Opinions

Zeer aparte, sterke en minimalistische film.

Twee andere films kwamen in me op, Adaptation en Lost In Translation. Adaptation wegens het film-in-film concept, LiT omwille van het "alleen in Japan" concept. Al was deze er dan wel iets eerder.

Gelukkig hier geen zielige Japanse stereotypjes en flauwe humor die de film onderuit halen. Geweldig stijlvolle film, shots en muziek zijn tot in de puntjes verzorgd. De lijn tussen film en film in film vervaagt ook voordurend, met als gevolg het prachtige slot. Emotioneel intens, al zullen velen weer niks kunnen met die lange, observerende scene van met zichzelf worstelende personages.

Japans drama op z'n best, met prachtige rollen, ingenieus concept en zeer stijlvolle uitvoering. 4 dikke sterren, en wie zich nog moest afvragen waarom ik LiT niet kan appreciëren, dit is de film die LiT voor mij had moeten zijn.

Klasse dus.

Degelijk maar niet meer dan dat.

Ben niet zo te vinden voor de mix tussen wetenschap en het occulte, vond de uitwerking hier echt wel flauw. Heb bij Lovecraft altijd gedacht aan weirde horror, in de stijl van een Rampo. Qua verhaal valt het toch wat tegen.

Niettemin zat er een grappig verhaaltje in dat best charmant werd weergegeven. Vond het eerder gezellig om kijken dan dat het echt een horror film was. Die rat vond ik niks eigenlijk, hoofdpersoon deed het op zich wel aardig.

Toch een mindere voor mij, 2.5*.

Niet zo héél veel van verwacht, vooral ook omdat ik er vooraf amper iets over gehoord had. Dikke meevaller uiteindelijk.

Ik hou sowieso wel van films waar één bepaalde dag steeds manischer/weirder/grappiger wordt. Deed me daarom wat denken aan films als U-Turn of Very Bad Things, beetje dezelfde soort humor. Er zijn nog 100 andere vergelijkingen te trekken met allerhande regisseurs en films, maar Govaerts maakt het toch vooral een film die Antwerpen + 90s uitstraalt. En daarvan zijn er verder niet echt veel.

Knap ook dat de film volledig in één auto gefilmd is, en dat ik dat pas achteraf doorhad. Er gebeurt dan ook best veel en er is genoeg visuele inventiviteit, zodat je je niet beperkt voelt door die beperkte cameravrijheid. Soundtrack leunt dicht aan bij wat ik 30 jaar geleden luisterdere, maar ook vooral fijn dat Govaerts de impact van de muziek niet teveel beperkt, met wat slimme editing hier en daar zelfs nog impact toevoegt.

Verder kan je niet om Dimitri Vegas heen, die het best goed doet, toch is het vooral Jeroen Perceval die bijblijft. Hij komt met één van dé grootste karikaturen ooit aandraven, gaat 300% over the top, maar is continue grappig. Ook hulde voor de absurde elementen die later in de film doorsijpelen, had ik ook niet echt verwacht.

Wat Welp vooral een stijloefening van bekende genreelementen, dan is H4Z4RD een film die de vrijheid en inventiviteit van genre films onderstreept. Heerlijk stukje cinema dat met de minuut beter wordt.

4.5* en een uitgebreide review

Zeer degelijk.

Best een kille horror die op ijzige wijze de slachting van een aantal vrouwen registreert. Probleemgevalletjes die binnengelokt worden, een tijdje meegaan als slaafje en daarna lustig in stukken gereten worden.

Barón doet best z'n best om het sfeervol in beeld te brengen, hij slaagt daar ook deels in. Kleurgebruik is zeker oké en bij momenten ook mooie shot, probleem is dat na halverwege de film de creatieve pot leeg is en er steeds hetzelfde getoond wordt. Het camerawerk in de beruchte hotelkamer is echt repetitief, wat jammer is.

Verder is de hoofdrolspeler ook iets te jolig voor de rest van de film, die een toch iets ijzigere sfeer probeert uit te stralen. Werkt wel op het einde, maar maakt de film toch iets vrijblijvender.

Toch is het best allemaal hard en kil wat er getoond wordt, alleen de (film)punch ontbreekt een beetje. Klein aanradertje voor de horrorliefhebbers, aangezien deze film toch best wat te bieden heeft.

3.0*

Zonnig, maar meer ook niet.

Nog voor Cheng het beter zou doen onder regie van Johnnie To, zat ze hier ook al gevangen in een simpel romantisch jasje. Ma is echter niet half de regisseur die To is, dus is het ook niet zo verwonderlijk dat die niemendalletje nooit echt boven water komen drijven is.

Vooral de gehele cast rond Cheng is bedroevend. Het beetje drama dat er in zit is nooit overtuigend, de humor is zelfs naar HK normen dik aangezet en Ren is voor het romantische stuk ook niet geweldig geschikt.

Wat rest dan nog? Wel, veel zon, mooie omgevingen en een aardig vakantiegevoel. En Cheng die daarmee nog probeert te redden wat er te redden valt. Echt vervelend wordt het daarom niet, maar daar is het meeste ook wel mee gezegd. Enkel voor de die-hard Ma fan dit.

1.5*

Sterk vervolg.

Ditmaal 5 kortfilms, 3 terugkerende regisseurs en twee nieuwe aanwinsten.

De opening is wat mij betreft het sterkst. Visueel prachtig en ook daadwerkelijk spannend. De rest varieert van goed uitgevoerd maar cliché tot erg lekkere wegkijk en een streep lollige humor voor de fans van Aziatische horror.

Leuk ook hoe Pisanthanakun z'n eigen werk kan relativeren. Erg fijne horror omniubs weer, goeie start voor mensen die wel eens wat Thaise horror willen zien, al mist de film wel één short met echt ranzige stuff.

4.0* en een uitgebreide review.

Redelijk.

Centraal staat een redelijk interessant moreel vraagstuk. Hoewel Benigno's schuld nooit bevestigd wordt kan je er toch wel vanuit gaan dat hij gewoon schuldig is. Getuige ook het nogal vreemde lavalamp shot na de avondmassage lijkt mij.

Het stuk met Marco en de stierenvechtster is een stuk minder interessant en bijna overbodig. Deze film gaat eigenlijk maar over 3 personen, beetje jammer dat dat er dan zo bijgesleept wordt.

Visueel aardig maar redelijk onopvallend, muziek vond ik erg brak en ook het "bon ton" geneuzel doorheen de film (dat duivennummer en de dansvoorstellingen) kon ik echt niet pruimen. Vervelende intermezzos.

De twee heren waren echter interessant genoeg om de film te dragen, echt emotioneel of sterk dramatisch werd het niet, daarvoor was het iets te saai en duf, maar het verhaaltje tussen hen werkte wel.

Enige echt sterke moment vond ik wanneer Marco Alicia terug in de danszaal ziet zitten, de enige 5 seconden waar de film echt weet te raken. Verder wat onnodig gespring in de tijd en echt de meest vreselijke intertitels die je je kan voorstellen. Wat bezielt een regisseur zo iets te doen.

Anyway, niet slecht en beter dan de andere Almodóvar, maar vind het nog steeds niet groots. Ook niet echt apart, maar da's blijkbaar meer iets voor z'n oudere werk.

3.0*

Edit: en wat een vage poster. Altijd gedacht dat dit weer een Spaanse travo film was.

Redelijk, maar niet geheel geslaagd.

Dat ze hier in Japan helemaal weg van zijn is redelijk logisch. Het verhaal van Patrasch is daar dan ook helemaal ingeburgerd. Ook daar trouwens de laatste tijd een wederopstanding van hondenfilms.

Deze remake begint best aardig en is fijn vlot in het eerste half uur. 't Is een beetje dik aangezet, maar het kijkt best weg en het beestje is ook gewoon schattig.

Laatste half uur vond ik beduidend minder, vooral omdat het eigenlijk een continue herhaling is. Hond wacht, gaat weg, komt terug, wacht, er komt iemand op bezoek, hond wacht nog langer .... Het einde liet zich ook sterk raden, en om daar nu echt nog 30 minuten op te wachten (zodat toch maar de 90 minuten grens bereikt werd?) vond ik wat overdreven.

Ben op zich ook wel benieuwd naar het origineel, schaamtelijk onderbekeken als je het succes van deze film ernaast legt. 't Is allemaal wel aardig verder, maar goed werd het nergens. Zeker naar het einde toe valt Hallström door de mand, echt hartverscheurend vond ik het niet.

2.5*

Edit: van die vertelstructuur begreep ik trouwens ook niet veel. Waarom moet dat nu via dat kereltje in de klas gaan? Vond het niet echt toegevoegde waarde hebben ofzo.

Beter.

Niet erg veel, maar wel gewoon beter. De hele film is wat minder opgefokt en sturend dan de remake. Da's best gek, want aangezien ik de remake eerst gezien had zou je denken dat ik bij deze film dan meer het idee zou krijgen van wat er zat aan te komen. Het tegendeel is waar.

Acteerwerk is naar behoren, het rustig kabbelende tempo werkt duidelijk in het voordeel van de film en het sentiment wordt nergens vervelend. De band tussen professor en hond is leuk (het helpt ook dat je geen hele film naar Gere zit te kijken) en hoewel de dood van de professor wat snel komt en ook hier het einde teveel een herhaling van zetten is, zit er niet echt een zwak moment in.

Muziek is wel een pak minder, nogal cheesy deuntjes die de sfeer niet echt veel goed doen. Verder ook een érg brave film, iedereen is goed van hart en alles loopt geweldig goed, zelf het einde is amper droef te noemen.

Schattig filmpje, iets beter dan z'n remake, maar het geniale zie ik er echt niet in. Leuke dierenfilm die niet te melig is, maar veel meer is het ook niet.

3.0*

Mooi!

Had er niet zoveel van verwacht, dit soort anime/manga adaptaties zijn vaak nogal snel en goedkoop in elkaar gedraaid, maar de geweldige cast en een paar krachtige scenes zorgen dat dit drama makkelijk boven de middelmaat uitstijgt.

Lekker coming of age filmpje dat mooi een aantal warme aspecten van jeugd en opgroeien weet te vatten. Wel een rozig filmpje dat zich eerder richt op de mooie kanten, maar daarmee wel een heerlijk relax sfeertje weet te bereiken.

Leuke personages, goeie soundtrack en een paar prachtige scenes, meer is er niet nodig om dit tot een sterke film te maken.

4.0* en een uitgebreide review

Het internet.

Het eerste half uur van deze docu is echte internet rock 'n roll. In razend tempo, met een 8bit hip-hop/dubstep soundtrack op de achtergrond (erg leuk nummertje van M.I.A. ook), serveert The Hacker Wars het putje van het web.

Anonymous, hackers en hacktivist en zelf ubertroll Weev worden opgevoerd in volle glorie. Nian cats scheuren over het scherm en de meme per minute ratio ligt ongelofelijk hoog. Zonder al te veel zelfverheerlijking (al genieten ze duidelijk met volle teugen) krijgen een aantal befaamde heren een platform om hun nieuwe wereld voor te stellen.

In het tweede deel draait het meer om de acties van de US tegen dit soort 'hackers'. Dit deel mist jammer genoeg wat de keerzijde van de medaille, waardoor het allemaal weer erg propaganda-achtig wordt. Iets wat ik doorgaans de meeste docus sterk aanreken, ware het niet dat achter dat gordijn gewoon een geweldig stukje van het internet blootgelegd wordt.

Het is niet zozeer dat ik het eens ben met de mensen in deze docu, noch de methodes die ze hanteren. Maar ik ben wel ongegeneerd fan van het vrije web, waar iedereen z'n zegje kan en mag doen en waar niks geregeld is. Dat is er de laatste jaren jammer genoeg sterk uitgegaan, waardoor het des te leuker is om te zien hoe een aantal kinderen op uberkinderachtige wijze grote corporaties en zelfs één van de invloedrijkste naties ter wereld te kakken zetten.

Wát er juist gezegd wordt zou ik met twee korrels zout nemen, maar daarachter ligt een geweldig document van het web in al z'n glorie, ik zou bijna zeggen dat je net daarom eigenlijk voor een keertje de nuance wel kan missen. Want als er iets niet genuanceerd is, is het wel het internet. De presentatie sluit daar verder naadloos bij aan. Erg druk en modern geëdit, wat mij betreft een stuk aangenamer dan al die doodse voedseldocus van de laatste jaren.

Grappig trouwens dat die Weev veroordeeld is voor een "hack" die ook ooit op MM relevant was. Ik herinner me nog dat iemand had uitgevogeld hoe aan PMs van andere leden te komen (wees gerust, lang geleden en ondertussen niet meer mogelijk) ... die persoon is alleen niet naar de gevangenis gemoeten geloof ik.

3.5*

Erg fout.

De film is inderdaad erg gedateerd, al valt zelfs dat met een korrel zout te nemen. Het is namelijk zo over-the-top dat het nergens een serieuze afspiegeling van de werkelijkheid betreft. Het is dus eerder het "idee" van de hacker dat gedateerd is, niet eens zozeer het computergedoe.

Dat beperkt zich tot zeer flashy, flauwe hackscenes met een electronische soundtrack en wat techno-junk jeugd, om het allemaal nog wat "futuristischer" te maken. De soundtrack is an sich nog wel aardig, maar de keuze van de nummers is ook niet bepaald origineel. Met Orbital, The Prodigy en Underworld in het eerste kwartier weet je dat ze niet eens zoveel research gedaan hebben om een soundtrackje samen te stellen.

Acteerwerk is ook belabberd, gelukkig wordt het allemaal erg luchtig gebracht, wat de film alsnog een beetje redt. Dat en wat fijne nummertjes en bakkenvol camp. Maar goed kan je dit echt niet noemen.

2.0*

Bitter drama.

Zit dicht tegen de 4* aan, maar overdaad schaadt hier een klein beetje. Niet dat het te melig zou zijn, of teveel zou inspelen op het gemoed. Integendeel, Zeze overdrijft een klein beetje met z'n tristesse.

Een vaag verhaaltje ontvouwt zich rond een koppeltje. Blijkbaar gaat het om een tante en haar neeftje, die net z'n moeder neergestoken heeft. De twee slaan op de vlucht, krijgen een relatie met elkaar, maar slagen er niet in te vluchten naar het buitenland. op zich oké, maar beide personages zijn ook nog een keer mentaal beperkt. De jongen is gewoon simpel maar het meisje is volgens mij niet het type om zomaar vrij te laten rondlopen.

Het maakt de film aardig ontoegankelijk, veel acties van de personages zijn onverklaarbaar, veel inleving is niet mogelijk en wat je voorgeschoteld krijgt is 77 minuten aan bitter drama. In het middendeel kruipt Zeze's pinku achtergrond ook wat meer naar voren, waardoor de film ook even inzakt.

Visueel zitten er zeker een aantal mooie dingen in, al leunt Zeze soms iets teveel op z'n groene filtertjes. Muziek verder niet al te opvallend maar het volstaat voor een drama als dit. Soms is de geluidskwaliteit iets te pover, maar die momenten zijn gelukkig zeldzaam.

Een film die wellicht niet al te veel mensen zal aanspreken. Een droevige blik op twee getergde personen die hun eigen weg niet weten te vinden. Het had nét iets minder gemogen, maar het blijft verder wel een klein, indrukwekkend werkje. Doet misschien wat denken aan de rouwere Hiroki's, ala Tokyo Garbage Girl.

Ben ik het niet met je eens Dopke.

Het geniale aan Grave vind ik persoonlijk dat de oorlog niet centraal staat, de film geen standpunt inneemt, maar door de kijker toch als grote schuldige aanzien wordt. Barefoot Gen is op dat gebied heel wat minder subtiel.

De oorlog op zich is in deze film belangrijker, met korte stukjes geschiedenisles tussendoor. Het drama is redelijk voorspelbaar, maar de film is effectief, zeker wanneer de bom op Hiroshima gedropt wordt. Indrukwekkende en weerzinwekkende scene.

Animatie is een beetje ouderwets, maar wel zeer mooi afgwerkt, de soundtrack klonk niet al te best, maar verder weinig aan te merken, alleen dat Grave het dus beter en subtieler aanpakte. Blijft wel een goeie film dit. 3.5*

Oké.

Op zich wel een aardig vervolg inderdaad. De nasleep van de bom biedt genoeg drama voor enkele erg indrukwekkend en/of aandoenlijke scenes. Soms een beetje op het randje (met de "slechte" Amerikanen op het einde), maar doorgaans niet té gekleurd en vooral gericht op het menselijke leed.

Maar in z'n geheel wel minder dan de eerste film. Vond het een beetje jammer dat er twee verhaaltjes doorheen de film liepen. Enerzijds het moederdeel, anderzijds dan met de vrienden van Gen. Op een bepaalde moment laten ze het moederverhaal bijna een half uur links liggen, waardoor het wat onevenwichtig wordt. Ook het einde was toch wat té dramatisch correct. Eindelijk het medicijn en dan sterft moeder toch, waarna een met mama's wijsheid gesterkte Gen weer monter verdergaat .... Ietsje minder had wel gemogen.

Visueel verder redelijk karig, animatie is zéér beperkt en buiten wat ouwerwetse 3D-effectjes (geen CG uiteraard) valt er maar weinig te beleven. Ook de soundtrack is redelijk matig, voor het audiovisuele geweld moet je deze in ieder geval niet opzetten.

Maar verder een vlot en leuk filmpje. Bewandelt een wat lastig pad tussen serieus drama en lichtvoetig vermaak, maar de film brengt het er redelijk goed vanaf. Verraste me trouwens hoeveel live action versies er ook nog zijn over Gen. Moet een populaire manga geweest zijn.

3.0*

Maf.

Yamashita is niet meteen m'n favoriete regisseur, maar had toch aardige dingen over deze film gehoord. In het begin leek me dat niet 100% terecht, type aardig dramatje maar niet meteen een meesterwerk. Maar daar had ik het dan toch even mis.

Want hoewel de setup oogt als een wat bitter sociaal drama, is de film dat absoluut niet. Dat wordt ook wel duidelijk als het langzaamaan wat absurder wordt, met als hoogtepunt de ontdekking van de robot op een kwart in de film. Vanaf dat moment is het wel duidelijk dat dit geen doorsnee film is.

Wat het dan wél is, is wat moeilijker te zeggen. Het blijft een beetje gissen welke richting de film wil uitgaan, maar dat is net het mooie eraan. Een film die niet zomaar in z'n kaarten laat kijken en een uniek sfeertje weet neer te zetten, ergens tussen drama en maffe absurde comedy in. Yamashita mag meer van dit soort filmpjes maken.

4.0* en een uitgebreide review

Nog verrassend leuk.

Had een wat goedkopere film verwacht. Neem aan dat de beelden tijdens de intro uit het eerste deel komen, mijn verwachtingen lagen daar ergens.

Maar best gave kostuums, leuke bloedfonteinen en een paar meer dan aardige actiescenes. Dat apocalyptische sci-fi cyberpunk-light sfeertje ligt me ook wel en wordt best sfeervol neergezet. Camerawerk bij momenten ook echt goed.

Het verhaaltje is wat simpel en soms komt het beperkte budget iets teveel aandacht eisen, maar met een fijne bad guy, liters bloed en een paar vlotte actiescenes kom je al een aardig eind. Perfecte speelduur ook voor een film als deze.

Vermakelijk en leuk, kleine verrassing.

3.5*

Kleine tegenvaller.

Redelijk hard yakuza gebeuren, dat wel, maar Su-yeon Gu weet er eigenlijk niet genoeg mee aan te vangen. Afzonderlijke scenes zijn best oké, maar als geheel weet de film nooit te overtuigen.

Visueel best mooi, soms wel iets te donker, maar Gu gooit er regelmatig een aantal erg knappe shots door. Camerawerk is wat taaier, net als de soundtrack. Het jazzy gebeuren werkt helemaal niet en zorgt zelfs voor een wat vervelend sfeertje af en toe, onbegrijpelijke keuze.

Het broertje van Ryuhei Matsuda doet erg z'n best, maar het verhaaltje over deze losse flodder is er ook eentje dat we ondertussen al vaak genoeg gezien hebben. De loner die tegen beter weten in overal keihard tegenaan trapt, even vaak ook zelf in elkaar gemept wordt. Matsuda doet het niet slecht, maar z'n personage krijgt te weinig vorm. De verwikkelingen zijn verder ook niet geweldig interessant, standaard yakuza gebeuren zonder al te veel richting.

Wie van het wat hardere misdaad werk houdt vindt wel een aantal zaken om van te genieten, buiten de soundtrack heeft de film ook geen echte zwakke plekken, maar de film komt niet bepaald boven de rest uit.

3.0*

Bij wijlen erg indrukwekkende film.

Vooral het middenstuk, meestal het kritiek punt in een film, is zeer goed. Prachtige shots en mooie vertolking doen een sterk uitgangspunt alle eer aan.

Jammer een beetje dat net voor het einde (pak en beet het laatste kwartier, hoewel het echte einde dan weer wel goed is) het script wat ontaard in een te simpel ramboverhaaltje.

Ki-duk levert weer een sterk stukje cinema af, dat lange tijd makkelijk de 4* leek te halen, jammer genoeg is het einde net te banaal om ook 4* te geven. Ik hou het wel op 3.5*, maar het begin en zeker het midden zijn meer waard. Kleine aanrader.

Vooral op het einde wordt het leuk. Daar slaat het filmpje nog lekker even over-the-top.

De rest was wel aardig maar mij iets te traag. Veel gebeurt er niet en de typische clash tussen wetenschap en magie brengt jammer genoeg ook niet al te veel. Sfeertje zit wel lekker maar het duurt echt tot het einde voor het ten volle geëxploiteerd wordt.

Volgens mij is het book van Barker ook wel iets sappiger, al ken ik niet al te veel van z'n werk. Aardig vermaak maar niet helemaal mijn ding. Einde redt het nog gedeeltelijk.

2.5*

Matig.

Ik heb wel eens wat van de serie gezien, ook een paar films, maar dit soort cheape anime kan ik nog maar lastig met volle aandacht uitzitten. Dan vond ik deze live action versie nog best te pruimen, al zal dat voor de die-hard serie fans wel anders zijn vermoed ik.

Eerste voordeel is dat het een stuk minder lang duurt dan een serie uitzitten. Nu is 135 minuten nog steeds te lang, maar je bent er in ieder geval na één beurt vanaf. Er gebeurt verder ook wel genoeg, alleen is het niet echt boeiend genoeg om de hele speelduur te boeien.

Acteerwerk is het grootste euvel van deze film, dan doen ze normaal toch beter in Japan. Op de één of andere manier proberen de acteurs bij de expressiviteit van anime te blijven, maar dat vertaalt zich niet goed naar live action. Of je moet enkele komische talenten in je cast hebben, maar die zaten er duidelijk niet bij.

Verder zijn de bad guys 100 keer leuker dan de good guys, maar da's ook een bekend euvel. In ieder geval wel wat interessante momenten en scenes, ondanks dat de mindere CG af en toe in de weg komt te zitten. Gelukkig zit het designwise wel snor, daar zit toch vaak het verschil tussen bijv. de Japanese en Chinese CG. Beiden vaak niet echt op niveau, maar in China is het qua design dan ook nog eens uberkitsch.

Deze Fullmetal Alchemist is een film zonder echt ingebakken publiek. Voor de anime fans voldoet het allicht niet, voor de niet fans is het allemaal wat te kinderlijk/flauw. Voor een keertje valt het dan nog wel uit te zitten, maar Netflix heeft al betere keuzes gemaakt.

2.5*

Niet best.

Sowieso al geen al te grote Bones van, maar wanneer een film als deze in m'n schoot geworpen wordt dan laat ik de kans toch niet schieten. Ooit de serie wel eens gezien, maar daar herinner me eerlijk gezegd niet al te veel meer van. De eerst FMA film nooit gezien, maar ook dat leek niet echt een probleem.

Eerder op zichzelf staande film dus, het enige wat je mist qua achtergrond is hoe de hele wereld werkt. Dat kan in het begin wat verwarrend zijn als je nog niks van de franchise meegekregen hebt, maar dat pik je makkelijk genoeg op tijdens het kijken. Zo origineel is het namelijk niet.

Visueel maar matig, tekenstijl is flauw en ook de animatie heb ik al beter gezien. Het voelt sterk aan als een TV animatie, maar dan uitgerokken over 110 minuten. Verhaaltje is redelijk basic, nogal dik aangezet en nergens echt uitdagend.

't Is dat er op het einde wat betere actiescenes inzitten, maar verder is deze film niet bepaald de moeite waard. Enkel voor de echte fans van de serie misschien, ik kon er in ieder geval zeer weinig mee. Geen al te beste anime.

1.5*

Vond dit wel fijn.

Duidelijk dat de soundtrack leidend is. Beetje raar voor een film van regisseur die blijkbaar fotografie gestudeerd heeft, maar het zijn toch de drones en de uitgetilde geluiden die van deze film een erg sfeervolle bedoening maakte. Het huisje hier trilde lekker mee, da's altijd fijn om mee te maken.

Ik vond het visueel niet geheel op hetzelfde niveau. Wel mooi geschoten, dat zeker, maar voor deze stijl (erg traag, met een erg grimmige, donkere sfeer) moet het ofwel nog véél strakker, ofwel wat edgier in beeld gebracht worden. Op het einde zit er zo één momentje, maar daarna is de film eigenlijk meteen gedaan. Nu valt het er een beetje tussenin, waardoor het visueel wat achterophinkt op de soundtrack.

Acteerwerk verder ook erg sterk. Een hoop mysterieuze en licht ongemakkelijke scenes, al had Feigelfeld daar ook nét iets verder mogen gaan. En zo rest een intrigerende film die goed weet te vermaken, maar net dat beetje extras mist om een echt meesterwerk te zijn. Maar als dit een afstudeerproject is, laat z'n echte carriere maar snel starten dan.

Dikke 3.5*

Aardig.

Maar de film is toch net iets te gelikt om mee te draaien met de betere Chinese romantische films. Yong doet z'n best zeker wel, bij momenten weet hij ook wel de juiste snaar te raken, maar er zijn ook een aantal scenes waar het gewoon niet zo geweldig werkt.

Wel een leuk cast. Lam Suet en Francis Ng is waardige bijrollen, de hoofdpersonages zijn minder bekend maar doen het ook best aardig. Plot is wat duf en voorspelbaar, maar mits de juiste sfeer hoeft dat geen probleem te zijn.

Het tempo is bij momenten iets te vlot, waardoor er niet genoeg tijd genomen wordt voor bepaalde sleutelmomenten. 't Is vaak iets te functioneel. Ook de humor werkt niet altijd even goed, waardoor het vaak iets teveel van formulewerk wegheeft.

Visueel wel een meer dan fijne film en ook de soundtrack werkt goed. Alleen, tegen films als Di Ci Yi heeft deze helemaal niks in te brengen.

3.0*

Ongelofelijk weinig stemmen.

Zeker als je ziet dat 24 City toch aardig scoort hier. Eigenlijk een beetje een herhalingsoefening voor Jia, die na 24 City z'n concept nog een keer overdoet, alleen ditmaal wel als volbloed documentaire.

Al blijft het toch best geregisseerd aanvoelen. Niet de verhalen an sich, de mensen die aan het woord komen zijn echter dan echt, de beelden echter zijn gestileerd en sturend. Een best mooie combinatie die zorgt dat de best lange speelduur vlot en draaglijk blijft.

Vond 24 City iets beter, deze film mist scenes als het rolschaatsintermezzo. Ook de functie van de "stadsgids" in deze film werd mij niet helemaal duidelijk, vooral niet omdat haar functie niet echt uitgediept wordt.

Het botert nog steeds niet helemaal tussen Jia en mij, maar I Wish I Knew is een mooi portret geworden, misschien iets te gericht op het verleden van de stad, maar verder best aangenaam kijkvoer.

3.5*

Vond het een zware film eigenlijk.

Met Hou's slome tempo heb ik doorgaans geen probleem. Maar hier maakt hij het wel erg bont. Veel dialoog en uniforme stijlkenmerken maken van deze film een soms wat ongemakkelijke zit.

De hele film speelt zich binnenshuis af, zit geen enkel buitenshot in. Daarbij is de belichting en het kleurenpalet in elke scene (130 minuten lang) hetzelfde. Olielampen verlichten de vertrekken, dus overal hangt een oranje gloed over. Elke sceneovergang is een fade-out/fade-in, waarbij de lampjes steeds als laatste verdwijnen en als eerste verschijnen ... erg mooi, dat wel, maar na een tijdje gaat het wel wegen.

Enige echte nadeel vond ik eigenlijk het minder boeiende verhaaltje. Wat soapverwikkelingen die het visuele te weinig ondersteunen. Hou is beter als registrerend regisseur. Personages die weinig zeggen binnen een simpel dramatisch gegeven. In Flowers wordt er gewoon teveel gepraat, binnen een zwaarmoedig decor.

Uiteindelijk is het best een mooie film, maar doe maar een hedendaagse Hou met Qi in de hoofdrol, of, zoals in z'n laatste film Three Times, een kortfilmpje let dit gegeven. Bij momenten is het echt genieten (de eindscene bijv), maar af en toe is het naar adem happen, en Hou geeft maar weinig zuurstof.

Daarmee heb ik ook z'n laatste 6 films gezien. Nu de rest van z'n back catalogue afwerken, al verwacht ik daar gevoelig minder van.

3.5* voor deze. Eentje voor de fans.

Best aardig.

Doet wat denken aan Postman in the Mountains, ook hier een kijkje in het leven van een arbeider in het bergrijke China. Ditmaal geen postbode, wel een leraar in spé die een groepje kinderen in afgelegen gebied moet gaan onderwijzen. Qua plot sluit het ook wel een beetje aan bij Hiroki's Kikansha Sensei.

Het tempo is eerder traag, maar dat mag je verwachten van een Chinese film uit de jaren 80. Gelukkig maakt Chen goed gebruik van de omgeving en zitten er voldoende mooie shots in. Het helpt ongetwijfeld ook wel dat de film een nette BR release heeft gekregen, zodat je niet naar een hoop blurry gebibber zit te kijken.

De kritiek op het schoolsysteem is een kleine smet, nogal makkelijk en verwacht, het voegt verder ook helemaal niks toe en leidt zelfs was af van het verder erg rustige karakter van de film. Aardig acteerwerk ook, waardoor het makkelijk de aandacht weet vast te houden.

Best oké dus, zeker voor een wat oudere Chen.

3.0*

Vermaak.

Ik ben wel blij dat de Coens het kleinere werk weer wat meer achter zich gelaten hebben en opteren voor een frissere Hollywood comedy. Dat gaat hen doorgaans het best af. Deze Hail, Caesar! is daar weer een goed voorbeeld van.

Qua verhaal is het allemaal nogal losjes en warrig, duidelijk ook niet de focus van deze film. Sommige personages krijgen daardoor wel érg weinig screen time, maar de film mikt dan ook meer op het "een dag in het leven van" gevoel en slaagt daar best goed in.

Men vraagt mij wel eens (hah) waarom ik blijf volharden in het kijken van klassiekers, terwijl die films mij toch niet echt liggen. Wel, bij deze film komt die kennis goed van pas. De scene met Tatum is nog niet half zo leuk als je nooit een Kelly musical gezien hebt. En ook de high society scene met Ehrenreich komt een stuk beter uit de verf. En weten die Taurog is komt ook van pas. Zo zie je maar.

Acteurs amuseren zich duidelijk, de Coens doen hetzelfde achter de camera. Film ziet er aardig uit, loopt best vlot en weet geregeld een glimlach te ontlokken. Alleen duurde het net allemaal wat te lang. Kwartiertje korter was wel goed geweest denk ik.

Enige rare scene vond ik die met de duikboot. Deed mij sterk denken aan La Cité des Enfants Perdus, wat op zich niet zo erg is, maar die film past uiteraard niet in het hele 50's Hollywood verhaal. Allicht een verwijzing die ik dan mis, maar het blijft een raar moment in de film.

Hopelijk blijven ze deze richting nu even aanhouden, 't is waar ze goed in zijn.

3.0*

Erg fijne herziening.

Wist eigenlijk niet zo goed wat te verwachten, deels omdat deze film toch alweer 30 jaar oud is, maar ook omdat het voor mezelf al zo'n 20 jaar geleden was dat ik hem nog gezien had. Maar kijk, ik vond het misschien nog wel iets indrukwekkender dan de eerste keer.

Met dank aan drie erg sterke acteerprestaties. Van Cassel is dat wel te verwachten, maar Taghmaoui en Koundé moeten zeker niet onder doen. Visueel blijft de film makkelijk overeind, de soundtrack vond ik zelfs iets beter te behappen dan de eerste keer en hoewel het plot redelijk voorspelbaar is, hakt het einde er toch best in.

Erg weinig op aan te merken dus. Knap hoe er empathie gecreëerd wordt met de hoofdpersonages, terwijl het uiteindelijk ook niet de meest aimabele personen zijn. Jammer dat Kassovitz daarna een wat commerciëlere richting is uitgegaan. Duidelijk een film van een jong iemand met de vinger aan de pols, wou dat er zo meer rondliepen.

4.0* en een uitgebreide review

Redelijk.

Wie graag wat meer van Anthony Wong ziet kan maar moeilijk voorbij aan het werk van Herman Yau. De twee hebben aardig wat samenwerkingen op hun naam staan. In deze film neemt Wong echter genoegen met een wat kleiner rolletje.

Nick Cheung neemt de hoofdrol voor z'n rekening, maar is nu niet meteen de beste acteur van de hoop. Jammer, Wong en Ng zijn zoals altijd sterk, had hen graag wat meer aan het werk gezien. Verder een aardig bekend verhaaltje naar HK normen. Undercover agenten die worstelen met zichzelf wanneer ze uit hun rol getrokken worden.

De film mist ook een beetje de edge (pun) die andere Yau films wat makkelijker te behappen maakten. Deze film is wat braver, technisch niet erg opvallend maar wel vermakelijk en niet te lang.

Zeker niet z'n beste werk, maar als tussendoortje wel geslaagd.

3.0*