Opinions

Mweh, weer zo'n wat-de-vuk-zie-ik-nu-film. Wat een overdosis aan flitsende sfx! Het is an sich best indrukwekkend om zo'n drillerbot een wolkenkrabber te zien doorboren, maar het geheel van al die actie is echt teveel van het goede. Al die 'coole' Transformers-moves doen me echt niks meer. Ook deze Transformers-film is dus weer erg zielloos geworden. Komt bij bij dat er totaal geen sterk acteerwerk te bespeuren: LaBeouf is heel matig en die continue bulderbas van al die Transformers doet me -en. Een lange verveelde zit is dit dus zeker!

Alles is wel zowat gezegd over deze film. Het heeft een debiel plot, stupide ouders en vunzige humor. Ohja, het tweede Transformers-deel heeft ook explosies en onnavolgbare actie. In tegenstelling tot vele anderen vind ik Megan Fox ook allesbehalve een lekker wijf. Al met al een vervelende film dus.

Man, man, man, dit is wel een film die een aanslag pleegt op je denkvermogen. Sommige actiescenes waren nog ridiculer dan degene die je in een Fast & Furious-film ziet. Het is mede daardoor dat de film niet helemaal dramatisch slecht hebt. Want door die stompzinnige hilariteit is dit nog wel aan te gluren.

Beetje lame actiefilm. Het heeft badass Jason Statham met zijn regeltjes en een naïef Chinees meisje dat niet echt in de film past . De Zuid-Franse setting + wat actie is nog oke, maar veel voegt deze film niet toe aan het actiegenre.

Redelijke thriller in de vorm van een 'railtrip'. Twee jonge stellen reizen met de Transsiberië-express. Een paar onverwachte wendingen vinden gaandeweg plaats in de film, waardoor het gelukkig niet zo rechttoe rechtaan-filmpje geworden is.

He geinig, ik snap nu waar het idee van Treehouse of Horror-episodes van The Simpsons gebaseerd is. Of heb je vaker horrorfilms uit deze tijd die de structuur van drie losse verhaaltjes met daarvoor een introductie van één van de hoofdrolspelers, in dit geval de enige echte Boris Karloff? Hoe dan ook, het is best sfeervol en mooi gefilmd. Wat een decors inclusief spetterend kleurenpalet en ohja, ook nog knappe dames boort regisseur Mario Bava aan! Met de klassieke horrorverhaaltjes zit het qua spanning ook prima in orde. Het eerste verhaal betreft telefoonterreur, het tweede is een vampierenverhaaltje en het derde leert de kijker dat het niet sjiek is om van overledenen kostbare sierraden te stelen. Kortom leuk om dit eens te zien.

Toffe avonturenfilm in het wilde westen 8-). Het blijft geinig om te zien welke oplossingen men toentertijd (1948) had voor geweldsscenes. Beetje kneuterige lachwekkende uitvoering, maar keihard geweld past natuurlijk ook weer niet in dit tijdsbeeld.

Typisch weer een schitterende film van Malick. Deze regisseur (weliswaar een tikkeltje pretentieus) ligt me wel an sich, al is ie niet heel toegangelijk. Maar hij weet hoe je een film boeiend kan houden qua plot en met uiteraard aan de lopende band prachtige shots. Vooral de Earth/Koyanisqatsi-achtige beeldensequentie in het begin vond ik van buitengewoon niveau. Daarna volgt een ontwrichtende relatie tussen vader en zoon. Heel mooi hoe dat opgebouwd wordt met daarbij goed en naturel acteerwerk van Brad Pitt en de jonge acteurs.

Een piepklein suffig plaatsje midden in de woestijn wordt opgeschrikt door ondergrondse wormachtige monsters. Twee kerels worden gevolgd in de strijd tegen deze ellende en krijgen hulp van een seismologe, die toevallig in de buurt bezig is. Dat was wel handig, want ze legt uit de de monsters reageren op trillingen: wauw! Anyway, het is een lollige horror die weinig om het lijft heeft. De vaart zit er lekker in, de grappen en grollen veelal geslaagd en de wormen zelf zagen er nog tof en geloofwaardig uit. Prima vermaak dus!

Heel leuke animatiefilm, die doet denken aan een lang uitgerekte short. Het verhaal is origineel in opzet: een wielrenner wordt tijdens de Tour de France gekidnapt en meegenomen in een dikke stoomboot naar Amerika. Jaja kom er maar op . De animatie daarbij is erg leuk en uniek gedaan. Alles wordt heel karikaturaal neergezet. De wielrennende jongeman is een iele jongeman met wèl dikke dijen en een heuse zinksnijdersneus (Is hij stiekem gemodelleerd naar Pierrick Fédrigo?). De Amerikanen zijn allemaal dikkerds en het omaatje is gewoon als een typische oma neergezet. Het plot fietst lekker door en kent nog her en der leuke momenten. Prima film dus.

Bizar interessant natuurlijk, zo'n propaganda-docu die de nazi's en het Duitsland van voor de Tweede Wereldoorlog laat zien tijdens de partijdagen in Nürnberg. De omstreden cineaste Leni Riefenstahl heeft knappe plaatjes geschoten van indrukwekkende mensenmassa's en een handvol aardige scenes van een jeugdkamp. Toch ben ik meer onder de indruk van de Sovjet-meesters als een Eisenstein of Dovzhenko, die filmtechnisch meer deden met bijvoorbeeld opzwepende montage. Als propagandafilm vond ik dit toch een beetje flauwig en bovendien langdradig.

Inhoudelijk slaat Triumph des Willens uiteraard nergens op. De speeches van Hitler waren incoherent gezwets. Maar wanneer je bijvoorbeeld heldhaftig je jeugdige toehoorders toeschreeuwt en veel in de 'wij'-vorm brult, dan snap ik wel dat diezelfde mensen nog geen tien jaar zich kapot wilden vechten aan het Oostfront. Hoe dan ook, een fascinerend werk is dit zeker! Verplichte kost (in verkorte vorm) voor geschiedenisles zou een goed idee zijn!

Prima zwarte komedie, alhoewel het wel meeviel met de lachmomenten, maar goed... Het is wel het minste deel van de Trois Couleurs-trilogie, maar toch nog bijzonderder dan een aangenaam tussendoortje.

Ik geef niet gauw vijf sterren aan een film, maar aan deze film doe ik dat erg graag. Het eerste deel van de Trois Couleurs-reeks is namelijk in cinematografisch opzicht geniaal. Dat soort dingen kun je wel aan Kieslowski toevertrouwen. De kleur blauw vind ik zelf prachtig en wordt hier op verschillende manieren erg mooi gebruikt. Een van de beste momenten is natuurlijk de zwembadscene, waar alles in verschillende tinten blauw wordt weergegeven. Het zal vast wel vaker gezegd zijn, blauw wordt snel geassocieerd met kilte en dat is ook de sfeer die dit drama uitstraalt: triestige kilte.

Na het verlies van haar man en kind, heeft Juliette Binoche de vrijheid om te doen en laten wat ze wil. We volgen haar rouwverwerking, ze probeert met een schone lei het leven weer op te pakken, maar het valt haar allemaal zwaar op de maag. Het enige moment, waarbij Binoche in de film lacht is wanneer een jongen haar vertelt, wat haar man zei net na het ongeluk... Erg cru allemaal. Deze film heeft me overigens zwaar fan gemaakt van Binoche. Ze kan zo ontzettend mooi uit haar ogen kijken en acteert altijd op een hoog niveau, waardoor je zo de film mee ingetrokken wordt .

Klein minpunt is de muziek, die op sommige momenten bombastisch ingezet wordt en andere keren weer erg goed passend is. Wellicht had het allemaal wel wat grimmiger gekund op dat punt, maar ja een lied voor Europa moet toch wel elan hebben. Qua melodie deed het hoofdthema trouwens erg Beethoven-achtig aan. Een toffe knipoog naar het Europese volkslied ?

Whoei, ik heb alle delen van de trilogie gezien . Het einde was inderdaad erg sterk en mede door het glasbakmoment (uiteindelijk werd de oude vrouw gelukkig geholpen) kom ik uit op 4,5*. Bleu vond ik het beste van de trilogie: 5*. Blanc was ook goed, maar die geef ik 4* .

Yeaaah, bizarre film. Dat slijmerige oog is hip en beangstigend zowaar. De rest van de cast is erg matig met Forrest Tucker voorop. 2*

Onzinnig avontuur als computerspel (of in, het is maar hoe je het wil noemen), echter is het visueel een spektakel van jewelste. Mag zeker een mijlpaal genoemd worden wat toentertijd geflikt werd met computeranimatie. Mooie stijl dus, maar verder had dit (evenals de sequel uit 2010) veel beter uitgewerkt kunnen worden.

Wow, superstrak die stijl . Tron: Legacy is visueel echt een van de betere SF's. Op plot is het maar wat gewoontjes en had er best wat meer diepgang ingestoken mogen worden. Jammer, anders had het een topper a la Inception of The Matrix kunnen worden. De soundtrack van Daft Punk was trouwens wel weer zwaar heersend.

De manier van filmen stond me dus niet aan. In actiescenes mag de camera best schudden (het liefst wel wat naturel), maar daarbuiten is het compleet onnodig . Verder inderdaad wat loszanderig, maar wel beter dan het vergelijkbare Cidade de Deus.

Nee sorry, dit vond ik niet grappig. Verre van dat zelfs.

Prima film van Ernst Lubitsch, die ik best een redelijke regisseur vind . Hier heeft hij een leuke romcom met een misdaadverhaal gemixt. Er zitten een paar geslaagde grappen bij die zelfs nu nog erg leuk zijn. Meestal is de humor uit dit soort oude films erg gedateerd, maar hier dus niet. Ik had trouwens geen idee waar het einde naar toe zou gaan en was ook positief verbaasd over hoe dat in elkaar stak .

Mweh, een mislukte klucht van Hitchcock is dit. Het komt (zeker in het begin) niet echt uit de verf. In plaats van een spannend thrillerplot heeft Hitchcok hier een nogal flauw gebeuren van gemaakt met een lijk waarmee heen en weer gesleurd en gegraven wordt. Daaromheen zitten wat matige grappen en evenzo matige personages. Alleen een jonge Shirley MacLaine was wel aardig om te zien.

Zielloos epos met van die onbedoeld lollige oneliners. Het keek nog wel lekker weg voor zo'n lange film, maar veel soeps is het niet. Het acteerwerk is over de gehele linie bedroevend. Wèl is het leuk om te zien wat voor oneervolle rol sufkut Orlando Bloom mocht vervullen.

Solide western waarvan de remake van de gebroeders Coen wel wat beter is. Met horten en stoten komt het avontuur op gang en sowieso denk ik dat het verhaal wat beknopter of in ieder geval vlotter had kunnen zijn, maar goed dat terzijde. Een jongedame (Kim Darby) is vastberaden om de moord op haar vader te wreken en trekt met o.a. John Wayne erop uit om dat voor elkaar te krijgen. Het levert echt heel mooie plaatjes op van de Amerikaanse natuur en John Wayne als ouwe rot heeft in zijn western rollen er nog steeds plezier in.

Erg genietbare film met een geniale Jeff Bridges in de hoofdrol. Hij draagt de film met gemak en zorgt voor het nodige vermaak. Het viel me op dat deze film heel erg de klassieke western benadert maar dan in een moderner jasje. Ik ben benieuwd geworden naar het origineel met John Wayne.

Haha! Geweldige film waarbij onze foppoliticus uit Californië op allerhande vervoersmiddelen stereotiepe moslimboeven te lijf gaat. Dat paard en tevens die straaljager waren driemaal . Ook de special effects waren subliem en zeker voor 1994. Helaas kent deze film een mankementje: Jamie Lee Curtis en haar rol. Ze verpest de film een tikkeltje met haar voorkomen. Trouwens is het ook jammer dat films zoals deze tegenwoordig niet meer gemaakt kunnen worden .

Wauw! Wat een toffe film + cast! De ene klasbak komt wat meer dan de andere klasbak in beeld. Die Brad Pitt moest bijvoorbeeld alleen maar suf op een bankje te zitten en die hele Val Kilmer heb ik helemaal niet gespot, waarschijnlijk over het hoofd gezien!

Anyway, aangename film met geniaal uitgevoerde scenes en sfeer . Ik moest net als waarschijnlijk veel anderen hard lachen om Hopper die Walken uitlegde dat hij van negers afstamt.

Het leuke van The Truman Show is om je te realiseren dat dit uitgebracht werd voordat Big Brother en al die andere realityshows op de TV kwamen. Jim Carrey blijft oke in deze film, al zal ik sommige gekke bekken van hem nog steeds niet trekken. Persoonlijk had ik de film qua karakter liever een stuk venijniger en grimmiger gezien, maar zoals het nu is, is het ook prima.

Tsja, poëtische cinema, ik ben daar nooit echt gecharmeerd van. De sfeerloze beelden zijn an sich mooi, maar voor de rest is dit toch erg afstandelijk en lastig te doorgronden. Gelukkig is de speelduur niet aan de lange kant.

Vind de eigentijdse films van Kurosawa altijd wel wat pakkender en beter dan zo'n 'ordinaire' samurai-film, maar goed zo heel af en toe kan een film met de wijze Mifune en negen wat dommige samurai toch nog wel leuk zijn. Hij maakt een hele trukendoos open in zijn strijd tegen het onrecht. De gevechten zagen er wederom top uit, maar echt gegrepen word ik nooit door dit genre.

Schandalig dat ik deze Nederlandse film nog niet gezien had natuurlijk, maar tis er van gekomen hoor. Ik heb in al die tijd niet zo heel veel gemist denk ik zo. Erg veel bloot en banaliteiten passeren de revue. Van wat ordinaire smeerlapperij ben ik niet vies van, maar de maat was voor mij vol nadat een hondje uitgebreid schijtend in beeld werd genomen. Voor dat shot zitten veel borsten, piemols, vagina's en een kostelijke kotspartij. Later zou Paul Verhoeven dit soort dingen meer doseren in zijn films gelukkig, maar hier gaat ie eigenlijk te ver.

Turks Fruit is niet bepaald een hoogstaand niveau. Rutger Hauer is een eersteklas lul en neukt zich een weg door het leven. Dat is het verhaal, dat heel losflodderig uit de doeken wordt gedaan. De dialogen doen soms heel oubollig aan en dat werkte natuurlijk vermakelijk. Menigmaal heb ik in een deuk gelegen om alle idiote zinnen die de cast weet uit te brengen en vooruit, stiekem moest ik ook hard lachen om wat viezigheid... Maar het is voor mij onbegrijpelijk dat Turks Fruit als één van de beste Nederlandse films gezien wordt. Wat dat betreft zijn er echt toch betere Nederlandse werken te vinden die serieuzer en beter qua niveau zijn.