Opinions

Docu voor de fans.

Typisch zo'n documentaire waar de fans alleen maar een groter "wow" gevoel bij de film door krijgen, en waar niet-fans vooral denken "zoveel moeite en dan nog niks".

Daarbij zijn er projecten die langer en moeilijker te financieren waren. Deel van de problemen komt door ijdelheid en brakke levensstijl (die acteurs ?).

't Is vooral de vrouw van Coppolla die het allemaal overdramatisch laat klinken. Beetje opgeklopt sentiment, zo komt het vooral over.

Als docu bevat dit gewoon niks interessants voor niet fans, tot de laatste 10 seconden. Daar lukt het de makers om sympathie voor Coppolla te kweken, waar dat de rest van de tijd absoluut niet lukte.

Hear hear voor Coppolla.

1* voor de docu.

Best oké.

Qua opzet is het redelijk eenvoudig, een tienerliefde die al snel wat grotesquere vormen aanneemt. Gilchrist en Peeples zijn gelukkig wel een aardig stel en de extra problemen waar beide personages mee worstelen maken de film gelukkig iets boeiender.

Ook de regie valt wel op. Niet meteen erg indrukwekkend of memorabel, maar Sivertson heeft toch een duidelijk eigen stijl die deze Heartthrob een eigen ritme meegeeeft. Ondanks dat er niet zo bijzonder veel gebeurt, is de film toch ook zo voorbij. De korte speelduur helpt uiteraard, maar dan nog blijft het gewoon een vlotte film.

Het mist allicht iets wat het bruisender zou kunnen maken, iets wat de film echt memorabel of uniek maakt, maar voor een tussendoortje is het niet verkeerd. Er is dan ook niks expliciets negatiefs te melden, gewoon een degelijk filmpje met een licht eigen stijl.

3.0*

Fijne, onderhoudende film. Maar 3 uur lang ? Nee bedankt. Grappig ook dat ik van deze film al minstens drie keer het einde gezien had.

Zitten enkele erg mooie scenes in, met name de helicoptervluchten over het nachtelijke (waar speelt zich dit af ?). Deden me denken aan Ghost in the Shell. Ook de actie scenes zijn leuk, al klinken ze beduidend beter dan ze eruit zien. Indrukwekkend geluid vaak. Muziek was wat minder, behalve dan het Moby nummer tijdens de finale.

Een film die niet verveelt, maar waaruit wat mij betreft 90 minuten onnodige junk uitgeknipt mocht worden. Verder faalt op sommige momenten de afwerking. De scene tussen De Niro en Pacino is groots, de dialogen in diezelfde scene echter lachwekkend. De eindscene een totale anti-climax tot het Moby nummer ingezet wordt. De Niro speelt erg sterk, Pacino vond ik maar kwakkelen eigenlijk. Maakt er nogal een dom personage van. Het maniakele dat hij hier meegeeft vond ik eigenlijk niet gepast, laat staan overtuigend.

Visueel aardig, weinig op aan te merken, maar ook weinig echt aparts gezien. De scene in de tunnel was mooi, met het licht, en de nachtelijke vluchten dus. Verder iets te veel of safe. En het verhaaltje ... njah. Eerder een teveel aan verhaal. Kon mij eigenlijk niks boeien wat er gebeurde, de kracht van deze film lag voor mij totaal ergens anders, en die hele Van Sant geschiedenis is nodeloos vertier wat de film te lang maakt.

Vermaakt, 3.5* voor nu, maar als de tijd verstrijkt zal er waarschijnlijk wel een halfje afgaan. Niks memorabels gezien, is vaak het geval met zo'n films.

PS: vond die "grijze" kerel uit het team eigenlijk nog het leukste personage. Jammer dat hij niet wat meer centraal stond.

Zeer aangename film, die het goede van Versus zo'n beetje voorspelt. Het plot is dus en dient enkel voor de setup in het verlaten dorpje. Verder is de film één en al gunplay, met freaky personages en een lekker luchtige toon.

Enkele mooie shots, zeer eigenaardige muziek, komische noot en een paar coole gunsoots maken van deze film een aardige kijkervaring. Geen klassieker, geen 5*, maar gewoon een leuk tussendoortje.

3.5*

Heerlijke film.

Arias weet weer een film te maken die best Japans aandoet. De verschillen zijn meer toegevoegde waarde dan afbreuk aan de sfeer.

Visueel erg knap. Ook de soundtrack van Plaid, als albumartiesten sterk ondermaats, werkt erg goed bij de film.

Deed me allemaal een beetje aan Kitano's road movies denken, maar meer met een 19-achtig verhaaltje. De mokerslag komt op het einde, de scene voor het huisje van de moeder is grandioos.

Behoort bij het beste uit 2009, Arias overtuigt opnieuw.

4.5* en een uitgebreide review

Aardige film.

Begin is wel een beetje jammer en onnodig. Vraag me af waarom Jackson die scene vooraan de film geplaatst heeft. Verder is het vooral de fantasierijke en luchtige uitwerking die deze film de moeite waard maakt.

Soms geinig camerawerk, zoals bij het zandkasteel, maar vaak ook redelijk onopvallend. De score werkt, maar is ook niet meteen geniaal. Film had water beter geweest moest het minder opgeblazen zijn. Iets subtieler, wat ingetogener. Het neigt vaak iets te veel naar een kinderfilm vond ik.

Maar verder best aardig allemaal. Niet groots vind ik, en past perfect in Jackson's lange reis downhill, maar heb me zeker niet verveeld. Mooi einde dat wel, tilt de film naar een dikke 3*

Weinig van verwacht.

Met een titel als Heavy Metal en een poster die lijkt op iets Conan-achtigs had ik hier eigenlijk niet zo geweldig veel zin in. Beetje verrassend dan ook dat het begint als een soort van Blade Runner avant-la-lettre. Daar had ik eigenlijk niet op gerekend.

Misschien een beetje jammer dat het uiteindelijk een soort van anthology project blijkt, waarbij zeker niet alle filmpjes even goed zijn. Het tweede filmpje is meteen al het Conan-gebeuren waar ik voor gevreesd had. De rode draad (Loc-Nar) is verder ook niet zo heel boeiend, echt veel krijgt hij ook niet voor elkaar.

Daarna wordt het weer wat beter, vooral het stukje met de piloten en het laatste filmpje weten nog goed te overtuigen. Visueel is het aardig verouderd, maar de animatie is nog best interessant en vanwege die nogal typische stijl is het nog steeds wel interessant om zien. Soundtrack is soms aardig, er zitten enkel wat meer pop-achtige nummertjes in die absoluut té fout zijn.

Het vermaakt best allemaal. Duurt niet lang, genoeg afwisseling, animatie is nog best oké. Opzet had allicht iets beter gekund en sommige delen zijn echt niet goed, maar gelukkig duurt het nooit echt lang alvorens je weer naar iets anders zit te kijken.

3.0*

Redelijk vervelende film.

Op en top kinder live action Disney, inclusief geweldig irritante "volwassen" kinderen en hoogdravende winnaars/zelfsrespect moraal.

Enige lichtpuntje waren Lars en Stiller, hoewel ze beiden ook nooit echt goed uit de verf wisten te komen. Verder een hoop belegen humor en een vreselijk verhaaltje.

Had nog enigszins hoop op deze film aangezien Stiller hier blijkbaar nogal sadistisch zou zijn, uiteindelijk vind ik ook dat op Disney niveau.

Absoluut niks voor mij dit ding, Stiller heeft genoeg films met soortgelijke rollen die 10 keer beter zijn.

1*, slechte eerste van Brill.

Best goed.

Al is het jammer dat het vooral het middeldeel van de film is wat er sterk bovenuit steekt. Inderdaad een nogal duistere comedy, die meermaals terug doet denken aan Visitor Q (qua opzet dan, "vreemde komt bij een familie, brengt het beest in de familieleden naar boven en zet de boel op stelten").

Het begin iets ietwat traag, vooral omdat er tijdens dat eerste half uur eigenlijk helemaal niks aan de hand lijkt te zijn (behalve dan een hint naar de vader die liegt over z'n werk). Daarna komt het allemaal vlotjes los, om dan weer op een wat gematigdere en dramatische noot te eindigen.

Op zich best een vermakelijk filmpje, maar had over de gehele speelduur toch iets scherper mogen zijn. Nu mist het net wat kracht op het einde voor een hogere score.

3.5*

Mooi.

Film die zich in het tattoo/piercing milieu afspeelt. Daar hangt nogal snel het oordeel aan vast dat zelf-verminking gepaard gaat met persoonlijke problemen, en hoewel de hoofdpersonages hun deel problemen hebben weet Ninagawa er toch vooral een menselijke film van te maken.

Goed geacteerd, met een stilering die van Hebi ni Piasu toch vooral een warme en aandoenlijke film maakt, ondanks wat perverse en weirde kantjes. Een mooi contrast dat de film kenmerkt en ervoor zorgt dat hij zich makkelijk onderscheid van andere Japanse dramas.

4.0* en een uitgebreide review

Film die z'n tijdsduur weet te boeien, maar geen herzieningspotentieel heeft.

Leuk verhaaltje over twee kerels die op zoek gaan naar de moordenaar van een dochtertje. Het verhaaltje draait genoeg om je aandacht bij de zaak te houden, maar eens de film gedaan is, is er maar weinig om naar terug te komen. Op enkele mooie shots, en wat Kitano-achtige schietscenes (je kent ze wel, *bam*, val dood neer) is het vooral een vertelling in plaats van een film.

Wat qua concept wel leuk is, is dat de achtergrond van het hele verhaal gewoon genegeerd wordt. Het start zo'n beetje middenin, en gaat gewoon vandaar verder. Niet dat het verder veel toevoegt ... misschien is het gewoon het feit dat ik weet dat dit zoveel mensen zo hard gaat irriteren

Alles bij elkaar geschraapt een krappe 2.5*. Leuk om volgen, enkele leuke shots/scenes, maar een tweede keer hoeft niet meer.

Leuk.

Ik kan ook best een film als Walter Mitty maken, moet Chelsom gedacht hebben. Enkel het juiste boek uitzoeken en je hebt het filmische broertje van Stiller's project. Maar dat met Simon Pegg, iets meer locaties en een wat Britsere vibe.

Een man die vastzit in z'n leventje trot op een dag op wereldreis om zichzelf te leren kennen. In dit geval gaat hij op zoek naar wat mensen gelukkig maakt. Hij komt veel kleurrijke figuren tegen, een lach en een traan, een wat emotioneler einde en na 2 uur heb je een goed gevulde film.

Chelsom bezigt een aangenaam stijltje, Pegg is altijd wel leuk en de bijrolletjes worden goed ingevuld. Ja, zelfs Atsma doet het wel, als onderdeel van de internationale cast. Enkel Collette viel wat uit de toon, gezien de olijke bende zat ik niet zo te wachten op een oerdegelijk Amerikaans mens.

Vond het best vlot en fris, niet al te opvallend misschien en met Mitty in het achterhoofd voelt het toch net iets te vertrouwd aan, maar verder best oké voor een keertje.

3.5*

Matig.

Beetje raar, Hong Kong komt met een film over Taiwanese politiek. Toch niet de meest voor de hand liggende keuze. Het resultaat is ook niet meteen denderend, maar als je dan ook nog eens voor een Engelse dub gaat dan zoek je het ook wel zelf.

Gelukkig kan de film op Tony Leung en Andy Lau rekenen. Zij tillen deze film naar een redelijk niveau, wat ook wel nodig is. Hak Gam is best lang en er wordt aardig wat tijd besteed aan het politieke gedeelte. Jammer genoeg is Hong Kong niet bepaald bekwaam in dat soort cinema, waardoor het allemaal als los zand aanvoelt.

Af en toe wat actie, met op het einde een nogal opvallend grotesque actiescene. Hoort niet echt thuis in deze film, anderzijds is de scene op zich wel leuk. Het duurt allemaal wat lang en los van Leung/Lau heeft deze film niet al te veel te bieden, maar zo erg als de score doet uitschijnen is het ook weer niet.

2.5*

Compleet gestoorde HK comedy.

Film die overloopt van slechte maar erg grappige sfx, overvol referentie en parodieën zit en vooral nokvol onzinnige grapjasserij.

Het verhaaltje is onnavolgbaar, de film erg fragmentarisch (met geregeld personages die voor een goeie 20 minuten een beeld verschijnen om daarna weer rustig de draad op te pikken) en de humor erg hit en miss. Gelukkig wel meer hit dan miss.

Zitten een paar geniale scenes in, oa de haperende kaarttruc en de yoga battles op het einde. Daartegenover staan ook wat mindere zaken, met op kop de nogal irritante Mr Bean immitatie van Wan Lau. Hoe verzinnen ze het ook om zo'n personage te gaan parodiëren/na-apen. De Kitano verwijzing was wel weer leuk.

Verder is het ook best geinig om NG, Wan Lau en consoorten in zulke rollen te zien. Als je ze uit serieuzere films kent kan je het je amper voorstellen.

Vermakelijk is het wel en de film vliegt voorbij. Only in HK comedy filmpje, maar het genre kent er betere.

3*

Conmen duo Lau en Cheung weer verenigd in een JWong film.

Korte speelduur en vermaak verzekerd, maar ook hier weet JWong niet veel verder te komen dan dat. Het is allemaal wel aardig, soms best grappig (met die moeder) en Lau doet het weer goed.

Maar verder is dit wel een erg eenvoudig comedietje, vraag me af of JWong zelf hier niet genoeg van krijgt? Toch een film uit 1999, beetje démodé voor een film als deze.

Voor de echte fans dus, kijkt allemaal lekker weg maar weet nergens meer te worden dan wat iedereen gewoon is en verwacht van JWong. Daar ligt meteen ook z'n grootste zwakte. Met dit soort films is het niet echt moeilijk om aan 90+ films te komen.

2.5*

Wilson Chin.

Na een minuutje is wel duidelijk wie er achter dit filmpje zit. Chin zal wel regisseur zijn, maar dat dit een Jing Wong productie is zal niemand verbazen. Alle kenmerken van een JWong zitten er in, al is Chin toch wel een mindere regisseur.

Zelfs Tong heeft JWong even uitgeleend, neem aan dat Chin dan met recht en rede z'n protégé mag genoemd worden. Wat je kan verwachten is flauwe humor (de HK kind), stevige clichés, weinig lijn en vooral veel luchtigheid.

Chapman To brengt nog een klein beetje kwaliteit en af en toe is het gewoon zo dom dat het best grappig is, maar Chin is echt geen goeie regisseur en de uitwerking is gewoon erg slordig. Gewoon links laten liggen dus, of je moest een verstokte Jing Wong fan zijn (maar die ben ik eigenlijk nog niet tegengekomen op MM).

1.5*

Af en toe schokkend, maar toch een beetje een teleurstelling.

't Is inderdaad allemaal erg dat dit echt gebeurd is, maar opteer dan voor een documentaire. Bij een film als deze blijft de realiteit toch ver te zoeken, en overheerst er toch een soort wantrouwen (niet voor niks zegt Dopke propaganda).

Los daarvan is het wel een boeiende film met enkele erg zieke (frostbite) en mooi zieke (brandende ratten) scenes. Audiovisueel stelt het allemaal niet veel voor, de zieke scenes zijn ook redelijk beperkt, en verder is het het zoveelste relaas over warcrimes. Jammer ook dat al die Japanners chinees spraken. Enkel die zingende oude man kraamde wat Japans uit.

Niet slecht, maar ook verre van denderend. 2.5*

Headscratcher.

China probeert nu al een paar jaar de wereld te veroveren met z'n films (en dan vooral Amerika), maar op Netflix blijft het relatief stil. Raar, want je zou toch verwachten dat ze daar een ideaal platform in zouden zien om hun films aan een breed publiek aan de man te brengen. Maar allicht blinken de dollars op Netflix niet zo fel als in de bioscoop, want laten we eerlijk zijn, voor de kunst of eer doen ze het niet.

Toch sijpelen er af en toe een paar Chinese films door, maar dan wel vaak érg vreemde. Zoals deze comedy. Nu is China/HK al zeer ondoorgrondelijk voor het Westen als het op comedy aankomt, dit halfbakken TV-achtig project gaat niet al te veel zieltjes winnen vermoed ik zo.

Wel een hoop bekende gezichten die wat acteerlesjes komen geven. Eric Tsang, Anthony Wong, Lam Suet en Chapman To horen bij de bekendste, maar verder zit er nog een schat aan bekende gezichten en namen in. Ook regisseurs trouwens, Ann Hui, Wilson Yip en Alan Mak zijn ook te bewonderen in bijrolletjes.

En wie een beetje bekend is met de HK comedy scene weet dat je dan waarschijnlijk naar een lunar comedy zit te kijken, een wel érg vreemd niche beestje dat het vooral moet hebben van rare situaties, enorme overacting en veel flauwigheid. Om dat een beetje te appreciëren moet je al best bekend zijn met de films uit Hong Kong, jammer genoeg is Simply Actors dan nog eens een redelijk slecht specimen.

Wie dit toch leuk zou vinden raad ik eerder de All's Well Ends Well films aan, die zijn een stuk beter geproduceerd dan deze Simply Actors. Niet bepaald een aanrader dit, ik kon er héél af en toe nog wel om lachen, maar die momenten waren te zeldzaam. Irritatie overheerste, veel los zand en zelden grappig.

1.5*

Aardig.

Film die het vooral moet hebben van de mooie decors en belichting. Op dat gebied best wel wat te genieten. Jammer dat het een beetje saai in beeld is gebracht en dat het knok (zwaard) werk niet van al te hoog niveau is.

Welk een pak beter dan Bat Without Wings deze, verhaal heeft er wel veel van weg. Verder typisch Shaw Brothers filmpje met nogal wat actie, overgecompliceerd verhaal met een hoop lijken die op het einde uit de kast vallen.

En uiteraard geen tijd voor een outro. De slechterik is amper dood (en dan gaat het over 2 of 3 seconden) of de credits staan er al. Mij best, dit soort filmpjes hoeven ook geen outros.

Aardig dus, zeker niet het beste in het genre, verre van het slechtste. 3*

Sterk (weer)

Het is even wennen aan het wat rumoerige begin. Kuala Lumpur brengt toch een duidelijk ander sfeertje met zich mee. Maar al snel ontplooit zich een typische Tsai film. Eentje die wat met details speelt, maar verder een typisch werkje is geworden.

Iets minder humoristisch dan z'n eerdere film, soms wat nodeloos complex (zoals de onduidelijke dubbelrol van Lee, waarvan ik eerst dacht dat het over een tijdssprong ging), maar verder weer heerlijk beschouwend en rustig voortkabbelend.

Een film die zichzelf verkoopt. Tsai fans kunnen hier weinig mis mee doen, Tsai haters zullen absoluut niks goeds vinden aan deze film. Heb er mij in ieder geval weer goed mee geamuseerd.

4.0* en een uitgebreide review

Oef.

Wat een misser van Tsang. Hij heeft een paar aardige comedies gemaakt, maar deze film was echt niet aan te gluren. Nochthans geen gebrek aan bekende namen in deze film.

Lijkt een aaneenschakeling van bekende HK clichés die nooit een geheel weten te vormen. De comedy komt nooit uit de verf, zowel Lau als Leung zijn bijna onzichtbaar (ze zijn wel veel in beeld, maar nooit op hun typische niveau), de actie is compleet brak en het verhaaltje all over the place.

Visueel ook echt compleet helemaal niks. Lelijke film, slecht gestileerd ... Tsang is zowat onherkenbaar hier. Lijkt wel een complete Z-film of zo'n ultragoedkome Amerikaanse 90s actiefilm.

0.5*

Vlak.

Het is voor mij onbegrijpelijk hoe er bij een project als Umfeld oeveloos geluld kan worden of het dan wel of niet een "echte" film is, en dit gewoon in de Top 250 staat te pronken. Heima heeft als film echt bijzonder weinig te bieden.

Enerzijds is er het docu-aspect, al bij al 5 minuutjes aan onzinnige oneliners. Het zullen verder lieve mensen zijn, Sigur Ros, maar dat dat stelletje commune-hippies niet zo van de stad houden en hun accoustische, met kampvuren opgeleuke optredens als een vorm van "thuiskomen" zien hoef ik niet uitgespeld. Ook niet op twee verschillende momenten van drie verschillende bandleden. Zulke dingen spreken wel voor zich denk ik ... had gewoon integraal gecut mogen worden.

Als abstracte audiovisuele ervaring mist het de wisselwerking tussen beeld en muziek. De muziek was er duidelijk eerst, de beelden zijn er daarna ondergemonteerd. Krijg je wat hinten van fanfaremuziek in de muziek van Sigur Ros, komt er prompt een fanfare de hoek om. De film blijft de hele tijd wat op dat niveau hangen jammer genoeg. Ook de beelden van Ijsland zijn niet bepaald van het hoogste niveau. Ongetwijfeld een erg mooi land maar een omhoog lopende waterval of halfbakken abstract muurtje maken nog geen mooie cinema. Doet Björk het vaak toch beter.

Rest enkel nog de muziek. Apprecieer het wel dat Sigur Ros meer organische muziekstukken speelt. Geen couplet/refrijn deuntjes maar sterk opbouwende nummers. Het is jammer dat er een zanger bijhangt wat zonder uitzondering is de muziek een pak sterker wanneer de zanger z'n mond houdt. Wel jammer blijft het analoge karakter van de groep, iets wat erg sterk naar voren komt in de finale climax. De opbouw is nagenoeg perfect, erg sfeervol, maar er zit niemand in het bandje die een finale knal kan geven. Uit wanhoop begint het drummertje wat wild rond zich te slaan, maar dat was dan eerder een anticlimax.

Voor de af en toe mooie muziekale stukken kan ik nog een halfje extra kwijt, maar verder is dit een redelijk brak in elkaar gedraaide "film". Eentje waar beeld de muziek op de meest platte manier aanvult, en het ritme verstoord wordt door idiote statements en oneliners.

1.0*

Erg fijne herziening.

Eén van de Ghiblis die ik het minst gezien heb denk ik, al heb ik geen idee waarom eigenlijk. Takahata stelt zelden teleur, ook hier valt het weer op dat hij eigenlijk beter met z'n materiaal omgaat dan een Miyazaki. Dit mag dan wel een eco-gedreven film zijn, het voelt nergens echt stroef of drammerig aan.

Visueel is het uiteraard dik de moeite, zelfs voor een film die bijna 30 jaar oud is. Enkele scenes die eruit springen (zoals het een anime betaamd, een geweldige parade), een aantal "special skills" van de wasberen die onuitwisbaar zijn, en vooral ook leuke personages en een vlotte invulling van het verhaal.

In ieder geval weer vol van genoten. 't Is jammer dat Takahata niet eens actiever was. Hij heeft een geweldige legacy achtergelaten, maar érg veel films heeft hij niet gemaakt, zeker niet als je kijkt naar de lengte van z'n carriere. Dat maakt een film als Pom Poko nog net iets specialer natuurlijk.

4.0* en een uitgebreide review

Kende het boek niet. Kende wel de Ex-Drummer film.

Van Groeningen komt dan ook 3 jaar te laat met deze film. Sowieso is het oud nieuws om als Vlaming met een lofzang over het Marginale Belgie te komen, zeker als je er geen 5 schepjes bovenop kan doen. Lijkt bijna het enige thema waar wij met enige trots iets van weten te maken.

Van Groeningen komt tot een schepje of 2, maar dan stokt het allemaal wat. Het oerplatte Vlaamsch en de vreselijke 80s stilering zijn best geslaagd, het jammerlijk opgepoeste taaltje van de voice-over een stuk minder. Sowieso is het hele "schrijver" personage niet interessant.

Visueel functioneel buttlelijk, maar wat koop je daarmee. Film kijkt als een vergane videoband uit de jaren '80, met slecht sporadisch wat visueel gepoog. Rare keuzes voor zwart/wit scenes en beelden die eerder een Boards of Canada soundtrack hadden verdiend. Ik kon er maar weinig mee.

De humor werkt wel voor het grootste deel, ook het drama is niet al te slecht. Maar het is slecht een matig zalfje op een gemiste kans

Jammer maar helaas, der dingen zijn nu eenmaal niet anders. Volgende keer rapper zijn Van Groeningen, ik zet lekker Ex-Drummer nog een keertje op als ik wil afdalen in de boerse triestheid van het Vlaanderenland.

3.0*

Oké.

De film kent een leuk concept en een erg mooie visuele invulling. Zeker tijdens het eerste deel hangt er een lekker mysterieus sfeertje. Wanneer de eerste nacht valt, wordt al snel duidelijk dat de dag-scenes een stuk boeiender (en mooier) zijn maar de film blijft wel boeien.

Toch jammer dat het daarna een klein beetje verzandt. Het concept blijkt niet zoveel meer dan de achtergrond voor een TCM-achtig verhaaltje en de nacht/donkere scenes worden hoe langer hoe schraler. Elke keer wanneer er terug naar de dagscenes wordt geswitched wordt dat nog eens extra onderlijnd.

Had uiteindelijk meer mee gedaan kunnen worden, ook het einde zelf oogt wat te melig voor een film als deze. Ziet er bij momenten zeker mooi uit, het concept is goed maar het verloop had wat origineler gemogen.

3.0*

Even geen Pixar.

Na 6000 films zijn er nog steeds film die je moeilijk kan begrijpen. Waarvan je niet echt ziet hoe ze ooit tot stand zijn kunnen komen. Dit is er eentje van. Ik had er vooraf niks van gezien en de cast deed vermoeden dat het om een redelijk doorsnee animatie zou gaan. Niet echt dus.

Het was in ieder geval een leuke verrassing om te zien dat het hier om een stop motion animatie gaat (met beperkte CG) in plaats van een volbloed CG vehikel. Best indrukwekkend gemaakt ook, dus er zit duidelijk wel budget achter de film. Iets wat de sterrencast ook wel laat uitschijnen. Swardson is dan niet de grootste naam, maar Odenkirk, Kunis en Sarandon (moeilijk te geloven) vormen een niet bepaald onbekende bende.

Wie een melige, moralistisch (zeg maar klassieke) Amerikaanse animatiefilm verwacht komt bedrogen uit. Ook wie een wat edgier gevalletje verwacht komt van een kale kermis terug. Hell and Back is zonder meer grof en érg direct. Niet alle humor is geslaagd, waardoor het meteen ook wel érg plat kan worden, maar er zitten toch best geinige stukjes in, deed me soms wat denken aan een 18+ versie (geen naakt, wel véél seksgrappen) van The Simpsons.

Het middenstuk met Orpheus sleept een beetje en sommige jokes zijn echt slecht en vervelend, maar er minstens evenveel dat wel goed werkt (mijn favoriet de running gag met de lullige hell-martelingen) én de animatie ziet er leuk en verzorgd uit.

Tom Gianas en Ross Shuman hebben al aardig wat credits binnen het wereldje, maar ik vraag me toch af wie deze film gefund heeft. Ik vond het best leuk, maar ongetwijfeld dat een aantal mensen zich stevig gaan mispakken aan deze film en die gaan een vreselijke 85 minuten tegemoet. Die gedachte alleen al verdient een halve ster.

Geen Pixar, gelukkig.

3.5*

Erg fijne Yakuza epos.

Harada is zo'n regisseur zonder een uitgesproken stijl, maar toch iemand die steeds wat extra aan z'n films weet te geven. Au fond is het typisch genrewerk, dat is met deze Hell Dogs niet anders, maar als liefhebber merk je toch al snel waar Harada een beetje afwijkt van het gangbare.

Zo zijn de locaties erg slim gekozen, zijn de actiescenes iets stijlvoller en klinkt de soundtrack iets moderner. Allemaal zaken die de film onderscheiden van een berg aan soortgelijke films. Niet meteen voldoende om niet-liefhebbers te overtuigen misschien, maar voor fans van het genre is het een streepje welgekomen variatie.

Verder een relatief complex verhaal dat eventjes nodig heeft om op gang te komen. Er moeten nogal wat personages geïntroduceerd worden en ook de onderlinge relaties zijn traditiegetrouw redelijk uitgebreid. Voer voor de liefhebber dus, die kan genieten van kleinere details die een oppoetsbeurt gekregen hebben. En voor een keertje ook gewoon op Netflix te zien.

4.0* en een uitgebreide review

Tof.

Het is jammer dat de jeugd die doorheen deze film banjert wat vervelend is, een iets gezelliger 6-tal had het een stuk makkelijker gemaakt om in de film te komen. Maar verder lijkt Plotkin toch goed te weten waar hij mee bezig is. Geen grootse cinema, maar wel lekker vermaak.

Het park is tof vormgegeven, ziet er sfeervol uit en vormt de perfecte setting voor een film als deze. Het is trouwens ook wel weer een keer leuk om dit te zien zonder fake-doc camerawerk. De killer mag er verder ook best zijn. Allesbehalve origineel natuurlijk, maar hij straalt toch een zekere onaantastbaarheid uit.

Een wat taaie aanloop dus, maar eens in het park en eens de killer deftig geïntroduceerd weet het vooral te vermaken. Weinig échte hoogtepunten of grootse scenes die voor eeuwig genremijlpalen zullen worden, maar gewoon een tof horrotje dat werk en verder niet al te veel inspanning vraagt. Ze moeten er ook zijn en zijn, als je er even goed over nadenkt, verder ook weer niet zo talrijk.

3.0*

Best oké.

De laatste Jaren zijn er rond Halloween steeds weer enkele van dit soort haunt films. Dit jaar is het tijd voor deel 2, maar het eerste deel was mij nooit eerder opgevallen. Het ideale moment dus om dat even in te halen, want lang is het niet alvorens oktober van start gaat.

Het found footage gebeuren is een beetje voorbijgestreefd misschien, maar het is nog wel steeds functioneel. Zeker in deze niche, waar je toch vaak in een klein huisje met wat flashy belichting zit. Dat er dan een camera doorheenzwiebert om het nog wat enger te maken is geen bezwaar, in tegendeel.

De film kent een aardige opbouw. Geen al te vervelende personages, een paar creepy scenes halverwege en een redelijk einde. Echt verheffend is het niet, wie één van dit soort films gezien heeft, heeft ze ook allemaal gezien, maar wie op zoek is naar aardige horror filler om oktober vlotjes door te komen kan niet zo heel veel misdoen met deze film.

Binnenkort het tweede deel dan maar.

3.0*

Iets minder.

Nu ben ik niet iemand die gelooft dat elke halve zool die met een camera kan zwaaien ook zomaar een goed found footage filmpje kan afleveren, maar eerlijk is eerlijk, naar het budget toe is het vaak gewoon een erg slimme keuze. Om het goed te doen heb je niet veel geld nodig, zolang je maar talent achter de camera hebt.

Deel 1 van deze reeks was aardig en aangezien er nu ook een deel 2 is zal het wel genoeg opgebracht hebben. Alleen lijkt dat geld niet meteen opnieuw geïnvesteerd in deze film. De opzet mag dan wat complexer zijn, het budget is volgens mij gewoon hetzelfde gebleven. En dan raak je aan de kwaliteit van een film natuurlijk.

Dat vertaalt zich in slechtere acteurs (waarvan een paar écht rampzalig) en wat extra randzaken die niet deftig uitgewerkt kunnen worden. Zo is die hele YouTube-achtige show errond gewoon bagger, zelfs indachtig dat die YouTube shows van zichzelf ook al bagger zijn. Het leidt af en maakt deze film er echt niet beter op.

Ook naar het einde toe loopt het allemaal een stuk moeizamer, men probeert wat dingen te verklaren, maar zoals zo vaak is dat nogal halfslachtig en neemt het meer spanning weg dan dat het toevoegt. Het is dan ook jammer dat Cognetti niet geheel lijkt te begrijpen waar de sterkte zit in zijn werk.

Gelukkig is het middendeel nog wel op niveau. Wanneer er weer door het huis gedwaald wordt is deze sequel wel effectief. Niet origineel of creatief, het is allemaal al eerder en beter gedaan, maar voldoende lollig om niet teleurgesteld te worden door deze wat doordeweekse horror filler.

Het belooft in ieder geval niet zoveel goeds moest er ooit nog een deel 3 komen.

2.5*