Opinions

''Let me see them titees!''

Wat een droge komedie.

Ze hebben ook erg veel uit zo'n maf verhaal gehaald. Dit keer gaat het niet puur om alcohol & seks, maar alléén maar seks.

Verhaal is niets mis mee, bijzonder en uniek op z'n eigen rare manier. Genoeg leuke personages (Zacks' baas vond ik erg leuk, maar kwam niet lang in voor) en nog genoeg andere acteurs bekend uit andere film (Clerks).

De tempo was niet echt snel te noemen, maar dat kwam omdat de hoofdpersonages (een hele mooie Elizabeth Banks), hun problemen geïntroduceerd moesten worden... en dan nog een bizarre klassenreünie.

De 'opnames' van hun pornofilm (met een geweldig verhaal en acteerwerk) was heel leuk verzonnen, de seksscènes (bloopers op de set) en allerlei toestanden waren belachelijk lachwekkend op beeld.

Verder krijg je talloze quotes van verschillende personages en ieder met zijn/haar eigen probleem/vooruitgang.

Leuk om te zien en zeker voor herhaling vatbaar.

Best een redelijk Japanse zwaard-actie film.

Dorpje zag er goed uit, zeer strakke gevechten (de snelle bewegingen en zijn eigen stijl qua hanteren van een zwaard; werkelijk verbluffend), aparte karakters en lekker overdrijven door 3 kilo rode sap aan bloed per snee te bedenken; typisch Japanesen

Ook die idioot die een zogenaamde Samurai moet wezen doet z'n rol goed

Wat ik wel jammer vond is de snelle eindconfrontatie tussen Zatoichi en Hattori. Je verwacht nog een redelijk gevecht, maar nee. Misschien was het wel de bedoeling om je te verassen door het zo te doen. Maar soms werd het ook irritant, dat Zatoichi in principe een onverslaanbare persoon is die geen fout of krassen (met uitzondering van 1 snee) zal oplopen.

Ook die 2 jonge Geisha's, dan nog te geloven dat de mannelijke Geisha al 16 was toen het gemaakt werd

Over verassingen gesproken; bij 't einde opent die voor het eerst zijn ogen, blijkt die geen blinde te zijn... en bij 't laatste seconde van de film blijkt die het dus toch wel te zijn... Pure instinker.

Qua gevechten heeft het me zeker vermaakt, voor de rest was het een beetje om van te gapen

Een boeiende film over een nog-onopgeloste zaak, inderdaad.

Vanaf het begin wist het je te boeien en te interesseren, mede dankzij dat dit een verfilming van een boek en waargebeurd verhaal is.

De jacht naar de Zodiac was interessant, puzzelig en ingewikkeld te volgen. Zo zie je maar hoe moeilijk een moordzaak wel niet kon zijn.

Opzich was de trieste moordenaar best slim bezig; dat ze hem in vele jaren beschuldigden maar nooit konden inrekenen door gebrek aan bewijs. Zijn brieven, puzzels, moordwijze en houding; geniaal!

In feite heeft de ''Zodiac'' maar 5 mensen gedood, terwijl hij 37 claimde lees ik op informatie sites... bizar.

Over het acteren valt niets op aan te merken. Iedereen speelde zijn rol prachtig. Downey Jr. vond ik wel een grappige karakter, altijd aan de drugs en drank.

Het is een goede film, gebaseerd op waargebeurde momenten. Een aanrader voor diegene die zulk films interesseren en die ook een beetje van gepuzzel houden.

''You're all going to die!''

Een uitstekende klassieker en startend carrière voor Caine.

Engelse geschiedenis.

Het verhaal speelt zich af in Zuid-Afrika, 1879. Nadat er een bloedige botsing zich afspeelde op de berg Isandhlwana tussen Zulu legers en enkele Britse regime's, is dit nog maar het begin voor de eenheid die Rorke's Drift beschermen. Met minder dan 150 man proberen luitenant Chard van de Koninklijke Genie en luitenant Bromhead van de 24ste op Rorke's Drift stand te houden.

De hoofdpersonages en enkele anderen zijn gespeeld naar diegene die het echt hebben meegemaakt, zoals Lt. Bromhead, Lt. Chard, korporaal Schiess, privaat Hitch en privaat Hook. Alle rollen worden uitstekend gespeeld en er zit duidelijk een prima verschil tussen de rangen. Hawkins als 'brenger van God's woorden' was zo nu en dan irritant met zijn 'gij zult niet doden' terwijl de vijand graag een speer tussen je ribben wilt begraven. De Zulu's zien er indrukwekkend uit en het zal me niets verbazen als dat daadwerkelijke Zulu krijgers zijn die voor de camera enkele bewegingen doen van hoe het zou zijn als ze ten strijde trokken. Erg intimiderende strijdkreten en dansbewegingen. Ik herken zelfs hun strijdkreet voordat ze richting de vijand rennen, dat is hetzelfde als de Germaanse barbaren in Gladiator aan het schreeuwen waren.

De effecten waren behoorlijk goed voor 1964. Al kon het wat meer wat betreft steek- en schotwonden, want het blijft inderdaad op steken tussen de oksels. Een klein minpunt in een film vol pluspunten. De gevechten zien er goed uit. De Zulu's maakten wel vele fouten door bijv. in groepjes van 50 - 150 ten strijde te trekken i.p.v. een hele divisie van 750 man het gehele 'fort' omsingelen. Zo stapel je alleen je verliezen op. Wat betreft gedisciplineerde aanvallen zag ik bij de Zulu's helemaal niet. De Britten vochten wel onwijs goed en met de gevechtsplannen van Chard, die totaal geen gevechtservaring heeft, was het behoorlijk goed gelukt. Wat herkenbaar is bij de Britten is dat ze in 2 of meerdere rijen staan en om de rij een salvo van 20 - 30 kogels schieten. Vooral bij het einde, wanneer hun buitenste verdediging omviel, moesten ze met de laatst overgebleven 50 man dit doen. Een indrukwekkende scène.

De uniforms van beide partijen zien er vol uit, de Zulu's hebben weinig nodig en de Engelsen lopen, zoals jaren, met hun nette rode uniformen. Als wapens maakten de Engelsen gebruik van de Boxer-Henry 45. en de Zulu's van speren, geplunderde Britse wapens en schilden die niet al te functioneel tegen kogels zijn.

Verder biedt de film geweldig mooie beelden van Zuid-Afrika. De omgeving en Rorke's Drift zien er prachtig uit, tegenwoordig ziet het er onwijs mooi uit daar. Rorke's Drift kan je bijna beschouwen als een fort zonder muren, een bevoorrading station voor meerdere eenheden. Enkele westerse gebouwen stonden er al klaar, zoals een kerk en een ziekenhuis, iets wat de Britten willen bereiken daar. Een groot voordeel als je aangevallen wordt op een bevoorradings station is dat je niet tekort komt qua eten en eigenlijk je gehele verdediging uit eten kan bouwen (wat ze hier doen). Verder moest Lt. Chard aan een brug werken voor de aanval en de beelden van de rivier en het geluid waren puur om te genieten.

Een film met een waargebeurd achtergrond, uitstekende acteerprestatie's en geweldig mooie beelden en geluid.

''But bullets run out... and those bloody spears don't.''

2de film gemaakt over de ware gebeurtenissen tussen Zulu krijgers en Britse leger-eenheden.

De film gaat over de veldslag voor Rorke's Drift; de slachting van Isandlwana. Nadat Groot Brittannië en de Zulu's elkaar oorlog verklaarden, stuurt Engeland een leger onder leiding van Lord Chelmsford om Zululand aan te vallen. Om er zeker van te zijn dat er geen tegenaanval over hun flank wordt uitgevoerd, wordt het leger in 2en gesplitst. Nadat een groot deel van het leger tot een halt komt en kamp opslaat naast de berg Isandlwana, is het de tijd voor de Zulu krijgers aangekomen om hun ware kracht in aantallen aan de Engelsen te laten zien.

Het interessante is dat je van beide partijen een groot aantal personages volgt. Aan de kant van de Engelsen speelt O'Toole als aanvoerder en commandant Lord Chelmsford, Lancaster als col. Durnford, Hoskins als serg. Williams en nog enkele andere officieren en jonge soldaten. Aan de Zulu kant heb je natuurlijk de Zulu-koning Cetshwayo, die op zijn eigen harde maar traditionele manier met de scepter zwaait. Enkele van zijn zonen komen ook in voor, die de aanval leiden op de Britten en honderden andere woeste Zulu krijgers.

De immens grote veldslag ziet er verbluffend uit. Na enkele minuten van schermutselingen, zie je hoe de Zulu's letterlijk de Engelsen overspoelen. Voor elke 'redcoat' staan 10 Zulu's tegenover. Wat anders als er een Zulu leger van 35,000 krijgers sterk voor je deur staat.

Niet alleen bij Isandlwana werd er gevochten. Omdat de Zulu's van alle kanten aanvielen, werden er ook patrouillerende ruiters en andere kleine Britse eenheden aangevallen. Uiteraard trokken die zich terug tot aan het overige Britse leger bij Isandlwana en daar ging de slachting verder. De Engelsen hadden 2 kanonnen bij zich, die ze nodig moesten beschermen en nog enkele mortieren. Verder maakten de Engelsen gebruik van geweren, revolvers, explosieven en zwaarden. De Zulu's tegenover hun maakten gebruik van hun (vaak waardeloze) schilden, speren en andere wapens om mee te hakken.

De arrogantie van de Engelsen werden hun dit keer fataal, want vol vertrouwen van hun gedisciplineerde soldaten, rangen, gevechtsformaties, organisatie en wapentechnologie hebben ze de Zulu's, de zogenaamde wilden, ver onderschat. Zo sloegen ze hun kamp op zonder enkele zware wachtposten te houden of hun kamp degelijk beschermen met een geïmproviseerde muur (zoals bij Rorke's Drift). Zo'n soort kamp slaan is gewoon een uitnodiging om aangevallen te worden.

De grote veldslag kwam echter pas op 2/3e van de film op gang. De eerste 70 - 80 minuten waren politieke debaten, inval op Zulu land en het volgen van de gedoemde march van Column 2 en 3.

Kort hierna gaat het veldslag verder naar Rorke's Drift (film: Zulu), waar zo'n 4,000 Zulu reserves de aanval leiden.