Opinions

Degelijk.

Toch vind ik dit soort horrorfilmpjes nooit helemaal geweldig. Naast de trage pacing (op zich niet erg) en de beperkte uitleg achteraf (goede keuze) is het vooral het gepoogde drama-randje dat vaak te wensen overlaat.

Dat het drama wat spanning wegneemt is logisch, je zit al met een lange opbouw (want de personages zijn belangrijk) en voornamelijk via conversaties wordt een bepaalde spanning opgebouwd. De feitelijke gebeurtenissen zijn redelijk summier en stuwen de film meer voort dan dat ze echt de hoofdbrok vormen.

Naast het horrorgebeuren zit je dus naar een koppel te kijken dat in versneld tempo uit elkaar groeit. Je voelt de dubbele bodem goed zitten, maar het wordt zo gekunsteld en ruw gebracht dat het nooit indruk weet te maken. De combinatie tussen horror en drama is dan ook best moeilijk en veel van die indie-regisseurs brengen het er maar matig van af.

Slecht is deze zeker niet, maar wanneer het er echt op aankomt faalt Janiak op beide fronten. Wat rest is een sfeervol filmpje dat niet te lang duurt, een aardige opbouw kent en op het einde genoeg zaken in het ongewisse laat.

3.0*

De HK machine.

Zo'n typisch filmpje. Het valt niet echt op, waarschijnlijk gemaakt als DVDrekvulsel, maar aangezien HK een strak afgestelde machine is, is het nu ook weer niet zo heel slecht. En voor Billy Tang's doen eigenlijk nog best in orde.

Deels met dank aan de cast. Niet dat ze de pannen van het dak spelen, maar zij zorgen er toch wel voor dat het al zovaak afgeraffelde verhaaltje toch nog enige schwung meekrijgt. Leuk rolletje voor Simon Yam, maar ook Chingmy Yau dat het zeker niet slecht.

Zo heel veel valt er verder niet over te vertellen. Beetje actie, misdaad en drama, redelijk egaal verdeeld. De setting is het nachtclub milieu, met twee haantjes die vechten voor hetzelfde grondgebied. De rest schrijft zichzelf wel.

Doorsnee filmpje, maar voor een keer geen straf.

2.5*

Chin-Ku Lu heeft op twee jaar tijd een enorme sprong voorwaarts gemaakt.

Tot nu toe heb ik steeds films gezien binnen het genre die mooi binnen hun eigen "periode" vielen. Shaw Bros martial arts is gewoon erg anders dan de min-90s martial arts. Veel overschakelingsfilms vind ik niet. Dit is zo'n beetje de eerste.

Onderscheidt zich toch duidelijk van andere Shaw Bros films. In het begin zit er heel wat meer zelfbewuste (bijna parodie) humor in en wordt het genre op de hak genomen.

Ander opvallende zaak is de editing. In deze film zie je al heel duidelijk de kort gemonteerde shots om de complexere (lees compleet onrealistische) moves uit te voeren, zo ook het maar half in beeld brengen van een personage om steunpunten uit het scherm te houden. Iets wat je later in films als Iron Monkey bijna bij elk gevecht ziet.

Wel weer erg duidelijk in een studio opgenomen deze film. Maar de choreografieën zijn duidelijk verbetert (met enkele leuke, creatieve momenten - het kaarsje op het zwaad), editingconcept is leuk maar in vergelijking met latere films nog duidelijk in kinderschoentjes, luchtig filmpje met overgecompliceerd verhaal, al boeit dat niet.

3*, erg vermakelijk en leuke Shaw Bros productie weer

Gefragmenteerd inderdaad, al had ik de indruk dat een uur extra film daar weinig aan zou verhelpen.

Gewoon een beetje Zimou's vertelstijl in deze film. Aparte scenes worden erg lang en uitgebreid uitgewerkt, daarna worden er steeds enorme tijdsprongen gemaakt. Vond het persoonlijk niet zo geslaagd. Zo komt de inval van de Japanners op een nogal onnozel moment en stuurt het de film in een compleet andere richting. Iets waar ik toen jammer genoeg niet al te veel zin meer in had. Vind heel dat Japanse einde dan ook een beetje nutteloos.

Film blinkt vooral visueel uit. Met name de laatste paar scenes zijn grandioos, maar ook in het begin heel wat mooie dingen te zien. Zimou dompelt z'n film onder in rood/oranje/bruine kleuren en weet zich zo met z'n eerste film als regisseur duidelijk een kleur aan te meten (ken Ju Dou niet zo maar met Raise The Red Lantern zou hij dat alleen maar versterken). Een ver bruggetje naar Hero kan betekenen dat hij in die film een beetje met z'n rode imago wou breken.

Wel storend vond ik de liedjes. Dronkemansliederen die gebruld werden en nogal veel aandacht kregen doorheen de film. Niet meteen de meest boeiende scenes.

Verder weer Li Gong, ook iemand die ik de laatste tijd meer en meer zie opduiken. Heeft blijkbaar al in een hoop Chinese klassiekers meegedraaid.

Aardig debuut van Zimou, met een aantal sterke punten, maar mist wat focus en vlotheid. Ook het einde deed de aandacht stevig verslappen. Visueel soms erg sterk maar niet consistent goed genoeg om de film echt helemaal te dragen.

3*

Nice.

Dante Lam is ondertussen een veteraan, dat valt er ook wel aan te zien. Een film die met een zekere zwier gemaakt is, het type dat je vindt bij regisseurs die zich al lang in hetzelfde genre verdiept hebben. Was vooraf dan ook niet zo bezorgd over de kwaliteit.

Dit is zo'n beetje het Chinese alternatief voor het Hollywoodiaanse patriotisme, wie zich daaraan stoort kan maar beter wat anders gaan kijken. Geen gebrek aan cheesy onzin in ieder geval, scenes die je toch door moet. Best gewoon je brein uitschakelen.

Gelukkig hoeft dat nooit voor erg lang. Er zit best wat oorlogactie in deze film en die is echt van hoog niveau. Grotesque, explosief en vaak ook erg grafisch. Ik hou doorgaans niet zo van oorlogsactie, maar Dante Lam legt de lat toch net wat hoger dan doorgaans het geval.

Geweldig actiespektakel dus, jammer genoeg iets teveel onnozele scenes tussendoor om er een echt meesterwerk van te maken.

3.5*

Eerste Jeffrey Lau.

Al komt deze film wel met een waarschuwing. Wie het werk van Lau wel leuk vindt kan beter even het genre checken, want met comedy en/of actie heeft dit niks te maken. Hong Kong Butcher is zowaar een gritty horror drama.

Eentje over Hong Kong's bekende taxi moordenaar. Zijn een aantal films over gemaakt, deze is zeker niet de eerste die ik mensen zou aanraden. Sowieso geldt voor de meeste HK regisseurs dat hun eerste werk vaak niet het beste is. Het is een filmland waar men al doende leert en zodoende duurt het even alvorens regisseurs hun draai gevonden hebben.

Audiovisueel is dit een draak. Dat het een slechte DVD transfer betrof hielp uiteraard niet mee, maar dan nog was duidelijk zichtbaar dat hier geen visuele wondering verricht waren. Qua sfeertje is het wel redelijk duister, met een redelijke moordenaar en wat kille moordscenes, maar die waren eigenlijk amper voldoende om de interesse lang vast te houden.

Als curiosum wel geinig, zeker als je het andere werk van Jeffrey Lau al gezien hebt, maar als film stelt het bitterweinig voor. Een paar kille en duistere scenes zijn nog de moeite, maar die zijn te kort en te beperkt om het geheel nog te redden.

1.5*

Gaaf.

Heeft alles om een epic warfare film te zijn, behalve actiescenes. Volgt de recente koers van andere HK films om zich meer te richten op de tactische aspecten van het oorlogvoeren, maar drijft het zover dat er zelfs geen epische finale battles meer zijn.

De film richt zich eigenlijk op de intellectuele strijd tussen twee counselors, die op hun manier de oorlogen pogen te winnen. Veel boeiender, vooral als er tussendoor nog wat Go spelletjes bij komen kijken.

Niet voor mensen die enkel actie willen, maar wie geniet van wat tactisch oorlogsvoeren komt hier ruimschoots aan z'n trekken. Al helemaal omdat het budget goed meewerkt en er een visueel pareltje van maakt.

4.0* en een uitgebreide review

Cheh weer.

Ik laat de Shaw Bros martial arts van de jaren '70 al een paar jaar aan mij passeren. Heb wel een tijd lang doorheen de Shaw Bros catalogus gespit, maar na een aantal films gezien te hebben bleek het toch wel érg veel van hetzelfde.

Maar wanneer ze dit soort films op Netflix introduceren kan ik het moeilijk laten om ze niet te kijken. Al is het maar om te tonen dat er daadwerkelijk interesse is voor films als deze. En Cheh is toch een begrip onder de Shaw Bros regisseurs, dus een kans die ik liever niet laat schieten.

Het voelt een beetje als thuiskomen. Bekend terrein, zeker qua verloop. Wat problemen in het begin, de good guys die het afleggen tegen de onmenselijk sterke bad guys, het afdruipen naar een plekje buiten de stad om daar te trainen en dan de uiteindelijke, triomfantelijke terugkeer. Alleen ging het blijkbaar iets te snel en heeft Cheh het hele laatste stuk moeten dubbelen om aan 100 minuutjes film te komen. Onnodig als je het mij vraagt.

Verder wel grappig om weer eens een Shaw Bros film te zien. De martial arts is aan de matige kant, voor de écht leuke choreografieën moet je toch eerder bij Chia-Liang Liu zijn, maar er zitten wel een paar leuke gevechten in. Ook de training zijn wel grappig, al is echt niks origineel en heb je alles wel al een keertje beter uitgevoerd gezien.

Voor de Shaw Bros fans dus. Maar dat zijn er niet zoveel op MM heb ik de indruk.

2.0*

Vond het toch maar doorsnee Shaw Bros werk.

Wel leuk dat de film zich over meerdere generaties afspeelt. Geeft het eindgevecht toch dat beetje extras mee. Maar verder valt er niet zoveel te beleven. een standaard wraakverhaaltje, wat trainingssessies en af en toe een dolletje.

Vooral de martial arts viel me toch wat tegen. Qua choreografie stelt het nog niet veel voor, veel spektakel zit er ook niet in. Redelijk ingestudeerde en wat trage gevechten die vooral om handwerk draaien.

Halverwege zakt het ook wat in, de humor is niet altijd even geslaagd. Maar buiten dat dipje blijft de film wel aardig vlot en het gehele tweede deel is in notime voorbij.

Dacht trouwens dat dit m'n laatste 70s Liu ging zijn, maar IMDb vermeld nog een oudere film die nog niet op MM toegevoegd is. Niet dat ik daar veel van verwacht wat z'n betere werk heeft hij toch op latere leeftijd gemaakt.

2.5*, vermakelijk was het wel, maar echt typisch fanvoer dit.

Ik verbaas mij over de lage score.

Komt uit de gouden jaren van de HK actiefilm. Al het moois kwam toen een beetje bij elkaar om zo geweldig spektakel te leveren.

Ben blij dat Boordappel ondertussen op zijn uitspraak is teruggekomen, want met de vechtkunsten van Li is echt niks mis. Daar veranderd het schichtig camerawerk helemaal niks aan. Wie een beetje oplet weet dan ook wat de functie van dit camerawerk is.

De choreografie van de gevechten is duidelijk gewoon te complex om met wirewerk in één shot op te nemen. Als je even goed kijkt zie je ook erg veel continuiteitsfouten in de gevechten zitten.

Je kan dat vervelend vinden, maar het camerawerk zorgt wat mij betreft gewoon voor meer vuurwerk. Ik hou van die korte cuts die samengestitched de meest geschifte choreografieën vormen. Geen minpunt dus, wel een duidelijk pluspunt.

De rol van Li was hier trouwens wel opvallend gemeen en harteloos. Niet iets wat ik van hem gewend ben. Verder coole settings, af en toe lekker flauwe humor en zoals steeds erg mooie belichting. Het middenstuk dommelt iets te snel in en had er graag nog wat huishoudwerkkungfu bijgehad (de scene met het maken van die mantel was iets te min), maar leunt dit dicht aan tegen andere hoogtepunten zoals Iron Monkey en Fong Sai-Yuk.

Die laatste komt trouwens ook nog even voor in deze film, hilarische cameo van Jing Wong zelf, erg typisch hoofd heeft die man

Yuen en Wong stellen zeker niet teleur, vermakelijk actiespektakel zoals ze enkel uit de beginjaren 90 uit HK komen.

3.5* (en eigenlijk een typische 3.75* film)

Taiwanese horror films, je ziet ze niet vaak.

En als ze dan al gemaakt worden volgens ze vaak de wat klassieke Aziatische template. Eerste helft is spannend, tweede helft krijgt het verhaal een dramatischere inslag, waardoor de horror (niet zozeer het bovennatuurlijke) langzaamaan verdwijnt. Ik vind het geen vervelende formule, maar soms is het leuk om gewoon een volbloed horrortje te zien.

The Tag-Along is zo'n film. De film leent van een populaire lokale legende en gaat daar naarstig mee aan de slag. Buiten wat details is het redelijk klassiek haunting gedoe, maar de finale maakt het toch iets specialer en de puike Taiwanese stilering zorgt ook voor een extra kwaliteitsimpuls.

Fijn filmpje dus, dat op zich potentieel heeft om een breder publiek aan te spreken. Maar dan moet het dat publiek wel bereiken uiteraard.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig vervolg.

Maar Cheng vertilt zich toch een klein beetje aan dit tweede deel. Leuk dat het in ieder geval bij dezelfde regisseur blijft, dat doet een sequel meestal wel goed, het nadeel is dan vaak wel dan het wel eens wat te serieus kan genomen worden.

Sowieso wordt er een stevig kwartier bijgekwakt, niet echt nodig voor een horrotje van dit kaliber. Het wordt opgevuld met wat extra drama en enkele monstreuze CG-bombardementen. Dat is dan net niet wat je met het extra budget moet doen.

Gelukkig is de kwaliteit van het eerste deel ook nog steeds aanwezig, alleen weet de film minder strak te pieken en is het gegeven ondertussen ook wel weer bekend. Misschien minder erg als je deel 1 nog niet gezien hebt, maar ik zou er in ieder geval voor zorgen dat je wat tijd tussenlaat als je beide films wil kijken.

't Is zeker een tof horrotje, maar memorabele momenten en strakke scenes, maar ook wat mindere momenten en iets te lang voor wat het is.

3.5*

Wat ik dus al zei. Niet veel van verwachten.

Het tweede filmpje was dramatisch wel oké, het derde filmpje had een geslaagd uitgangspunt en wist wel een beetje sick te zijn.

Maar eng ? Nee hoor. Erg goedkoop geschoten, erg typische verhaaltjes (vooral het eerste was té saai) en verder weinig tot niks te beleven (erg brak acteerwerk ook).

Leuk om te zien waar het allemaal vandaan komt, maar dat maakt de film er uiteindelijk niet beter, enger of spannender op.

1.5*

Deel 2 in de reeks.

Beetje nutteloos vervolg dit. Saaiere verhaaltjes, eigenlijk niks dat er bovenuit steekt of de aandacht vraagt.

Meest opvallende is nog het gebrek aan dramatische ontwikkeling. Elk filmpje is een opbouw naar het geestmoment, waarmee het daarna ook maar gewoon ophoudt en overschakelt naar het volgend filmpje.

Laatste filmpje was nog enigszins doenbaar (al ook eerder lachwekkend dan eng), de rest compleet niks.

1*

Mjah, ook dit was het niet.

Enorm goedkope reeks dit. Mag dan wel een oudere horrorfilm zijn (en zeker wat Japanse '90s horror betreft betekent dat het visuele equivalent van een trouwfeestvideo) maar qua sfeer wist deze ook bitterweinig te brengen.

Paar leuke ideetjes hier en daar die in de komende 15 jaar enorm veel beter uitgevoerd zouden worden, en dat is het dan zo ongeveer. Nakata had ook nog een lange weg te gaan voor hij een film als Dark Water uit z'n mouw kon schudden. Dit is redelijk amateuristisch aangeklooi.

1* voor een paar aardige scenes.

Tja.

Hoe meer films je kijkt, hoe minder vaak je nog verrast wordt. Je hebt het meeste wel al eens eerder gezien, vernieuwing zit hem vaak nog in details. Nu is het niet zo dat Scissor Dick geen elementen leent uit andere films, maar de combinatie is toch wel extreem weird en uitzonderlijk.

Enerzijds is dit een goedkope Japanse splatter, eentje die zich in de niche van Sushi Typhoon zou kunnen nestelen (en waar regisseur Tomomatsu ook al gezeten heeft), al zit in die hoek dan net iets meer kwaliteit. De echte gorehound gaat hier niet echt aan z'n trekken komen denk ik. Het verhaaltje is een soort van analogie met Edward Scissorhands ... maar dan met een ander lichaamsdeel in de hoofdrol. In ieder geval zijn de meeste filmfans wel bekend met wat extreme Japanse horror/comedy, daar kijkt men tegenwoordig ook niet meer van op.

Maar daarnaast is het ook nog een stevige politieke satire, en niet eens zo subtiel ook. Het hoofdpersonage hier is een verstokte incel ... het type doorgedraaide feminist, maar dan aan mannelijke kant. De film gaat compleet los in het rondspuien van de meeste maffe en debiele theorieën, waarin argumentatie gezocht wordt voor verkrachting en de Japanse idols vergeleken worden met de heilige maagd Maria. En dat met wat half-geanimeerde trippy achtergrondbeelden eronder.

Het duurde echt wel even vooraleer ik een beetje grip op de film kon krijgen, want wat linkse propaganda is nooit ver weg, maar extreem rechte ideologie kom je toch echt niet vaak tegen in films. Gezien de mix met de humor, een relatief relativerend einde en een paar doldwaze plotelementen (onze incel vind uiteindelijk toch een meisje ... guillotine pussy ) lijken erop te wijzen dat het toch eerder vanuit satirisch standpunt gebracht werd.

Een hoop tekst voor een film die verder redelijk goedkoop geschoten is, maar wel met veel enthusiasme in elkaar is gezet. Ga kijken zou ik zeggen, maar dit is niet voor mensen die snel getriggered zijn, want hier worden toch een paar ongezonde argumentaties gelanceerd. Raar volk, die Japanners

3.0* dan maar?

Matige animatie.

Wel beter dan de Pixar en Dreamworks zooi. Al is het maar om eens een animatiefilm te zien die wat afwijkt van de eeuwig voortdurende norm. Vreemd ook om te lezen dat deze meer op kinderen toegespitst zou zijn. Waar ik Pixar altijd familiefilms vind maken, leek deze meer gemaakt te zijn voor (jonge) pubers.

Het concept is verder uiteraard niet al te origineel, de animatie doet denken aan één of ander vergeten RPGtje uit het PlayStation 1 tijdperk, de voice acting is doorgaans erg belabberd en enkele erg vervelende personages (die eekhoorn) verpesten het een beetje.

Maar verder is het best te pruimen, met af en toe een glimlach, een verhaaltje dat een paar keer verrassend leuk in elkaar schuift (en waar grapjes later in de film zelfs een functionele verklaring krijgen - use the hood) en een korte speelduur.

't Had veel erger gekund, heb ze ook al veel erger gezien. 2*

Oef.

Toegegeven, verwachtingen lagen niet al te hogen bij het kijken van deze Spielberg. Denk ook niet dat ik hem vroeger ooit gezien heb, al kan het ook gewoon zijn dat ik het ondertussen vergeten ben. Ook als kleine jongen was ik redelijk snel klaar met dit sort filmpjes.

En het mag dan gewoon op kinderen gericht zijn, Spielberg legt het er allemaal zo dik op en de acteerprestaties zijn vaak zo wansmakelijk (Williams & Roberts, argh) dat het gewoon een draak van een film is.

Enige leuke zijn nog de decors, die ogen wel kleurrijk, maar erg indrukwekkend is het nu ook weer niet. De muziek daarentegen is echt om te huilen. Overdreven Disneygejengel, zo generiek als maar zijn kan. En de meeste personages zijn ook best vervelend, zelfs de bijfiguren zijn nooit leuk of grappig.

Nee, ik zal nooit vriendjes worden met Spielberg. Wat hij ook maakt, het voelt altijd veel te klef, te melig en te gemaakt aan.

1.0*

Nopes.

Wood als hooligan is gewoon niet serieus te nemen. Wist ik vooraf ook al, deze film bevestigt alleen. Wat een kneuzig ventje tussen dat ruig Engels tuig.

Sowieso onnodig om er een hoop Amerikaanse inbreng bij te brengen. Engelse hooligans waren meer dan genoeg geweest. Apart cultuurtje waar best een aardige film inzit volgens mij, maar dat moet het veel minder op een Hollywoodmanier. Beetje fake drama en vermoeiende plotontwikkelingen (dat Times gevalletje) maken de film er echt niet beter op.

Bij een film als deze is het belangrijk toch minstens wat voeling over te brengen met het onsympathieke hoofdrolvolk. Daar slaagt de film jammer genoeg amper in, enkel het rauwe visuele sfeertje sprak soms een beetje aan verder. Muziekkeuze was dramatisch.

1.5*, hypeje dat allang weer vergeten had moeten zijn.

Vond het zeker een aardige docu, al vind ik die 3 uur dan wel weer aan de lange kant.

Blijft wel aardig boeien de ganse speeltijd, en vooral de dynamiek tussen beide verhalen sprak mij wel aan. De ene die alle kansen lijkt te hebben maar kwakkelend verdergaat, de andere die alle kansen kwijt lijkt te zijn en op puur talent terugbokst.

Alleen wijdt de films soms iets te veel uit. Bepaalde randgebeurtenissen vond ik niet zo boeiend, ook wat melig (die mama die haar diploma verpleegster haalde bijvoorbeeld). Heb niet de indruk dat deze docu erg genuanceerd was, maar het leven van beide personen werd wel erg fijn in beeld gebracht. Iemand nog een idee of deze twee jongens het ooit gehaald hebben (vooral Arthur dan ?).

3*, aardige docu, maar iets te lang en breed uitgesmeerd, en miste wat nuance.

Matig.

Vond de combinatie tussen animatie en live action niet zo geslaagd. Vooral dan het live action gedeelte vond ik een jammere toevoeging.

Marsden ook niet echt een leuke acteur, Brand was wel geinig als konijntje gelukkig, hij zorgt ook voor de meeste (geslaagde) humor. Verder is het wat braaf en niet overdreven grappig. Iets teveel familiefilm terwijl wat vinnigere humor de film wel goed had gedaan.

Niet echt rampzalig, af en toe vermakelijk, maar had beter volledig animatie geweest.

2.0*

Redelijk.

Blijkbaar is Frankel een redelijk consistent regisseur. Hoewel z'n films toch wel wat in toon van elkaar verschillen kom ik telkens weer op dezelfde score uit. Ook deze film is weer kundig in elkaar gedraaid, maar echt overtuigen kan het toch niet.

Vooral omdat het weer zo'n filmpje is dat start als een fijne comedy en dan verzandt in melig drama. Laatste half uur is dan ook nog maar half zo goed als het leuke eerste uur. Vooral Jones is geweldig leuk in z'n rol, Carrell vult goed aan en Streep is vooral te pruimen. Da's een geweldig compliment voor een actrice die ik verder erg slecht verdraag.

Paar leuke momenten in het eerste uur, daarna gaat het licht langzaam uit. Voorspelbaar einde, daarom ook nodeloos lang gerekt. Toch jammer dat het met dit soort comedies steeds dezelfde richting uitgaat.

2.5*

Kon veel beter.

De hoogdagen van de Franse horror lijken alweer voorbij. Dat heb je met hype en de daarbij horende lame cash-ins. La Horde is niet zozeer een goedkoop aftreksel, de combinatie horror/actie is nog best uniek eigenlijk, maarde uitwerking schort wel wat aan.

Sowieso is het concept al niet echt bijster. Die eerste zombie is zwaar gruwelijk. Een bijna niet te vermalen beest. Doe er zo een 100-tal en je groepje mensen heeft eigenlijk 0.0% overlevingskans. Mja, niet dus. Ook blijven ze maar inhakken op benen en borst terwijl 1 headshot bij de eerste toch echt het ideale kill middel bleek.

Actie is ook butt gefilmd. Foute wanna-be hyperactieve boel. Gelukkig weten een aantal personages (die twee zwarte kerels en die opa ) de boel nog aardig te redden. Bij momenten best vlot, het gebouw is aardig sfeervol en de humor valt ook wel te pruimen.

Geweertjes zijn een beetje flauw, vooral die killer gun van opa op het eind klinkt en oogt uiteindelijk als een kermisgeweertje.

Op zich is het geen slechte film. Vlot, vermakelijk, redelijk in-your-face en best grappig. Stoer wil het alleen niet echt worden, spannend allerminst en mag het ondertussen weer wat goorder? We zijn wel wat gewend.

3.0*

Goed.

Fijn om Aja weer op niveau terug te zien. Hopelijk heeft hij met Piranha gedaan waar hij ooit als kind van droomde en mogen we vanaf nu weer wat degelijke films van hem verwachten. Met Horns maakt hij in ieder geval een meer dan geslaagde comeback.

Toch was ook Horns een probleemkindje. De film zit al een tijdje in de filmkluis om op het publiek losgelaten te worden. Deze release rond Halloween is er duidelijk op gericht om inkomsten te doen op basis van de horroruitstraling van regisseur en thematiek, maar de uitgevers weten ook wel dat ze deze film daar flink tekort mee doen (en een aantal horrorliefhebbers gewoon dik een loer draaien).

Ondanks duidelijk horrorinvloeden zit er ook een nodige dosis mysterie en fantasy in, allemaal vastgeknoopt aan een whodunnit plot. Als er al iets slechts te vertellen valt over de film is het misschien dat wel, dat het middenstuk net wat teveel plotgericht is, en we van hint naar hint hoppen, waarbij het hele mysterie van de hoorns eigenlijk wat teveel verwaarloosd wordt.

Verder goed geacteerd. Radcliffe rukt zich ondertussen eindelijk wat los van z'n Potter-imago (al schiet hij nog net iets tekort als hij écht wild moet gaan), de rest van de cast doet het ook meer dan behoorlijk. Visueel valt er ook genoeg te genieten. Mooie locaties, duister sfeertje en geslaagde effecten. Soundtrack is redelijk eclectisch en haalt van overal inspiratie, maar past verder wel goed bij de film.

Het is jammer dat er halverwege een dipje inzit, maar genoeg memorabele scenes en een mooi begin en einde zorgen ervoor dat dit een leuk weerkeren is voor Aja. Verder mag Hill tijdens het volgende familieweekend King best wat pointers geven hoe een goede boekverfilming op poten te zetten. Te beginnen bij het kiezen van een goede regisseur.

Zeker de moeite, niet het typische horrorwerkje dat sommigen ervan zullen verwachten, maar dat maakt deze film alleen maar beter.

3.5*

Leuk.

Inderdaad soms wat Hangover flashbacks (3 mannen, 1 probleem, veel chaos), maar gelukkig stukken grappiger dan voorgenoemde.

Vond vooral Day erg geslaagd. Misschien omdat hij op een gepitchte, inééngedrukte versie van Matthias Schoenaerts lijkt, maar hij was veruit de grappigste van het trio. Bateman vooral lekker droog, Sudeikis kon ik het minst pruimen. Al heeft ook hij wel een aantal geinige momenten.

Invulling van de bijrollen is ook grappig. Deze personages zijn duidelijk wat gewaagder, mag en kan ook want daar moet het publiek niet een hele film lang op zitten gluren. Typisch Hollywood hersenspinsel natuurlijk, van mij had het dan ook allemaal wel iets weirder gemogen.

Verder een nogal typische afwikkeling van het verhaaltje. Duidelijk niet echt boeiend, gelukkig zitten er genoeg grappige momenten in wat de film uiteindelijk over de streep trekt. Vermakelijk als uitje naar de bios, maar meer is het ook niet geworden.

3.0*

Oef.

Eerste film vond ik nog best aardig, dat zowat de hele cast weer aanwezig was zou dan ook een goed teken moeten geweest zijn. Maar de switch van regisseur doet deze film absoluut geen goed. Anders maakt er een redelijk vervelend schouwspel van.

Het zijn uiteindelijk vooral wat bijrolletjes die goed vallen. Spacey, Foxx, Waltz ... zelfs Pine doet het wel goed gezien z'n rol. De 3 hoofdpersonages daarentegen zijn echt bloedvervelend, Day voorop. Wat is hij een onuitstaanbaar karikatuur geworden. Het gebikkel tussen de 3 is na 5 minuten al irritant, kan je nagaan hoe het na 2 uur aanvoelt.

Mnee, Anders bakt er niks van. Plot werkt niet, humor werkt niet en het hoogtepunt van de film is een matige achtervolging. Het is dat er wat leuke bijrolletjes inzitten die af en toe wat leven in de brouwerij brengen, maar verder is dit een redelijk stevige mislukking.

1.5*

Sterk.

Inderdaad geen tweede Pop Skull, toch ik de hand van Wingard nog duidelijk te herkennen. Het mag dan minder in your face zijn, de audiovisuele stijl kent genoeg overeenkomsten.

Verder een sterk stukje cinema die het serial killer genre wat nieuw leven inblaast. Verwacht echter geen doorsnee horror film, het is eerder een karakterschets die kleur gegeven wordt met een mix van snedige horror en opvallende subtiliteit.

Acteerwerk van Bowen is geweldig, de andere twee hadden iets beter gekund. Verder benieuwd naar wat Wingard nog meer in z'n mars heeft. Ik ben meer een man van de Pop Skull-achtige cinema, maar los daarvan blijft dit een ijzersterk filmpje wat makkelijk overeind blijft en kan rekenen op een zeer waardig einde.

4.0* en een uitgebreide review

Avoid.

Al best wat leuke Indische films gezien via Netflix, ook in het horror genre. Deze oogde niet eens zo slecht, maar was het dat wel. 't Is geen Bollywood, dus ook geen dansende geesten of zingende demonen, maar een serieuze horror indie is het ook allerminst.

Nochthans was het visueel niet eens zo heel slecht. Oké, wat tamme CG links en rechts en de editing was zeker niet altijd even denderend, maar ik had het gevoel dat met het bronmateriaal toch best een aardige horror in elkaar te boksen was. Qua belichting en setting toch nog best sfeervol. Maar een horror film wordt ook grotendeels gemaakt of gekraakt door z'n klankband, en die is hier écht dramatisch.

Allereerst de acteurs zelf, die in een vervelende mix van Indisch en Engels praten. Allicht om een beetje hipper te klinken, maar ik had het al héél wat fijner gevonden hadden ze gewoon continue Indische gepraat. Dat Engels-Indische accent is niet om aan te horen, de delivery van de dialogen is daarnaast ook nog eens compleet sfeerloos. Acteurs zelf zijn ook helemaal niks waard trouwens, maar daar weet een beetje horrorregisseur wel raad mee.

Maar ook de muziek zelf is niet om aan te horen. Het lijkt wel als de Indische Danny Elfman compleet los mocht gaan. Elke scare wordt gepresenteerd als was het de ultieme twist, en in plaats van duister en eng lijkt de score vaak meer voor een duistere fantasy geschreven. Het resultaat laat zich raden: geen spanning, geen sfeer, enkel irritatie.

Verhaaltje en invulling stellen ook niks voor. Hotel met een gekkenhuisonder, dus zelfrijdende rolstoelen, dossiers van patienten en een "tragisch" verhaal met wat electrotherapie. Maar ook daar kan een getalenteerd horror regisseur normaal wel mee uit te voeten, want genrewerk draait toch meer op uitvoeren dan originaliteit.

Mnee, braafjes links laten liggen en op zoek naar de betere Indische horror films op Netflix. Dit was om te janken. Al ben ik wel benieuwd wat een beter regisseur met een remix zou aanvangen.

1.0*

Wel aardig.

Eerste half uur is een beetje lastig. De intro van de Duplass broers voorspelt al niet veel goeds en het wat klassieke indie begin, met een ongemakkelijk meisje dat zich niet geheel thuis voelt in deze wereld is ook niet meteen erg spannend. Brie doet het niet slecht, maar is wat te typisch in haar rol.

Eens de paranoia de overhand begint te nemen wordt het gelukkig wat leuker. De film is toch niet zo voorspelbaar als gedacht en Baena doet z'n best om er wat sfeer in te krijgen. Dat lukt ook wel aardig, al blijft de film op dat gebied uiteindelijk wel erg braafjes.

Gelukkig is het geen al te lange film en weet vooral het laatste half uur toch wel te overtuigen. Ook mooi dat er niet al te veel antwoorden gegeven worden, die zijn toch nooit zo interessant bij dit soort films. Vond het niet meteen een geniale film, maar toch enkele memorabele scenes en zaken die blijven hangen.

3.0*

Mijn ding.

Deed me uiteindelijk sterk denken aan Zoetrope, hoewel de Argento invloeden ook wel duidelijk zijn. Maar het is de editing, in combinatie met de muziek en de sfeer die daaruit voortkomt die deze film voor mij dubbel geslaagd maken.

Horror, maar ook genoeg mystery. Niet echt voor de gore hounds, echt spannend is het ook niet. Wel mysterieus en duister. Beetje Livide-achtig. Enige echte minpunt vond ik de bijrollen, die vaak nogal amateuristisch overkomen. Hoofdrollen zijn daarentegen meer dan behoorlijk.

Visueel absoluut de moeite, maar uiteindelijk is het toch de soundtrack die me het meest wist te bekoren. Met dank aan kevin_vp trouwens voor de tip, deze film was anders compleet aan me voorbij gegaan.

4.5* en een uitgebreide review