Opinions

Bah! Er zijn vele clips aanwezig waar ik een beetje weg moest kijken. Maarja, zo zit Jackass in elkaar, dus het was te verwachten.

Het minibiken vond ik wel leuk. Deed me beetje aan Remi Gaillerd denken.

Persoonlijk is dit één van de mindere misdaad-films die ik gezien heb.

Hij krijgt wel een kleine voldoende, maar dat komt alleen maar hoe ze de beelden (hoe ze dus met de flashbacks spelen) goed in elkaar hebben gezet. Samen met het kleine rol van Tucker, is dit 't enigste positieve dat ik van deze film vond.

Wat ik wel opmerkelijk irritant vond was de intro. Naast de vreselijke intro van Watchmen, kan deze ook gerust bij.

Ook waren de camerabeelden soms irritant. Bijv. toen Jackie haast had en met haar nieuwe pak door de winkel ging lopen, dat camerabeeld alleen al Ik werd er volkomen duizelig van.

Dit moet haast één van De Niro's slechste rollen zijn die ik heb gezien Hij wordt bijna volkomen weggelaten terwijl hij toch echt een hoofdrol moest hebben. En nog de geitensik en lange haren van Jackson

Ikzelf zou hem niet sterk aanraden. Tenzij er hardcore liefhebbers zijn van misdaad en fans van Tarantino's filmstijl. In die twee laatste gevallen zou ik zeggen: gerust kijken en zo niet, zelf weten en anders niet

Redelijke Van Damme film. Geen standaard kick and hit-film die je van Van Damme verwacht. Maar erg speciaal vond ik het niet.

Het gaf wel de humoristische kant van de acteur buiten een film aan; met zijn voogdij, geld- en filmproblemen.

En om het nog leuker te maken, krijgt die de schuld van een overval op een postkantoor, wat geleid wordt door amateurisch, klunzig en Van Damme-liefhebber van een overvallers.

De film heeft me niet erg veel geboeid, wat de andere Van Damme films doen, maar dat komt gedeeltelijk omdat zijn doorsnee-film een actie- en geen misdaad-film is.

Toch nog een kleine voldoende omdat ik van een paar scènes een lachje moest maken.

Redelijke film. Evengoed als Curse of the Golden Flower. Het duurde niet erg lang, wat een minpunt voor 't diepte van 't verhaal is en een pluspunt voor rekening houden met traagheid en onzinnige scènes.

Soundtrack was redelijk, het laat je beetje leven in 't eeuwenoude Chinese leven. Karakters waren typisch. Zo heb je de rollen van de Koninklijke familie (in dit geval een prinses), een keiharde generaal en een teruggetrokkene. Niet veel bijzonders.

Verhaal was ook niet al te goed. Het gaat maar om de strijd over de kroon en een bijverhaal wat met liefde en romantiek te maken heeft.

Gevechten vond ik best goed op beeld gebracht. Ook iets wat je verwacht in een film waar het om de Chinese Dynastie gaat; lekker onrealistisch en veel bloed. Naast de gevechten waren de wapens en costumen ook net afgewerkt. Wat ik erg mooi vond was toch de gevechts-harnas van de prinses.

Wat erg mooi op beeld gebracht wordt vind ik toch, zoals vele andere Chinese films, de landschappen. Erg mooi op beeld, van stad, tot woestijn en bos. Dit bevat veel schoonheid die de natuur aan te bieden heeft.

Toch kunnen zulke films niet een hele hoge score bij mij behalen (een 3,0 voor Curse of the Golden Flower, 3,5 voor The House of the Flying Daggers en een 3,5 voor [i]Crouching Tiger, Hidden Dragon, bijv.). Mijn eindbeoordeling blijft toch bij een gemiddelde van 3 sterren, er zijn films die totaal mijn smaak kunnen zijn. Maar ik houd het bij dat een film over de eeuwenoude China/Japan geen top-10 of een 4,5 en hogere cijfer behaalt

Wederom een geweldige Yen film.

Ik ben een beetje steken bij de concurrentie en oorlog tussen Japan en China. Na The Shinjuku Incident, waar het meer over macht draaide, gaat het hier om onderdrukking. En dat allemaal voor de 2de WO, wanneer Japan een heuse bedreiging begon te worden.

Het begint meteen spannend. Het gaat over een groepje vrienden die tijdens de 1ste WO in Frankrijk als ondersteuning functioneren. Er komt natuurlijk een schermutseling tussen Duitse en Franse soldaten, waar Yen noodgedwongen zijn lichtsnelle vaardigheden gebruikte. Wat een geweldige scène om de film te openen.

Na de 1ste oorlog is die terug in Shanghai, China. De beelden laten zien hoe het eraan toe was tijdens de jaren '20. Het begon steeds en steeds meer op de Westerse steden te leken, met al die theaters en clubs. Yen komt natuurlijk weer in actie wanneer er een moordaanslag op een generaal wordt gepleegd. Om herkenbaar te blijven trekt die zo'n strakke, leren pak, waar die eerder op een carnavalvierder dan een mysterieuze vechter leek.

Aanwezigheid van Japanse troepen is hier zeer sterk en dat is waar het allemaal om draait hier. Ook krijg je hier te maken met een hoge rang die de zoon blijkt te zijn van een slachtoffer van Yen (iets over de zieke man van Azië). Naast bikkelharde en indrukwekkende vechtscènes met Yen, komen ook genoeg vrienden van hem in opstand en gaan zo een Japanse eenheid te lijf en een hoofdkwartier bestormen. Ook dat zag er prima uit en lekker geweldadig en bruut.

Het is niet altijd helder hier en af en toe onduidelijk, qua beelden en decors is het af en toe wat overdreven maar niet mis om naar te kijken. De acteurs waren prima neergezet en hadden allen verschillende rollen met twists. Van alle mooie dames die hier voorbij komen, blijft Shu een eye-catcher. En dat voor iemand in de 30.

Een eindgevecht zat er dik aan te komen met als locatie een Japanse dojo, tegen zo'n 30 Japanse soldaten. Yen laat zich hier flink op losknallen, want het leek net Bruce Lee. Als finale gaat het om Yen tegen de door trots en wraak verblinde kolonel. Nogal standaard en voorspelbaar afgewerkt, helaas maar het zat er al aan te komen.

Al met al een geweldige film van Yen, die helaas niet kan tippen aan z'n Yip Man films maar er zeker niet al te laag onderaan hangt.

Mijn 1ste Lee film die ik goed onder de loep heb genomen. Vroeger Enter the Dragon en The Way of the Dragon (Chuck Norris, yeah!) wel gezien, maar het bleven helaas bij enkele stukjes.

Een aardig film met een vrij standaard verhaal over oorlog tussen vecht-stijl scholen en corruptie. Vooral Lee's vechtscènes waren ongelooflijk goed. Natuurlijk heeft die dat allemaal van Ip Man geleerd, het is dus geen vraagteken waarom zowel Ip Man als Bruce Lee onwijs geweldig waren. Wat hanteert die de stijlen goed en wat een controle. Zulke legendes verdienen niets minder dan alleen maar respect.

Personages zijn personen wat in zulke films vaak voorkomen. Zo heb je de goeie partij (van Lee's school), de tegenpartij (concurrerende Japanse school) en natuurlijk de politie als tussenscherm. Qua meesters en bazen waar Lee het moet opnemen, zit er toch nog iemand bij die uit het buitenland komt. Normaal gesproken zijn het Britten, in dit geval was het een Rus, die weinig uitdaging voor Lee was. Tijdens zijn eindconfrontatie met het Japanse vechtschool en alles wat daarbinnen liep, werd de actie goed ondersteund door apart maar pakkend muziek. Enkel getik en gekraak, die toch een scène spannend houden. Het einde, waar Lee doodging had ik niet verwacht. Als Lee doodgaat in een film verwacht ik het tijdens of na een gevecht, want wat die hierin had was een beetje teleurstellend.

Toch nog een uitstekende Martial-arts film met geweldig op beeld vastgelegde actiescènes en een keihard en niet uit te blussen relatie tussen meester en leerling.

Aardige modern-western achtige film.

Leuk en een goed en grappig verzonnen verhaal. Karakters waren lekker divers, niet elke karakter was even interessant. Humor was redelijk geslaagd. En de personages met 't meest humor omheen zou toch The Weird zijn.

Een beetje over de 3 hoofdkarakters;
-The Good: best een goede man die op de slechten jaagt en eigen plannen met 't kaart heeft. Stiekem ook een aartsrivaal van The Bad.
- The Bad: een keiharde leider van een western-moderne bende. Is goed met mes en pistool en probeert de boel op te lichten bij elke kans.
- The Weird: een levendige karakter die erg klunzig en lomp overkomt. Over hem kom je niet al te veel te weten, alleen dat die een zwerfachtige bandiet is met een verassende verleden en een coole oma heeft. 't Genre komedie is dankzij dit personage goed tot haar recht gekomen.

Wapens, kleding, decors en extra's zagen er leuk uit. Lekker overdreven en zéér onrealistische actie. Ook mooi op beeld te pakken. Een aantal leuke stukjes waren de treinroof, eindgevecht met 't Chineze leger en op de Zwarte markt. De confrontatie tussen de 3 bij 't einde vond ik toch afbrekend naar wat je als climax zou verwachten. Jammer dat het zo ging.

Alleen dat 2 uur was beetje te lang. Er zaten een aantal stukjes in wat ik ietwat nutteloos en weinig aan 't verhaal vind toevoegen.

Voor de mensen die 't verhaal aanspreekt, van aparte humor houden, 2 uur voldoende vinden en van Oost-Aziatische films houden, zou dit een tip zijn.

''I solemnly swear to take care of the sick and damn-near-dying, unless they ain't got major medical.''

Een sterke thriller met emotionele drama gehalte.

De familie Archibald bestaan uit de ouders en hun kind, Mike. Zoals vele gezinnen, ervaren de Archibald's een financieel krappe moment. Hun lopen achter met verschillende betalingen. John's baan betaalt hem niet voldoende, vanwege zijn uren en zijn vrouw verdient ook niet genoeg. Hun probleem wordt helemaal groter als hun zoon in levensgevaar komt. Zijn zwakke hart zorgt ervoor dat Mike's gezondheid stevig achteruit gaat. Zonder medische ingreep kan Mike dit niet overleven. Een harttransplantatie is het enige middel om Mike te redden. John en zijn vrouw worden echter in de steek gelaten door hun maatschappij en de ziekenhuis kan geen toestemming geven zonder betaling. Het gaat steeds slechter met Mike en John heeft van alles en nog wat geprobeerd; overleggen met zijn verzekering, donatie's vragen en zelfs zijn auto en andere spullen verkopen Er zit niets anders op dan het gehele afdeling van het ziekenhuis te gijzelen en zijn zoon's redding eisen.

Washington neemt de rol op als fabriekarbeider John, een hele lieve en zachtaardig man die alles aan doet om zijn vrouw en kind te onderhouden. Zijn gijzeling is begrijpelijk in zo'n soort situatie. Het ziekenhuis bestuur en verzekeringsmaatschappij hebben hem zover in een hoek geplaatst dat er geen ander mogelijke optie is dan het met geweld afdwingen. Zijn vrouw, Denise, staat volledig achter haar man. Ook zij wil graag het uiterste doen om haar zoon te redden. Mike is een actieve jongen die graag een bodybuilder wil worden. Zijn hart heeft alleen onwijs veel problemen om genoeg bloed rond het lichaam te circuleren en overwerkt zich, dit tot alle gevolgen van dien voor Mike. Zonder een hart dat sterk genoeg is om op een juiste manier bloed rond het lichaam te produceren is het onmogelijk voor Mike om dit te overleven.

Tijdens John's gijzeling van de spoedafdeling waren er al wachtende patiënten. Enkele patiënten zijn een hoogzwangere vrouw en haar partner, een zwaargewonde winkelier, een stel die net een auto-ongeluk achter de rug hebben en een buitenlandse moeder en haar kleine baby. Er zijn ook enkele artsen en andere hulpverleners aanwezig. Waar iets te beleven valt, komen de sensatiebezoekers ook, waaronder de pers. Die het allemaal in de gaten houden en bij elk moment waar er iets gebeurt het live moeten uitzenden. Na enig tijd staan er ook honderden toeschouwers juichend toe te kijken. Ook de politie komt in grote macht aan, zoals een speciale interventie team, een onderhandelaar (Duvall) en een hoofdbrigadier (Liotta). In de film zitten kortgezegd genoeg bekende acteurs met een flinke reputatie. Over het acteren is er niets negatiefs opgevallen. Elk personage doet het uitstekend, met name Washington. Niet iedereen kan zo'n rol aan en dat is het beste te begrijpen als je de film zelf gaat zien...

De film bevat genoeg harde scènes waar je een brok in je keel krijgt. Dit vanwege de huidige situatie van de Archibald's. De relatie tussen vader en zoon komt ook goed naar voren en ondanks John's verkeerde keuze om over te gaan tot geweld is het begrijpelijk dat je zo voor jezelf maar ook voor je meest geliefden opkomt. Het verhaal blijft je gewoon interesseren van begin tot eind. Vol spanning en emotie volg je John's keuze's en de situatie van de gegijzelden. De films is niet 100% serieus bezig, er zit ook wat poging tot humor in, zoals een stel dat ruzie krijgt en een telefoongesprek met John. Griffin's personage maakt ook af en toe een leuke opmerking. Je kan de film niet de hele tijd met een sippe gezicht volgen, af en toe moet er ook worden gelachen.

Uiteindelijk leidde John's gijzeling tot een debat wat betreft verzekerde en onverzekerde mensen. Daar ging het immers om. De vraag was; waarom hebben beide partijen een groot verschil wat betreft medische hulp? Niet alleen bleef de discussie tussen de gegijzelde artsen en patïenten, maar ook in talkshows.

De film behoudt wel een groot cliché en sentimentele gehaltes, dit al enkele keren genoemd. Het had wat harder kunnen zijn door de realiteit aan de grimmige kant te laten zien. Hier heb je zo'n zoete Hollywood einde waar iedereen het overleeft. Een keiharde kant laten zien van wat je moet opofferen om met je leven door te gaan had ook wel gekund. Daarnaast gaat de film alléén over Washington's personage. De overige werden goed als achtergrond gehouden, dus van Duvall, Heche en Liotta merk je niet al te veel. Als je ze door minder bekende acteurs had vervangen, had je helemaal niets gemerkt. Beetje zonde om hun kant ook niet wat uit te breiden.

Verder is dit een indrukwekkende film die je de gedachten en handelingen van een vader - die geen kant op kan - laat zien. Prima verhaal, uitstekend geacteerd en zeer emotioneel waar de meeste kijkers met tranen en een 'kloppend hart' naar zullen kijken.

''Your face is made of plastic.''

Een vermakelijke spionage-film waarop er flink geblunderd wordt.

Als eerst is het wel een makkelijk en simpel verhaal die wel leuk blijft vanwege de vele situatie's die ze konden verzinnen. Uiteraard gaat niet alles zoals English het wilt en moet die zichzelf en zijn collega's uit verschillende posities zien te bevrijden. Er zijn een paar leuke personages, English was zeker het allerleukst en zijn 'side-kick' was ook een leuke aanvulling. Elk spionage-film hoort een vrouwelijke schoonheid te hebben en dat is bij deze Imbruglia. Prachtige vrouw die weinig films heeft gemaakt. Van mij mag ze in vele anderen spelen, want ze zou elk film toch omhoog krikken. Haar personage is het tegenovergestelde van English, zij verstaat haar vak. Dat is iets waar English nog wat moeite mee heeft.

Qua humor was het niet altijd geslaagd en kwam het af en toe geforceerd over. In dit geval vond ik Carell's Get Smart of Myer's Austin Powers wel leuk wat betreft blunder-agenten. Speelduur en tempo waren goed en niets mee aan de hand, gewoon een lekkere korte speelduur voor zo'n soort film. En wat betreft de keuze's is Atkinson geknipt voor zulke belachelijke rollen. Momenteel ben ik Carell helemaal gewend, maar Atkinson is op zeker geen slechte keuze. De bad-guys vond ik niet zo leuk, Malkovich ook niet. Maar dat was vanwege Atkinson's geweldige personage die de hele film in z'n knip heeft.

Deze film zou leuk naast de agenten-collectie staan wat uit Get Smart en Austin Powers bestaat.

''You've met your matchstick!''

Een prima vervolg op die van 2003.

Rowan Atkinson is hier prima bezig als voormalig MI7 agent.

Het verhaal volgt English, een zeer onhandig agent, die een onderzoek doet naar een geheime operatie en samenzwering die belangrijke figuren vermoorden. Het is dus aan de onhandige English en zijn partner Tucker om dit op te lossen voor het plaatsvindt.

Atkinson doet het geweldig als een kluns van een geheim agent. Hij heeft zich teruggetrokken uit zijn geheime wereld na in incident in Afrika, wat uit eindelijk ook iets met zijn nieuwe opdracht te maken heeft. Nadat MI7 beroep op hem heeft gedaan, verlaat die zijn leven in de bergen van Tibet om zijn land en Hare Majesteit nog een keer te dienen. Zijn nieuwe partner, Tucker, is een agent zonder ervaring. Het is de bedoeling dat English hem opleid, maar je zou bijna zeggen dat English zelf juist begeleiding moet hebben. Anderson als 'Pegasus', een leidinggevende van de MI7. Rosamund Pike is een medewerker van MI7 die gedrag van mensen bestudeert. Aan de kant van de schurken zijn er meerdere agenten die English moet ontmaskeren om hun samenzwering op te rollen en nog een hele mooie vrouw die English heeft afgeleid sinds Afrika, niet te missen. De overige personages bestonden uit MI7 personeel en agenten, belangrijke Chinese gasten, een moordende schoonmaakster en de koningin. Zelfs zijn dochter (Lilly Atkinson) komt in een snelle seconde in voor.

De grappen hier zijn ietsje beter dan in deel 1, alleen zijn ze vaak flauw. Niettemin heb ik goed gelachen om de meeste momenten hier. Zijn gehele manier van werken is één en al chaos, een leuke blunder is wanneer die een verkeerde gadget activeert wanneer die een kamp stilletjes wil insluipen. De gadget die hij activeert maakt zo ongeveer het gehele kamp wakker. Wanneer die de moordende schoonmaakster met een oude vrouw en de koningin verward is ook geweldig om te zien, hoe die de verkeerde persoon tackelt. Zijn golfwedstrijdje, wat uiteindelijk op een stukje vliegen uitdraait. Waar die letterlijk op een autoweg nog geen meter bovenhangt, om vervolgens als een auto de weg te volgen naar een ziekenhuis. Zijn geklungel met het omhoog en omlaag krikken van zijn stoel tijdens een belangrijke vergadering, zijn wandeling in een bodybag en zijn hypnose om iemand te vermoorden. Dit zijn leuke momenten waar ik van een glimlach tot een volledig lach van kreeg.

Het duurt ook niet zo lang. Doorsnee speelduur van 90 minuten. Maar gelukkig was het nergens saai en was mijn vermaakmeter op positief. Het verhaal is niet ingewikkeld. Je moet wel opletten, maar het mysterie ontrafelen voor English dat doet is zo gedaan.

Leuk vervolg op deel 1 en een prima omgekeerde 007 film.

''You got some I.D.? Oh let me guess, you probably left it in your other Tarzan outfit, right?''

Puur sentiment en een geweldig fantasy-film waar ik vroeger meerdere malen van heb genoten.

Het verhaal draait om Jumanji, een boordspel van onbekend oorsprong dat je op een nieuw niveau van spelen neemt. De regels zijn simpel; je pion moet zo snel mogelijk het eindpunt behalen zodat je het spel hebt gewonnen. Maar na elke gooi hangt er een groot consequentie, de ene wat zwaarder dan de andere. Na Alan's ongeluk, heeft hij geen kans dan om met zijn oude vriendin en 2 jonge kinderen het spel, waar die 26 jaar op moest wachten, uit te spelen.

De personages bestaan uit de 4 spelers. De eerste 2 spelers van het ongeluk zijn Alan (Williams), een zoon van een rijke fabrikant en iemand met niet veel vrienden. Zijn vriendin Sarah (Hunt) was getuige van Alan's lot en had het spel ook niet verder gespeeld. De 2 nieuwe en jonge spelers zijn broer en zus Judy en Peter, nieuwe inwoners van de villa waar Alan heeft gewoond. Een oud medewerker van Alan's vader in een fabriek komt er in beide tijdzones terecht; de één als fabrikant en de ander als agent. Een leuk en grappig personage die altijd een probleem krijgt als die Alan ziet. De overige personages zijn de ouders van Alan en de ouders van Judy en Peter. Ook hun tante komt voorbij als hun verzorgster en een knorrig jager die Alan als trofee maar al te graag aan z'n muur wil hangen.

Een ander deel van de 'personages' bestaan uit Jumanji's gevolgen. Dat zijn dieren, insecten en levende planten. Zo heb je een kudde dieren wat uit olifanten, neushoorns en zebra's bestaan, gevleugelde vleermuizen, alligators, een groep grappige en bijdehande aapjes, levende onkruid en ook de leeuwenkoning komt hier in voor. Aan de kant van de insecten heb je grote, enge spinnen en mugachtige wespen.

De effecten zien er prima uit voor 1995. De meeste dieren kan je makkelijk herkennen doordat ze met de computer zijn gemaakt. Maar enkele dieren, zoals de leeuw, zien er toch wat realistischer uit. Het onkruid hier ziet er wel dreigend en mooi uit, vooral zo'n grote die een politieauto in 2en brak.

Daarnaast zorgen vele momenten dat kinderen erg gespannen of angstig naar kijken. Zoals een grote aardbeving, een spinnenaanval of achtervolging door een leeuw. Naast alle spannende momenten, zitten er ook grappige momenten in de film die op een goede moment komen. De aapjes zorgen telkens voor een glimlach.

Er zit prima tempo in, want uiteindelijk duurt de film zo'n 95 minuten. Het begint met Alan en Jumanji's intro, waar kort daarna de 2 kinderen komen, tot hun ontdekking van het spel en Alan's terugkeer. De film wordt nergens saai of traag, het is dus helemaal een avontuurtje voor de kinderen.

Gewoon een vermakelijke en fantasievolle familiefilm, met Williams in een prima rol.

''Only God should have this power.''

Geen interessante film.

Had ooit een trailer gezien en dat wekte wat interesse op. Toch pakte de film totaal anders uit dan ik had verwacht.

Het verhaal is niet geweldig om te noemen. Het is erg simpel: het gaat over mensen met een speciale gave. Met zulke mensen op de wereld, verwacht je natuurlijk dat er anderen zijn die er wat tegen doen om te zorgen dat zulke mensen met een gave daar geen misbruik van maken. Hier volg je een Jumper, David. Zo begint dus een strijd tussen David en L. Jackson en zijn ploeg.

Personages waren niet boeiend, zelfs Jackson's personage wekte weinig interesse... Met z'n witte haar. In Christensen's personage kon ik me een beetje vinden, want met zo'n macht waar je alles mee kan doen had ik ook ongeveer hetzelfde gedaan als hij. En dan nog Bilson, een vriendin van Christensen, die geen idee heeft over z'n gave en achtervolgers.

De effecten vond ik toch wel mooi, vooral de locaties en z'n jumps. Zo heb je verschillende locaties waar die is geweest, Egypte (Piramides en de Sphinx), de Big Ben in London, Colosseum in Rome, de Empire State Building in New York en nog meer plekken. Qua effecten en locaties is het dus prima op beeld.

De speelduur valt ook wel mee, tegen de 80 minuten. Al waren er een aantal momenten waar ik toch moest kijken waar de film was en hoelang die nog duurt. Maar dat had te maken met een redelijk saai verhaal en personages die niet veel boeiden.

De gevechten tussen de 2 Jumpers en de Paladijnen waren slap. Totaal niet bijzonder en zonder spanning, dus dat thriller kan makkelijk weggelaten worden.

Met het overslaan van deze film zul je niets missen.

''He put his face on my pee-pee.''

Een frisse zomerkomedie.

Het verhaal gaat maar over één ding: liegen. Het hele instantie van verschillende personages worden hier gewoon bij elkaar gelogen zonder dat er maar iets van waar is. En dat is het leuke van deze film. Omdat iedereen hier maar wat staat te liegen, herken je niet meer wie eerlijk is en wie juist niet.

De personages vond ik ook wel leuk. Sandler's rol is - zoals vele andere rollen - gewoonweg leuk en vooral met zijn vertolking (sarcasme vooral) brengt die elk personage leuk tot z'n recht. Met Decker ben ik niet mee bekend, maar Aniston verdwijnt gewoon in het niets als ze naast haar staat. Terwijl Aniston toch een ongelofelijk mooie vrouw is, vooral met haar leeftijd. Decker zal het in de toekomst beter hebben qua films vanwege haar imago... Aniston's kinderen vond ik wel erg irritant, maar wel slim bezig. Vooral diegene die het leven als een toneelstuk ziet en met een Britse accent volop praat, erg irritant. Swardson als Dolph Lundgren (een andere dan) vond ik ook wel geweldig.

De locatie is uitstekend op beeld gebracht. want de film speelt voornamelijk in Hawaii. Dus zon, zee en strand. Dat is hier waar je mee te maken krijgt en het ziet er allemaal mooi uit. Een echte zomerkomedie dus.

De film heeft best een pittig speelduur, maar qua langdradigheid valt die wel mee. Ook de tempo moest bij het begin een beetje met opbouw beginnen, maar dat is ook uiteindelijk goed tot z'n recht gekomen.

Net als Grown Ups is dit zo'n film dat je voor of tijdens een mooie zomervakantie kunt kijken, om net even meer zin te krijgen in een zonnig weer en een warm strand of gewoon naar een zonnig land, zoals Hawaii, even gaat zonnen.