Opinions

Een echte Dante.

Althans, de eerste 75 minuten dan toch. Het suburbia gevoel zit er weer lekker in, heel eng is het allemaal niet maar dat wordt (deels) opgevangen door een geslaagd avontuurlijk gevoel. Het is inderdaad wat een kinderhororr, maar dat weet je wanneer je voor een Dante gaat zitten.

Alleen het laatste kwartier is echt een miskleun van je welste. Sowieso was het beter geweest wanneer het mysterie gewoon in stand was gehouden, maar Dante gaat dan ook nog een full CG met vreselijk lelijke effecten en een overdreven in your face uitleg tot gevolg. Het voelt alsof hij eens écht wou uitpakken, maar dat is echt compleet mislukt.

Jammer, want de rest is best wel gezellig. Vond de toiletscene wel geslaagd, de jester was iets minder eng maar échte horror hoef je sowieso niet te verwachten. Eerder dekentjes-mysterieus met een paar kindjes die de belangrijkste rollen invullen en een vreemde opa die het allemaal net iets mysterieuzer maakt.

Wel een dikke halve * aftrek voor het eind, da's echt té pijnlijk.

2.0*

Crosby & Astaire.

Beiden al wel eens tegengekomen naast Kelly en Sinatra, maar nog nooit als echte headliners. Ze laten hier in ieder geval zien dat ze een musical als deze ook best kunnen dragen. Geen al te moeilijke film, veel zang en dans en een film die het vooral moet hebben van het luchtige sfeertje (zoals wel meer in dit genre).

De danspasjes van Astaire zijn soepel en vlot, maar echt mooi vind ik het niet. Dan kijk ik toch liever naar Kelly. Wel grappig dat er een dronken dan inzit, als liefhebber van de drunken kungfu is dit een soort van verre voorloper. Ook Crosby heeft niet echt de charme van Sinatra, al is hij ook wel een héél ander type.

Mijn ding zal het nooit worden, al apprecieer ik ergens nog wel de vlotheid en goedgemutsheid van films als deze. Romantiek (en dan vooral de manier waarop, met meestal een lege doos die niks in te brengen heeft) vind ik nogal waardeloos en de zang en dans is ook helemaal niks, maar dan nog altijd liever dit dan een gefaalde lamlendige arthouse film die 150 minuten duurt.

1.0*

Eenvoudige feelgood.

En daar is de film niet eens zo heel slecht in. Weinig drama, het beetje dat erin zit wordt meestal snel opgelost. Als in: dezelfde scene nog, zodat de dramatiek nooit echt lang kan doorwerken. Moet ook niet, want deze film wil vooral opbeuren.

Plotje is nog gekunsteld, met twee tegengestelde vrouwen die aan houseswapping doen en zo in een geheel andere omgeving terechtkomen. Al snel weten ze er toch te aarden en kunnen ze eindelijk gaan genieten van hun leventje. Dat ze er beiden ook nog eens de mannen van hun leven tegengekomen is uiteraard ook aardig meegenomen.

Qua sfeertje is het soms iets te dik aangezet, vooral qua muziek dan. Visueel is het nog wel aardig, maar niet erg bijzonder. Acteerwerk was wel oké, maar vooral Black die positief opviel. Van Winslet en Law ben ik niet bepaald fan, maar irriteren doen ze ook niet. Diaz is eigenlijk vooral weer gewoon zichzelf.

Voor een keertje geen ramp, maar uiteindelijk werd ik er toch niet erg warm van. Daarvoor was het allemaal wat te nadrukkelijk gezocht.

2.0*

Tof.

XYZ met een nieuwe anthologie, altijd een beetje spannend. Ook deze had nog wel iets beter gekund, maar over het algemeen toch wel de beste die ik van hen gezien heb denk ik. In ieder geval diegene met de meeste shorts van regisseurs waar ik nog wel eens een feature film van zou willen kijken.

De eerste drie zijn meteen erg goed. Vooral die van de paashaas vond ik een originele vondst. Het kindje dat mama van de wijs brengt, daarna het paashaas/Jezus creatuur, nog best tof vorm gegeven. Ook de tweede short met de slang was erg cool, enkel het einde zag er wat goedkoop uit jammer genoeg. Maar fijn geacteerd en sfeervol in beeld gebracht.

De vrouwencult halverwege was iets klassieker, Father's Day was denk ik de beste van de hoop. Erg sfeervol, krachtig einde, duidelijk van een regisseur die een bepaalde visie voor ogen had. Jammer genoeg viel het daarna een beetje stil. Smith's film is wat plat zonder al te veel echte horror, het VR filmpje vond ik vooral kitsch en nogal belachelijk. Behalve dat het hele uitgangspunt al voor geen meter klopte (hoezo online persona?) wat het uitgangspunt nogal kinderlijk.

Laatste short maakt gelukkig weer wat goed. Leuke twist, goed gebracht. Het maakt van deze anthologie een kleurrijk geheel, al moet ik zeggen dat de horror weer net iets teveel afwezig was. Grappige twists en weirdness zijn makkelijker in korte films en één of twee is ook niet verkeerd, maar de échte horror ontbreekt toch vaak in dit soort anthologies. Maar wel een aanradertje voor wie de formule een warm hart toedraagt.

3.5*

Aardig filmpje.

Dramedy, maar dan toch net iets luchtiger. Waar dit soort film vaak wat meer de indie kant opgaan (iets scherper drama en wat neerslachtiger qua humor), blijft deze film toch vooral meer aan de luchtige en goedgemutste kant hangen. Op zich niet verkeerd.

Best leuk, ietwat maffe personages. Krasinski regisseert zoals hij acteert. Een aangename aanwezigheid, maar écht opvallend of geniaal is hij niet. De rest van de cast is acteert op gelijkaardig niveau. Allemaal fijne rollen, maar niet echt één personage dat er echt bovenuit steekt.

Film ratelt rustig voort. Op het einde had ik even schrik dat de film toch richting slecht einde ging draaien, maar Krasinski lost ook dit kundig op. Weinig slechts over te vertellen dus, maar echt een geweldige film die nog lang zal blijven hangen is het ook niet. Hoeft niet altijd, gezellige maar gezapige filler heeft zo ook z'n nut.

3.0*

Matig.

Begint nog best sfeervol, vooral de scenes in het bos dan. Ziet er allemaal netjes uit en hoewel de film nooit echt eng weet te zijn, hangt er toch een duister en mysterieus sfeertje. Na de eerste 15 minuten is de rest eigenlijk maar een inkoppertje.

Maar dan steekt een modern horroreuvel z'n kop weer op. Het is namelijk niet genoeg om een leuk horrorfilmpje te maken, er moet ook drama bij. Dat komt er in de vorm van adoptieproblemen (serieus), waardoor halverwege het tempo compleet uit de film verdwijnt. Geen idee wie steeds met zulke ideeën aan komt lopen, maar het werkt maar zelden.

Naar het einde toe probeert de film dan terug wat meer horror toe te voegen, maar dan is het kalf eigenlijk al lang verdronken. Er wordt aardig geacteerd, film is netjes geschoten en het duur ook niet al te lang, maar de balans tussen horror en drama is zoek en het drama is vooral erg onnodig in een films als deze. Gemiste kans.

2.5*

Taai.

Blijkbaar vroeger wel eens gezien, maar geen idee of ik hem toen heb afgekeken. Flarden en scenes kwamen me in ieder geval wel bekend voor. In ieder geval verbaast het me niet dat er niet veel is blijven hangen van deze film, want het is behoorlijk flauw allemaal.

15 jaar later schiet er van de effecten niks meer over. Het ziet er behoorlijk goedkoop uit allemaal. Rest een wat flauw wetenschapsverhaaltje dat ontspoort in een thrillertje dat nooit een horrorfilm durft te zijn.

Verhoeven houdt zich blijkbaar ook wel wat in, want hoewel Bacon serieus van het padje lijkt doet hij maar betrekkelijk weinig met z'n "gave". En het wordt hoe langer hoe flauwer, met het ik moet 6 keer dood vooraleer ik écht sterf einde als pijnlijk dieptepunt.

Mnee, CG is lelijk geworden, acteerwerk is pover, camerawerk en soundtrack stellen ook al niks voor en het einde is zo melig als maar zijn kan. Verhoeven kan leuke films maken, maar het wil er niet altijd uitkomen. En wanneer het fout gaat merk je toch dat hij een zekere basiskwaliteit mist.

1.0*

Leuk.

Voor een keertje weinig moeilijkdoenerij. Het begint razendsnel, de CG wordt niet weggestoken, geen ellenlange opbouw naar iets mysterieus. Mnee, creature, legende en achtervolgen maar.

Alleen jammer dat tijdens het kijken wel duidelijk wordt dat je naar een TV film zit te kijken. Je haalt de reclameblokken er zo uit. Veel te veel scenes die naar een climax lopen om daarna uit te faden naar iets rustigs. Daar hebben ze dus gezeten. Ook is het monster iets té camera-aware. Elke keer als het in beeld komt moet hij een keertje in de camera schreeuwen.

Acteerwerk is ook ietwat matig, vooral naar het einde toe was ik de zusjes beu. Beetje roepen en schreeuwen is aardig, maar ze werden wat vervelend. Gelukkig blijft het allemaal wel sfeervol, alleen hoef je geen subtiliteit te verwachten van dit filmpje.

Beter dan verwacht, zeker kijkende naar wat de regisseur verder gemaakt heeft.

3.5*

China laat het er niet bij zitten.

Echt succesvol zijn de films nog niet, maar China blijft timmeren aan een brug tussen de lokale cinema en Hollywood. Ditmaal met wat hulp van Justin Lin (bekend van de Fast & Furious reeks), een paar bekende gezichten/namen en een stevige injectie Chinees talent. Het resultaat? Een weirde, zelfbewust mix van twee werelden.

Hollywood Adventures is een soort van romantische actiecomedy, vanuit Chinees standpunt verteld en zeer bewust van de Hollywood clichés. Die clichés worden regelmatig gehekeld, maar tegelijkertijd ook duchtig gebezigd. Zo belandt de film tussen twee werelden in, waarbij je je moet afvragen wie nu net het doelpubliek is? Toch wel het grote probleem van dit soort films.

Er zitten wat bekende Amerikaanse namen in. Kat Dennigs speelt zichzelf, Robert Patrick mag opdraven als oude Terminator en Simon Helberg hebben ze blijkbaar ook kunnen overtuigen. Geen idee waarom ze die rollen aangenomen hebben, want het zijn niet bepaald carrierebepalende personages die ze toebedeeld krijgen. Aan Chinese kant vinden we Zhao Wei (bekend van Shaolin Soccer en medeproducer van de film) en twee jongere lokale talenten. Best aardig, maar geen oerAmerikaan die daar blij van gaat worden.

De humor is redelijk crude maar best wel geinig. Genoeg maffe dingetjes die het interessant houden, ook aardig wat verwijzingen naar andere films (niet enkel Hollywood trouwens, einde komt zo uit een lame Bollywood actiefilm als ik me de YouTube filmpjes nog goed herinner). De film ziet er verder netjes uit en kent genoeg vaart, dus ik heb me er uiteindelijk best goed mee geamuseerd.

Toch blijf ik me afvragen wat nu juist de bedoeling is van deze Hollywood Adventures. En wat de hoop is van de mensen die eraan meewerken/hun geld er hebben ingestoken. Je weet van te voren dat dit geen kassucces zal worden, nochthans is het wel zo opgezet. Maakt mij verder niet veel uit, ik vond het wel amusant, maar ergens vrees ik dat de makers wat wereldvreemd zijn.

3.5*

Martin & Lewis.

De eerste keer dat ik iets van Lewis zie. Wie fan is van Jim Carrey en deze man nog niet kent kan zich in ieder geval verlekkeren op nog een paar leuke films, want de overeenkomsten zijn best opvallend. Net zoals Carrey is het soms wat veel, op die momenten helpt het dat de drogere Martin in de buurt is.

Bij momenten is het best grappig allemaal. Aan de flauwe kant, dat zeker, maar ook erg vlot en onnozel, niet iets wat ik meteen verwacht van een jaren '50 film. Vooral de grapjes met de hond zijn vaak lekker droog (de scene waar je hem langzaam uit beeld ziet rijden bijv.).

Wel weer één erg vreemde scene, waarin Martin zich even lekker opdringt aan de dame in kwestie. Hoort een beetje bij films uit die tijd, maar het blijft toch ook wel erg vreemd om zien. Je kan het je in een recente films niet meer voorstellen (wanneer een held het zou doen).

Nogal eenvoudige comedy die weigert stil te vallen. Hier en daar een komisch moment, maar een echte fan zal ik geloof ik nooit worden.

1.5*

Niet verrassend dat deze film een hoop Razzies gewonnen heeft. Dit soort flauwe humor is al een tijdje uit de mode in Amerika. Niet zo erg, moest er dan ook wat in de plaats gekomen zijn, maar qua pure comedies is er tegenwoordig amper keuze. Daarom niet verkeerd dat Cohen met een filmpje als dit komt.

Grappig om Reilly en Coogan weer op het scherm te zien, da's al de tweede keer deze week. Al is het dan met Coogan in een veel kleiner rolletje en in een film die een stuk minder subtiel is. En da's dan eigenlijk redelijk braaf uitgedrukt, want Reilly en Ferrell spelen hier de meest luidruchtige en overdreven versie van zichzelf.

Zeker niet alles is geslaagd, maar er zitten toch ook best wat leuke grappen tussen. Vooral de momenten dat Ferrell en Reilly een beetje freewheelen. Het is duidelijk dat de twee al eerder samen gespeeld hebben en dat ze als duo daarom ook goed weten werken. De rest van de cast is ook lollig, maar staan duidelijk meer op de achtergrond.

Het is flauw, het is lomp, het valt absoluut niet serieus te nemen, maar daarom is het ook gewoon verfrissend in het huidige comedy aanbod.

3.0*

Interessant.

Vooral omdat je toch eens een wat ander beeld krijgt van een secte. Bij de meeste verhalen lijkt het allemaal opgezet spel, een soort van meesterzet van de leider. Dat had ik niet, en daarom vond ik het net interessant worden.

Je krijgt eigenlijk vooral een kentering te zien van wat een gezellige gemeenschap is, die zich langzaam omvormt tot secte. Met ook de leider als lijdend figuur. Want het leek mij aannemelijker dat zijn macht, de continue ophemeling en de gebeurtenissen rondom hem uiteindelijk tot het sectegebeuren leidden.

De eerstehands beelden zijn uiteraard ook een meerwaarde, de verhalen van de mensen die er rechtstreeks mee te maken kregen leken ook integer genoeg, zonder al te veel ophitsing neergezet. Op dat punt is deze docu ook wel geslaagd.

Tweede deel is wel wat minder, dan komen we weer in bekender terrein en dat verhaal is ondertussen wel genoeg verteld.

3.0*

Toch weer niet helemaal.

Carax' bijdrage aan Tokyo vond ik veruit de minste, deze Holy Motors is gelukkig een stuk beter, maar werkt toch niet helemaal voor mij.

Aan de ideeën van Carax ligt het deze keer niet. Genoeg geinigheid en wtf momenten om de twee uur makkelijk rond te krijgen. Dat het tempo wat aan de lage kant is, stoort niet eens. Lavant is indrukwekkend genoeg om de hoofdrol tot een goed einde te brengen en de aandacht vast te houden.

Maar Carax is audiovisueel gewoon niet sterk genoeg voor een film als deze. Ondanks dat het er wel verzorgd uitziet, blijft de film een beetje een grijze muis. Jammer natuurlijk, want da's eigenlijk het laatste wat deze film hoort te zijn. Pover kleurgebruik en een véél te brave camera geven deze film niet de nodige flair mee.

Verder ook iets teveel door acteurs cyclen. Komt iets té sketchmatig over, zeker wanneer de structuur van de film daar ook al op aanstuurt. Verder een beetje bang voor dubbele bodems in deze film (ik zal niet al te lang hoeven zoeken naar reviews die het hebben over "maskers" en hoe iedereen verschillende personages speelt in het leven vermoed ik), doet eerder afbreuk aan de ervaring dan dat het wat zou bijdragen vrees ik.

Carax is in ieder geval wel een interessant regisseur, maar hopelijk komt hij een keertje een goeie cinematograaf tegen. En iemand die hem een tip of 5 over het gebruik van muziek kan geven.

3.0*

Goed.

Duidelijke vooruitgang in vergelijking met The Pact. McCarthy's nieuwe film voelt trefzekerder, beter gecontroleerd. Het is geen film die er niet echt bovenuit steekt, maar wel vermaakt en perfect voer is voor de onverzadigbare genreliefhebber.

Het gaat wel een hoop verschillende kanten op, met eigenlijk 3 verschillende verhaallijnen die aan elkaar gerijgd worden. Het zorgt ervoor dat de spanning soms wat moeilijk aardt, anderzijds zorgt het wel voor de nodige afwisseling, zodat het niet al te snel in een bekend stramien vastroest.

Visueel sfeervol, er valt niet écht veel te zien maar net het suggestieve werkt wel voor een film als dit. De soundtrack zorgt voor een beetje extra sfeer, maar is vooral typisch genrewerk.

Pure filler, niet aan te raden aan mensen die af en toe en horrortje meepikken, maar wel leuk voor de alleseter die toch een basis aan filmische kwaliteiten verlangt.

3.0*

Commercieel vehikel.

Er moest duidelijk wat Rihanna gepushed worden. Grote stemrol én een halve soundtrack vol Rihanna nummers. En nergens echt passend bij de film. Niet dat de rest van de soundtrack beter was trouwens (behalve de 5 seconden Boov muziek), maar dit was toch wel erg slecht. Dieptepunt trouwens het kiddy dubstep nummertje bij de aanval van de Gorgs.

Ander dubbing probleem is dat Parsons Parsons is en je dus een hele tijd Parsons achter een microfoon voor je ziet. Hij kan zich te weinig losmaken van zijn BBT personage, waardoor het als dub niet echt geslaagd is en zijn personage nooit echt op zichzelf kan staan. Verdere voice cast ook erg matig trouwens, maar da's wel vaker bij dit soort sterrencasts.

Verhaaltje is kinderlijk, de tekenstijl van de personages sluit daar redelijk goed bij aan. Het enig visueel interessante komt van de achtergronden, die er bij momenten wel indrukwekkend uitzien. Maar zoals wel vaker in dit soort film wordt daar in de film zelf weinig aandacht aan besteed. Alle focus op de humor, het verhaal en de personages natuurlijk.

Vorig jaar wel een paar fijne Amerikaanse CG producties gezien, dit is gewoon weer terug naar af.

1.0*

Mnee.

Vroeger wel eens gezien de laatste jaren vooral wat afzonderlijke scenes. Veel herinnerde ik me niet meer van deze film, dat bleek ook wel bij het terugkijken. Dit was voor mij toch altijd die film waar het huis verdedigd werd tegen een tweetal schurken. Dat deel van de film blijkt een goeie 20 a 25 minuten in te nemen, de rest is redelijk melig kerstgedoe.

Als 90s kind kijk ik toch met redelijke afschuw terug op de burgelijkheid van de personages in deze film. Blij dat we daar ook alweer een goeie 10 jaar van verlosd zijn. Verder is het eerste uur niet echt te pruimen, vervelende personages met Culkin voorop. Onleuk bekkengetrek. OOk Pesci was vreselijk, maar die kan ik eigenlijk nooit pruimen.

Het duurt érg lang alvorens er wat schot in de zaak komt. De traps op het einde zijn gelukkig wel vermakelijk, vandaar dat de score iets gemilderd is, maar verre van genoeg om er een leuke film van te maken. Vond er verder niet veel aan.

1.5*

Herhaling.

Er wordt echt véél gekopieerd uit het eerste deel. Je kan links en rechts al eens wat verwijzingen in je film inwerken, maar Columbus gaat hier wel erg ver. Zo zijn een hele hoop van de traps gewoon simpele kopietjes van het origineel.

Het gehele verloop van de film is hetzelfde, alleen bevinden we ons deze keer in New York. De stad zelf zorgt voor maar weinig nieuwe elementen, dus dit zijn eigenlijk geen films om snel na elkaar te kijken. Jaartje tussen was wellicht beter geweest.

Het duurt weer veel te lang vooral we aan de traps toekomen, die zijn ook iets minder origineel dan in het eerste deel, dus schiet er niet zo bijster veel over. Culkin en Pesci blijven ook wat irriteren, niet zo mijn films geloof ik.

Had deze tot m'n eigen verbaziging vroeger ook al een keer gezien, de duivenvrouw herkende ik nog. De rest van de film zei me niks meer.

1.0*

Blah.

Een soort van makke Festen (je hebt hier ook zo'n revelatiescene) die iets teveel de melige Amerikaanse gezinswaarden uitstraalt.

Uiteraard heeft niemand zin in het Thanksgivingetentje. Elk personage is vervelend en iedereen gedraagt zich vreselijk. Uiteraard komt het tot een uitbarsting en nog uiteraarder houdt iedereen op het einde toch wel erg veel van elkaar.

Film is echt zelden grappig. Net als in Festen is de revelatie halverwege zowat de enige leuke scene, verder is het een erg oubollig filmpje met een vreselijke kutsoundtrack en erg magere komische stukken. Het drama en de romantiek werken ook voor geen meter.

Foster als actrice ken ik niet zo, maar regisseren is duidelijk niet iets voor haar. Snel weer vergeten, redelijk onding met 1 leuke scene en verder veel Amerikaanse crap.

1.0*

Flauw.

Heeft links en rechts wat randprijzen gewonnen vroeger (zelfs op het IFFR zag ik), maar zou niet kunnen zeggen waarom. De film zit redelijk simplistisch in elkaar, acteerwerk is veel te giddy en luchtig en qua comedy valt er maar weinig te lachen. Zelfs voor een doorsnee film is het wel érg doorsnee.

Het is eigenlijk ook meer een drama, maar het drama komt nooit van de grond vanwege het luchtige acteerwerk. Ook audiovisueel heeft deze film zeer weinig te bieden. De omgeving waar het zich afspeelt is nog best aardig, maar daar is het meeste dan wel mee gezegd. Camerawerk is vooral functioneel.

Film kent wel genoeg vaart en met z'n 90 minuten is het ook snel genoeg weer gedaan, maar veel meer dan een curiosum is het niet. Eentje voor de verzamelaars dus. Of de fans van pre-00 Hong Kong/Taiwan drama, voor zover die al bestaan.

1.5*

Disney traumas.

Wie op zoek is naar traumatische Disney momenten heeft hier wel een aardige kluif aan. Werd mijn kindertijd vooral geteisterd door zingende theekopjes, brengt Home on the Range een stel fluo jodelende koeien. Een scene om nooit meer te vergeten.

Verder valt het op dat de tekenstijl wat matig is, de mix van CG en traditioneel werkt ook niet altijd even goed. Voice acting is zwakjes, veel te veel bekende stemmen die de aandacht van de personages wegnemen (zo'n Jennifer Tilly bijvoorbeeld) en de grapjes zijn niet altijd even fris meer.

Toch valt het wel mee als vrolijk en kleurrijk niemendalletje. In ieder geval liever dit dan een film als Brother Bear. Maar van de grootse Disney tijdperken valt in deze film nog maar weinig te merken.

1.5*

Nee, dit viel niet mee.

Wingard blijft een taaie noot. Tot geniale dingen in staat, maar soms is het ook gewoon semi-amateuristische bagger (hoe groot is het verschil tussen deze film en Pop Skull). Een matig excuus is dat dit z'n eerste film is, maar dat maakt het niet leuker om uit te zitten.

Het is niet dat Wingard's kunde compleet niet terug te vinden is in Home Sick, maar er wordt zooooooo slecht geacteerd dat het voor geen meter werkt. Stroeve dialogen en onwerkelijk slechte pogingen om vreemde personages neer te zetten (zelfs Moseley komt er hier niet goed vanaf) wringen deze film de nek om. Visueel valt er ook zéér weinig te beleven, de soundtrack is zelfs gewoon barslecht.

Idee achter het verhaaltje is nog wel leuk, maar de lompe personages en matige gore zorgen voor een trage, vaak vervelende film. De humor lag me absoluut niet (een soort van misluke Rob Zombie poging) en het gebrek aan afwerking is gewoon meer dan storend.

Mnee, Wingard blijft echt hit en miss. Deze is een duidelijke miss.

1.0*

Doorsnee zwarte comedy.

Na een half uur lijkt het erop dat je naar een gezapige Heigl comedy zit te kijken. Echt veel pit zit er niet in, je wordt vooral getrakteerd op een seutige Wilson en irritante Heigl. Blijkbaar is dat gezapige sfeertje nodig op het tweede deel wat in de verf te zetten.

Ondanks dat Heigl wel haar best doet is ze toch niet echt geschikt voor de rol die ze moet spelen. Niet ijzig genoeg, het plezier dat ze moet uitstralen is eerder fake dan gemeend. Ook Wilson komt tekort in z'n rol, het jankerige ligt te dicht bij een overdreven comedy, zelfs wanneer de film al lang van dat padje af is.

Op zich heeft deze film wel potentieel, wanneer Heigl aan het moorden slaat is het best grappig, maar Burns gaat op een redelijk kinderachtige manier met z'n verhaaltje om. Deed me uiteindelijk een beetje denken aan Very Bad Things, maar dan een stuk minder.

2.5*

Sterk.

Alleen al voor de uitvoering alleen verdient deze film een véél hoger gemiddelde. Uiterst gecontroleerd, in lijn met de killer van de film, wordt alles in beeld gebracht. Dat leidt inderdaad niet tot een hoog tempo, maar daar is het de film ook helemaal niet naar.

Wel eens dat het tweede deel niet brengt wat het eerste deel belooft. Eerste deel duidelijk het sterkst, vooral dat omdat de focus op de killer ligt. Vond het een leuk gegeven dat Morlet eigenlijk "plotholes" van andere films uit het genre afgaat en laat zien hoe makkelijk deze op te vullen zijn. Jammer dat de focus in het tweede deel verlegt wordt naar de familie.

Ook érg jammer dat het mysterie van de moordenaar niet in stand gehouden wordt. Hij legt het (deels) af, want films als deze eigenlijk nooit ten goede komt. Jammer dat Morlet het dus niet echt op niveau weet af te maken, al blijft de stilering tijdens het tweede deel van de film ook op erg hoog niveau.

Genieten. Koud, berekend en klinisch sfeertje dat het net allemaal wat ijziger maakt dan in veel soortgelijke films.

3.5*

Een erg fijne verrassing.

Beste live-action Ghibli-copy die ik al gezien heb. Izumi's TV-achtergrond is duidelijk, maar toch weet hij zichzelf sterk te overtreffen met deze film.

De link met Totoro lijkt me duidelijk, maar ook Takahata's Only Yesterday is nooit veraf. Het Japanse platteland wordt idylisch neergezet, met frisse groentinten, lekker zonnige luchten en een wat floue afwerking. De paar stadsscenes zijn kil en ongezellig in vergelijk met de andere scenes.

Acteerwerk is voldoende maar weinig opzienbarend en de film kent misschien iets teveel onnodig drama (zeker in vergelijking met de Ghibli films), maar er heerst een héérlijk feel-good sfeertje dat de gehele film moeiteloos draagt en alle minpunten afvlakt.

4.0* en een uitgebreide review

Links, rechts, blahblahblah.

Wie politieke satire maakt gaat niet even subtiel lopen doen en mooi beide kanten gaan belichten. Homecoming is kritiek maar houdt daar ook op en poogt ook niks meer te zijn. Hilarisch dat mensen een "gewogen" moraal verwachten.

Concept is erg leuk natuurlijk, votende zombies zijn cool en hoewel het de doorgewinterde zombiefan waarschijnlijk zal doen vond ik het leuk om ze eens met een beetje doel te zien rondschuifelen. Er worden een aantal stevige steken uitgedeeld, het deeltje blijft luchtig en de insteek kon me makkelijk een klein uurtje boeien.

Eén van de leukere uit de reeks. En kritiek mag ook best gerelativeerd worden.

3.5*

Statham.

De laatste tijd wat door z'n filmpjes aan het blazen, heel veel variatie zit er meestal niet in. Dit is echt een oer-Statham, misschien niet zo verwonderlijk wetende dat het script van Stallone kwam. Niet meteen iemand die ik iets complexer dan dit zie schrijven.

Zoals zo vaak is het goed dat Stathem deze rol met z'n ogen dicht kan spelen. Oneliners krijgen wat extra kracht door z'n Britse accent, hij heeft uitstraling zonder eruit te zien als lompe spierbundel en wanneer er geknokt moet worden is hij overtuigend genoeg.

Fleder helpt ook wel mee. Vlot geschoten, paar mooie plaatjes in het begin, verder wel érg slick (in de iets minder positieve zin) camera werk en de actiescènes hebben genoeg power. Alleen weet de film nooit echt meer te worden dan een aardig genrefilmpje. Het is allemaal net iets te simpel, net iets te braafjes. Vooral de rol van het dochtertje zit de film aardig in de weg, Franco was wel geslaagd maar het nog net wat gekker/gevaarlijker mogen zijn.

Aardig actiefilmpje dus, zoals de meeste Statham films. Maar het behoort niet tot z'n beste werk.

3.0*

Fijne herziening.

Een misdaadfilm die wat moderner aanvoelt, da's niet zo héél evident. In het zog van City of God kwam deze Man of the Year, waar een nogal onfortuinlijke lummel op vreemde wijze de held van z'n buurt wordt. Het is een leuke opzet die de eerste helft van de film erg genietbaar maakt.

Tweede helft is zeker een stukje traditioneler, maar niet steeds leuk. Acteerwerk is goed, visueel oogt het netjes en ondanks dat de muziek wat impactvoller had gemogen, is het een best modern-klinkende soundtrack (voor een film dan).

4.0* en een uitgebreide review

De gehele docu nog niet kunnen zien maar wat een trieste boel. Het drama ten spijt komt deze docu zelfs met zaken die tegen de homos spreken.

Een mooi voorbeeld: de vraag wat het verschil is tussen een burenruzie en homodiscriminatie. Blijkbaar is dat verschil er enkel strafrechtelijk? Dus je mag iemand compleet verrot schelden, maar als het om z'n geaardheid is dan is het plots erger? Ronduit bizar.

Edit: voor de die-hards: op 25:40 wordt er gewoon gecut tussen vraag en antwoord, waardoor de persoon héél vlot lijkt te antwoorden maar waaruit blijkt dat er tussendoor nog wat ik besproken. Dit is zelfs voor een TV reportage té slecht voor woorden.

De problematiek van de opgevoerde personen ten spijt (voor zover die dan na te gaan valt):

0.5*

Half goed.

Ik ging zitten voor een docu rond het ontmaskeren van oplichters aan de magische kant van het oplichtersspectrum. Ik ben zelf iemand die vaak hun trucs niet doorziet maar we wel goed bewust is van het bedrog, dus dit leek me wel een interessant startpunt.

En de eerste helft van de docu is dat ook zeker. Het gaat bij momenten iets teveel over de vroege carriere van Randi (wat eigenlijk niet zo héél relevant is, toch niet gezien de tijd die er aan gespendeerd wordt), maar het ontmaskeren van een aantal bekende TV persoonlijkheden was absoluut boeiend. Zo héél veel wordt er eigenlijk ook niet vrijgegeven (zeker die twee Alfa kerels houden de meeste van hun geheimpjes goed bij zich), maar de boodschap komt wel goed over.

Verder is Randi een geweldig subject. Innemend persoontje, apart karakter maar loveable en ook gewoon een geweldig figuur om zien. Die wenkbrouwen alleen al kunnen een kalend man van een pruik voorzien. Maar daar lopen de regisseurs wel een beetje in de val.

Halverwege de docu zit er een scene waarin zeer subtiel, via een aantal simpele gebaren, onthuld wordt dat Randi méér dan een vriendschappelijke relatie heeft met Deyvi. Vond dat op die moment een knappe scene, maar achteraf blijkt het toch vooral een opzet te zijn voor een hoop persoonlijk drama dat de tweede deel van de docu in beslag neemt. Op dat soort melig persoonlijk drama zit ik echt niet te wachten. Ik begrijp dat de onthulling een soort van poëtische weerklank lijken te hebben bij de rest van het verhaal, maar ik vond de link vooral ongepast en onnodig.

Ach ja, blijft een leuk eerste deel, met een geweldig mannetje en een paar leuke onthullingen. De rest is veel te opportunistisch.

2.5*

Ach.

Zo'n typische film die ik als jong jongetje in het begin van de 90s nog wel kon pruimen. Een redelijk leuk uitgangspunt, erg veel luchtigheid en netjes binnen de 90 minuten. Klassiek familievertier dus. Bijna 30 jaar later is het allemaal gevoelig minder, maar voor een keertje niet echt vervelend.

Vooral de decors zijn nog wel redelijk charmant, zeker het miertje. Maar ook de "regen" en de plantenjungle zijn best grappig op een knullige manier. Valt wel op dat er weinig aandacht aan schaal besteed is (een babymier tegen een schorpioen .. ehm) en ook qua tijdsverloop is het niet bepaald nauwkeurig (doen ze echt een dag over 5 relatieve kilometers). Maar dat zijn zaken die de film absoluut niet maken of breken.

De humor en personages zijn verder redelijk melig (type Suske & Wiske), de effecten zijn buiten hopeloos verouderd en qua regie is het allemaal weinig soeps. Voor Johnston was het een goeie film op een carriere op uit te bouwen, al stelt die kwalitatief uiteindelijk ook niet zo heel veel voor.

Geinig om nog eens teruggezien te hebben na al die jaren, maar veel kwaliteit kon ik er niet meer in herkennen. Wel nog wat charme.

2.0*