is het acteerwerk echt barslecht. Beide elementen zorgen ervoor dat de film amper te genieten valt en zelfs met z'n 90 minuten nog te lang duurt. Nergens wordt het spannend, nergens is het sfeervol. Gemist kans.

Best link laten liggen, je mist er weinig aan. Voer voor écht genrefreaks die alles gezien moeten hebben.

1.0*

Zeer matig.

Enkel het erg aardige kleurgebruik maakt dit filmpje bij momenten nog te genieten, verder erg pover op alle vlakken.

Weer wat duffe pubertjes/jong volwassenen van het platste soort dat als slachtvee opgevoerd wordt. Beetje overlange intro om een stel cliché personages voor te stellen. Weinig tot geen gore, ook nooit spannend of eng. Kabbelt allemaal maar een beetje voort.

Hoewel kleurgebruik dus meer dan aardig is het camerawerk suf en de montage duf. En ook de soundtrack (wie gooit er nu van die poppy hiphop door een horror?) is regelmatig niet te pruimen.

Wel lekker kort, soms sfeerrijk, maar je kan beter naar een serie still kijken dan naar de film zelf.

Zeer kleine 2*

Dat dit geen goeie film is mag wel duidelijk zijn.

Toch blijf ik Boll's reputatie als "slechtste regisseur" nogal belachelijk overroepen en overhypt vinden. Deze film is duidelijk niet al te serieus te nemen, Boll lijkt dat zelf ook niet te doen. Captain Kirk

Blijft wel dat er echt brak (!) geacteerd wordt en dat de zombies er echt niet uitzien. Vreselijke dialogen (die soms zo onlogisch zijn dat ze gewoon grappig worden) en een aantal zeer foute personages. Probleem is een beetje dat het net niet over-the-top is om echt grappig te zijn, en veel te losjes gebracht wordt om enigszins spannend te worden. Zo zwalpt de film teveel tussen twee werelden.

Een ster voor de moeite verdient Boll sowieso. De game-stukjes tussendoor waren cool in hun knulligheid en Boll poogt er toch echt wel wat van te maken, al moet hij zich als Duitser zwaar schamen voor de rave scene.

Maar wel hulde voor de actiescene halverwege. Filmfouten daargelaten is dat toch een fijn stukje cinema. Nog steeds niet erg serieus te nemen, maar de funfactor is daar wel érg hoog. Mini-Versus doorheen een verder erg slechte film.

1.0*

West bewijst één ding. Het verleden in elk detail herhalen is pijnlijk oninteressant.

House of the Devil is minutieus in het neerzetten van het 80s sfeertje. Van de fugly bruintinten, het povere camerawerk, tot de gehele setting en tuterige soundtrack. Slechte smaak overvalt je achter elk hoekje.

Eerste half uur gaat over een huizenjacht en geldtekort, tweede half uur introduceert ons aan een licht rare familie. Rest nog een kwartiertje door een leeg huis baggeren en hooguit 10 minuten climax.

Film mist enige vorm van spanning. Als je het eerste uur al niet in slaap sukkelt zorgen de povere pogingen tot spanning daarna vast voor plaatsvervangende schaamte. De climax is helemaal niks, zelfs naar 80s normen. En dan natuurlijk het cliché einde. Makkelijk, want zo "hoort" het natuurlijk ook.

Mnee, laat dit soort vergeelde B-films aub in de jaren '80. Het is echt bewonderenswaardig hoe West die hele sfeer, zowel in de film als de film zelf, weet te herschapen, maar het resultaat is gewoon pijnlijk slechte rommel. Lang leve de hedendaagse horror.

1.0*

Tweeledig.

Aangezien elk seizoen + spin-offs van Project Runway hier wel al gepasseerd is, was Posen geen onbekende voor mij. Ik kende hem als iemand met een aangename uitstraling en vooral veel liefde voor de branche waarin hij zit. Op zich wel interessant dan om eens wat meer over de man te weten te komen.

Da's dan vooral het eerste deel van deze docu, waar de rise & fall van Zac Posen gedocumenteerd wordt. Grappig om het verhaal achter deze ondertussen gevestigde waarde te zijn, ook leuk om te zien wie er verder allemaal meegewerkt heeft aan zijn success. In een doc als deze verwacht je niet meteen Sean Combs tegen te komen bijvoorbeeld.

Deel 2 van deze docu staat meer in het teken van Posen's wederopstanding en de liefde voor de mode, maar ook vooral de kunde erachter. Met z'n eigen atelier doet hij eindelijk waar hij vooral zelf zin in heeft. Da's ook best kundig in beeld gebracht, waardoor de liefde van het vak ook wel van de docu straalt. Op zich ook wel interessant om eens een kijkje achter zo'n show te krijgen.

Los daarvan staat natuurlijk dat dit ook nog eens een promowerkje is voor Posen's brand. Hij is nog volop in business, dan is een docu als deze altijd een beetje dubbelzinnig. Allicht dat hij de aandacht verder wel verdient, maar het is toch vaak wat interessanter om het verhaal te vertellen na de feiten, niet zozeer tijdens.

Wel aardig om gezien te hebben, al moet je wel iets met mode hebben. 't Is in ieder geval wel iemand waar de liefde voor z'n vak vanaf straalt, dat helpt.

2.5*

Leuk.

Bij von Trier is het steeds wat afwachten. Sommige van z'n films vind ik geweldig, andere doen mij wat minder. Op papier leek The House That Jack Built niet al te interessant, maar gelukkig draaide het anders uit.

Het shockerende valt best wel mee, je weet ondertussen ook wel met wie je te maken hebt. Sommige scenes zouden inderdaad niet misstaan in de stevigere horrorwerkjes en de toon van de film zorgt er vaak ook voor dat het wat harder aankomt, tegelijkertijd is er ook veel ruimte voor humor. Al maakt dat het misschien voor de lichtgevoelige mens alleen maar erger.

Visueel is het een mix van von Trier's experimenten. Soms hypergestileerd, soms Dogme-achtig. Acteerwerk is ook verrassend goed, geen grote Dillon fan maar wat hij hier laat zien is keurig. Enkel de soundtrack is aan de magere kant.

Naar het einde toe iets teveel interessantdoenerij (en daar bedoel ik niet de epiloog mee, wel de conversaties tussen Jack en Verge), maar dat maakt het ook wel weer typisch von Trier en geeft de film ook wel weer een eigen smoelwerk.

4.0* en een uitgebreide review.

Njah.

Op het eerste zicht een enorm maf project, Roth die een kinderfilm maakt. Anderzijds, hij treedt ook maar gewoon in de voetsporen van Papa Rodriguez. Jammer genoeg op zo'n manier dat eigenlijk eender wie deze film had kunnen maken.

De handtekening van Roth is compleet afwezig. Het is een ubertypische Amerikaanse kinderfilm. Mooi set design en fijn production design, maar daar houdt het dan ook wel een beetje op. En zelfs dat ligt allemaal binnen de verwachte lijntjes.

Het voelde vooral aan als een levenloze film. Steeds weer diezelfde typetjes, nogal vervelende plot hooks en een erg saai en voorspelbaar verloop, zelfs voor wat kleinere kinderen lijkt me. Het voelt alsof je deze film al 10 keer eerder hebt gezien, de casting maakt het er niet beter op. En niet eens zozeer omdat Black & Blanchett het slecht doen, gewoon omdat het zo ongelooflijk bekend aanvoelt.

Wat Roth dan gedaan heeft? Beetje project management denk ik, want veel regisseur valt er in een film als deze niet te herkennen. Studio werk met wat geld achter en gericht op erg jonge kijkertjes.

2.0*

Best amusant.

Al is het maar om Will Ferrell weer eens aan het werk te zien in een standaard comedy. Geen dramady, geen series, geen whatevers. Gewoon een luchtig filmpje dat zichzelf helemaal niet serieus wil nemen. Ook enige realiteitszin overboord gooit en gewoon schaamteloos voor 90 minuutjes rechtdoorzee humor gaat.

Met een leuk Mantzoukas als perfecte aanvulling trouwens. En Poehler als ideale kaatsbal voor Ferrell. Het verhaaltje heeft echt weinig om het lijf en probeert niet eens om enige geloofwaardigheid na te streven. Het wordt na een tijdje zelfs redelijk grotesque, zeker wanneer het Will 'The Butcher' Ferrell gebeuren start, maar net die scenes vond ik het leukst.

Een paar geinige one-liners, een stevige dosis stompzinnige humor en vooral een laatste half uur dat gewoon ongegeneerd doorgaat, ipv langzaam over te hellen naar wat onzinnig drama. Mnee, The House is een luchtig tussendoortje dat ik best kon smaken. Groots en memorabel is het niet, maar ik had ook niet het idee dat men die pretentie had.

3.0*

Leuk!

Ik kan meestal wel lachen met die NZ-comedies. De personages doen zelfs vaak wat Belgisch aan. Kleinburgerlijke, wat lompe stumpers die ideale slachtoffers zijn voor wat zwarte humor. Zo ook in dit filmpje.

Amos, de moeder, Dennis ... heerlijke personages waar niks "mis" mee is, maar die gewoon lomp genoeg zijn om een leuke comedy mee te bouwen. De setting en het verhaal zijn dan misschien niet geweldig origineel (al wordt er zoveel geleend dat het soms moeilijk is om te weten waar de film nu nét naartoe wil), de sfeer zit echt wel goed.

Humor neemt wat toe naar het einde, het begin is aan de trage kant. Film had misschien iets vlotter gekund en hoewel visueel wel aangenaam is het ook niet echt de meest spannende cinematografie. Het oogt allemaal net iets te gewoontjes misschien, op zo'n moment mag België dan blij zijn met een Benoit Debie die wél dat beetje extra kan brengen.

Geinige film in ieder geval, valt genoeg te lachen, écht voorspelbaar is het niet en er zitten een paar geweldige personges in.

3.5*

Vervolg.

Het duurt inderdaad wat lang alvorens alles op gang komt. Iets teveel bezoekjes aan varianten van haunted houses waardoor het tempo een klein beetje uit de film gaat. Vooral dat festivalletje waar men zich aan een vreetwedstrijd tegoed doet had er makkelijk uit gekund.

Maar verder toch weer een leuk weerzien met een reeksje dat met z'n eerste deel toch iets verfrissends wist te brengen. Deel 2 is wat meer van hetzelfde (hoewel men op het einde wel iets meer met het plot poogt te doen - een beslissing waar je je toch ook vragen bij kan stellen) maar het werkt toch nog steeds.

Het blijft een apart wereldje en de film voelt ook wel realistisch genoeg aan. De scenes wanneer ze in de rides zitten zijn veruit de beste, het einde staat er een klein beetje los van maar is opzich ook wel de moeite. Leuk horrortje dus, al haalt het niet het niveau van de eerste film.

3.0*

Leuk.

Film die meelift op de hernieuwde interesse in haunts en haunted houses. Vorig jaar kwamen die dingen weer wat in de picture toen er op het web enkele filmpjes de ronde deden van die extreme haunts waar ook de hoofdpersonages naar op zoek zijn.

Ik moest vroeger al niks hebben van die clowns die ballonnetjes stonden te blazen, ik heb dan ook niet zo heel veel met die haunted house dingen. Dat maakt dat een film als deze qua spanning al snel goed weet te scoren. Zeker halverwege de film zitten er een paar geweldige scenes, die met het kindje/meisje voorop.

De 5 hoofdpersonages zijn aardig, niet de vervelende kamperende fratjeugd, al vond ik ze wel een beetje inwisselbaar. In ieder geval wel een redelijk gezellige bende voor een faux docu als deze. Visueel verder wel aardig, al leveren dit soort filmpjes zelden visuele hoogstandjes af.

De ontknoping had alleen net iets spannender gemogen. Zwaartepunt ligt inderdaad in het midden van de film, waar het uiteindelijk had moeten pieken is het nog steeds wel leuk, maar niet dat beetje overtreffende waar je eigenlijk op hoopt.

Maar fijn horrortje dit. Jammer dat we deze rond Halloween zelf gemist hebben.

3.5*

Niet al te best.

Grootste probleem is dat het hoofdkoppel van de film 0.0 chemie kent, al zijn ze elkaar wel een beetje waard. Beiden enorm irritant, zowel Witherspoon als Rudd slagen er niet in hun personages zowel afzonderlijk als met elkaar wat glans mee te geven.

Wilson en Nicholson zijn op hun beurt wel weer leuk maar komen eigenlijk amper in het stuk voor en blijven soms toch ook iets teveel hangen in hun typetjes. Beiden drijven de hele film lang op dezelfde trekjes en reacties, want tegen het einde aan toch ook wat saai wordt.

Film is grotendeels in twee verhalen verdeeld, waarvan er eigenlijk geen enkele serieus afgerond wordt. De film neemt een loopje met het einde en wanneer Witherspoon en Rudd uiteindelijk een koppeltje worden is de film ook maar meteen gedaan. Toch krijgen beide verhalen wat teveel aandacht, waardoor de speelduur onnodig opgedreven wordt en er een aantal vreselijke slechte pogingen tot dramascenes inzitten.

Erg oubollig allemaal, met zoutloze hoofdrollen en leuke maar eendimensionale bijrollen. Daarbij duurt het allemaal te lang en weet de film amper wat af te ronden.

1.5*

Best fijn.

Redelijk onderkoelde apocalypse film. Doet wat denken aan films als The Road, maar blijkbaar is dat tegenwoordig wat te saai geworden voor de meeste liefhebbers. Wie graag veel actie ziet kan dus maar beter wat anders opzetten.

Rosenthal doet het best wel naar behoren. Niet superorigineel, da's allicht het enige wat deze film te verwijten valt, maar de uitwerking is strak afgewerkt. Erg sfeervolle soundtrack bijvoorbeeld, met moody soundscapes die afgewisseld worden met hier en daar een droevige pianotik.

Visueel ook best stijlvol. Landschappen worden mooi in beeld gebracht, de scenes op de brandende berg waren geweldig en ook naar het einde toe best sfeervol allemaal. Ook hier weer niet erg origineel, maar wel gewoon piekfijn verzorgd. Acteerwerk ook naar behoren, maar ik ben wel een fan van Whitaker.

Einde is ook oké, niet teveel uitleg maar gewoon de blok erop. Past bij deze film en het verpest de film in ieder geval niet met één of andere domme verklaring. Best fijn filmpje, maar je moet wel braaf 110 minuutjes op een stoeltje kunnen zitten.

3.5*

Seuss.

Ik vind z'n wereldjes meestal wel interessant. In ieder geval anders, waardoor het toch allemaal net iets makkelijker wegkijkt. Alleen is Howard wel een wat vreemde keuze als regisseur (maar dat heb ik eigenlijk bij de meeste films van Howard).

Ondanks dat de wereld best kleurrijk en sprookjesachtig is, had ik iets meer budget verwacht. Of had ik verwacht dat ze iets meer met het budget gedaan zouden hebben. Het zag er bij momenten toch net iets te goedkoop uit, iets wat ik toch niet gewoon ben van Howard's films.

Verder typische kerstperikelen die allemaal niet zo heel boeiend zijn, Carrey is verder wel leuk in z'n rol. Druk sfeertje maar dat hoort wel bij de werelden van Seuss (althans, de filmversies die ik ervan gezien heb), het maakt dat de meligheid ook net iets makkelijker te verteren valt.

Geen grootse film, maar toch wat anders dan anders.

2.5*

Redelijk.

Al is het wel enigszins vreemd dat een film genaamd How to Be Single toch zoveel over relaties gaat. En dat op het einde bijna iedereen wel iemand gevonden heeft. Maar ach, de film is gewoon een romcom op z'n Hollywoods, de titel doet er verder niet zoveel toe.

Het is de comedy die deze film toch vooral draaiende houdt. Blijkbaar weinig Rebel Wilson fans hier, ik vond haar zo'n beetje het enige echte komische element in deze film. De rest is me net allemaal wat te netjes en afgeborsteld. Zowel qua humor als qua acteerwerk.

Er hangt verder een luchtig en redelijk blij sfeertje, ondanks dat iedereen toch nogal wat relatiezorgen heeft. Maar de meeste dramamomentjes zijn een halve scene later alweer opgelost, waarna de film weer gezellig verder kan. Groots is het niet, maar voor een keertje nog wel aardig.

2.5*

Nopes.

Misschien wat het gewoon érg meta. 70 minuten aan storend ongrappige humor, met als doel de titel van deze film: de kijker gewoon irriteren met luidruchtige ongrappigheden. In dat opzicht verdient de film alle krediet, maar ik geloof er eerlijk gezegd niet zo in.

Veel van de humor bestaat uit luid roepende mensen en zwaar overdreven typetjes. Verder vooral oubollige grapjes die nooit goed uitgewerkt worden. En het is zeker niet dat ik niet van Britse humor hou, maar dan moet het toch écht wel een stuk scherper, droger en absurder.

Amper 70 minuten, maar bijna onmogelijk om uit te zitten. Ondanks dat het basisidee eigenlijk best leuk is. Mnee, ik vind Monty Python sowieso al niet erg leuk, maar dit is wel een grotesk dieptepunt.

0.5*

Niet leuk.

Ik heb het denk ik niet echt op die golddigger filmpjes van vroeger. Eigenlijk de hele cast is vervelend. Domme vrouwen die plannen op geld, en wat rijke venten die uiteraard strooien met de centjes.

De humor is zeer oubollig, het acteerwerk erg overdreven en de film springt maar wat doelloos tussen de drie verhalen heen. Visueel ook echt erg lelijk, de muziek kon me ook voor geen meter boeien.

Het is eigenlijk gewoon wachten op het eindorkest, vond het een vervelende film met een vervelend sfeertje. Die anti-romantiek van vroeger ligt me helemaal niet.

0.5*

Weird.

Tijdens het kijken voelde het meer aan als een parodie, zou het in 2016 gemaakt zijn dan had iedereen er vast een faux-doc comedy in gezien, waarin een lesje in undercover agent gegeven wordt. Een soort van Operation Avalanche concept.

Maar blijkbaar is dit toch serieus bedoeld. Ik kan het eerlijk gezegd nog steeds moeilijk geloven, want het ziet er zo ongelofelijk knullig uit en voelt als een slechte schoolTV aflevering, maar dan regisseerd door een befaamd regisseur, zelfs voorzien met een aantal bekende namen.

Dat maakt dat deze film wel enige entertainment value heeft, en da's maar goed ook. De opname kwaliteit was echt belabberd, waardoor ondertitels zeker geen luxe zijn, al is het verder gewoon in het Engels. Het is ook best duf en levensloos in elkaar gezet, alsof ze hoopten dat de vijand dit in handen zou krijgen en de Amerikanen op basis hiervan zouden onderschatten.

Curieus filmpje. Het is glimlachen met de knulligheid, maar als de context daadwerkelijk serieus was is het eigenlijk gewoon huilen met de pet op.

1.5*

Ach ja.

Eén of andere yoyo eigent zich een Bansky werk toe. Onder het mom van "de brug zou toch afgebroken worden" trekt hij er op uit om een stukje kunstgeschiedenis te redden. Wat later zit hij zonder werk en besluit hij dat de Bansky verkopen misschien wel wat geld zou kunnen opbrengen. En aangezien hij toch geen flikker te doen heeft maakt hij er meteen maar een docu van.

Het is iets wat je toch vaak ziet, van de halve nobodies die van een half-interessant verhaal een docu proberen maken. Moet frustrerend zijn voor serieuze docu-makers denk ik. Want echt boeiend is Thompson's avontuur niet, hij komt er zelf ook vanaf als redelijk onsympathiek ventje.

Enige boeiende is dat je ondertussen wel een redelijk beeld krijgt van het commerciële kunstenaarswereldje en wat voor ploerterige eikels daar in rondwaren. Ook de willekeur komt hier redelijk sterk naar boven. Jammer dat de docu daar niet iets meer aandacht aan besteedt, boeiender dan Thompson's missie om geld op te strijken voor het kunstwerk.

2.0*