Opinions

Cronenberg slaat de bal deze keer helemaal mis.

Meestal hebben z'n films nog wel iets boeiend. Paar leuke ideeën die de film nog net weten dragen. Qua uitwerking zou Cronenberg zich beter een keer omringen met mensen die z'n films eer kunnen aandoen.

Jammer dat in deze film zelfs de boeiende ideeën missen. Was de eerste scene nog wel aardig, ontploft het totaal wanneer het kindje doodgeschoten wordt en het ander schreeuwend wakkerwordt. De volgende 45 minuten zijn quasi overbodig, met dank aan de titel van de film. Blijft maar aanslepen, terwijl er niks te zien is, tal van clichés komen voorbijrollen en de score van Shore zo typisch is dat hij gepikt lijkt van 6 andere films.

Komt dan halverwege de grote revelatie , kon mij het al lang niet meer schelen hoe het met Tom zat. Leuk om Tom dan nog wat Rambo toeren te zien uithalen, maar ook dat was even geïnspireerd geregisseerd als Tarkovsky die z'n eigen martial arts film maakt.

Cronenberg maakt van een banaal uitgangspunt een nog banalere film. Echt amper iets boeiends te vinden, alles is modaal tot gewoon barslecht.1*, omdat ik niet in slaap gevallen ben, niet enorm geïrriteerd heb, en omdat hij wel zo slim was z'n film niet eindeloos te rekken.

En dan die eindescene

Verrassend vermakelijk.

Had er verder niet veel van verwacht, maar Hitch is uiteindelijk toch nog een leuk filmpje. Het oogt allemaal aardig zonnig en frisjes, het dramatisch gedeelte wordt redelijk beknopt gehouden (al doet het toch weer even pijn op het einde van de film) en hoewel de film iets te lang duurt stokt het tempo nergens.

Smith is geknipt voor z'n rol, voor Kevin James is het volgens mij de eerste keer dat ik hem in een grappige filmrol zie. Het jammere is dan wel weer dat deze film ondertussen alweer 6 jaar oud is. Z'n recentere films zijn stukken minder in ieder geval. De vrouwelijke tegenspelers weten dan weer niet echt te overtuigen, toch jammer voor een romantische komedie.

Zolang Smith en James hun ding mogen doen is het een best toffe film, het einde is jammer genoeg weer ouderwets melig en komt ook niet echt over, maar tot die tijd serveert Tennant een vlot en aangenaam filmpje.

Wat een verschil met The Bounty Hunter.

3.0*

Ligt misschien aan mij maar wordt in deze film net niet gezegd dat Vertigo zowel een financieel als kritisch falen was?

Verder niet zo heel boeiend. Beetje in de lijn van My Week With Marilyn, alleen iets luchtiger gebracht. Ik heb Hitchcock nooit zelf bezig gezien, maar kijkend naar Hopkins kan ik me niet van de indruk ontdoen dat Hopkins geen al te beste beurt maakt. Hij komt er geforceerd en overstated over. Nu kan het nog altijd zo zijn dat Hitchcock echt zo was, maar dan moet het wel een compleet onuistaanbare klier geweest zijn.

De beste rol is eigenlijk nog voor Mirren, beetje raar aangezien ze niet echt in de schijnwerpers staat in deze film. Het gekeuvel tussen de twee oude mensen is alleen niet zo boeiend, de making off Psycho ook niet als de film zelf je niet zo boeit en met bijrollen als die van Johansson komt je ook niet ver.

Verder wel redelijk geschoten, de soundtrack is me eigenlijk niet eens opgevallen. Het is een niemendalletje van een film met een povere Hopkins, een slechte Johansson en een aardige Mirren. Alleen jammer dat het compleet nergens over gaat.

2.0*

Verrassend goed.

De laatste weken wat 80s horrors aan het inhalen. Vaak films die ik ken van naam, maar uiteindelijk, om welke reden ooit, nooit gezien heb. The Hitcher is daar zo eentje van, al leunt de film dichter aan bij het thriller genre, met ook wat actie en mystery elementen erin. Erg veel kwaliteit is daar nog niet uitgekomen, dus mijn verwachtingen lagen niet al te hoog. Onterecht zo bleek.

Sowieso een film die vol op spanning mikt, terwijl de meeste 80s horror toch meer cheesy en kinderlol brengen. Zelden dat er een echt spannende film tussenzit. Harmon pakt het anders aan, vooral door middel van Hauer's personage. Een compleet enigma, iemand die handelt zonder duidelijk motief, overal opduikt waar hij nodig is en uiteindelijk geen verklarende (gedramatiseerde) achtergrond krijgt.

Verder ook erg cool hoe hij steeds weer het naieve jongetje, dat de hoofdrol vertolkt, in de rol van crimineel weet te duwen. Althans, zo wordt hij gezien door het halve politiekorps dat halverwege de film achter hem aanzit. Zijn toch kleine twists die de film een zekere originaliteit geven.

Los daarvan vind ik de angry driver (hier angry hitcher) niche ook vaak wel iets hebben. Er worden niet zo veel films in gemaakt, het is ook niet zo makkelijk om het concept 90 minuten lang spannend te houden, maar Harmon slaagt er wonderwel in en houdt het ook tot op het allerlaatst vast. Zelfs Hauer deed het goed als bad guy.

Fijne ontdekking. De 80s soundtrack en iets te modderige look zorgen ervoor dat de film nooit in de buurt kwam van een echt hoge score, maar verder meer dan vermakelijk.

3.5*

Niet best.

Ik heb de boeken ooit wel gelezen. Vond ze leuk, maar nu ook weer niet geniaal. Gewoon lollige humor die vlot weglas. Ik was wel benieuwd naar de film, maar het feit dat er maar weinig over gezegd en geschreven werd deed mij al vermoeden dat het geen echte winner was.

Ik herkende in ieder geval nog veel van het boek tijdens het kijken. Veel passages werden volgens mij ook redelijk integraal overgenomen, vooral in de voice over stukken leek het wel alsof er gewoon uit een boek werd voorgelezen. Maar ook de andere grappen hebben moeite om echt vol tot hun recht te komen.

Zo'n 10 jaar laten ziet de film er compleet brak uit. Lelijke CG, lelijke cinematografie en het poppenwerk past gewoon niet. Je kan zeggen van CG wat je wil, maar dit traditionele sfx werk geeft de film vooral een Z-sfeertje mee. Het had soms meer weg van een Asylum bewerking dan een echte film.

Vond het acteerwerk ook niet super. Rockwell kan veel beter, de robot was echt vervelend (daar waar hij in het boek wél leuk is) en Freeman is nogal een doods personage. De humor wil nooit echt werken en qua regie is het gewoon broddelwerk. Slechte bewerking dus. Het zal vast niet makkelijk zijn om het boek op groot scherm te brengen, maar deze poging valt amper serieus te nemen.

Al kan ik me wel inbeelden dat het misschien leuker is als je de boeken nog niet gelezen hebt. Dan is het allemaal wat verrassender.

1.5*

Had er wel iets van verwacht (Frans, regisseur van Frontière(s)). Viel me toch wat tegen.

Wat vooral door m'n hoofd bleef spoken tijdens het kijken was de vermeende recuts die er geweest zijn van deze film. Na Gens zou een nieuw regisseur aangesteld zijn om het één en ander te verknippen.

En laat deze film nu wel stijlvol geschoten zijn (ook erg mooi kleurgebruik af en toe), maar compleet verneukt worden door vreselijke a-ritmische editing. Vond er geen enkele mooie actiescene tussenzitten, zo aan elkaar geplakt dat er amper wat van te zien was én ook alle ritme mistte. Niet goed voor een film als deze.

Vond het acteerwerk ook niet denderend, Olyphant bleef mij de hele film wat fake en uit z'n element overkomen. Maar ken de spellen verder niet.

Volgens mij had dit zeker een mooie film kunnen zijn. Is erg leuk materiaal geschoten, maar diegene die alles aan elkaar genaaid heeft, heeft er serieus naastgeprikt.

2.5*

Edit: opvallend wel die pakjes, die erg sterk op de suits uit Jin-Roh leken. Zeker met die rode brillen op.

Takashi Ishii met een soort van Perfect Blue.

De parallellen zijn niet moeilijk te vinden, maar toch zijn de films best anders. Dat heeft dan vooral te maken met Kon en Ishii, toch twee zeer verschillende regisseurs. Deze Brutal Hopelessness of Love is een rasechte Ishii film, ligt dus wat zwaarder op de maag.

Ondanks nogal wat naakt weer kan je Ishii's films maar moeilijk erotisch noemen. Het is vaak redelijk duister, bitter en ongezellig in zijn films, deze is daar geen uitzondering op. Ook in Perfect Blue werd dat thema aangestipt trouwens, maar dan wel véél netter uitgevoerd.

Ishii's films zijn op papier altijd wat sleazy, maar de uitvoering tilt het steeds weer boven soortgelijke films. Al valt het wel op dat deze film wat nerveuzer oogt, allicht dat Ishii nog wat teveel met z'n digitale camera aan het experimenteren was.

Film komt een beetje moeilijk op gang, maar dat betaalt zich wel terug tijdens het tweede uur. Niet Ishii's beste, maar zeker wel de boeiend genoeg om een keertje mee te pikken. Althans, als je het werk van Ishii kan waarderen.

3.0*

Fijne Yoshida.

Maar dat zijn nu toch al twee filmpjes die "maar" in de fijn categorie vallen, terwijl hij in het begin van zijn carriere toch wat specialere films wist te maken. Het gaat met andere woorden de verkeerde kant uit, gelukkig blijft de kwaliteit van Yoshida's werk wel meer dan voldoende.

Het plotje is misschien hier en daar wat makkelijk, maar gelukkig is de uitwerking dat niet. Er zijn nogal wat "ach, we gaan toch niet die kant op" momentjes die uiteindelijk ongegrond bleken, Yoshida weet dan ook de makkelijke valkuilen te vermijden.

Visueel is het solide maar niet echt opvallend, de soundtrack is dat wel. Eerder minimaal maar toch erg aanwezig en een belangrijk onderdeel van de sfeer ook. Acteerwerk is verder ook op niveau, maar dat mag je wel verwachten van deze acteurs.

Al bij al een tof filmpje, dat hier en daar iets geniaals mist om het naar een nog hoger niveau te tillen. Yoshida ontgoochelt niet, maar het mag de volgende keer terug weer nét dat beetje meer zijn.

3.5*

... niet al te best dus.

De tekenstijl lijkt met de aflevering platter te worden, animatie schaarser en schaarser. Veel prentjes, pans en herhalingen van eerdere shots. Aardig no-budget allemaal.

Ook de soundtrack blijft zich maar herhalen. Dat tunetje als Kazuna weer eens een aanval krijgt ... zeer goedkoop allemaal.

Verhaal weet ook niet echt een boeiende richting uit te gaan. Sleept vooral aan en draait uit op een aardige anti-climax. Begrijp dat dit vooral een drama moet voorstellen, maar qua uitdieping van personages of aandacht aan kleinere momenten weet de serie nooit iets te brengen.

Zeer goedkoop en passieloos, da's het verdict. De soundtrack blijft wel aardig, net als de killige verteltoon, maar verder had dit toch echt wel beter gemogen. Een serietje wat je best links kan laten liggen.

2.0*

Onverwacht leuk.

Had hier een wat goedkope Japanse actiehelden film verwacht, die al snel zou verzanden in goedkoop sof-erotisch geneuzel. En eigenlijk is het dat ook wel een klein beetje, alleen draait Fukuda de rollen om.

Allicht wat schrikken voor sommigen wanneer er veel mannelijk bijna-naakt te zien is dat echt met veel liefde geëxploiteerd wordt. Hentai Kamen mag dan nog wel een damesslipje op z'n kop zetten, verder heeft z'n pakje maar weinig om het lijf, daarnaast bestaan de meeste van z'n special moves uit zorgvuldig in beeld gebrachte en beeldvullende kruisbewegingen.

Echt een hilarische keuze die deze film alsnog leuk weet te maken, want verder is het uiteraard een beetje aan de goedkope kant. Wel wat gestoorde personages en leuke grappen, het beperkte budget zorgt er ook wel voor dat Fukuda rustig z'n gang laat gaan, maar ondertussen is dit Sushi Typhoon-achtig werk wel wat ingeburgerd.

Heb me er goed mee kunnen vermaken. Eentje voor de Sushi Typhoon fans, maar dan wel die met een beetje zelfspot.

3.5*

Best zit in, maar toch beter dan verwacht.

Het origineel was best lollig, maar duidelijk in de categorie goedkope lol. Ik vond het al apart dat er een sequel gemaakt kon worden (want het was nu niet meteen de meest commerciële film), het is al helemaal apart dat zo'n sequel geen simpele cash-in is.

Iets duurder en beter vormgegeven in z'n geheel, maar nog steeds kitscherig genoeg voor dit type film. Maar het is toch vooral de verschillende soorten humor, van extreem dom tot deadpan, die mij wisten te verrassen. Film zou eigenlijk ook veel te lang moeten duren, maar was binnen de korste keren voorbij.

Nu is het wel zo dat enige vertrouwdheid met pervy Japan en alle zaken die het op de hak neemt een must is, maar zelfs dan rest nog steeds de maffe, weirde humor die fans van het genre over de streep moeten kunnen trekken.

4.0* en tegen de verwachtingen in een uitgebreide review

Aparte Lam.

Apart HK filmpje sowieso. Een film die redelijk open omgaat met z'n onderwerp. Doorgaans zijn ze daar redelijk benepen als het gaat om een beetje bloot, deze zal lokaal ook wel als Cat III film uitgekomen zijn, maar qua toon hoort hij daar absoluut niet in thuis.

Een aardig drama met een fijne scheut comedy erbij. Niet dat er veel luidop te lachen valt, het is eerder het luchtige sfeertje dat er hangt. De fall die onvermijdelijk volgt is iets minder interessant, maar da's wel vaker bij dit soort films.

Leuke rol van Koo, ook Eason Chan doet het goed. Ze dragen de film en zorgen dat de mix van drama en comedy op z'n minst geslaagd is. Veel meer heeft de film echter niet te bieden, echt sterk, aangrijpend of grappig wil het nergens worden, maar fans van Lam kunnen rustig deze film opzetten zonder in slaap te vallen.

Enige echte minpunt is dat het geen 2 uur had hoeven duren. Daarvoor is het toch net wat te licht.

3.0*

Lollig.

Wanneer je Josie Ho zelf ziet opduiken weet je dat je een 852 Films productie aan de haak hebt. En dat betekent dat de normale HK regels (qua preutsheid) niet gelden. Maar ook aan de rest van de cast (Sandra Ng, Chapman To en maestro Jing Wong himself) valt er wat af te lezen.

Het is een leuke parodie geworden op het Japanse AV gebeuren, met een paar gestoorde scenes en maffe ideetjes. Het plot achter de film is niet zo heel veel waard en het acteerwerk is erg dik aangezet, maar dat weet je wanneer je aan een HK comedy begint. Types als To en Louis Koo kunnen dat wel hebben, vooral ook omdat ze al in genoeg andere films bewezen hebben wél normaal te kunnen acteren.

Verder een best fleurige film, fijn in beeld gebracht, lekker tongue in cheek en met genoeg verrassing om de gehele speelduur te vermaken. Echt héél scherp is het niet, maar wie een gewone HK comedy verwacht zal toch een paar keer de wenkbrouwen fronsen. Josie Ho is een nuttige toevoeging aan de HK cinema, dat bewijst deze film nog maar eens.

3.5*

King of cameos.

En met goede reden. Wanneer bij ons een hoop artiesten samenkomen op een nummertje op te nemen voor het goede doel, maken ze in HK blijkbaar gewoon een film. Vier regisseurs en een cast om U tegen te zeggen zorgen voor een simpele maar makkelijk te verteren comedy.

Qua plot is het los zand, verder lijkt het erg veel op andere spot-the-face HK comedies (All's Well, End's Well) die vaak rond het Chinese nieuwjaar uitgebracht worden, maar dan in het kwadraat. Naast de vaste cast zit er in elke scene wel een ander bekend gezicht. Nevenpersonages die vaak niks bijbrengen aan het verhaal (en soms echt een compleet losstaande scene krijgen), maar grappig is het meestal wel.

Tsang is leuk in de hoofdrol, Richard Ng is ook steeds een plezier, verder teveel bekende namen om op te noemen. Zoiets zie je toch enkel in HK.

2.5*

Redelijk.

De combinatie China/Zuid-Korea zie je niet zo vaak, Jin-ho Hur waagde zich er twee keer aan. Twee keer zonder al te groot succes wat mij betreft, al zijn het nu ook weer niet zo'n slechte films. Deze A Good Rain Knows is vooral een aardig niemendalletje geworden.

Beetje Engels, beetje Koreaans en wat Mandarijns erdoor om het compleet te maken. Ik hou wel van meertaligheid in films, zelfs wanneer dat betekent dat personages zich tot steenkolen Engels moeten beperken in onderlinge conversaties. Zeker wanneer het Aziaten zijn gaat dat ten koste van de verstaanbaarheid, maar daarvoor zijn er gelukkig nog altijd ondertitels.

De romantiek en het drama zijn erg gelikt en soms net iets te sentimenteel, maar de mooie omgeving, de gezellige belichting en twee vlotte personages zorgen ervoor dat het nergens echt vervelend wordt. Ik zie bij dit soort films liever een iets gematigdere uitwerking, vond het soms iets te afgeborsteld, maar verveeld heb ik me zeker niet.

3.0*

Meh.

10 jaar later, eigenlijk is er helemaal niks veranderd. Misschien de 48fps, maar aangezien ik niet tot in de bios geraakt ben kan ik daar niet over oordelen. Verder is deze film meer van hetzelfde. Véél meer zelfs want met 160+ minuten is het weer een serieuze zit. En dan volgen er nog twee films ...

Nieuw dieptepunt is de humor. Er zitten echt een paar compleet idiote grapjes in (dikke dwergen die door tafels zakken enzo, haha) die het toch al triestige sfeertje verder laten afbrokkelen. Maar ook de immer oninteressante achtbaancamera bereikt nieuwe dieptepunten in deze film. Kuifje was er niks bij. Jammer, want gezien het werk en planning dat er overduidelijk is ingekropen zou je toch iets visueels indrukwekkender verwachten. Niet dus.

Orcs, ogres, trolls en whatever zien er niet enkel debiel uit, ze krijgen ook de meest vreselijke dialecten mee. Met als toppunt Gollum en de compleet onzinnige, vervelende en irrianten scene in de grot. Eén enorme ramp.

Tel er verder het oneindig aantal last-minute reddingen bij op (die aan de rotsrand was mooi, een echt tandem-spanningsmoment), povere acteerprestaties, een soundtrack die met elke noot slechter wordt, een wereld die me echt voor geen centimeter boeit en kitscherige vistas elke vijf minuten, en je hebt een echt vervolg op LOTR.

En dan volgen er nog twee delen. Mnee, Jackson is z'n eigen tijd aan het verknoeien. En de mijne ook.

0.5*

Yay!

Eindelijk is het weer gedaan en is het nu écht uit Jackson's systeem. Als hij nu nog ergens een schrijfsel van Tolkien vindt dat hij wil uitbenen tot 9 uur film kan hij wat mij betreft ontploffen. Want ondanks dat ik niet twijfel aan Jackson's kwaliteiten als regisseur is hij in dit soort werk gewoon belachelijk slecht.

Voor de film begon vroeg Linn nog aan mij of Smaug dood ging aan het einde van film 2 ... ik had er eigenlijk geen antwoord op. Blijkbaar niet want dit derde deel begint halverwege een normale eindscene. Nul voeling meer met wat er in deel 2 allemaal gebeurd was, dus het eerste half uur is vooral veel lawaai, veel kitscherige effecten en een dwaze dood van een serieus monster.

Daarna moet er met man en macht aan het verhaal getrokken worden om nog 2 uur film te voorzien. Vooral het draaien en keren van Oakenshield (Eikenschild ...) komt totaal niet uit de verf, het voelt dan ook aan alsof die hele oorlog makkelijk vermeden had kunnen worden. Maar ja, dan heb je geen film meer over natuurlijk.

Veel actie is dit laatste deel, iets waar Jackson niet goed mee overweg kan. Nu ben ik al geen fan van dit soort grootse oorlogen, maar hij maakt er toch echt een potje van. In het begin lijken de good guys te winnen .. dan krijg je een shot van de leider van de bad guys en zijn zij ineens goed bezig ... dan komen er uiteindelijk 12 dwergjes meevechten en keert de hele verhouding weer. De cheese en kitsch in deze scenes is zo verbazingwekkend hoog je er eigenlijk om zou moeten huilen ... voor zover je dan wakker kan blijven tijdens dit soort onzin.

Creature design blijft ook écht een doorn in het oog. De monstertjes zien er dom en lelijk uit, vooral de bad guy in deze film (naam is me alweer ontschoten) is echt een droef figuur. Maar ook de achtergronden (en vooral de luchtig) zien er kitscherig en fake uit.

Een paar scenes steken er uit qua hilariteit: de redding van McKellen in die duistere toren, de scene met het eikeltje, het gevecht op die toren/brug met Bloom, het afscheid van Baggins (die cut naar McKellen leek wel 5 jaar eerder gefilmd en er snel ingemonteerd), ... en ga zo maar door eigenlijk.

Het is dat er telkens een jaar tussenzit en ik veelal vergeten ben hoe slecht het allemaal wel niet is. Dit laatste deel duikt weer naar ongekende dieptes. Een mengelmoes van lelijk design, dik aangezet acteerwerk, melige en cheesy plotwendingen en hilarisch drama.

Laat het nu maar los Jackson, alsjeblief.

0.5*

Business as usual.

Veel verschil zit er allemaal niet tussen de LOTR films wat mij betreft. Ook deze is weer meer van hetzelfde. Nog ééntje te gaan en ik hoop echt dat Jackson het dan allemaal gewoon laat voor wat het is. Deze films zijn echt een verspilling van een leuke regisseur.

Erg veel gebeurt er niet in dit deel. Gewoon érg lang uitgesponnen scenes, met als hoogtepunt één of andere 15-minutende conversatie tussen een draak en een hobbit. Zeer boeiend allemaal. Wel meer actie en minder humor in vergelijking met de vorige film. Veel maakt het allemaal niet uit, de irritaties blijven dezelfde.

Technisch ziet het er goed uit, maar visueel is het énorme kitsch. Hetzelfde kan gezegd worden van de soundtrack. Epische hoempapa die meer komisch dan sfeervol is. Acteerwerk is al even gewichtig, vooral het stemmenwerk is eigenlijk niet serieus te nemen. Batman & Bane zijn er niks bij.

Resten ellenlange actiescenes met poppetjes die steeds net niet doodgaan. Minuut na minuut hetzelfde gejengel, met als orgelpunt 8 dwergjes die een half uur lang weglopen van een draak. Je zal er maar vol spanning naar kijken, ik had vooral last wakker te blijven.

Te melig voor woorden allemaal, enkel technisch stelt het wat voor. Nu snel dat derde deel eruitpersen Peter, en dan weer echte films beginnen maken.

1.0*

Beetje saai.

Afgezien van een wat matige trailer die ik ooit half gezien had, wist ik niet meteen wat juist te verwachten van deze film. Blijkbaar loopt de 80s revival fabriek op volle toeren want ook deze film wil niks liever dan 30 jaar terug in de tijd duiken. Achteraan aanschuiven Eisener, je bent absoluut niet de eerste.

Dat is jammer genoeg sterk voelbaar. Je voelt het zweet van Eisener's gezicht lopen om er hier maar zoveel mogelijk 80s referenties in te duwen, je moet je toch een beetje kunnen onderscheiden. Van de vort-lelijke cinematografie, de uitbundige kleuren, de belachelijke pakjes (die broertjes) tot de onoorlijke soundtrack, er is absoluut werk van gemaakt om de kijker te doen geloven dat er 30 jaar lang geen filmische vooruitgang is geboekt.

Maar het geheel voelt erg geforceerd aan. Je mag niet teveel opletten wat er net allemaal gebeurd op het scherm, want dan valt op dat deze film toch een stuk softer is dan hij pretendeert te zijn. Als hoogtepunt wat de enig echt shockerende zou moeten zijn (de kindjes in de bus). Kijk die scene een keer opnieuw en je merkt dat er juist helemaal niks te zien valt, behalve een close-up van een lelijke zonnebril tegen een fake vuurachtergrond. Heb je in wel meer scenes, waar horror en gore zich beperken tot een hoop saus die over een camera gegooid wordt. Erg teleurstellend, erg mak.

Vond de humor verder ook niet echt te pruimen, typetjes zoals Drake of The Plague zijn wat beschamend (die ijzeren helmpjes ) en Rutger Hauer hoort wat mij betreft gewoon nooit meer te acteren. Het is allemaal wat ondermaats, wat suf en vooral geforceerd. Een droef eindrapport voor een film die pure fun zou moeten zijn.

1.5*

Amélie Light.

Laten we het kind gewoon bij naam noemen. De zachte voice over, de pianoriedeltjes, de lieflijke, zonnige cinematografie en het gesteun op aparte faits divers en details ... je moet Amélie al niet gezien hebben wil je niet meteen de link maken met die film.

Het jammere is dat na hooguit 20 minuutjes de creative ideeën al op lijken, waarna de film ofwel in herhaling valt, ofwel het geijkte pad blijft bewandelen. Halverwege wordt het dagentellen een beetje vervelend, is het ook wel duidelijk dat hij telkens de relaties rondom hem in gang steekt en weet je ook al dat je nog goed 20 minuten near misses doormoet vooraleer de twee elkaar eindelijk in de armen zullen vallen. Voor een film die hooguit 50 minuten duurt had het net wat frisser en uitdagender gemogen.

Visueel oogt het wel gezellig, maar een beetje kaal. Opboksen tegen Jeunet is onbegonnen werk voor een productie als deze, maar net iets meer visueel detail was wel leuk geweest. Soundtrack is fijn maar blijft de gehele film lang een Tiersen-aftreksel en ook het acteerwerk had net wat beter gekund. Enkel Steenbeeke weet echt goed z'n personage neer te zetten, de rest oogde nogal stroef.

't Is zeker geen vervelende film en met amper 50 minuten op de teller mis je er weinig aan om hem niet een kans te gunnen, maar het leukste is na 20 minuutjes al gepasseerd en zelfs dat voelt nooit echt zeer eigen of uniek aan.

2.0*

Fijne Doyle.

Via drie segmenten gaat hij op zoek naar een andere kant van Hong Kong. Qua stijl en aanpak sluiten ze wel naadloos op elkaar aan, het is meer dat hij per segment een andere bevolkingsgroep kiest om te volgen. Eerst komen de jonge kinderen aan de beurt, dan jong-volwassenen en uiteindelijk de ouderen.

Eerder afgenomen interviews worden over in scene gezette momenten geplaatst om tot een wat aparte mix van documentaire en drama te komen. Het resultaat lijkt een klein beetje om wat Heiward Mak maakt aan drama, maar doordat de Umbrella Revolution mee centraal staat in deze film krijgt het toch een duidelijk eigen karakter.

De film is niet echt opruiend qua sfeer (ondanks het onderwerp), Doyle zweeft eerder door Hong Kong en zijn personages met de bedoeling echt "hun stem" centraal te houden, eerder dan met een coherente boodschap of coherent verhaal te komen. Ongetwijfeld dat sommigeren daarover zullen struikelen, maar ik vond het eerlijk gezegd wel mooi.

Visueel is het slick en clean, maar dat mag je ook wel verwachten met Doyle aan het roer, al bereikt het ook zeker niet zijn beste niveau. De film duurt niet te lang en als liefhebber van de HK cinema is het leuk om toch eens een geheel ander beeld van deze ondertussen redelijk bekende stad te krijgen. Mist enkel die échte uitschieters, het sfeertje is misschien net iets té consistent, zonder crescendos, maar verder weinig op aan te merken.

3.5*

Blijft magisch.

Nog steeds de beste Ghibli. Heerlijk luchtig en herkenbaar. Vooral leuk dat je eigenlijk de hele tijd naar de eigenaardigheden van een familie zit te kijken, en het net dat is wat alles zo herkenbaar maakt. Die individuele trekjes van elk familielid die net de band tussen de 5 scheppen.

Verder ook gewoon perfect geanimeerd. Volgens mij nog steeds de film met de meest realistische animatie. Tekenstijl blijft uiteraard enorm simpel maar past perfect bij de film. Ook de muziek is aardig eigenzinnig maar blijft lekker doorzinderen na de film. Iets om gezellig mee te neurieën.

Perfecte animatie dit en Takahata's hoogtepunt. Eentje waar ik naar kan blijven kijken, en hoe je dit in hemelsnaam met Amerikaanse sitcoms kan vergelijken

5,0* en een uitgebreide review

Een wat oudere, minder bekende Yonfan.

Maar niet héél slecht. Er zijn weinig HK films uit die tijd die écht een goed drama kunnen neerzetten, dus daar was ik al een beetje op voorbereid. Yonfan slaagt er ook niet helemaal in, maar hij komt toch al wat dichter in de buurt dan vele van z'n soortgenoten.

Verhaaltje helpt ook wel wat mee, op zich een aardig uitgangspunt. Yonfan krijgt zo ook de kans om qua setting/thematiek al iets dichter op te schuiven naar het type film waar hij later bekend(er) meer zou worden. Naar HK normen was dit waarschijnlijk al wat op het randje.

Visueel is het redelijk karig en de opzet is ietwat knullig, maar het basisverhaaltje weet wel te boeien van begin tot eind. Leuk om eens gezien te hebben, zeker niet z'n beste werk, maar wel weer een stapje in de goeie richting voor Yonfan.

2.5*

Matig.

Jammer dat Yip deze kant opgaat. Veel is er niet over van z'n stijl, Magic To Win is een eenvoudig popproduct geworden, eentje waar je eigenlijk geen regisseur als Yip voor nodig hebt.

De CG is oké, er zitten een aantal vlotte vechtscenes in, maar de humor is pover, het acteerwerk sterk overdreven en het verhaaltje is nogal stupide. Gelukkig duurt het niet al te lang allemaal en zit er een stevig tempo in, maar na een paar dagen is het al goed nadenken waar de film nu eigenlijk over ging.

Missertje voor Yip dus. Snel maar weer weg van de high-budget producties, of weer meer in z'n vertrouwde straatje. Dit soort popverhikeltjes zijn z'n stijl onwaardig. Verder ook weer geen geweldig slechte film, 't is gewoon jammer dat een goed regisseur z'n tijd aan dit soort dingen verspild.

2.5*

Lam met een boodschap.

Een typische Ringo Lam film met andere woorden. Wat ruiger dan de doordeweekse Hong Kong films, met meer aandacht voor sociale relevantie en daarom ook wel een film die opvalt tussen de vele soortgelijke genrefilms. Maar jammer genoeg is de kwaliteit er niet echt.

Ook dat is wel typisch voor Lam. Leuk dat hij actie en drama probeert te combineren, maar die juiste balans heeft hij eigenlijk nooit gevonden. Regie is érg matig, ook het acteerwerk stelt niet veel voor. Dat zorgt ervoor dat de hele boodschap doel mist en de film uiteindelijk vooral als een goedkoop actiefilmpje met wat misplaatst drama aanvoelt.

Echt slecht zijn de films van Lam ook niet, er zitten altijd wel een paar stevige actiemomenten in en het is ook altijd leuk om een iets andere focus te zien in dit soort filmpjes, maar echt geslaagd is het zelden. En dat zal het jammer genoeg ook nooit meer worden.

2.0*

Fijne Tsukamoto.

De man is ondertussen wat ouder, wat betekent minder films, ook wat kalmer werk. De laatste 10-15 jaar is een duidelijke evolutie zichtbaar, maar toch blijft er ook wel een duidelijke persoonlijke handtekening zichtbaar. Deze film bevat dan misschien geen hyperediting meer, het blijft toch redelijk intens.

Mooi drama verder wat aansluit bij een film als Grave of the Fireflies, maar dan zonder lieve/knuffelbare personages. Iedereen sleept wel een trauma met zich mee. Visueel erg netjes verder, soundtrack ook een meerwaarde en het acteerwerk is erg sterk. Gewoon kwaliteit over de gehele lijn.

4.0* en een uitgebreide review

Heh.

Eén van die film die ik al érg lang wil terugkijken, al was het nu ook weer niet zo dat ik er half het land (of internet) voor wou afschuimen. Was vooral benieuwd wat er nog van deze film over zou blijven na al die tijd.

Het resultaat is eigenlijk best moeilijk te beoorden. De tekenstijl is echt énorm lelijk (maar dat had je wel met Ashida), de film is véél te serieus en bij momenten ook echt gewoon drakerig melo-dramatisch.

Maar daartegenover staat dat de animatie nog best vlot oogt en dat de film 25 jaar na release nog steeds belachelijk over-the-top is. Vooral dat laatste viel me erg mee, had gedacht dat een hoop "leuker" was in gedachten, maar de film wist me zelfs af en toe nog te verrassen. Gedrochten van personages, bloed en ingewanden overal .. toch echt wel genieten.

Het maakt het serieuze karakter van de film zelfs nog grappig, een wel erg vreemde combinatie van eco-moraal en hypergore verpakt in een overepisch verhaal. Heb me eigenlijk best nog geamuseerd met deze film, uiteindelijk zeker beter van verwacht al moet je nu ook weer geen meesterwerk verwachten.

3.0*

Edit: en wat lijkt die Ken eigenlijk enorm op Bruce Lee, of ben ik de enige die de gelijkenis ziet?

Sterk!

Green Room vond ik een tegenvaller, dit is meer het werk dat bij Saulnier past wat mij betreft. Zowel qua setting als qua balans van genres. Een onderkoelde thriller met wat kleine horror accenten, die zich lekker traag en sfeervol ontrolt.

Dat mensen deze film wegzetten als een makke Netflix-original zegt meer over hen dan over de film. Je hoeft het uiteraard niet goed te vinden, maar Hold the Dark is duidelijk geen bandwerk. Saulnier gaat hier voor een zeer duidelijk concept en wijkt daar eigenlijk niet vanaf. Gewoon mooi dat zoiets kan op Netflix.

De setting is misschien nog wel het belangrijkste personage in de film, mooiste scene is het vliegtuigreisje op het eind, met het ambient nummertje erronder. Deed me zowaar wat denken aan GitS 2. Verder nog wel een hoop sfeervolle, kalme maar gure scenes die vaak ruw onderbroken worden door wat actie. Het is een rare combinatie, maar het werkt wel.

En wie Laurence Fishburne niet kan betalen, Wright is allicht een beter én goedkoper alternatief.

3.5*

Sterk.

Uitzonderlijk auteurswerk of een staaltje ongeziene originaliteit? Mnee, dat niet echt. The Hole in the Ground is dan ook een typisch genrewerkje, waar het plot ondergeschikt is aan de uitwerking ervan. Gelukkig is die wél erg geslaagd, als horrorliefhebber heb je dan ook niks te klagen.

Er zijn zoveel doorsnee (en zelfs compleet brakke) filmpjes die op MM makkelijk in de 3.25-3.50 range scoren, het is dan ook onbegrijpelijk om een film als deze onder de 3.00 te zien, want The Hole in the Ground is toch echt een bovengemiddeld horrortje. Allicht niet voor iedereen even geschikt, maar de kwaliteit valt toch moeilijk te missen.

Visueel duister maar strak. Wie het te donker vindt moet maar een betere TV aanschaffen of een gordijntje dicht doen, alles is erg makkelijk volgbaar. Mooi camerawerk, sterke shots en solide gebruik van duistere kleuren. Ook het acteerwerk is méér dan behoorlijk voor een horrorfilm, de klankband is zelfs nog een stapje hoger. Sfeervol en spannend.

Plotje combineert wat klassieke horror zaken (zoals creature flick) met een psychologische invalshoek. Cronin weet de onzekerheid lang te rekken, wat de spanning alleen maar ten goede komt. De laatste 10 minuten wordt alles wel netjes afgerond, met een klassieke "maar wat als" om het einde toch nog enige openheid te geven.

Omverblazen zal deze film je niet doen, maar dat doen pure genredingetjes nooit natuurlijk. Maar de kwaliteit van deze film ligt toch vér boven de gemiddelde horror, 't is jammer dat dat hier nauwelijks gewaardeerd wordt.

3.5*

Aangenaam en aardig filmpje.

Kijkt vooral heel lekker weg. Doorheen de film wordt er wat met perspectieven gespeeld en krijg je langzaam alle puzzelstukjes toegeschoven.

Ziet er aardig uit en vlot ook allemaal lekker. Er wordt ook degelijk geacteerd, maar verder is er niks opzienbarends aan de film op te merken.

Kijkt gewoon lekker weg dus, vlot filmpje.

3*