Opinions

Na meer dan 2 jaar geleden, werd het tijd om deze top film onder de oorlogsgenre te zien en het stelde me wederom niet teleur.

Een uitstekende en keiharde film over 1950, Noord- en Zuid-Korea op de vuist.

Het verhaal lijkt op vele punten op een waargebeurd verhaal van toen. Het gaat over 2 jonge broers die woonzaam zijn in Seoul, hoofdstad van het zuiden. De oudste broer, Jin-tae, werkt als schoenenpoetser op straat. De jongste, Jin-seok, studeert en doet het ook prima. Hun familie bestaat uit hun moeder en Jin-tae's aanstaande en haar broertje en jongere zusjes. Maar zodra er oorlog uitbreekt, moeten alle 18 tot 30-jarigen zich aanmelden om te vechten. Met veel tegenzin worden de broers gedwongen om met de rest mee te gaan en te vechten. Jin-seok wilt bij elkaar blijven zodat ze het samen kunnen overleven. Jin-tae's doel is echter zo snel mogelijk gepromoveerd te worden zodat die zijn jongere broertje naar huis kan sturen.

De cast doet het prima om de personages goed te spelen en laten je meeleven met hun. Zo heb je de broers, Jin-seok is een rustige die problemen graag wilt vermijden. Hij is alleen lichamelijk slecht aan toe. Jin-tae is een harde die zijn broertje zo goed wilt beschermen. Zo goed mogelijk, al kost het aan andere mensen de leven. Na elke missie en gevecht is Jin-seok getuige van het gehele verandering van zijn broer. Hij is niet meer een liefdevolle broer die van zijn familie houdt, maar een keiharde vechtmachine die getraind is om te doden. Andere personages zijn hun mede-soldaten, zowel jong als wat ouder. Allemaal met een eigen reden, of het nou uit oproep of vrijwillige melding. Iedereen zou graag de held willen spelen om met een borst vol medailles naar huis terug te keren. Het noorden van Korea komt ook prima aan bod, uiteraard niet zo uitgebreid als zuid. Zo nu en dan kom je een offcier van het noorden tegen en andere soldaten die er zijn om puur om op geschoten te worden. De Lee familie verschijnt ook voor, tijdens en na de oorlogs. Zo heb je hun moeder, die een eigen zaak heeft, Young-shin Kim, Jin-tae's verloofde, die ook meewerkt aan de zaak en haar jonge broertje en 2 kleinere zusjes.

De veldslagen zijn hard, rauw, realistisch en verbluffend. Vanaf het eerste veldslag, dat is dus hun linie vlakbij Nakdong, tot aan de steden zoals Incheon. Elk soort veldslag heeft zijn eigen realistisch en setting in vol detail. Je maakt verschillende bombardementen mee tot wel schotenwisseling en natuurlijk hand-to-hand combat, waarbij je bajonet je beste vriend is. De Amerikanen worden er ook heel dunnetjes in betrokken, want in Icheon zie je al Amerikaanse Sherman-tanks binnenrollen en zo nu en dan de F-86's die hun ondersteuning vanaf het luchtruim geven. Qua bloed en gore worden er geen kosten bespaard, want alle maaginhouden en ledematen vliegen je om de oren tijdens het heetst van de strijd. Ook de shots van de gevechten zien er prima uit, zo centraal tussen al dat geknok, gesteek en geschiet. Natuurlijk is elk gevecht afhankelijk van Jin-tae's moed en lef, net zoals zijn aanval op een machinegeweersnest in Icheon of het flanken tijdens een hinderlaag, keer op keer zijn het riskante missies en momenten die hij neemt. Zoveel betekent het hem om zijn broertje te beschermen, al kost het zijn leven.

Daarnaast zie je vele momenten die de broertjes meemaken tijdens de oorlog. Zoals het ondervragen en executeren van burgers die verdacht worden van omgang met noord-Koreanen. Het achterna zitten van de vijand, die ze in elke dorp en hoek die ze tegenkomen executeren. Getuige zijn van een slachtpartij wat noord-Koreaanse troepen hebben achtergelaten in een dorp. Zuid-Koreaanse terugtrekking uit noord-Korea vanwege China's versterking van zo'n 100,000 man en het verraden van je land door met de vijand samen te werken en daar een reputatie als een leider van een elite-eenheid verdienen. Het verliezen van je geliefde en je broer door je eigen landgenoten lijken me ook geen pretje... Dat zal het hebben gedaan om Jin-tae gek te maken.

De effecten zien er prima uit, veel ontploffingen, rondvliegende ledematen, liters bloed en het geluiden van honderden geweren die schoten lossen. Alleen tijdens het laatste slag vond ik de vliegtuigen weer wat matig, alsof ze opeens daar geen geld voor hadden. Vooral het vliegtuig wat neerstort zag er helemaal niet uit. Jin-tae wordt als een Rambo neergezet die zo'n man of 50+ neer heeft gehaald. Dat was wel weer een beetje teveel van het goede. Kang komt uit zuid-Korea, maar om nou noord zo te verafschuwen en enkele eenheden door 1 man aan flarden te laten schieten is ook weer jammer. De outfits en wapens zagen er prima uit, noord-Korea aan de wit/zand-kleurige outfits en zuid-Korea aan de 'Ranger' outfits van de Amerikanen. Ook de wapens van zuid zijn verstrekt door de Amerikanen, want zo liep iedereen met een M1 Garand, BAR en de M1A1 Carbine. Noord leken meer de Japanse en Russische wapens te dragen zoals de PPSH-41 en de Arisaka. Panstervoertuigen komen er ook in voor, alleen worden ze helaas niet vaak gebruikt en dienen ze als achtergrondsornament. Amerika's aanval op Icheon werd bijv. door de Shermans geleid en nog een andere veldslag zag je ze ook rijden. Helaas had noord geen tanks of andere panstervoertuigen om ze te zien vechten als achtergrond. Pantservoertuigen blijf ik wel essentieel vinden in een oorlogsfilm en zou het alsmaar zonde zijn om ze toch te hebben maar niet voldoende te gebruiken.

Al dat gevecht maakt ruimte voor de hereniging van senior Jin-seok en botresten van Jin-tae. Vrij emotioneel, wanneer Jin-seok in elkaar zakt en over beloftes begon die zijn broer nooit heeft waargemaakt, toch nog een flinke scène.

De speelduur valt allemaal mee. Mede dankzij een interessante thema en genre, vliegt de tijd zo. Er zit ook aardig wat tempo in, voordat bepaalde stukjes ècht ècht saai beginnen te worden, wordt het weer tijd voor een gevecht. De loop van de film is ook prima; rustige tijd voor de oorlog, optrommelen van rekruten, veldslagen en promotie, miscommunicatie en ruzie's, veldslagen, terrein gewonnen, terrein verliezen, veldslag, etc. etc.

Al met al verlossen alle kleine minpuntjes in een poel van pluspunten. Het blijft een geweldig film. Tot zover stelde geen Koreaanse oorlogsfilm mij teleur, maar ik heb er niet veel gezien. 71: Into the Fire is een geweldig film en nog steeds zou ik graag Assembly willen zien, toch nog om het een beetje compleet te maken.

Een uitstekende oorlogsfilm in topvorm wat betreft personages, effecten, verhaal en gevechten.

''My job made me aware.''

Een ontvoeringsfilm met Neeson, dat belooft veel.

Een film met een interessant verhaal rondom het ontvoeren, verkopen en prostitueren van jonge vrouwen in het buitenland.

Het verhaal is boeiend genoeg om je aandacht vast te pakken. Het is simpelgezegd 'de nachtmerrie van elk ouder'. Het kwijtraken of verliezen van je kind tijdens een vakantie. Bij Neeson gebeurt dit... alleen is dit net een vader waar je het niet bij moet flikken. Tijdens hun verblijf in Parijs, komt Neeson's dochter en haar vriendin iemand tegen die je liever niet wilt hebben. Een vriendelijke jongeman die hun helpt en hun aanbiedt om naar een feestje te gaan. Na enkele uren, dringen een aantal mannen het gebouw binnen en nemen de 2 dames mee. Het is dus aan Neeson, om in zeer korte tijd, zijn dochter terug te vinden voordat ze voorgoed verdwijnt.

De personages zijn boeiend, vooral Neeson, al had ik het gevoel alsof zo'n rol ook perfect zou staan als andere acteurs Bryan zouden spelen, Pitt of Cruise, als voorbeeld. Neeson's personage is een mysterieuze man met een overheidsachtergrond, tevens overbezorgde vader. Zijn oud-collega's komen ook even aan bod, die tijdens een avondborrel gezellig hun missies bespreken. Neeson's ex-vrouw, Janssen, komt ook zo nu en dan op beeld. Precies hoe een ex-vrouw gedraagt; als een bitch... De kant van de ontvoerders komt ook goed over. Je hebt hier te maken met Albaniërs, zware jongens wat zelfs de Russen met rust laten. Je hebt zo een spotter (een vriendelijk en knappe jongen die dames aanspreekt) en natuurlijk de 'Albanian muscle', de ontvoerders en pooiers van de jonge vrouwen. Ook hun kant is best interessant, mede om te zien hoe ze ook te werk gaan.

De achtervolging en het uitzoeken van de daders is prima gedaan, erg duidelijk, op bepaalde punten realistisch en confronterend. De perspectief van de kijker is via Neeson, je volgt wat hij doet en bent getuige van al z'n acties en daden. Ook zijn manier van werken vind ik hard en noodzakkelijk. Soms zitten er ook bepaalde stukjes in voor waar ik een glimlach van kreeg, dat dankzij zijn overtuigingskracht. Wanneer die bijv. in een verdieping stond met zeker 10 Albaniërs, lukte het hem zelfs om hun te overtuigen dat die een machtige en corrupte politieman is. Geweldige scène, trouwens. Daarnaast zitten er ook een aantal harde scènes bij die de toestand van de vrouwen laat zien, onder drugs, mishandeld en geslagen tot wel zelfs de dood. En er komt nog een stuk in voor waar er geveild wordt met de 'beste meiden', maagden dus. Zo worden ze dus aan rijke en machtige cliënten geveilden voor enkele tonnen.

De actie komt ook goed aan bod. Al duurde het wel een tijdje voordat er èchte actie in voorkomt, zoals een achtervolging en een grote schietpartij tussen Neeson en de Albaniërs en zelfs machtige Arabische cliënten op een cruiseschip. En natuurlijk wat martelingen, ondervragen en in elkaar slaan van je vijanden.

Verder is de totale speelduur prima, er komen eigenlijk geen overbodige stukjes in voor. En de tempo is ook wel goed, alleen duurde het ietsje voordat er wat actie kwam. En de beelden van Parijs waren nog wel prima. Ook de Audi die in voorkwam zag er gelikt uit...

De film bevat spannende momenten, interessante personages, een boeiend verhaal en een goed tempo met nette actiescènes. De beste film van Morel (Banlieue 13 en From Paris with Love), met een uitstekende Neeson.

Zeer vermakelijk en interessant.

Een redelijke misdaadfilm.

Ik heb vele misdaadfilms gezien, er zijn er dus weinig films met hetzelfde genre die me echt goed kunnen verrassen.

Dit is een soort mix van Heat en The Italian Job. Niets nieuws dus. Bij deze is het verhaal best standaard; een professionele groep criminelen komen telkens eronderuit totdat er een ervaren agent ermee bemoeit en ze probeert te vinden voordat ze hun 'laatste klusje' opknappen. De personages waren niet al te interessant en saai uitgewerkt. Al speelden er genoeg bekende acteurs mee, kon ik me weinig boeiends in hun personage vinden. Allemaal de rijke macho's uithangen die niet in de rij hoeven te wachten voor een discotheek en in de opvallendste auto's rijden.

Veel goeds over de camerawerk heb ik ook niet te vertellen, heel chaotisch en niet te volgen bij sommige stukjes. Erg jammer. En dan nog de schietscène in de hotel, om alleen hun stemmen te laten horen met muziek en geen schietgeluiden vond ik ook een beetje jammer.

Er zijn nog een aantal punten waar er wat meer aandacht nodig had. De overval bij het begin, erg stoer maar dat nieuwshelikopter jatten was een beetje teveel. De Russen vond ik ook niet zo bijzonder, slechts een 'bijvoeging' om het nog spannender en bloediger te maken. Het verraad van Ghost zat er ook dik in en is dus geen verrassing om te noemen.

Slechts de gewapende overval bij het begin, de overval op de transportwagens en het achtervolgen van Jesse zijn een paar spannende scènes. Voor de rest is het prima te volgen, het zit dus niet al te ingewikkeld in elkaar en is de tempo vaak goed op gang.

Geen uitstekende film in z'n genre, maar wel avondvullend genoeg.

Matig, doorsnee-gijzelingsfilm.

Soms onvoorspelbaar. Goed plan van de criminelen, hoe ze dus ontsnappen. Best te pruimen muziek, alleen jammer dat 't acteerwerk soms niet overtuigend is, met name de 8-jarige jongen.

Toch een film die je een keertje moet zien, als je into de gijzelingen bent.

Net afgekeken... Mooie en dramatisch film. Vooral bij het eindscene. De gevechten deden me een beetje aan Braveheart denken, de stijl en gore zo een beetje. Ook prachtig muziek, dat deed me ook aan The Last Samurai denken. Dit zijn juist geen minpunten, maar pluspunten onder mijn loep.

Ik raad deze zeker aan voor de liefhebbers van Jet Li, Andy Lau of Chinese geschiedenis.

Snelheid en misdaad gaat prima met elkaar en dat bewijst Taxi.

Normaal gesproken ben ik geen uitgebreide kijker van Franse film, maar dit is toch een andere bekijks dan een standaard film uit Frankrijk.

Heb me prima mee vermaakt, het is hilarisch en zit vol met blunders en actie.

Het verhaal volgt 2 verschillende personen in Marseille, de één is een beginnend taxichaffeur die iets met snelheid heeft en de ander een mislukte politieagent. Na hun eerste ontmoeting, sluiten ze een deal: ze zullen elkaar helpen om een groepje Duitse bankovervallers achter slot en grendel te gooien en ze zullen alle problemen die bij hun ontmoeting heeft plaatsgevonden wissen. Dit gaat niet zo makkelijk als gedacht en ze zullen beiden elkaar problemen en haat opzij moeten leggen om de slimme Duitsers die altijd kunnen ontkomen op te sporen en tot stoppen te dwingen.

De personages die hierin komen zijn 4 groepen; de politie, snelle pizzakoeriers, een héle snelle chaffeur en criminelen. De hoofdpersonages vond ik wel leuk, zo zie je maar weer wat voor schade en shande Emilien zichzelf en het korps in weet te krijgen. Zoals zijn haastige reactie om een ongeluk te veroorzaken, waar de veiligheidsdiensten en politie elkaar te lijf gaan in een vuurgevecht, uiteraard gaat de politie vanuit dat de veiligheidsdiensten de overvallers zijn en andersom dat het om een hinderlaag gaat. Daniel is een jonge pizzakoerier die zijn brommer inruilt voor een supersnelle Peugeot 406. Zijn hobby en passie heeft met auto's en snelheid te maken... en dat gecombineerd met zijn werk om klanten zo snel mogelijk naar hun eindbestemming te brengen. De politie wordt in deze film goed voor paal neergezet, want ze komen over als een stel klunzen die alsmaar op elkaar inrijden met hun Franse auto's. Het zooitje ongeregeld wordt geleid door com. Gibert (Farcy) en mooie agente Petra (Wiklund), waar Emelien als een blok voor valt. Cotillard (als Daniel's vriendin) is hier definitief een eye-catcher, een mooie en jonge meid in het geheel en gelukkig komt ze ook vaak voor. Ook zie je hoe de Duitse overvallers te werk gaan, hun outfits, wapens, stijl en manier van onopvallen na een klusje in hun snelle Mercedessen komen hier aan bod.

Qua actie is de film niet beroerd. Er zitten enkele confrontatie tussen de politie en overvallers wat actie levert en natuurlijk voldoende hilarische (zoals het omver rijden van een snelheidsflitser) en snelheidsmomenten zoals flink wat achtervolgingen. Met wat Franse (natuurlijk) hip-hop-achtig muziek tussendoor voel je helemaal Frans.

Een prima film als tussendoor... en nu vol gas naar het 2de deel.

''Konichiwaaaaa...''

Taxi nummer 2. Ook evengoed als z'n voorganger.

Heb me wederom prima vermaakt en kon lekker lachen.

Het verhaal gaat niet meer over gestoorde bankovervallers, maar de bad guys zijn nu de enige echte Yakuza. Terwijl Daniel een volgende stap zet in zijn relatie door het gevreesde schoonvader te ontmoeten, is Emilien druk bezig met zijn Petra. Dit ten tijde van belangrijk bezoek; namelijk de Japanse Minister van Defensie. Nee, die komt niet naar Frankrijk vanwege het klimaat, een kasteel of eten maar voor de Franse antitereuropleiding. Uiteraard worden er 'nepaanvallen' georganiseerd om de minister te overtuigen dat de Fransen top in hun vak zijn, totdat die écht wordt meegenomen. Uiteraard is Daniel als chaffeur bij betrokken en gaat zo samen met zijn partner Emilien op pad om de minister te bevrijden.

De meeste personages zijn er vanaf deel 1, o.a. Emilien, Daniel, Petra, Lilly en com. Gibert. Er komen echter ook nieuwe in voor, zoals de ouders van Lilly, Franse militairen en generaals, minister van Japan en zijn vrouwelijke lijfwacht en de bad guys zijn dit keer Japanse Yakuza, ninja's, hypnotiseer-experts en 3 Mitsubishi Lancer Evo's.

De actie zit er weer dik in; GIGN-aanval op de Yakuza basis, achtervolging in Parijs en op de spoorwegen en het opnemen tegen ninja's. En natuurlijk ninja's met parkour-skills. Gelukkig hebben ze in dit deel gezorgd dat ze naar de Franse hoofdstad gaan om hun film op te nemen, want zo zie je de Eifeltoren en de Champs-Élysées, dus aan beelden heeft deze film ook wat leuks aan te bieden.

De grappen zaten er wederom prima in, zoals het begin; wanneer Daniel 3x zo sneller is als een rally-kampioen, het confronteren van zijn schoonvader meneer de generaal, Emilien's walkie-talkie gesprek, Daniel's zogenaamde smoesjes tijdens het bellen, het hypnotiseer-stukje en Gibert's oude commando-zintuigen die naar boven komen. En uiteraard die politie die weer blunders maken, zoals een enorme kettingbotsing van auto's tijdens een achtervolging. Stuk voor stuk leuke scènes waar je lekker van kan lachen.

Mocht dit niet voldoende zijn, is er altijd genoeg snelheid en snelle auto's hier te bekennen.

Met een snelheid van 60 km/u (in een Daihatsu Cuore) schakel ik mijn versnelling naar het 3de deel.

''Alarm Générale!''

Het 3de deel van een supersnelle trilogy. Wederom een leuk deel.

Heb me prima mee vermaakt en af en toe gelachen.

Het verhaal volgt het gevreesde snelheids-duo weer. Terwijl de feestdagen naderen, zit de politie met de handen in de zak vanwege enkele geslaagde overvallen van professionele dieven die als Kerstmannen zijn verkleed. Vanwege hun vermomming glippen ze telkens uit de klauwen van de politie korps. Terwijl Emilien slapeloze nachten aan overhoudt en zich niet van het volgende gevaar bewust is, heeft Daniel het maar moeilijk met zijn vriendin, die een volgende stap in hun relatie wilt zetten. En dat houdt in dat Daniel haar meer aandacht aan moet geven dan zijn geliefde Peugeot. Emilien schakelt wederom de hulp in van taxi coureur Daniel voordat het te laat is. En terwijl de duo hard aan het werk zijn om de dieven tegen te houden, moeten ze een grote verantwoordelijkheid op zich nemen; rol van vader.

Onderhand bestaan vrijwel 70% van de personages uit die van de overige delen. Het gehele politie-macht en de burgers; Daniel, Lilly, haar ouders. Wat alleen veranderd zijn de slechterikken en dit keer zijn het dieven geleid door een charmante jonge Japanse dame; Bai Ling en haar crew. Elke stukje waar com. Gibert in voorkomt garandeert weer hilarische, klunzige momenten. Wat een geweldig personage, uitstekend gespeeld door Farcy... En wie had verwacht dat Stallone als geheim agent in de eerste 10 minuten zou voorkomen, om een lift van Daniel te krijgen.

Het blijft geweldig, hoe Daniel zijn auto van standje 'normaal' tot een snelheidsbak upgrade. Met een simpele knop transformeert z'n auto tot iets waar Audi en Mercedes op jaloers zouden zijn. En dit keer heeft zijn auto een leuke 'extra'tje'. En natuurlijk zit er genoeg komedie hier, want naast com. Gibert bakt Emilien het ook goed wanneer die achterkomt dat z'n collega en vriendin zwanger is... al 8 maandenlang. Daarnaast is Bai Ling goed bezig om als schrijfster bij de politie te infiltreren en zo wat belangrijke gegevens van hun pikt. En dat allemaal onder de neus van com. Gibert, die te druk is om zich voor haar uit te sloven hoe geweldig die is, terwijl die niets anders doet dan zichzelf voor paal zetten. Emilien's 1ste arrestatie m.b.t. een verdachte Kerstman vond ik ook hilarisch, vooral wanneer die achterkomt dat die Gibert heeft opgepakt. Ook het achterna zitten van de criminelen doet Gibert ook goed... op een fiets, samen met een andere agent die vlak achter hem rent. En, zoals altijd, botst de Franse politie weer tegen alles en nog wat, maar hun doelen bijhouden gaat weer te ver. Wanneer Daniel en Emilien de hulp inschakelen van Daniel's schoonvader, Général Bertineau en een elitee-enheid paratroopers, springen oude ervaringen weer in Gibert als die ook meegaat en het, uiteraard, niet geheel 100% gaat. Er zitten dus genoeg leuke stukjes en wordt het gelukkig nergens saai.

Qua achtervolgingen is de film weer goed bezig en vooral hoe ze de bende achterna proberen te gaan en hoe ze telkens de fout ingaan omdat de bendeleden ze te slim af zijn, zoals met een monstertruck en dan op skeelers.

Er zit weer prima tempo in en gelukkig is de speelduur weer zo'n 85 minuten. Voordeel van zulk soort tijdlijnen is dat het nergens traag of saai wordt, er kunnen genoeg leuke dingen of actie-momenten in worden gestopt om de aandacht van de kijker steeds vast te houden.

Binnenkort maar deel 4 herzien en zo de Taxi quadrilogy als 100% gezien bestempelen.

Zeker niet zo slecht als ik verwachtte.

Verhaal was ietsje aan de dunne kant. De personages waren aan de andere hand wel goed, hun speelden redelijk hun gamekarakter. Ook waren de keuzes best goed, je zag veel oudgediende karakters hierin.

Alleen mocht Jin's karakter een wat bredere selectie hadden ondergaan, want als je Bryan Fury (overigens 't beste karakter hierin) ermee vergelijkt, was het net een tak naast een boom.

De vrouwenteam van Tekken waren ook goed uitgekozen. Met name Christie's actrice.

Hierin draait het om een toernooi, dus het was niet zoals in het spel; verschillende locatie's. Gelukkig veranderde de platform telkens tot andere plekken.

Er waren wel een aantal karakters die erbij mochten, want persoonlijk vond ik het ietsje te weinig en het duurde niet echt lang. Misschien zien we meer in de 2de deel (?).

Ondanks dat sommige vechtscène's te snel gingen, waren sommige trucjes wel goed uitgevoerd. Ook de tempo zat er lekker in, er waren niet echt vele overbodige scène's wat bijna niets met Tekken te maken heeft in.

Wat wel een nadeel voor mij was waren het doden van sommige karakters, dat waren dus o.a. Steve Fox, Bryan Fury en Yoshimitsu (volgens mij kreeg die een genadeklap van Jin). Had ze graag een wat waardige dood zien krijgen of juist eventjes K.O. en dan misschien in een 2de deel terug te laten komen.

Ookal ben je geen fan van de Tekken-serie's zou dit ook wel een leuke film zijn.

Sorry, geen film voor mij.

Ik heb het natuurlijk wel (met moeite) afgekeken, maar het kon me niet echt veel interesseren.

Maar dat ligt aan mij, want dramafilms zijn niet echt aan mij besteed. Op een paar uitzonderingen na.

Wel is het een beetje interessant om te zien hoe ze vroeger olie produceerden en hoe het met andermans landen en rivaliteit ging.

Daniel-Day, samen met Paul Dano waren wel een uitstekend duo en rivalen Wel goed acteerwerk van hun beiden. Ookal jammer dat Dano zo'n vreselijk irritant en extreem Katholiek-rotjoch moest spelen. Zelf ben ik dat ook, maar deze film laat erg goed zien wat ik erg jammer van mijn geloof vind.

En dan nog die poster Met z'n scheve stropdas.

Step into my office, cause your fucking fired!

Eindelijk na een lange tijd heerlijk genoten van een echte komedie, zonder kinderachtige en doordrammende grappen.

Ook best verwarrend over 5 verschillende mannen, allemaal met een rare karakter (behalve Brett) en verraderlijk en raar die elke zichtbare moment grijpen om ieder zijn concurrent uit te schakelen om uiteindelijk Mary voor zichzelf te winnen.

Er waren vele momenten waar ik maar bleef lachen. Het reanimeren van oud vrouwtjes hond en het politie-verhoor zijn 1 van de vele scenes die hilarisch waren.

En wat overdreven momenten die van mij part weg geknipt mochten worden. Het schoonlikken van dat oude vrouwetjes lippen en haar gerimpelde hangzakken.

Met wat zuchten en af en toe gapen toch afgekeken.

Hij duurde erg lang. Er waren vele stukjes waar je denkt van 'waar gaat het nu weer over?'. Muziek vond ik soms erg irritant (dat kindergezang met name) en de stem (van James Caviezel?) die nergens over ging behalve onzin en wat om de half uur kwam vond ik ook maar irritant.

Enige aantal mooie dingen waren de beelden van het eiland, redelijk een knap verzameling van bekende acteurs, sommige actieshots en de effecten.

Voor de rest komt dit in de afdeling mislukte oorlogsfilm, samen met Jarhead, Full Metal Jacket en Casualties of War.

Nou, na een tijdje was het toch maar tijd om deze eens een keer te zien. Ik vond het een goed geacteerd en best een realistische film.

Tracy's moeder was ook erg coulant tegenover haar. Mocht mijn kind zoiets doen, had ik het erg duidelijk gemaakt om zoiets nooit meer te zien gebeuren.

Tracy's mentor en vriendin, Evie, was ook goed in haar rol. Ze kwamen beiden erg sletterig over en dat was een punt van de film die goed gelukt is.

Ook was het erg jammer om te zien hoe een beleefd en keurig meisje in zo'n soort groep terecht komt en langzaam veranderd in een andere persoon.

De problemen en omstandigheden zowel thuis, als op school en straat waren ook lekker chaotisch goed op beeld gebracht (ruzie maken, stelen, liegen, etc.).

De meeste drama films die ik zie laten geen indruk of wat dan ook achter, maar bij deze was ik echt in 't verhaal meegesleurd en overtuigd.

''Once, mankind accepted a simple truth, that they were not alone in this universe.''

Wederom een geslaagde Marvel-film, waarin het verhaal van Thor, een toekomste Avenger, aan bod komt.

Het verhaal begint over Odin en de oorlog tussen de mensheid en al haar bondgenoten tegen de IJsreuzen van Jotunheim. Na een langdurig oorlog, is er een afspraak gemaakt om onder voorwaardes in vrede te leven tussen Odin van Asgard en Laufey van Jotunheim. Na een roekeloze actie van Odin's zoon, Thor, heeft die de voorwaardes geschendt en zo een oude oorlog weer opnieuw actief gemaakt. Dit soort actie's pikt Odin niet, waar die vervolgens Thor's krachten afneemt en hem naar de aarde stuurt. Eenmaal daar, ontdekt Thor dat zijn luxe leven als god een tikkie verschilt met die van een mens.

De personages vond ik boeiend, mede dankzij de term 'superheld' en Marvel. Ik heb een aantal keren gelezen dat Hemsworth de Australische versie van Arie Boomsma is... en inderdaad zeg, wat lijken die gasten op elkaar. Grappig om te zien. Thor's broertje, Loki, vond ik niet zo boeiend, alleen verrassend wanneer die achterkomt dat die een reuzenkind is. Zijn naam is al voldoende genoeg om door iemand die heeft opgelet bij zijn geschiedenisles herkend te worden als een rotte appel. Odin werd goed vertolkt door Hopkins, een oude koning die zijn krachten verliest, maar nog steeds bewust is van zijn daden en het op vrede wilt houden; een prima koning dus. De IJsreuzen waren geen personages waar er veel aandacht op wordt geschenkt. Alleen Laufey had hier en daar een zin te zeggen, de rest waren er gewoon voor de 'sier' en om op gehakt te worden door Thor en zijn vrienden. En de personages onder de mensen deden me ook niet veel, alleen Portman natuurlijk... Onder de Asgard-kring, vond ik Heimdall wel een stoere, macho-silent type en Thor's 4 vrienden waren ook wel leuk; Sif, Fandral, Hogun en Volstagg de vreter. En dan ook nog hoe ze opgemerkt worden door de FBI zodra ze op aarde aankomen:

''Base, we've got Xena, Jackie Chan and Robin Hood.''

Tijdens het kijken van de film, had ik de hele tijd het spel Age of Mythology in mijn gedachte. Want daar heb je ook een campagne waar je het tegen IJsreuzen opneemt en woorden als Thor en Odin worden gesproken. Dit zal vast herkenbaar zijn voor de AoM spelers.

De vele actiemomenten die hierin voorkomen is super gedaan. De beelden, muziek, terrein en effecten zien er gelikt uit. De gevecht van Thor en zijn vrienden tegen een leger IJsreuzen of Thor tegen de Vernietiger (deed me denken aan dat hele grote alien-robot uit The Day the Earth Stood Still) en uiteindelijk de finale tegen zijn broertje Loki, op de brug van alle-kleuren-van-de-regenboog. Ik mis alleen een grote gevecht, net zoals bij het begin. Dat kwam helaas niet aan bod. Wat wel zo nu en dan voorkomt, is wat humor. Dit is wel lekker, zo op een goed moment. Wanneer Thor zijn ongebruikelijke gewoontes die bij Asgard normaal zijn op aarde toepassen. Zoals uit 'beleefdheid' een beker kapot gooien, simpelweg omdat het lekker is.

Het camerawerk is lekker duidelijk, gewoon steady zonder schudden of meeren-praktijken. De soundtrack werkt ook mee. Daarnaast moet deze film het ook hebben van de prachtige effecten. Asgard, Jutonheim, de effecten van verschillende krachten en gevechten. De wapens - hammer Mjolnir, de grote zwaard van Heimdall en de staff van Odin zien er gaaf uit en in volle detail - en harnas van de goden zag er ook wel tof uit, deed me toch lichtjes aan de Griekse Mythology van Clash of the Titans denken, ook van die verschillende kleuren; zilver, goud, groen, glimmend of mat. Alles ziet er netjes en onderhoud uit.

Zoals vele superhelden films, duurt de speelduur tegen de 110 minuten, wat absoluut niet erg is. Je moet een personage goed voorstellen, evenals zijn/haar krachten en achtergrond. Dat heb je ook niet zo gedaan. Toch vind ik het wel netjes, dat ze alles, dus over Asgard enz. in 110 minuten konden stoppen en nog een prima film hebben geleverd. De tempo zit er ook goed in. Ik had geen ongemakkelijke gevoel over de film, niets was te weinig of overbodig.

Wat ik nog heb opgemerkt is de cameo van de Avengers, zoals een personage dat hierin voorkomt en natuurlijk een bijgevoegde scène na de aftiteling (net als Iron Man), waar je nog Loki's aanwezigheid ziet en S.H.I.E.L.D. aanvoerder Nick Fury (Samuel L. Jackson).

Een prima Marvel film en ook een leuke toevoeging en voorbereiding voor op The Avengers.

Aparte oorlogsfilm met aparte humor en schermutselingen.

Verhaal is erg creatief verzonnen, al dat gedoe over het goud tijdens (of net na) de Golfoorlog.
Het is erg verwarrend tijdens de confrontatie tussen de Amerikaanse tegen Irakeze soldaten. Ook de gevechten hier zijn erg chaotisch waar iedereen op elkaar en wat schiet. Wat ik wel merkwaardig vond is dat Saddam's overgebleven garde totaal geen aandacht gunde op de Amerikanen tijdens het inval in het dorp en bunkers. Pas alleen als er spanning tussen beide partijen ontstaan.

Qua acteerwerk speelde iedereen zijn rol goed. Ook was er drama aanwezig, de executie van de rebellenleider's vrouw, wat snel volgde op droevigheid van haar kleine dochter en gevangengenomen man. Erg hard!

De humor was redelijk. Er waren sommige grapjes dat ik wel leuk vond en andere weer wat minder.

Wel was het interessant om de Amerikaanse soldaten samen met rebellen tegen de overgebleven Iraakse leger te zien vechten. Het plan om Wahlberg te redden vond ik wel grappig; het gebruik maken van waar elke Irakeze soldaat bang voor is: Saddam.

Als laatst was het sterk om de dood van Conrad te zien en het gevangennemen van de overige Amerikaanse soldaten voor een grenspost naar Iran. Op Conrad na, was het ongeveer een goede happy ending voor iedereen.

Niet zo geweldig als vroeger, maar het is een avondje waard.

Overtuigend en realistisch militairenfilm over de training voor 'Nam.

Farrel speelde zijn bijdehand en koppig personage goed. De rest van de spelers vond ik niet zo interessant.

Ook vond ik de jaren 70 look er goed uitgewerkt. Ze hebben het hier inderdaad laten merken.

Dat stukje met Tigerland heeft me niet zo op een niveau gebracht dat het mij net als de echte oude 'Nam-gevoel gaf. Een beetje jammer.

En natuurlijk de laatste scène; de confrontatie tussen Wilson en Bozz, wat gelukkig niet in een echte ramp uitkwam. Toch vraag ik me af waarom Bozz bewust met zijn losse flodders Paxton in zijn gezicht schoot om het de een ''ongeluk van zichzelf'' te noemen.

Toch hoe realistisch deze film is, heeft het mij niet teveel kunnen vermaken en boeien. Van mij mocht die nog een half uurtje langer duren, om alleen Bozz en de overige te laten zien hoe ze het in ervaren in de echte 'Nam.

Toch wel een middencijfer als stem.

Redelijke oorlogsfilm. Er zijn zeker betere gemaakt toen.

Het verhaal volgt een groot geallieerde eenheid die een gevaarlijke reis door de woestijn van Libië. Hun missie is om de kanonnen in de haven van Tobruk te vernietigen.

De personages bestaan meerendeels uit Engelse soldaten en Duitse Joodse SIG soldaten. Om hun missie uit te voeren, moeten de Engelse soldaten als POW's voorstellen en - omdat de Joodse SIG's in Duitsland hebben gewoond - moeten de Joodse Duitsers als hun escorte functioneren. Aan de 'Axis' heb je een overmacht aan Duitse soldaten, de Afrika Korps en Italianen, die de Duitsers hier en daar ondersteunen. Peppard als de aanvoerder van de SIG's deed het prima, zo met zijn Duitse accent en gepraat. De overige personages vond ik niet zo interessant. Wat mij opviel aan een Engelse col. en sgt. is dat ze erg veel op capt. Price uit Call of Duty lijken. Nu staat Call of Duty wel bekend om vele stukjes uit verschillende films in hun spel te hebben verwerkt, maar het lijkt me meer dan duidelijk dat via deze film capt. John Price is gemaakt. En zo zaten er andere momenten in de film dat wederom voor de uitbreiding of deel 2 werd gebruikt.

De confrontaties tussen de Allied en de Axis zien er wel prima uit. Toen ze in het midden zaten tussen een Duitse en Italiaanse tankcolonnen wisten ze het leuk en creatief te maken, om beide partijen elkaar aan te vallen terwijl de Engelsen gewoon verder konden rijden. De aanval op Tobruk ging wel, het ging wel snel en de kanonnen waren wel snel vernietigd. Wat ik nog goed vond verwerkt is dat een Engelse Spitfire vliegtuig de als Duitsverklede Engelsen aanviel en wat hun zo gedwongen maakte om het vliegtuig neer te halen. Verder was de verrader in hun midden ook mysterieus en zorgt voor wat extra spanning. De Duitse mijnenveld en de onderhandelingen met een Nomaad waren ook interessant. En als laatst een groepje commando's in een gestolen tank je weg schietend door Tobruk te vervolgen is ook een leuke afwisseling.

De beelden van de woestijn van Libië zag er verradelijk gevaarlijk en dor uit. Met hier en daar wat aanvaring en hun overnachtingen. De kleding van de Engelse, SIG's, Italianen en Duitsers zagen er prima uit, evenals hun wapens. De tanks die in voorkomen zijn - zoals vele films - niet de tanks die daadwerkelijk werden gebruikt. Zo gebruikten ze Amerikaanse tanks om als Italiaanse en Duitse tanks te functioneren.

Het is ook een beetje standaard dat men toen niet al te geweldig kon acteren, met name de figuranten. Bloed en andere gruwelheden tijdens een oorlog komen niet opvallend in voor en de kills zagen er soms te slecht uit.

De film duurt niet zo lang. Vergelijken met de meeste oorlogsfilms valt dit mee. Alleen de tempo was soms aan de trage kant, evenals gebrek aan gruwlijke actie.

Als oorlogsgenre-kijker is dit geen film om te missen, maar vergeleken met vele anderen is dit zeker niet een geweldige.

Weer een geweldige film van Pinkaew.

Heb genoten van vele scène's waarin Jaa weer schittert als een geweldige beoefenaar van Muay Thai.

Bij de scène waarin die in een onder-water gezette tempel vecht, lijkt het net of die tegen Eddy Gordo uit de Tekken-series aan het vechten was. Die leek een beetje op hem en deed dezelfde kunstjes.

Camera-werk was wel goed. Met name het vechten in de trappen-restaurant.

Verhaal vond ik niet zo spannend: op zoek naar een gestolen olifant. Wel vond ik het leuk om Petchtai Wongkamlao (Humlae uit Ong-bak) weer te zien. Die gast krijgt maar altijd van die rollen waarin hij ze komisch tot leven brengt.

Qua vechten en technieken is het ongeveer hetzelfde als Ong-bak, dus echt nieuws is het niet. Maar de vijanden zijn anders en dat is toch een verschil. Aanrader!

Opzich een redelijke hitman-film.

De gore en bloed zitten er lekker goed in. De actiescènes waren redelijk goed in beeld gebracht. Natuurlijk mochten de hitmantrucjes hierbij niet ontbreken (zogenaamd achter een deur staan en dan vanaf de andere kant binnensluipen en schoenen langs een auto neerzetten om een hinderlaag te plannen, als voorbeelden).

Kortom: hou je van lekker veel knallen & wapens, dan is dit een bijpassend film!

''They never checked my balls at the BK.''

Een redelijke film van een prima regisseur.

Al vanaf de Rush Hour films heeft Ratner mijn aandacht te pakken. Dit leek me, vanwege zijn prima verleden als komedie-regisseur, wel een prima film. Qua humor valt het een beetje tegen.

Het verhaal volgt enkele personages, waaronder Stiller als manager, Peña als liftbediende en Affleck als baliemedewerker. Vele personeel van 'The Tower' hebben hun pensioen geïnvesteerd in een Wall Street tycoon die uiteindelijk niets minder dan een oplichter blijkt te zijn. De FBI maken hun entree en arresteren de tycoon. Echter al het geld van de gedupeerden blijft verdwenen en zal waarschijnlijk zo blijven. Als manager voelt Stiller zich verantwoord om te zorgen dat de tycoon alles aan iedereen terugbetaalt en vormt zo een bende, onder hoede van dief Slide (Murphy), om in de tycoon's penthouse in te breken en het geld proberen te vinden.

De combinatie van Stiller en Murphy vond ik niet zo geslaagd. Er is weinig chemie en tegenspel tussen beiden. Als ik naar Rush Hour kijk, is Tucker gewoon een prima match met Chan. Keer op keer proberen ze elkaar het leven harder te maken. Zo'n sterk gevoel heb ik bij Murphy en Stiller niet. Een personage die een overval moet plannen en leiden lijkt met niet geschikt om aan Stiller te geven. Hij is meer gemaakt voor de romantieke komedie's. Murphy doet het wel aardig als gekke dief, maar hij doet het nog lang niet na als vroeger. De overige personages bestaan uit medewerkers van 'The Tower', zoals een portier en een Jamaicaanse schoonmaakster. Ook de FBI komt hierin voor en het onderzoek wordt geleid door agente Denham (Leoni). Verder is Broderick ook leuk bezig als een vage ex-Wall Street specialist en fashion-liefhebbers zullen zelfs model Kate Upton herkennen in haar 30 seconde rol.

De film kent zo nu en dan wat leuke momenten. Het verzetten en verplaatsen van Steve McQueen's Ferrari in het hotel wel grappig. Het is iets wat je niet vaak ziet en dat is wat het leuk maakt. Ik kon ook lachen met Murphy's personage en zijn opdrachten die hij aan Stiller's bende heeft gegeven, zoals stelen van producten t.w.v. 50 dollar. Het einde was niet geheel voorspelbaar, maar het zat er natuurlijk aan te komen. De bad guy beland achter de tralies en iedereen krijgt zijn deel van het geld terug. Ik wist alleen niet dat het voor Stiller zo zou aflopen. Je ziet ook niet wat er met Slide gebeurt en wat die met zijn deel van het geld doet.

Qua misdaad is de film nergens spannend en komedie nergens overdonderend hilarisch. De film kijkt wel prima weg en vermaakt de kijker wel zolang de speelduur nog duurt.

Niet onaardig voor een keer.

Een goed misdaadfilm.

Toen ik het voor het eerst hoorde, dacht dat ik het een soort van Public Enemies zal zijn met dezelfde setting. Misdaadfilms van tegenwoordig en die tijdens het heden zich afspelen kunnen ook goed zijn, deze dus ook.

Ik heb de normale speelduur van 2 uur gezien (ik zou wel de extended cut willen zien). Opzich is het verhaal best aardig en (volgens mij) soort van origineel. Ik ken geen andere misdaadfilm waarbij de dader verliefd wordt op het slachtoffer.

Het begin is spannend en pakt je aandacht meteen. Hun manier van werken zou je perfect kunnen noemen, zonder bewijs achter te laten en nauwkeurig van te voren gepland gaan ze te werk. Ook zijn hun outfits (clown- en nonnenmasks) tof. Het acteren was ook overtuigend en goed. Alleen is Affleck niet echt een criminele type. Aan de andere kant is Renner geknipt voor zulke rollen (ook als misdaadbestrijder). Dat FBI mannetje vond ik maar irritant, want stiekem wou ik toch dat ze allemaal zouden ontkomen en zijn plannen te slim af zouden zijn. Hall en Lively speelden hun personages ook goed en zien er bij verschijning heel mooi uit.

De actie, achtervolging en overval stukjes zijn goed op beeld gefilmd. Zowel bij achtervolging als overval word de omgeving duidelijk neergezet, zonder irritante camerabeweging of snelle overschakeling. Elk actiescène is spannend en zat er geboeid naar te kijken.

Daarnaast moet de actie ruimte maken voor wat drama en romantiek tussen Affleck en Hall. Je zou het cliché kunnen noemen... Het einde vond ik ook jammer, ook jammer hoe het met 3 van de 4 misdadigers afliep. Renner's dood was ook een beetje afgeraffeld. En dan nog Affleck die zijn deel van het geld verstopte zodat Hall het kon vinden en het aan 'betere dingen' zou gebruiken.

Ik heb me prima vermaakt en soms gespannen en geboeid ernaar zitten te kijken. Misdaad genretip.

Wat een toffe animatiefilm is dit.

Heb me lekker vermaakt. Genoeg momenten om van te lachen, leuk verhaal waarvan er veel uit is gehaald, geweldige en bizarre personages en de animatie ziet er echt in orde uit. De locatie's zijn ook weer van een doodnormale speelkamer tot wel onder een vrachtwagen gekozen.

Toch knap dat er al 15 jaar heen is en het er nog steeds gelikt uitziet.

Ben erg benieuwd naar deel 2.

Het grote kinderdroom gaat verder.

Een prima vervolg op een uitstekend 1ste deel. Heb hier weer van genoten, niet veel maar ook niet minder dan deel 1. Tot zover zijn het beide kwalitatief geweldige films om je even in de wereld wanneer je uit je kamer was te laten bezinken.

Verhaal was bijna een herhaling te noemen, alleen was Woody dit keer zoek en ging de hechte 'reisgenootschap der speelgoed' op zoek naar hun vriend. Ook een aantal leuke personages bijgekomen, o.a. Lightyear nummer 2.

De toevoeging van Wayne Knight's stem was ook weer prettig om aan te horen als 'badguy'. Ook het toevoegen van de ''bloopers'' na afloop, deed me toch aan A Bug's Life denken (opeens zin om die ook te zien!) en dat oude mannetje die Woody opknapte (schaakspel opa van A Bug's Life).

Goed tempo, leuke muziek, enorme locatie's en genoeg grappen om 1,5 van een geweldige Disney Pixar animatie te genieten.

Na de deel 1 en 2 gezien te hebben, werd het tijd voor deeltje 3.

Ook een geweldige film. Wel beetje twijfelend welk deel mijn lievelings is. Qua waardering verschillen ze niet zo van elkaar. Alle delen zijn heerlijk komisch, weten je telkens te verassen met geweldig rare personages en veranderen ze van vele passend tot wat minder passende locaties.

Woody heeft zich niet van gedachten veranderd en blijft Andy altijd trouw. Ook zoals deel 1 en 2, heeft die het er alleen maar over. Buzz is zoals ruim altijd de leidinggevende en de overige speelgoed houden het weer op hun leuke quotes zoals de vorige delen.

Aangezien het hier om 'kwaadbedoelde' speelgoed ging, zou het wel leuker zijn geweest als ze een kleine knokpartij hielden. Had je ook wat actie om naar te kijken.

Er zal zeker een verschil zijn, maar daar had ik absoluut mijn oog niet op en liet me daar niet van wakker blijven. Alle delen zijn kwalitatief qua beeld en geluid, ze zijn te volgen en er zijn geen objecten die wat minder aandacht kregen... alles is daar zo ongeveer perfect!

Ik heb diverse malen gelezen over een 4de deel. Van mij mag die komen, ik heb altijd tijd voor een leuke animatie film

''My nigger.''

Een uitstekende film over corrupte agenten en rechercheurs en hun smerige manier van zakendoen.

Het verhaal volgt een groentje: Hoyt, een eerlijk en jong agent die nu een stapje hoger wilt gaan om rechercheur bij de narcoticabrigade te worden. Hier krijgt hij hulp bij, van de doorgewinterde Harris. Hoyt heeft precies 24 uur om aan Harris te laten zien dat hij het graag wilt en dat hij het waard zou zijn om bij de team aan te sluiten en zichzelf rechercheur kan noemen. Hoe dichterbij het 24ste uur komt, des te vreemder Harris gedraagt en Hoyt verkeerde dingen leert...

De personages zijn prima bedacht. Iedereen speelt goed z'n rol. Dit is Washington's 1ste film waar die een bad-guy speelt, dus het is even wennen. Uiteindelijk slaagde Washington in om een goede rol als slechterik neer te zetten. Zijn personage kan je echt goed intimideren, want er zijn een aantal momenten waar Harris verschillende punten uitlegt waarom het op zo'n manier moet gebeuren dat je niet weet of het de waarheid is of slechts een leugen. Hawke speelt ook goed zijn rol als nieuweling. Dit is te merken, want zijn personage is vaak zenuwachtig, ongemakkelijk en komt vaak twijfelachtig over. Dit vanwege druk van zijn collega's om verkeerde dingen te doen. De rest van Harris' team komt ook nog een keer langs en die zijn ook corrupt. Ze breken in een pand, houden een gewapend overval, zijn schuldig aan dood en stelen ook een groot bedrag. Niet echt agenten waar je dolgraag mee wilt werken. De overige personages bestaan uit drugsdealers, Snoop Dogg op een rolstoel, ghetto-lui, Mexicaanse/Cubaanse bendeleden en Eva Mendes. De gevaarlijke bendeleden worden ook goed overgebracht en lijken me niet zoveel met de bendes van nu te verschillen. Gevaarlijk lui, waar ze met weinig moeite een shotgun tegen je gezicht drukken.

De film heeft vele sterke punten. Naast een sterk verhaal, prima personages bevat de film goede shots. Het zijn dus geen korte afstandshots wat je bijna in elk film alleen dat ziet. Er wordt nog goed gemonteerd tussen verschillende soorten shots, zoals beelden van een bepaald hoogte. De corruptheid van vele agenten wordt ook goed overgebracht. Je ziet zo hoe zulk soort agenten te werk gaan, met welke mensen ze omgaan en wat ze allemaal moeten doen om een klus in orde te brengen. De sfeer is ook goed aanwezig en dat vordert en wordt steeds nauwer met de loop van de dag. Ook daar wordt je op de hoogte gehouden door beelden van de zon die opkomt of langzaam ondergaat.

Beelden van de straat in L.A. zien er ook realistisch en dreigend uit, evenals iedereen die in de late uren in groepjes rondhangen. Ook verschillende wijken wat bekend staan onder gevarenzones komen in voor. Dit als een onderdeel van Hoyt's rondleiding en training natuurlijk.

Qua voorspelbaarheid is deze film niet goed in te schatten. Je hebt bijvoorbeeld Harris' intimiderende gesprekken, de overval en Harris' reden om zoveel mogelijk geld te sparen. Allemaal spannende scènes waar je weinig van aan kan zien komen. De speelduur is tegen de 2 uur, dit is nogal wat lang. Maar zulk soort films hebben een bepaald opbouw nodig en aangezien het bij deze is geslaagd, zijn de uren prima verbruikt.

Een uitstekend film met een prima sfeer, spannende confrontaties en een realistische weergave van de wrede straten van L.A.

Dit is één van de betere politiefilms.

''Did you bring the caerds?''

Hele rare en wazig film. Het heeft met drugs en drank te maken, dus hoge verwachtingen had ik niet.

De vriendenclub bestond uit verschillende gekke, aparte en psychotische personages. Zo had je bijv.

- Begbie: de agressieve 'toughguy'
- Spud: de onwettende
- Sick Boy: de 'brein' (vanwege zijn contacten via de drugshandel)
- Tommy: de rustige en de wijze

Stuk voor stuk aparte figuren met hun eigen verhaal.

Acteerwerk was wel goed, iedereen deed zijn rol goed. De wereld van drugs, uitgaansgelegenheden, chaos en waanzin en de gevolgen daarvan worden hier redelijk neergezet.

Persoonlijk vond ik de genre 'komedie' iets overdreven. Er waren weinig momenten waar ik een kleine glimlach kreeg. Vast niet mijn soort humor wat hier voor vele gelden.

Maar uiteindelijk is het een onvoldoende. Waarom dat zo is komt door - ongeacht hoe goed of slecht de realiteit wordt gefilmd - ik helemaal niets van zulke verhalen aantrekkelijk vind.

Waarom ik deze toch heb gezien en de liefhebbers hier een onvoldoende voorschotel is simpel: op sterke aanrading en een snufje nieuwsgierigheid waarom dit in de top staat.

''Years from now, they're gonna ask us; ''Where were you when they took over the planet?''. We're gonna say; ''We just stood by and watched.''

Michael Bay's 3de trots van een mega-populaire franchise gebaseerd op de oude tekenserie van de jaren '80. Voor vele, waar de serie een sentiment is, zijn de films teleurstellend. Maar voor anderen, die gewoon van een blockbuster'tje houden, zijn het fantastische films.

Hier gaat de film weer verder met een totaal ander verhaal dan de 2 vorige. Elk deel begint zo weer met een afdwalend verhaal, met andere in- en uitgangen. Een excuus om de Transformers franchise op gang te houden.

Zoals de vorige delen, maak je de film mee vanaf Sam Witwicky's perspectief mee. Een nieuwe stap in de maatschappij. Dit gaat die tegemoet met een nieuw vriendin, Carly. Want het was plotseling uit met zijn vorige (Fox). Het vinden van een baan is moeilijker dan gedacht, zelfs voor een held die de wereld tot 2 maal heeft gered van haar ondergang. Er volgen enkele solliciatie-gesprekken wat Sam's nerveuze en onzekere kant laat zien. Uiteindelijk krijgt die een baan, een functie waar die echter niet op heeft gerekend. Maar elke zakenman of directeur begon klein en dat is waar die mee moet beginnen. Alsof zijn drukke en onstabiele relatie en een vermoeiend en afgedankte baan niet genoeg waren, komen zijn ouders nog langs met een campingbus. Gelukkig komen zijn ouders niet genant vaak voor zoals deel 2, maar hier krijgt Sam nog wat 'wijze lessen' en een 'familievergadering' aan zijn neus. Kennelijk heeft die zijn handen vol met zijn ouders en vriendin en zal het ongetwijfeld een onmogelijke taak vinden vergeleken met zijn taak als held om zijn metalen vrienden te helpen met het mysterieuze schip op de maan.

Aan de kant van de Bots zijn ze druk bezig met het uitzoeken naar wat belangrijke informatie die men aan hen niet heeft verteld. Dit natuurlijk in woede, want om de Aarde veilig te stellen, hoort de mensheid haar geheimen aan hun bondgenoten te vertellen. Het schijnt dat er een ladingsschip van de Autobots nog snel is vertrokken van Cybertron en, door enkele mankementen, haar reis tientallen jaren heeft moeten laten rusten aan de andere kant van de maan... Dark of the moon dus. Enkele wetenschappers en geleerden wisten dit en worden door een Decepticon moordenaar gedood, dit omdat ze hun 'plicht en bijdrage' aan hun plan hebben volbracht. De Autobots aarzelen niet langer en vertrekken richting het gestrande schip, dit omdat ze enkele waardevolle dingen vervoert; een Autobot-uitvinding (de zuilen) en een voormalig Autobot-leider; Sentinel Prime. De Decepticons hebben echter een plan uitgebroed en houden zich koest, tot het juiste moment om toe te slaan op de Autobots en de mensheid...

Je ziet qua personages genoeg veteranen en oud-gedienden uit deel 1 en 2. Maar verandering en bijvoeging zijn altijd leuk, dus er komen ook een hoop nieuwe personages hier.

De Autobots zijn - zoals in elk deel tot zover - ver in de minderheid, dus je ziet telkens dezelfde gezichten. Aan deze zijde heb je Optimus Prime, Ironhide, Bumblebee, Ratchet, Sideswipe en wat nieuwe: Sentinel Prime, The Wreckers (bestaande uit 3 Autobots), Dino, Wheeljack, Wheelie en Brains. Bij sommige personages is wat meer humor ingestopt dan de ander. Zo heb je de 2 kleine duo-Autobots (Wheelie en Brains), die bij Sam leven en af en toe een doorn in z'n oog vormen. Toen The Wreckers in beeld kwamen, kreeg ik wel een glimlach. Dat dankzij hun geweldige Schots/Engelse-accent. Dit ben je niet gewend en hoort vreemd en leuk aan. Wat ik wel jammer vind aan een beperkte Autobot leger is dat er weinig doden vallen. In deel 1 had je Jazz, deel 2 was Jetfire en hier Wheeljack, Ironhide en (mogelijk) Wheelie en Brains. In vergelijking met de Decepticons is dit een lullig aantal. Het is niet zo dat ik er graag op kick, meer Autobot doden dus, alleen lijkt het me plausibel tegenover de Decepticons. Wat me verder opviel is dat er enkele Autobots hier weggelaten zijn. Je hebt hier de vrouwelijke motor-drieling en de grappige tweeling (Mudflap en Skids) niet. Zonder enig verklaring of reden zijn ze gewoon weggelaten, dit is wel een teleurstelling.

Waar goed is, is er ook kwaad en in dit geval zijn het niet minder dan de Decepticons. Toch blijf ik de Decepticon's concept mooier en een stukken stoerder staan dan de Autobot. Het komt simpelweg omdat de Decepticon alle negatieve en grauwe kleuren krijgen en een wat grovere, brutere en roestige 'lichaam' hebben, terwijl de Autobots met alle kleuren van de regenboog worden versierd. Met de Decepticons krijg je met Megatron, Starscream, Soundwave, Laserbeak, Shockwave, Barricade, Igor, The Dreads (bestaande uit 3 Decepticons), Driller en enkele tientallen Protoforms (dit zijn naamloze en vervangbare Decepticon soldaten die in niets veranderen). Een keiharde teleurstelling was wat ze met Megatron hebben gedaan. Die is eigenlijk gewoon doodleuk vervangen door Sentinel Prime, waar die in de achtergrond blijft tot een actie-moment van hem die nog geen 2 minuten heeft geduurd. Zeer zonde om hem weg te laten, want met de Transformers draait het altijd om de zoveelste confrontatie tussen de aanvoerders van beide partijen.

Tussen beide groepen metalen-titanen heb je kleine insecten die vaak in de weg staan. Dit zijn wij: de mensheid. Ook hier bevinden zich partijen die zowel aan de kant van de Autobots staan als die van de Decepticons. De ene vind vrijheid door aan de kant van de Autobots te vechten en de ander ziet geen ander uitweg en wilt het beste voor zichzelf zodra de Decepticons winnen en kiest maar voor hun. In vele gevallen worden de Decepticons aan de winnende kant gezien, dit waarschijnlijk vanwege hun rijke aantallen. Centraal figuur die de mensheid vertegenwoordig is held en tiener Sam Witwicky, model Rosie Huntington-Whiteley als Sam's vriendin Carly, een leuke 1ste film waar ze zeker een nieuwe heldin voor vele mannen is geworden. Gelukkig blijven vele Fox missen. Al moet ik zeggen dat Rosie ook geen gek gezicht is, maar tussen beide zou ik toch voor Fox gaan. De militaire kant komt hier ook flink naar voren, met name de speciale eenheden die samen met de Autobots werken en op jacht gaan naar Decepticons: NEST. Duhamel en Gibson bevinden zich in zo'n stoere rol. Een leuk personage is toch Turturro als special agent Simmons. En dan heeft die een grappige Duitse side-kick: Dutch. Dempsey doet het ook prima als overloper en bad-guy. En voor de rest heb je o.a. Malkovich en de gekke Oosterse Jeong (bekend van The Hangover), die een gekke rol vertegenwoordigt en goed speelt en een irritante overheidsfunctionaris.

De effecten vond ik - zeer logisch - supermooi en 'realistisch' (als in de zin van; alsof ze echt tussen al die mensen staan en op onze Aarde oorlog voeren tegen elkaar). Zo heb je verschillende gevechten, waaronder in de centrum van Chicago en op andere locatie's zoals de snelweg (populaire plek onder de Transformers om elkaar in te slaan). Dit heb ik - for the record - niet in 3D gezien, aangezien ik het gehele 3D concept niet zo geweldig vind. Hoe ik het ook heb gelezen, voegt 3D weinig waarde aan toe, dus het zal niet de moeite waard zijn.

Hoe je Bay's perspectief de Transformers kunt schetsen: explosie, actie en nog eens een explosie. Je hebt hier ook genoeg actiemomenten die 'epic' te noemen zijn, zoals het keiharde actie in Chicago; Driller's aanval op de wolkenkrabber, Ironhide's 'Mexican stand off', de Autobot' verrassingsaanval, Starscream's belachelijke dood en een 3-delig gevecht van metalen goden. Hier barst het echt mee, zowel Sci-fi als actie. Dus op een geweldig goed verhaal hoef je hier niet op te wachten, aangezien alle verhalen over een ander soort 'legende' gaan om iets te vernietigen/iets oproepen en al dat soort zooi. Toch zitten er enkele verborgen afspraakjes en alliantie en dit komt uit op verraad, verbazing en een goeie twist en draai. De dood van de Autobots en de Decepticon's leugens tegenover de mensheid als voorbeeld. Wie had naast dit gedacht dat er wat emotionele scènes in zouden zitten. Denk dus aan Bumblebee en Wheeljack's executie door Barricade, Soundwave en enkele andere Decepticons. Dit wordt goed ondersteund door een prachtig soundtrack nummer (''No Prisoners, Only Trophies''). En het verrassende verraad van Sentinel Prime heeft ook het leven van Ironhide gekost, die loyaal aan Optimus is gebleven vanaf deel 1. Fans zullen dit ook herkennen en het als een hard moment onder de Autobots ervaren. Naast alle actie zijn de Transformers ook vaak in hun 'mobiele' stand te zien en zo zie je ook genoeg mooie auto's, dus voor de autoliefhebbers zou dit ook geen gekke film zijn. Je ziet van alle soorten dure bolides, zoals een Chevrolet Camaro, Hummer H2, Mercedes-Benz, Ferrari 458 Italia, Chevrolet Corvette, Mercedes-Benz SLS AMG en Prime's legendarische truck en Megatron als een roestige Mad Max vrachtwagen.

De soundtrack hier is ook aanwezig en valt enorm op. Het is eigenlijk op hetzelfde deuntje als de vorige delen, net zoals de thema van de film maar dan wat anders erbij. Ze hebben het hier en daar verandert en wat nieuws bijgedaan, maar de thema van de Autobots en de Decepticons kan je makkelijk onderscheiden. Net als de films, zou de soundtrack albums van de films perfect naast elkaar staan. Altijd geweldig om naar te luisteren.

Toch vind ik dat de Transformers films één van het meest gedurfde verfilmingen zijn van een populaire tekenserie. Al zijn vele kijkers het onneens met Bay's inzicht, waar ik het me 100% bij kan voorstellen, blijven zijn films vol met actie, geweldige effecten en explosie's. Dit soort elementen zijn genoeg om een uitstekende block 'popcorn' buster van te maken. Al had je wat meer verhaal verwacht, kom je toch uit op een simpele. Aan de ene kant snap ik de vele negatieve berichten en aan de andere kant toch weer niet. Kritisch naar gekeken was dit toch aardig vermakelijk, met meer plus- dan negatieve punten. Zelf ben ik ook opgegroeid met de tekenserie, maar het is me niet zo duidelijk bijgebleven om de daadwerkelijke verfilmingen op bepaalde punten af te kraken. Dit is meer een geval van snel een verhaal vanuit vele punten bij elkaar knijpen en er het beste van te maken, gewoon een reden om een verhaal te bedenken, groenlicht krijgen, om vervolgens een film van te maken waar er lekker véél actie in voorkomt, actie op grote schaal natuurlijk. In zulk soort gevallen: Fine by me.

Een aparte ervaring.

Ik had niet op een film gerekend waar het één en al uit déjà vu bestaat. Maar dat weerhoudt het niet om het nog verrassend uit de hoek te laten komen, ondanks de déjà vu.

Om te beginnen was het best een scary theme. De tempo zat er aardig in, na 15 minuten begon het op gang te komen. Personages waren duidelijk en goed in verwerkt. En dan hebben we natuurlijk de verrassingselement, die er helemaal goed in zat. De sfeer zat er ook behoorlijk goed in.

Er zijn weinig tot geen minpunten uit mijn kijkervaring hiervan. Het is natuurlijk even wennen en je hoofd erbij houden tijdens het kijken, want het zou ingewikkeld kunnen zijn.

Een goed geslaagde mystery/thriller met een goed uitgewerkte verhaal rondom wat er allemaal afspeelt in de mysterieuze en beroemde Bermuda Driehoek.

Ging wel.

Vond het niet zo een geweldige komedie. Deze moet het meer hebben van zijn actie.

Er zaten wel een paar grappige stukken in, maar sommige grappen zijn ook een beetje grof uitgewerkt zoals dat rockie-regisseur op een landmijn stappen, maag opensteken met een mes en de verbrijzelde hand van Stiller tijdens een clip.

Maar als actie/gore-komedie (Hot Fuzz) je ding is, zou het een aanrader zijn.

Al houd ik niet van Western-films, werd ik nieuwsgierig vanwege goeie meningen en een uitstekende score.

Toch had ik geen hoge verwachtingen en zou deze toch zwak tot redelijk vinden. In dit geval kwam het redelijk uit. Niet het allerbeste Western wat ik heb gezien, maar ik heb ook slechte gezien.

Het verhaal vond ik wel goed. Een wraak-verhaal, maar dan op z'n Westerns. Wat het verhaal apart maakt is dat het om een jonge meisje gaat die uit is op wraak. Geen volwassen persoon die aan alles kan komen en in staat is om heel wat te doen. Vanwege dit, komen er 2 wet-handhavers van dien om hun 'prooi' te vangen. En een lange reis volgt met wat spannende en gevaarlijke momenten in.

Ik vond de personages niet zo interessant. Wel een bekende top-cast, daar niet van. Alleen een klein kind, een roestige marshall, een simpele Ranger en een paar boefjes zijn niet echt ideale personages om je flink te laten verrassen. Vrij standaard te noemen. Wel vond ik Steinfeld's personage als een geboren advocaat en handelaar overkomen. Best grappig, haar manier van zaken doen.

Hun jacht wordt prima ondersteund door prachtige beelden van gebergtes, barre terreinen en bosgebieden. En er zijn een paar leuke, grappige momenten. Het schietwedstrijdje tussen Bridges en Damon, bijv.

Het is niet echt voorspelbaar te noemen, want er zijn een paar stukjes in wat netjes en verrassend goed zijn uitgewerkt. De confrontaties tussen Bridges (zijn personage is toch echt diegene die het meeste doden maakt) en wat 'out-laws' zijn ook prima op beeld. Niets ergs aan te merken.

De sfeer zit er wel goed in, alleen de tempo was niet altijd geweldig goed. Af en toe kakt het een beetje in. Wel waren een aantal gesprekken suf en simpel. Met name Brolin's deel.

Tot zover ik het weet, is dit Coen' 1ste Western experiment, die het uiteindelijk vrij redelijk bij mij overkomt. Toch ligt het Western-genre mij niet zo goed en zal voorlopig niet veranderen.