Opinions

Matig.

Versie van 90 minuten gezien, dus ergens zijn er wel twintig minuten gesneuveld. Toch benieuwd wat er is weggeknipt.

Verder een filmpje dat sterk het stramien van Se7en volgt. Vooral een politiethrillertje met zogenaamd schokkende crime scenes, typisch hint/clue-stapje-dichter verhaaltje en wat jammerlijk en oninteressante drama scenes tussendoor (vader/politie die z'n gezinnetje verwaarloosd).

Feit dat dit later een kernpunt in het verhaal wordt maakt de film er niet bepaald beter op, het einde is ook één groot zachtgekookt softie gedoe. Erg slap gedaan.

Filmpje dat 15 jaar te laat komt. Zo oogt het ook een beetje, met Åkerlund's verleden in het achterhoofd. 't Was een toffe videoclip geweest in '95, nu verwacht ik visueel meer. Ook de soundtrack is te identiteitsloos en braaf om te overtuigen.

Sfeertje is gelukkig nog aardig en de eerste helft boeit wel. Daarna blijkt toch dat de film te weinig sfeer neerzet en alles wat te pover en makkelijk afgedraaid wordt.

En wie haalt het in hemelsnaam in z'n hoofd om Zhang te casten als kind? Mens is 30

2.5*

Leuk en fris.

Chi-Ngai Lee is zich langzaam aan het opwerken in HK, dat moge duidelijk zijn. Als je alleen al maar kijkt naar de cast van deze film valt het op dat hij wat meer geld ter zijner beschikking had. Maar ook aan de kleurrijke en verzorgde cinematografie hangt een prijskaartje.

Hong Kong en Europa, dat wil zeggen dat we ons weer kunnen opwarmen aan een film over kunstdieven. 't Is eigenlijk jammer dat we Fat niet te zien krijgen, maar Tony Leung (die andere) vangt dat gemis perfect op. Geknipt voor zijn rol hier, hij zorgt er dan ook voor dat de film de nodige schwung meekrijgt. Kelly Chen en Ekin Cheng zijn iets minder als tegenspelers, eigenlijk is dit zo'n filmpje waar je Sammy Cheng en Andy Lau voor nodig hebt. Eric Tsang is ook weer uit de doden opgestaan trouwens. Zit tegenwoordig zowat in elke HK film die ik opzet.

In ieder geval krijgen we een klassieke en vooral toeristische visie op Europa, maar wel charmant, kleurrijk en zonnig uitgewerkt. Het past ook wel bij het olijke sfeertje dat doorheen de film hangt. Mooie (ook vaak wat aparte) locaties, niet zo serieuze personages en vooral veel luchtigheid.

Een simpel plotje over een kunstroof, wat stuntelig achtervolgingwerk en superslimme dieven die alle clues meteen weten te ontcijferen. Veel heeft het allemaal niet om het lijf, maar de presentatie is charmant en de cast heeft er zichtbaar plezier in. Voor een filmpje dat amper 90 minuten duurt is dat meer dan genoeg.

3.5*

Verrassend.

Nu heb ik wel al meer gemerkt dat ik qua kinderwerk meer met van die Seuss dingen kan dan doorsnee Disney of Pixar werk; Ook Horton viel me goed mee.

Vond de humor 1000 keer beter dan de Ice Ages en Nemos van deze wereld. Geen vervelend jengelende side kicks, echt hyperactieve bedoeningen of mislukte voice acting. Da's al heel wat in het Amerikaans animatiewereldje.

Carrey vond ik zelfs nog een van de minste, maar zo'n Rogen als klein muisje is gewoon grappig. Verder een aardig arsenaal geslaagde grapjes (hoewel ook evenveel niet geslaagd materiaal) en bij momenten visueel best mooi. Sowieso een stuk origineler dan de meeste CG stijlen.

En dan is er dat rare gele ding, dat af en toe zucht, vliegt of een beetje eng achter de struikjes verdwijnt. Zo'n ding verdient nu een serietje op zichzelf, ipv dat Scratt geval uit Ice Age.

Verder ook apart de korte segmentjes met traditionele animatie. Grappige parodie op een hoop typische anime-stijlen. Kan ik wel waarderen.

Veel frisser, grappiger en lolliger dan zijn concurrenten. Nog steeds wat te jolig en de twee muzikale intermezzos hadden er ook zo uitgemogen, maar visueel aantrekkelijker en vooral veel grappiger en creatiever dan ik gewend ben.

3.0*

Leuke herziening.

Was een beetje terughoudend, omdat ik me van deze film vooral herinnerde dat z'n vaste groep acteurs vervangen was door een boy band. Meteen ook het minste aan deze film, al doen ze het ook weer niet zo slecht. Tanaka was ook wel slim genoeg om een aantal rollen zelf extreem genoeg te maken, zo heb je als acteur wat minder werk.

De film heeft wel even nodig om op gang te komen, maar eens de verhaaltjes gesettled zijn en Tanaka weer lekker maf uit de hoek kan komen wordt het een stuk leuker. Met als apotheose het einde, daar schakelt hij nog nadrukkelijk een versnelling hoger.

Visueel netjes, acteerwerk en score net iets minder, maar verder vooral erg grappig. Het is een film die zich richt op puur entertainment, en dat ook weet te brengen. De formule van Tanaka was wel een beetje op na deze film, hij was dan ook slim genoeg om zich te herbronnen. Voer voor de Tanaka fans dus, de rest kan zich beter wagen aan z'n prestigieuzere films.

4.0* en een uitgebreide review

Mooi.

De link naar Ghibli is inderdaad (iets te) makkelijk gelegd. Er is ook iets niet helemaal juist in Shinkai fantasy wereldje. Normaal moet zo'n ontdekkingstocht spannend en wonderlijk zijn, maar af en toe is het gewoon een beetje saai. Té bekend terrein misschien, ook het gebruiken en misbruiken van bekende namen deden wat af aan de eigenheid van de fantasy wereld.

Maar visueel is het wél weer genieten. Damn wat een detail. Af en toe eens een framepje freezen en je weet echt niet waar je eerst moet kijken. Ook de animatie zelf is bij momenten verbluffend. Gedetailleerd over de hele lijn. Character designs steken daar jammer genoeg nog steeds wat schril tegen af, daar moet hij toch echt iets meer aandacht aan besteden.

Muziek vond ik niet storend, al was het buiten de "melodie" ook niks speciaals. Twee uur is misschien ook iets te lang voor deze film, maar dat had vooral met de ontdekking van de wereld te maken.

Wel weer een echt knappe film die door de visuals alleen al makkelijk twee uur boeit. Leuke personags ook, jammer genoeg dat de setting niet spectaculair genoeg is.

4.0* en een uitgebreide review

Lollig.

Muzikale comedies, het is een wat lastig genre. Veelal omdat de muziek meestal niet van een erg hoog niveau is. Ook hier hoef je niet meteen op zoek naar een soundtrack, de humor staat duidelijk centraal, het muzikale is eerder bijzaak.

Ook op technisch vlak kan je de verwachtingen maar beter temperen. Dit is duidelijke low-budget cinema, zonder al te veel middelen heeft men hier een lollig filmpje in elkaar proberen draaien. Af en toe oogt het dan ook erg karig, maar het is in ieder geval wel functioneel én vaak ook effectief.

Wat centraal staat is een redelijk absurde bedoening, met maffe liedjes, over the top personages en gestoorde ideeën. Het zorgt ervoor dat het een grappige, weirde bende is, al moet je dit specifiek soort Japanse gedoe wel een beetje kunnen waarderen. Fans daarvan hebben een degelijk tussendoortje, de rest kan dit denk ik maar beter skippen.

3.0*

Stevige misstap van Niccol.

Raar want hij zou zich toch redelijk thuis moeten voelen in deze semi sci-fi setting. Het komt er in ieder geval voor geen meter uit. Buiten een blinkende auto en wat lenzen is het sci-fi gehalte van deze film sowieso erg laag.

Ronan is matig in deze film, ze speelt dan ook de hele tijd tegen zichzelf en met die galmende stem is dat niet bepaald eenvoudig. Op zich een boeiend idee maar niet zo volgens Niccol, die weinig met het gegeven doet en veel meer op zoek gaat naar het daaruitvolgende liefdesverhaaltje. Twee vrouwen, twee mannen, één vrouwenlichtaam en twee mannenlichamen. En het gezemel kan beginnen uiteraard. Echt niet om aan te zien deze scenes.

Verder kabbelt de film maar wat voort. Op zich stoort het niet eens dat het voor een keertje geen overdreven verclimaxt mens vs alien verhaal is geworden, maar het is gewoon niet zo'n interessante sci-fi setting om in te vertoeven, dus de richting waar deze film opwil is bij voorbaat al een doodlopend straatje.

Mnee, had zeker wat ingezeten, maar Niccol laat het hier volledig afweten.

1.0*

Hostage².

Doorsnee actiethrillertje met Bruce Willis. Al had ik hier wel een beetje problemen met z'n personage. Het is een rol die Willis op zich wel goed ligt, maar op de één of andere manier geloofde ik niet echt dat zo iemand het ooit zou kunnen schoppen tot hostage negotiator. Een Hollywood vrijheidje denken we dan maar.

Willis vooral op automatische piloot, ster van de film is wat mij betreft Foster. Vooral naar het einde toe weet hij z'n rol het nodige gewicht en body te geven. Da's wel nodig ook, want zo geweldig veel heeft de film verder niet te bieden. De dubbele Hostage situatie brengt niet veel extra spanning met zich mee en de kleine twistjes zijn te make om echt interessant te zijn.

Visueel is het degelijkheid alom, maar niks speciaals, qua soundtrack ben ik ondertussen zelfs al weer vergeten wat ze eronder gemonteerd hadden. Uiteindelijk vooral erg doorsnee in alles. Een aardig tussendoortje als je zin heb in een hostage flick, maar meer is het absoluut niet.

2.5*

Docu over een exorcist.

Je zou ernaar kunnen kijken als een fake docu, dan is het zo slecht nog niet. Want qua spanning wordt het aardig aangedikt en de figuren die erin opduiken zijn allen bloedserieus, zelfs een beetje akelig. Qua sfeer zit het wel goed dus.

Maar het is niet fake, dus tja ... dat maakt het allemaal wat minder. Erg overtuigend zijn de verhalen van de geïnterviewde personen namelijk niet. Komt allicht ook omdat ik gewoon niet in dit soort toestanden geloof en er verder ook niet echt veel tastbaar bewijs boven tafel komt.

En als ze dan al eens met iets aan komen draven is het van het niveau "zelfs de moderne wetenschap kon het niet verklaren". Wat uiteraard allerminst een bewijs is van het bovennatuurlijke, enkel van de beperking van onze huidige kennis. Maar voor dat soort bedenkingen is er geen plaats in deze docu, men is vooral bezig om van Malachi Martin een episch figuur te maken.

Enerzijds is het interessant, het onbekende heeft toch altijd een zekere aantrekkingskracht, maar het zou interessant zijn om hier een tegendocu van te zien. Eentje die iets meer onderzoek doet naar ware gebeurtenissen eerder dan verhalen uit het verleden te voorzien van een mysterieuze klankband om het allemaal wat spannender te maken.

2.0*

Nogal saaie film.

Het begin was warrig. Hoop slecht acterende mensen met onmogelijke dialecten die de lul uithangen in Europa. Had erg leuk geweest waren ze allemaal mooi slachtoffer geworden van het Hostel setupje.

Tweede deel is dan iets geiniger, totdat laatste kerel weer moet ontsnappen met een hele hoop onnodige en saaie poeha als gevolg. Beetje meer gore en torture aub. Bedenk je een leuke setup en doe je er amper wat mee.

Kon mij maar weinig boeien deze film. Best saai, met enkele lichtpuntjes in het midden. 1*

Aardig tweede deel.

Vond het ook wat leuker dan deel 1. Iets meer tongue in cheek had ik het idee. Wat meer humor (of het werkte gewoon iets beter ?).

Wat minder vond ik het perspectief van de zakenmannen. Vooral het feit dat de stoere kerel de twijfelaar meetrekt en uiteindelijk de rollen omgedraaid worden. Bracht een hoop zinloos drama mee.

Film neemt een redelijk lange aanloop maar weet vooral te overtuigen wanneer het moorden weer begint. Zitten een paar erg fijne scenes bij, het einde was ook nog best leuk.

Aardig popcornfilmpje, al blijft dit geen hoogstaande reeks en is Roth een beetje een nonfilmer. Hij weet een mooie setting te bouwen maar haalt er zeker niet alles uit.

2.5*

Redelijk.

De andere setting is verrassend, Hostel is toch een beetje "die Oostblokfilm". Vegas is geen geweldige keuze (de film gaat ook teveel te leen bij The Hangover) maar het zorgt wel voor een begin waar je leuk op het verkeerde been gezet wordt. De film herhaalt dat nog een keer of twee en toont zo goed met de clichés van het genre overweg te kunnen.

Qua gore valt het inderdaad wat tegen. Wanneer het écht begint stoppen de meeste scenes al. De film is dan ook minder horror dan z'n voorgangers, het richt zich iets meer op de setting en de zoektocht naar een verloren gewaande vriend.

Het vermaakt wel, maar het blijft toch vooral een reeks zonder echte uitschieters. Als ze deze weg volgen kunnen ze nog wel een tijdje doorgaans trouwens, gewoon telkens een nieuwe branch volgen/opstarten, een eindeloos Hostel potentieel.

2.5*

Beter dan verwacht.

Al was dat ook niet zo moeilijk, verwachtte hier maar zeer weinig van. Wanneer Schneider een film moet dragen loopt het vaak niet goed af, hier werkt het gelukkig wel. En zelfs Sandler komt op de proppen met een erg leuk bijrolletje. Het kan dus blijkbaar wel.

Hoogstaand is het niet, de beste humor komt eigenlijk ook vaak niet van Schneider, maar het is wel doorlopend amusant, met een paar droge grappen als positieve uitschieters. Het is verre van een grootse of memorabele film, het einde is gewoon té melig en een hoop grappen zijn ook echt niet leuk, maar voor een érg simpele avond vermaak is het best geschikt.

Nog steeds een beetje huiverig om andere full-length Schneider dingen te kijken, maar deze film in ieder geval wel goed mee.

2.5*

Ja en nee.

Uiteraard is dit een persiflage, maar de humor op zich was vaak ook uiterst voorspelbaar. Dat vond ik heel wat minder.

Wel een lollig filmpje, al was niet alles even geslaagd. Vond vooral die hippe, luidruchtige tussenstukjes nogal overbodig. Op één of andere manier klopten die voor geen meter en was het maar een hoop lawaai met slecht gemonteerde beelden onder. Hoorde ook niet in de film.

Bepaalde zaken zijn erg grappig, andere nogal muf eigenlijk. Zorgt ervoor dat het niveau van de film de hele tijd op en neer gaat. En dat wordt bij een film die net over de twee uur aangaat af en toe een beetje vermoeiend.

Wel geamuseerd bij deze film, vond het een pak beter dan Shaun ot Dead, maar niet meteen hilarisch, afgezien van enkele momenten.

3*

Erg fijne Netflix original.

Van manga verfilmingen moet je meestal niet al te veel verwachten. Vaak zijn ze wel leuk, maar zelden écht speciaal, of er moet een grote regisseur achterzitten. Des te groter was deze verrassing, al helemaal omdat de film op een shoujo manga gebaseerd is (comics voor tienermeisjes).

De reacties van de "fans" zijn de ook duidelijk. De film wordt langs alle kanten neergesabeld, wie dan ook een simpel verhaaltje verwacht komt bedrogen uit. Yamato is slim genoeg om als jonge regisseuse optimaal gebruik te maken van de situatie. Budget + carte blanche betekent lekker je eigen zin doen. Hoeveel jonge regisseurs krijgen die kans?

Visueel ziet het er erg mooi uit, maar het is uiteindelijk de editing die het meest in het oog springt. Ook in de klankband trouwens, sommige conversaties lijken meer op een spervuur van klanken. Acteurs doen het ook goed, al blijft hun rol vaak eerder beperkt. Anderzijds zitten er ook wel een paar langere, ongeknipte tracking shots in, waaruit blijkt dat ze ook hun mannetje kunnen staan.

Niet dat je tegenhoudt deze film gewoon een keer op te zetten, staat op Netflix. Jammer dat beschikbaarheid toch niet het enige obstakel blijkt.

4.5* en een uitgebreide review

Iffy.

Naar aanleiding van The Watch (Akiva) en That's My Boy (Samberg) deze film maar eens opgezocht. Het resultaat is erg matig.

Grootste probleem zijn een aantal grappen die echt compleet doodvallen. Nu hebben al die Amerikaanse comedies dat wel, maar bij bijv. een Happy Madison heb je zo'n 10 grappen per 2 minuten en dan valt er inderdaad wel eens een uitdrukking of woordgrap verkeerd. Hier heb je hele erg zwaar geconstrueerde scenes die compleet (maar dan ook compleet) het water in vallen. Pijnlijk is dat.

Samberg is ook niet super, vooral omdat je gewoon Ferrell in het personage herkend. Ferrell zou het een stuk beter gedaan hebben, dus ook dat is aardig storend. Mcbride is wel een fijne toevoeging, bepaalde scenes zijn nog wel leuk en gelukkig duurt het ook allemaal niet te lang, maar de film doet echt te hard z'n best om grappig te zijn.

Mnee, dit had eigenlijk véél beter gemoeten. Het hele moralistische eindriedeltje maakt het er dan ook niet beter op.

1.5*

Blijft leuk.

Ondertussen toch al een paar keer gezien en deze film boet maar weinig van z'n kwaliteit in. Nochthans zijn de grapjes niet zó enorm origineel of spitsvondig, maar toch werkt het.

Vooral omdat de grappendichtheid best hoog ligt en er in de achtergrond steeds vanalles gebeurt. Dat zorgt ervoor dat het aloude cliché "bij elke nieuwe kijkbeurt zie je weer iets nieuws" nog eens van stal gehaald mag worden.

Sheen is een klier maar wel uitermate geschikt voor deze rol. Hetzelfde kan gezegd van Lloyd Bridges, in één van z'n beste (of toch meest memorabele) rollen. Het duurt gelukkig ook allemaal niet te lang, de film zit bomvol onzin en een aardig aantal grappen zijn sinds mijn jeugd blijven hangen.

Iets beter dan deel 2, geniaal is het niet, wel uitermate vermakelijk.

3.0*

Blijft wel geinig.

Vroeger was dit één van m'n onbetwiste favorieten, maar dan spreek ik makkelijk over 20 jaar geleden. Toen was dit soort humor absoluut m'n ding. Het was wel weer even geleden dat ik deze gezien had, toch kende ik de meeste van de grappen nog wel. Op zich is dat een beetje jammer, want die onvoorspelbaarheid is een belangrijk onderdeel van de humor.

Ik vind dit soort comedies nog steeds wel fijn, gewoon omdat ze zich weinig aantrekken van verdere filmische ambities. Geen onnodig drama, geen immer mislukkende uitdieping van personage, geen moraaltje. Alles staat in functie van de humor, van minuut 1 tot minuut 90. Sommige grappen mogen dan niet geslaagd (meer) zijn, maar je weet gewoon dat er na 5 seconden alweer een nieuwe klaarstaat. Toch iets wat comedies vaak missen tegenwoordig.

Deeltje één herinner ik me als net iets beter, maar ook deze heeft nog genoeg flauwe lolligheid om nergens in te zakken of saai te worden. Veel meer valt er ook niet over te vertellen. Acteerwerk, plot, het visuele ... alles wordt naar achter geschoven en staat in functie van de humor.

2.5*

Blijft ijzersterk.

De tekenstijl begint verouderingsverschijnselen te vertonen, maar de animatie zelf blijft geniaal. Wat een prachtige details in de personages, die ze net dat extras meegeven.

Verder een mooi en ontroerend verhaal, maar daarnaast ook gewoon kritisch en hard. Enerzijds de oorlogsperikelen door de ogen van de achterblijvers, anderzijds een zelfkritiek op een teveel aan trots en zelfoverschatting.

Takahata blijft een meester, het is jammer dat hij vaak in de schaduw van Miyazaki blijft staan. Hotaru no Haka is een film die de tand des tijds makkelijk heeft doorstaan, score blijft dan ook ongewijzigd.

5.0* en een uitgebreide review

Aardige verfilming, al dient het toch vooral ter onderstreping van het filmgenie dat Takahata is.

De film gaat vooral gebukt onder de TVnormen, die duidelijk lager liggen. Visueel valt er wel eens een steekje, de CGi is te duidelijk, en ook muzikaal is het soms nogal overtrokken. Daarbij duurt deze versie bijna een uur langer. Een uur dat niet altijd even goed wordt opgevuld.

Maar er zijn ook sterke punten. Enkele mooie scenes, en de geweldige casting van Seita en Setsuko. In dat opzicht is de film zeker geslaagd. Het vertelperspectief is ietwat anders. Ditmaal loopt het verhaal uit de ogen van de tante. Wat braver ook, minder scherp dan het origineel.

Fijn filmpje, maar zoals gezegd, het brengt de meerwaarde van een verhaal als dit in tekenfilmvorm, en met een meer dan bekwame regisseur duidelijk naar voren. Zeker aardig, maar een meesterwerk was dit, ik zou zeggen uiteraard, niet. 3.5*

Leuk.

Maar misschien niet echt goed. 't Is een film die het toch vooral van de feel-good en de goede bedoelingen moet hebben. Samen met het typische sfeertje dat neergezet wordt is dit een aardig mid-zomer kijkseltje waarbij je makkelijk kan wegdromen.

Een island-film, met een schooltje en een goedbedoelende leraar die een klasje onder de knoet moet proberen krijgen. Uiteraard gaat dat in het begin wat lastig, uiteraard heeft hij de dorpelingen al snel tegen zich, uiteraard komt hij daarna met een slim plan waarmee de leerlingen weet in te pakken. Dat plan? Vuurvliegjes. Kan het Japanser?

Je kan wel een DVDplankje vullen met dit soort films denk ik. En meestal is het aardig genieten, zelf zonder dat de regisseur over al te veel kwaliteiten hoeft te beslissen. Jammer genoeg hier wel een beetje het geval. Niet dat het opvallend slecht is of zwaar tegenvalt, maar Sugawara weet maar weinig toe te voegen. Hij herhaalt gewoon wat geweten is te werken.

En soms is dat ook wel genoeg.

3.5*

Fijn.

Maar het mist toch iets om net dat beetje meer te zijn. Op zich een aardig verhaaltje, al is het redelijk repetitief en voorspelbaar. De tekenstijl is prettig, kleurrijk en lekker zomers, maar de animatie zelf valt een beetje tegen, zeker voor een korte film als deze.

Staat tegenover dat de film te kort is om saai te worden, er een paar leuke ideetjes inzitten en de film ook een aardig einde heeft. Het is best fijn vertoeven in dit idyllische filmpje, maar heel veel indruk laat het nu ook weer niet achter.

Een perfect zomers tussendoortje dus. Leuk romantisch verhaaltje, aardig aangevuld met wat Japanse bosgeesten en een lekker economische speelduur. Enkel de animatie zelf had wel iets rijker mogen zijn.

3.5*

Chinees Nieuwjaar.

Vincent Kok heeft er ondertussen wel wat ervaring mee. Geen All's Well, Ends Well deze keer, maar het concept blijft wel nagenoeg hetzelfde. Een serieuze sterrencast die er geen probleem mee heeft zichzelf aardig voor schut te zetten, zwaar aangedikte comedy, een zeer dun verhaallijntje met daarrond veel ruimte voor afwisseling en een mooie aankleding.

Hotel Deluxe is zo'n echte Chinese Nieuwjaarsfilm, met bijbehorende groeten en wensen van de cast achteraf. Je kan best vertrouwd zijn met de stijl van comedy waar men in HK gek op is, binnen dat genre is het in ieder geval wel één van de leukere films die ik al gezien heb. Lekker vlotjes, leuke rollen van Chapman To en Sandra Ng (vaag figuur blijft dat toch), ook Sit doet het hier meer dan behoorlijk.

Hoogstaand is het niet, een beetje chaotisch ook maar dat hoort er gewoon bij. Erg leuke HK comedy, al lijkt me MM eigenlijk niet de plaats dit soort comedies actief te gaan promoten.

3.5*

Mja.

Aangezien de vraag toch komt, deze film gewoon meegekeken. Samson is ook nog iets uit mijn jeugd, al keek ik het uiteidelijk toch meer om de tekenfilms ertussen dan om het hele Samson gebeuren zelf.

Uiteraard is de stemverandering (ook al in de serie geloof ik dus op zich wel logisch) amper te harden, maar verder is het voor een Samson-film (met de hele Studio 100 gekte in het achterhoofd) best oké. 't Is meer dan een eenvoudige lange aflevering, de film is dan ook stukken beter afgewerkt.

Koen Crucke is bijna eng in deze film, de rest lijkt eigenlijk nog geen spatje ouder geworden. Voor echte fans van de serie lijkt het mij dus best vermakelijk, ook kindjes zie ik hier best van genieten.

Dat ik voor dit alles niet echt een extra punt kan geven komt vooral omdat ik de typetjes en platgeschreven oneliners niet echt meer te harden vindt.

0.5* dus, met die bedenking dat het binnen de verwachtingen nog een aardige meevaller was. Duurt gelukkig ook niet te lang!

Ja, dit mocht er wel zijn.

Lernous heeft z'n sterren al verdiend in het theater, het bruggetje naar film bleek uiteindelijk niet zo'n erg grote stap te zijn voor hem. Hoewel je z'n theatergrond nog wel een beetje kan herkennen (alles speelt zich binnen af, de kamers lijken ook wel een beetje op rijkelijk aangekleede sets), is dit een geweldig filmisch project geworden.

Visueel dik de moeite, een geweldige soundtrack, bevreemdende personages, maffe dialogen en een geweldige setting. En telkens wanneer Lernous' stijl een beetje vertrouwd gaat aanvoelen, verandert er weer iets waardoor de film toch weer een andere richting uitgaat.

't Is een tijdje stil geweest in de Belgische/Vlaamse cinema, maar dit is er wel weer eentje die kan tellen. Hopelijk dat deze uiteindelijk wel z'n publiek zal vinden, want de kans dat deze wat weggedrumd raakt lijkt me wel reëel, maar Lernous mag wat mij betreft het theater gewoon vaarwel zeggen en fulltime filmregisseur worden.

5.0* en een uitgebreide review

Deed me ook wel denken aan Schindler's List.

Vlotte vertelfilm over een verre oorlog die nogal wat sentiment kent en een onverbloemd heroisch persoon in de hoofdrol. Hij wordt een beetje gedwongen in z'n heldenrol en neemt die daarna maar al te graag op zich.

Cheadle doet het goed en daarmee is het dan ook zowat allemaal gezegd. De rest is niet beter dan een doordeweeks woensdagavond drama.

Heel erg wat daar gebeurd is maar daarvoor zijn er journaals en documentaires. Hoe erg deze film dan wel of niet op de realiteit steunt, jammer genoeg komt dat er niet uit naarvoor waardoor het hele conflict waarschijnlijk iets onbedoeld fakes over zich krijgt.

Bleh. 2*

Erg leuk.

De gehele Sandler-crew is weer paraat, vooral in het begin dus opletting wie wie is. Normaal hou ik er niet zo van wanneer stemmen in animatiefilms te makkelijk aan hun echte persona gelinkt kunnen worden, maar bij deze film ligt het toch iets anders.

Hotel Transylvania is een volbloed comedy. Uiteraard door z'n vorm ook iets meer gericht op kinderen, maar verder gaat het hier vooral om de (sight)gags en jokes. Dan is het mooi meegenomen dat de cast bestaat uit een resem acteurs die weten hoe ze dit zo goed mogelijk klaar kunnen spelen.

Ik vond verrassend veel grappen geslaagd zelfs, van de kleine dingen (zoals de Twilight verwijzing of de autotune mummy) tot de wat explicietere momenten. Je merkt trouwens dat de hele stemmencast zelf veel lol heeft gehad bij het maken van de film. Zo'n Buscemi is zelfs zonder z'n karakteristieke hoofd goud waard. Visueel was het iets minder. De stijl bekoort me nog steeds niet echt hoewel er links er rechts wel wat leuke accenten zijn (het verlichte uitzicht van het kasteel bijvoorbeeld). Ik heb vele malen geboeider naar de schilderijtjes tijdens de aftiteling zitten kijken. Prachtig artwork daar en een reden om zeker te blijven zitten.

Erg korte, vlotte en vermakelijke Happy Madison film (onder de vleugels van Sony dan). Eén van de betere Sandler films van de afgelopen jaren en één van de beste "klassieke" Amerikaanse CG animaties die ik gezien heb, zo niet de beste.

3.5*

Jammer.

Eerste deel was één van de leukere Amerikaanse animatiefilms. Dit tweede deel stond dan ook gepland om mee te pikken in de bioscoop, maar de dubbingcommissie heeft daar een stokje voor gestoken. Geen originele klankband in de bios, geen ticket voor ons.

Na het kijken van de film is die beslissing iets begrijpelijker (al ben ik het er uiteraard niet mee eens), want dit deel is toch iets minder scherp, net iets kinderachtiger uitgewerkt. Er zitten nog best wat grappige gags in, maar dan vooral in de achtergrond. Vond de opzichtige humor dit keer wat minder leuk.

Stemmencast doet het nog steeds goed, maar het is gewoon allemaal iets minder leuk. Visueel ook iets te kleurrijk wat mij betreft en het visuele stijltje blijft saai, maar daar had ik me vooraf al op ingesteld.

Geen complete ramp dit tweede deel, maar wat mij betreft houden ze het hierbij voor de reeks nog verder wegglijdt.

2.5*

Weer een matig vervolg.

De eerste in de reeks vond ik nog wel grappig, maar deeltje twee was toch al serieus wat minder. Dit nieuwste deel is zowat op hetzelfde niveau. De nieuwigheid is er ondertussen wel vanaf, Summer Vacation biedt gewoon weer 90 minute van hetzelfde.

Het deed me zelfs wat meer denken aan een TV episode, vooral dat door het verhaal. De cruise slaat eigenlijk nergens op, sluit amper aan bij de vorige delen en wordt ook zo opgelost dat er hoogstens één of twee personages overblijven moest er ooit een deel 4 komen. Als ze die er niet gewoon weer uitschrijven met één of ander excuusje.

Wat rest zijn de bekende personages en wat geslaagde gags links en rechts. Er zitten best wat leuke sight gags in, die ook alle ruimte krijgen omdat het verhaaltje zelf zo weinig voorstelt dat er amper tijd aan bested wordt.

Wat mij betreft is drie wel genoeg. Veel beter zal het niet meer worden, of met moet een nieuwe regisseur nemen die de reeks in een iets andere richting kan duwen.

2.5*

Mooi,

bijna 20 jaar (en 3 berichten) later wist deze film mij toch weer te bekoren. Het is best gek hoe snel deze film ter ziele is gegaan, ook al omdat het toch eentje was die met Engelse subs werd uitgebracht. Een zeldzaamheid in Japan, veel heeft het jammer genoeg niet gebaat.

Visueel blijft het erg mooi, met monochrome cinematografie die er toch voor weet te zorgen dat het verhaal (met flashbacks) niet al te moeilijk te volgen is. De personages weten te boeien, de setting is licht-mysterieus en het acteerwerk (combo van Japanse en Koreaanse acteurs) is goed.

Misschien dat de film binnen een jaar of 10 nog een kans krijgt op een tweede leven, las iedereen weer fan wordt van de 00s. Vooralsnog is het iets te vroeg voor een herwaardering vrees ik. Maar in ieder geval een pareltje dat zeker herontdekt mag worden. Hopelijk dan wel met een kleine visuele oppoetsbeurt, da's het enige wat echte miste.

4.0* en een uitgebreide review