Opinions

Njah.

Een Western met twee gezichten. Jammer genoeg zit het tweede gezicht verscholen achter het eerste, waardoor het volledig z'n waarde verliest als je in de basis al niet mee kan gaan met deze film. Met andere woorden, je moet de film al leuk vinden om het te appreciëren.

Je ziet het inderdaad niet zo heel vaak, een (klassieke) Western met wat bovennatuurlijke elementen/een dubbele laag. Meestal zijn het toch redelijk platte verhaaltjes die zonder boe of bah verteld worden. High Plains Drifter is dat niet echt. Het is iets mysterieuzer.

Probleem is dat dat alles zich verschuilt achter een facade voor een oerplatte doorsnee Western. Zowat alles wat mij verveelt aan Westerns zit in deze film. Het flauwe personage van Eastwood, de geforceerde cool van Eastwood, de barlelijke landschappen, slechte muziek, het magere basisplotje ... je zit ook voor 90% naar een gewone Western te kijken, die 10% vallen compleet verkeerd als de rest je niet aanstaat.

Vond het verder ook niet zo héél speciaal. 't is ook niet geweldig abstract of diepgravend. Visueel mijn ding helemaal niet en Eastwood is echt een klier van hier tot in Tokyo. Als regisseur is hij dan nog nét iets beter dan acteur, want vooral voor de camera vind ik hem compleet onuitstaanbaar (en al helemaal in dit soort rollen).

Compleet niet aan mij besteedt ... ga binnenkort El Topo maar een keetje kijken. Het écht werk zeg maar.

0.5*

Ik heb een aantal keren zwaar m'n wenkbrouwen gefronst tijdens het kijken van deze film.

Deed mij denken aan een hoop highschool tv series van vroeger. Een Popular oid uitgerokken tot een speelfilm. Na een overdosis tv in mijn jeugdige jaren heb ik weinig behoefte om daaraan herinnerd te worden tijdens het filmkijken.

Vreselijke nummertjes, slecht geacteerd (acteurs geselecteerd op basis van danservaring ipv acteerervaring ?), matig gezongen en een verhaaltje dat veel te bol stond van platgetreden moraaltjes (teamwork, doe waar je in gelooft, etc etc...)

Zal allemaal wel vermakelijk zijn voor de diehards van deze niche maar mij doet het gewoon helemaal niks.

0.5*

In alle opzichten erger dan het eerste deel. Dit deel heeft dan ook alles weg van een snel in elkaar gebokst vervolg.

Wel aardig dat de volledige cast weer aanwezig is, is wel eens anders in vervolgen. Maar jammer dat die cast nog steeds even irritant blijkt.

Liedjes vind ik echt van bedroevend niveau, dansjes lijken nergens naar, film is zo fake als de pest en het verhaaltje gewoon pijnlijk oninteressant.

0.5*, zelfde cijfer als deel 1, al was die nog duidelijk beter.

Meh.

Grootste pluspunt aan dit soort oude musicals nog steeds het luchtige sfeertje. Er mag dan een hoop drama bijzitten op het einde, het is opvallend hoe luchtig er gedaan wordt over het afblazen van een bruiloft op de dag zelf, en dan toch hertrouwen met je ex. Een leukere benadering dan de meligheid die zulke scenes tegenwoordig met zich meebrengen.

Sinatra, Crosby (toen ik jong was echt jaren gedacht dat hij net als Armstrong zwart was - cfr Cosby ) en Armstrong spelen gezellig, verder kan het bijna niet anders dat Stewart in het origineel de rol van John Lund heeft, wat een vreselijke hark. Vervelend in deze film vond ik vooral Grace Kelly. Als (komische?) actrice is ze snoervervelend, vooral de momenten waarin ze erg emotioneel probeert te kijken door allerlei grimassen te trekken en zenuwachtig heen en weer te bewegen. Plaatsvervangende schaamte.

De muziek is verder ook niet m'n ding maar dat zal verder niemand verbazen. Jammer dat er geen leuke female lead in deze film zat, zou de boel wat broodnodige flair gegeven hebben, wat rest zijn een luchtig sfeertje en 3 kerels die er nog iets leuks van proberen maken.

1.0*

Eindelijk gezien.

A Field in England heeft bij mij een redelijk diepte wonde achtergelaten. Vond Wheatley altijd wel leuk, maar die film was écht niet te pruimen. Gelukkig is High-Rise weer een stuk beter, al haalt Wheatley ook hier niet z'n beste niveau.

Dat ligt ook een beetje aan het boek en de materie. Een flat als symbool voor de verschillende klassen en de maatschappij in het klein. Met de onderdrukking van de lagere klasse en de decadentie van de rijken. Beetje saai en makkelijk? Daarnaast ook al 100 keer gezien, in elke mogelijke vorm. De film voegt verder ook niks toe op dat gebied, het enige wat er gebeurt is dat alles in een onstopbare spiraal van geweld en decadentie terechtkomt.

Wheatley zet het allemaal nog wel aardig neer. Visueel is het redelijk, maar het is vooral de soundtrack die indruk maakt. Zorgt dat het best sfeervol is en het van begin tot eind interessant blijft. Eerste uur is wat traag verder, maar het twee uur is duidelijk beter. Dat maakt dat er uiteindelijk toch een best positief gevoel overheerst.

Het mag allemaal iets origineler, en als dat niet kan dat zeker wat intenser, maar memorabel is het wel. Fijn filmpje, die nieuwe Wheatley toch maar wat extra prioriteit geven.

3.5*

Leuk ramp.

Ik heb zelden een film gezien die zo'n bezopen verhaal met zoveel overgave probeert te brengen. Santoro lijkt niet geheel te beseffen wat een dom plotje hij hier aan het verfilmen is, de aanpak is dan ook ongepast serieus. Wat meer zelfbewustzijn had deze film absoluut goed gedaan.

Een betere hoofdrolspeler ook trouwens. Geen idee waar ze deze zak aardappelen gehaald hebben, maar Eldard is echt compleet ongeschikt om op te draven in een film. Zelfs niet ironisch. De rest van de cast is qua talent niet veel beter, maar presenteert in ieder geval nog een beetje.

Ondanks dat is het toch geen slechte film, met dank aan het grotesque bombast waarmee Santoro uitpakt. Hoe serieus hij het ook aanpakt, het is gewoon een hilarisch filmpje en in die zin werkt het ook gewoon wel. Zeker wanneer alles nog eens lekker begint te flitsen en je een soort van Akira-einde voorgeschoteld krijgt.

Effecten zijn verder ook wel aardig, maar dat mag wel gezien het beroepsverleden van de regisseur. Na een tijdje stoort het wel dat de meeste effect shots eerder lo-fi/blurry zijn, maar dat valt de film wel te vergeven, want een overschot aan budget zal er niet geweest zijn.

Eén van de meest interessante rampen die ik al gezien heb denk ik. De lage score in onterecht, maar bij deze film nog wel te begrijpen. Je moet af en toe een beetje over je hart wrijven, soms gewoon de andere kant opkijken, maar dan heb je wel iets redelijk unieks te stekken.

3.0*

Cheesy.

Er schiet niet zo heel veel meer over van deze film, al is dat volgens mij niet Mulcahy's fout. Hij lijkt de enige hier de er echt wat van probeert te maken. Op de momenten dat de film groots moet zijn is Highlander dat ook wel, verder is de regie wel redelijk sfeervol, hoewel het budget ook duidelijk niet eindeloos was. Maar op dat punt staat het nog redelijk overeind.

Aan de andere kant heb je een stel acteurs die compleet verloren lopen in deze film, en dat is best een probleem aangezien er ook aardig wat filler in deze film zit. Was het nu een pure, melige, over-the-top actiefilm geweest dan was het niet eens zo'n groot probleem, maar er zit teveel slecht drama en povere filler bij.

Het is trouwens niet enkel Lambert die tekort schiet, ook grotere namen als Connery kunnen niet echt boven water blijven. Er had makkelijk een half uur uit gekund en de cast hadden compleet mogen vervangen. Dan was het allicht nu ook nog steeds interessant geweest. Nu is het enkel nog Mulcahy's werk dat de film enigszins redt, maar zo uitzonderlijk getalenteerd is hij nu ook weer niet.

2.0*

Redelijk.

Ooit wel de originele Highlander film gezien, de vervolgen ken ik niet, verder herinner ik me ook een TV-reeks waar ik ooit wat afleveringen van gezien heb(?). Ben nooit zo'n Highlander fan geweest, deze film dan ook vooral opgezocht omdat Kawajiri hier achter zat, toch wel een legende.

Z'n stijltje is in ieder geval nog steeds herkenbaar. Kent wel een aardige update in deze film, wat CG her en der om het wat visueel complexer te maken, maar grosso modo is er niet zoveel veranderd met vroeger. Beetje lelijke character designs maar erg gedetailleerd en sterk geanimeerd.

Verhaaltje doorheen de tijd kon me wat minder boeien, beetje vreemd ook dat de hoofdmoot van de brok eerder een anime-adaptie van Escape From NY leek dan een Highlander vervolg, maar dat kon de pret niet drukken.

De film duurde me wat lang, vooral omdat de tijdssprongen teveel tijd innemen en ik het verhaaltje sowieso het minst boeiende aan de film vond. Verder een mooie update van een ouderwetse stijl, maar het heeft toch ondertussen wel een beetje van z'n glans verloren. Misschien ook wel iets te braaf voor een Kawajiri, maar dit is dan ook vooral voor de Amerikaanse markt gemaakt.

3.0*

Leuke omnibus.

Toch mist het net die ene (of meer) shorts die erg echt bovenuit springen. Er zitten geen rotte appels tussen, elke filmpje is leuk tot sterk, maar de echte kracht van een ombinus (knallen in 15 minuutjes) wordt niet echt benut.

Eerste filmpje is schattig, al is dat Amerikaans mens echt vreselijk, tweede filmpje vooral typisch Yamaguchi. Z'n humor is instant herkenbaar, de rol van Tak kan je ook moeilijk missen.

Het derde segment is misschien wel het minst. Beetje vreemd verloop en ietwat vaag zonder duidelijke pay-off. De vierde vond ik het best. Gave rol van Hairi Katagiri, wat een verschijning ook. Je zou er zo schrik van krijgen. Verder ook het filmpje met de leukste regie.

Vijfde short is ook best aardig. Wat rustiger en poetischer met wat apartere humor. Laatste is vooral grappig, met een meisje dat zo goed mogelijk zelfmoord probeert te plegen maar daar niet in slaagt omwille van de sociale druk.

Allen zweven ze tussen de 3.5* en 4.0*. Meestal vind ik een omnibus beter dan de som der delen, maar dan moeten er wel echt uitschieters bijzitten. Da's hier niet het geval. Maakt het nog steeds wel een vermakelijk en leuk filmpje, maar had er graag iets meer van gezien.

3.5*

Tussendoortje voor Wakamatsu.

Kort filmpje, klein verhaaltje, veel drama en vreemde personages. Mag dan kort zijn, maar 't is een vintage Wakamatsu. Met getormenteerde personages die maar al te graag hun gedrag en lusten in vraag stellen.

Visueel klooit Wakamatsu wat met filtertjes, niet zo heel speciaal al moet ik zeggen dat de versie die ik te zien kreeg niet van heel hoge kwaliteit was. Toch waren bepaalde effecten (zoals de brand) eerder bedenkelijk dan estethisch interessant. De intro beloofde iets meer, mede dankzij de soundtrack, maar wat volgde vond ik net dat beetje minder. Vooral omdat Wakamatsu in diezelfde periode toch betere films gemaakt heeft.

Verhaaltje is wel interessant, maar de dialogen lopen niet altijd even vlot en door de korte lengte mist het toch een beetje aan gewicht. Vooral omdat Wakamatsu ook wel leek vast te hangen aan de regels van de pinku. Toch is het een best leuk filmpje om zien, maar Wakamatsu kan beter.

2.5*

Fijn.

Nooit zo'n fan geweest van het werk van Kawase, maar hier vindt ze dan toch eindelijk de juiste balans tussen menselijk drama en dat beetje extra stilering dat een film voor mij écht de moeite maakt. Misschien dat toch wat meer van haar oudere films een kans geven.

Het helpt ook wel dat het onderwerp wel aanspreekt, ook beroepshalve. Verder erg sterk acteerwerk, visueel vaak mooie plaatjes en een soundtrack die netjes z'n werkt doet, al is het dan niet echt geweldig uitdagend. Maar dat is de film in z'n geheel niet.

Het is een fijn dramatje geworden, niet zo héél special maar verder wel erg sterk uitgewerkt. Liefhebbers van Japanse dramas hebben hier een makkelijke aanrader, de rest kan ook best een keer proberen, want dit is een film die weinig verkeerd doet.

4.0* en een uitgebreide review

Sterk.

Al is het een film die ik waarschijnlijk beter niet aanraadt, want het is er eentje voor een beperkt doelpubliek. Jammer dat dit soort films al te vaak blijven hangen in Japan, anderzijds vrees ik dat een film als deze ook erg moeilijk z'n publiek bereikt.

Het oogt als een doorsnee Japans drama, tegelijkertijd is het dat vooral niet. Het openingshot verklapt al best veel. Een statisch shot vanop een ferry die rustig van een eiland wegvaart, maar met een 90s rave soundtrack eronder (door Jeff Mills nog wel). Het past niet echt maar Ohmori speelt bewust met dat soort tegenstellingen om het ongemak tijdens het kijken te verhogen.

Visueel is het wat braver, verder een hoop onsympathieke personages die ogenschijnlijk vreemde beslissingen maken, een erg gave soundtrack en een hoop ongemakkelijk drama dat de film in allerhande richtingen sleurt. Ik mag Ohmori wel als hij dit soort films maakt, maar je kan maar beter zonder al te veel verwachtingen hieraan beginnen.

4.0* en een uitgebreide review

Erg knap.

Er zijn tegenwoordig voldoende Japanese dramas, ze zijn vaak ook ofwel iets te gelikt, ofwel iets te gericht op de Westerse festivalmarkt. Des te mooier om dit soort ontdekking te doen. Een klein indie films dat er een beetje genre bijgooit, maar ook vooral erg strak gestileerd is.

Ruraal drama is altijd aardig, al is het maar vanwege de aangename setting. Die wordt hier ook optimaal benut, toch is het vooral de regie van Narita die het grote verschil maakt. Dat en de wel erg sterke performance van Nagasawa. Op elk vlak zit het eigenlijk wel goed met deze film.

En het leukste is ... gewoon nog gratig te zien tot eind september:

Follow the Light – JFF+ INDEPENDENT CINEMA 2023 - jff.jpf.go.jp

Ditmaal geen excuses wat beschikbaarheid betreft, gewoon kijken.

4.5* en een uitgebreide review

Niet goed.

Een wel erg typische opzet, die niet gered wordt door leuke personages of fijne bad guys. Een stelletje vervelende Engelse vrouwen en een groepje van drie te nette kerels. De rest laat zich al raden, jammer genoeg doet regisseur Bryan er niet voldoende mee.

Sowieso wel het type hit-or-miss genrefilmpje. Kleine details zorgen in dit soort films vaak voor het wel of niet leukvinden van de gehele film. Ik kon er ditmaal maar weinig in ontdekken wat ik leuk zou moeten vinden.

Eens het donker wordt zit de sfeer er iets beter in, maar ook daar blijft alles aardig cliché, einde inclusief.

Niet al te best dus, maar wie zich wel kan amuseren met deze groep van vijf vrouwen ziet waarschijnlijk een hele andere film.

1.5*

Mjah.

Minder als het eerste deel, dat zeker. Vond hem alleen zo erg slecht nog niet.

Film neemt eerder een Alien perspectief aan. Groepje marines die verzeild geraken in een situatie waar ze de prooi zijn. Geen enge film, wel smerig, vuil en goor. Wat al die horror filmpjes betreft, een reeks die meer laat zien dan de rest vind ik. Camera zit er altijd mooi op als er wat te zien valt.

Acteerwerk ik niet wat je noemt ijzersterk, plot is uiterst mager maar voldoet. Gore is lekker en het vlot allemaal aardig. Fijne finale, daarmee ook een aardig avondje bioscoop.

Kleine 3*

Pfff.

Ook deze oude Craven vond ik het aanzien niet waard. Altijd gevaarlijk om eerst de remake te zien natuurlijk, maar wat er ooit van effect was is ondertussen compleet verdwenen bij deze film. Het enige wat rest is wat amateuristisch gedoe en lachwekkende pogingen tot spanning.

Het acteerwerk is ondermaats maar daar had ik me vooral al bij neergelegd. Dat ook de soundtrack niet al te best zou zijn was te verwachten, dat was al een serieus euvel bij Craven's eerste. Maar van de "creeps" had ik toch wat meer verwacht. Eigenlijk zijn het niet eens zo'n geweldige weirdos in deze film. Een vals gebit, een pruik en een indianenkostuum moeten van deze hillbillies angstaanjagende figuren maken, maar dat faalt compleet (uiteraard).

De show-off tussen beide kampen stelt niks voor, gore is er amper (en wat er is ziet er niet uit), alles wordt gewoon zo flauw gebracht dat het als horrorfilm nul komma niks voorstelt. Na een kwartiertje begint het al te slepen en dat komt de film nooit meer te boven. Eén en al saaiheid en knulligheid.

0.5*

Aja gaat er jammer genoeg wat op achteruit.

Haute Tension was een totaal onoriginele genrefilm, uitgewerkt tot één van de beste nagelbijters van de laatste jaren. The Hill Have Eyes is tevens een totaal onorginele genrefilm, maar weet jammer genoeg niet helemaal te bekoren.

Vooral het veel te lange begin zit daar voor wat tussen. Eens de mutantjes op het toneel verschijnen wordt het al snel heel wat interessanter. Ook de score was in Haute Tension heel wat beter. HHE blijft teveel hangen in wat emotieloze dark ambient en typisch horrorgeklooi. Kan werken, maar dat ze dan een keer een echte dark ambient artiest inschakelen om de score te verzorgen.

Gelukkig is de film wel lekker lomp eens hij van start gaat. Scenes zoals die met de parkiet lijken mij niet meteen bedoeld om te shockeren, maar zijn verder best hilarisch. De scene in de trailer was verder best hard moet ik zeggen. De gore is matig aanwezig, maar het ziet er vooral erg "vuil" uit allemaal. Daar haalt de film dan ook z'n sfeer uit.

En het werkt allemaal wel, zeker vanaf het midden van de film. Toch had het allemaal best wat korter gekunnen, had het wat spannender gemogen (want echt spannend is het nergens) en had het nog een tandje harder gekunnen.

Maar verder vermakelijk onzin, die mij op momenten sterk deed terugdenken aan TCM (vooral in het dorpje dan). Vind ik deze persoonlijk wat beter. Hopelijk keert Aja terug naar z'n roots.

3.5*

Zeker genietbaar.

Film kent een paar zwakke puntjes. Hoofdpersonages zijn weer redelijk vervelend en het begin van het slashergedeelte is redelijk saai.

Naarmate de film vordert wordt het sfeertje wel steeds smeriger. Echt goor wordt het nooit, maar er is toch aardig wat smerigheid te zien. Aanwezigheid van de twist is cliché, maar verder wel aardig en lekker sick. Grootste verkooppunt van deze film boven andere slashers is dat Babyface makkelijk uitsteekt boven het gros van andere moordenaars. Sterk visueel uitgewerkt figuur.

Wel een beetje jammer dat de "film in film" moorden een stuk leuker zijn. Trucje met die tak was bijvoorbeeld geweldig. Verder een prachtige scene tijdens de optiteling (beste stukje van de film) en een fijn einde.

Iets meer zorg en dit had best een hoogvlieger kunnen zijn. Nu strand het als best zieke maar fijne slasher met voor de verandering eens een charismatische killer. Je ziet ze niet vaak in dit soort films.

3.5*

Yukisada drama.

Dan weet je eigenlijk vooraf al wat te verwachten. De vraag is vooral of het een goeie 3.5* film wordt, of toch doorschiet naar de 4*. In dit geval blijft Yukisada hangen in de eerste categorie, wat Himawari tot een fijne, doch weinig opvallende film binnen z'n oeuvre maakt.

Weer ietwat verhalend, ik zie Yukisada doorgaans toch liever de iets lossere dramatjes maken. Maar er zitten genoeg typische, mooie Japanse drama momenten in zodat de liefhebber absoluut niet op z'n honger blijft zitten.

Fijn acteerwerk, af en toe een mooi plaatje, een paar mysterieuzere en ongrijpbaardere momenten en nogal wat flashbacks naar vroeger, met een hoop typische Japans schoolgebeuren als catalysator voor het drama.

Wie Yukisada kent weet dat hij weinig mis kan doen met een film als deze. Niet z'n beste werk, maar érg fijne filler.

3.5*

Sterke film.

Ik ken Yoshida als iemand die eerder softe films maakt. Komedies, romantiek, wat licht drama erbij. Dat soort dingetjes. Dit is toch wel duidelijk andere koek, al zou je dat in het begin zeker niet zeggen. Het is dan ook een film die je best zo blind mogelijk in kan.

Yoshida is ook erg bewust bezig met het maskeren van de ware aard van de film. De casting van Hamada, de brave cinematografie, het ontbreken van een soundtrack, het draagt allemaal bij aan het effect van deze film. En dat effect is er dan ook echt wel.

De switch in toon/sfeer zal zeker niet iedereen kunnen waarderen, daarvan zijn voorbeelden genoeg. Zeker omdat de twee delen best ver uit elkaar liggen, maar ik was in ieder geval blij om weer eens een film te zien die echt kon verrassen.

4.0* en een uitgebreide review

Film die z'n ware kracht op het einde toont.

Eerst driekwart is een erg aardig, maar sober drama. Een nogal vreemd concept dat niet echt centraal staat voor een komedie, maar wel een drama. Sterke rol van Ryoko Hirosue en Kaoru Kobayashi, doen het beiden voortreffelijk.

Concept wordt kalm en rustig uitgewerkt, veel druk zit er niet op, met nogal wat zijverhaaltjes. Visueel sober, maar zeker niet lelijk, en ook de muziek is niet echt aanwezig, maar wordt ook niet gemist.

Het laatste half uur wordt de dramakaart iets nadrukkelijker getrokken, en komt het eerste deel mooi tot z'n recht. Enkele prachtige scenes, en een erg sterk, mooi einde. Weer een erg mooi, aangenaam, sober en origineel drama dus. 4 kleine sterretjes, nergens overdondert het, nergens is het echt super, maar een erg aangenaam tussendoortje.

Nice.

Ohtomo is al een tijdje bezig om zich te bewijzen als bekwame blockbuster regisseur. Dat heeft al wat goeie films opgeleverd, met deze zijn hij nog een extra stapje vooruit.

Het leuke is toch vooral dat, ondanks dat het nog steeds een duidelijke blockbuster is, Ohtomo hier en daar toch wat eigenheid in de film weet te steken. Visuele trucjes, een wat strakkere soundtrack, scifi en horror elementen, het zijn kleine dingetjes die een film van 150 minuten zoveel fijner en interessanter maken.

Ook leuk om te zien dat Japan eens wat meer moeite steekt in dit type film. Het is daar best populair, maar vaak zijn het TVserie-uitwassen met magere acteurs waar weinig regie aan te pas komt. Met deze film bewijst Ohtomo dat er een hoop potentieel onbenut blijft.

4.0* en een uitgebreide review

Heerlijk.

Eerste kwartier is wat taai, maar wanneer Sumida's ondergang begint wordt het echt genieten. De film laat daarna ook niet meer af, met een geweldig einde om het af te sluiten.

Visueel krachtig, geweldig sound design en knap geacteerd. Moeilijk vooral omdat het drama scherpt contrasteert met de luchtige toon. Verder een absoluut onsubtiele film die er ook alles aan doet zo min mogelijk subtiliteit over te houden. Je moet er tegen kunnen, maar het levert absoluut unieke cinema op.

Sono is geweldig bezig. Goed tempo ook, waardoor z'n nieuwe film ondertussen alweer op allerlei film fests gepland staat. Laat maar komen.

4.5* en een uitgebreide review

Aardige film, al had ik er wat meer van verwacht. Grappig ook dat City of Angel's een remake van deze film blijkt te zijn. Afgezien van het resultaat toch lovenswaardig dat ze de film niet gekopieerd hebben.

Wat betreft Wings of Desire, het begint allemaal veelbelovend, maar meer dan vijf minuten heb je niet nodig om de volgende 90 minuten te beschrijven. Het concept is ijzersterk vind ik, de uitwerking vaak heel wat minder.

Visueel is de film erg mooi, alleen jammer van de vaak plotse en slecht getimede kleurenshots. Ook jammer van het de klassieke poëzie. De muziek was nog best goed (Nick Cave ge*tuut* niet meegerekend), maar die monotone Duitse stemmen die de hele tijd uit één of andere aftandse dichtbundel lijken te citeren zijn wat jammerlijk. Ik vraag me dan ook af wat de bedoeling ervan is, zo'n geladen en menselijke teksten (mooi of niet, laat ik dan maar even buiten beschouwing) door zo'n zeuren de laten afdreunen.

De eerste 90 minuten vond ik dus sterk, sferisch. Het idee werkt wel, visueel vaak erg mooi, alleen faalt de uitwerking. Daardoor leek een stabiele 3.5* in de maak. Het laatste half uur verpest echter veel.

Wat een domme twist, eens met Queto als hij het over een banaal liefdesverhaaltje[/quote] heeft. Stevige shift in focus die totaal niet nodig was. Ook de kleurenbeelden zijn heel wat minder mooi, veel zin om bij Nick Cave op MusicMeter overal een 0.5* neer te plaatsen, en die laatste scene in de bar was pure kitsch. Slecht geacteerd en snoeilelijk.

Veel potentieel in deze film, en op basis van de eerste 90 minuten ook zeker de moeite. Had veel meer ingezeten, maar de balans blijft positief. Einde verpest het jammer genoeg wat, maar al bij al toch nog een degelijk resultaat. 3*, maar deze film verdient heel wat plamuurwerk.

Redelijk standaard misdaadfilmpje.

Verder wel aardig om volgen, al zien we eigenlijk niks nieuws. Wel leuk om Andy Lau weer te zien, die man wordt er per film jonger op lijkt wel.

Verder een typisch broerverhaaltje, Johnny To zat de hele tijd in gedachten, maar die doet het dan uiteindelijk toch wat beter.

Iets voor de liefhebbers van HK misdaadfilms. Verveelt niet, fijn geacteerd, soms mooi vormgegeven.

3*

Schattig familie/kinderfilmpje.

Weet het sentiment nog redelijk goed onder controle te houden. Het concept is leuk, en ook visueel ziet het er soms wel leuk uit. Voor een keertje ook een "game"wereld die redelijk goed werkt in een film.

't Is geen hoogvlieger, daarvoor blijft het toch net allemaal wat teveel op kinderen gericht, maar verder best vermakelijk en aandoenlijk.

Kleine 3.5* voor deze film. Niet echt een stevige aanrader, maar leuk op een verloren zondag of zo. Schattig filmpje.

Zo'n film die veel en niks tegelijkertijd is.

Ik ben op het vreemde punt aangekomen dat het ontbreken van een twist een even grote twist is geworden dan een effectieve plottwist. Het voordeel daarvan is dat het een film als deze toch net iets interessanter maakt. De opzet van de film (met de twee werelden) was net iets te opzichtig in het duwen van een bepaalde richting, waardoor beide opties openbleven. Leuk dat er dan nog een geheel andere twist inzat, al was de uiteindelijke verklaring toch weer een beetje cliché.

Qua uitwerking probeert Grieco het edgey en artistiek te maken, bijna een soort van updated Lynch, maar hij slaagt er niet in om de duideljk goedkope productie te verdoezelen. Na een tijdje voelt het ook aan alsof er gewoon een aantal populaire ideeën en settings van de laatste jaren door elkaar gehusseld zijn, om zo tot een nieuwe horrorfilm te komen.

De horror is verder beperkt, buiten één redelijk smerige scene is er helemaal niks te zien. Acteerwerk is ook aan de matige kant en het einde (met het vreselijke nummertje en moralistische vingertje) valt compleet uit de toon.

Toch is het geen barslechte film, het is gewoon dat Grieco wat teveel hooi op z'n vork genomen heeft, zonder over het nodige talent en de nodige kunde te beschikken om het ook naar behoren uit te voeren. Maar liever een film die te ambitieus is dan niet ambitieus genoeg. Als het allemaal wat geraffineerder kan zit er best een fijne genrefilm in z'n vingers verscholen.

2.5*

Rare film.

Kamiyama was allicht niet de juiste man voor een film als dit, anderzijds maakt het de film misschien ook wel weer iets kijkbaarder. Zonder hem was het waarschijnlijk iets té zoet en té licht geworden, maar dan had het ten minste wel een duidelijkere doelgroep gehad.

Nu is het vooral een rare mix van elementen die op eerder jongere kijkers gericht lijken, met een verhaal dat best complex is. Droom, fantasie en realiteit worden verweven en vormen een best gelaagd verhaal, maar de uitwerking ervan is erg luchtig en vrolijk.

Animatie is oké maar niet uitzonderlijk, voice acting is goed, de film is best interessant om volgens, maar indrukwekkend vond ik het nergens. Vreemde carrierekeuze van Kamiyama, denk niet dat hij met een film als deze veel nieuwe fans zal aanspreken, maar het is verder wel aardige filler en hoewel het qua serieux wel een beetje misstaan binnen z'n oeuvre, is het verder geen film waar hij zich voor hoeft te schamen.

3.0*

*gaap*

Eigenlijk heeft deze film maar één ding: snelle dialogen. Als dat je ding is dan kan deze film best hoge ogen gooien, als die dialogen echter minder goed vallen dan merk je eigenlijk al snel op dat er verder niet zo heel veel te beleven valt.

Het tempo in de film zelf ligt dan ook absoluut niet hoog, integendeel. Scenes duren tergend lang, er zit alleen héél veel tekst in die érg snel opgedragen wordt. Zoals wel vaker vond ik de dialoog allesbehalve geinig, spitsvondig, scherp en whatnot. Grant is een type Stewart en dus absoluut niet mijn soort acteur en Russell weet ook nooit echt te overtuigen.

Plot en cinematografie kan je gewoon naast je neerleggen en de "subtiele" (seriously ) kritiek op het perswereldje wordt je keihard in je gezicht geworpen. Maakt de film alleen maar irritanter. Mnee, ik heb mij al eerder geërgerd aan dit soort screwball comedies en deze is niet anders. Ik vind ze niet per definitie rampzalig, maar dan verwacht ik lossere acteurs bij dit soort dialogen. Met een hoop stijve harken die pogen spitsvondig te zijn tegen 200 woorden per minuut kan ik niet veel.

0.5*

Heerlijk.

Een film die inderdaad niet zo makkelijk z'n publiek zal vinden. De combinatie arthouse/genre is sowieso tricky en Sono legt de balans redelijk in het midden. Maar toevallig is dat meestal wel het punt waar films mij het meest raken.

The Whispering Star is vooral een ontdekkingstocht, waardoor je best zo weinig mogelijk van het plot weet vooraf. Het tempo ligt al niet al te hoog, dus wanneer een aantal "verrassingen" al gespoiled zijn wordt het er alleen maar taaier op.

Visueel is het geweldig. Sepia maar dan op een supercleane manier. Ook de soundtrack is erg nadrukkelijk aanwezig, al is het dan wel in de effecten, eerder dan in de muziek zelf. Acteerwerk ook behoorlijk, al is dat niet meteen het punt waar deze film zich het hardst op richt.

Vind dit één van de beste dingen die Sono al gemaakt heeft. Weinig commercieel allicht (zowel vanuit arthouse als Hollywood kant bekeken), maar erg boeiend en erg uniek.

4.5* en een uitgebreide review