Opinions

Opzich geen slechte film.

Keiveel harde actie; achtervolging in Parijs en het beleg van de Joe basis waren best spannende en actievolle scènes bijv. Realisme is hier 0 en daar hoort een kijker geen rekening mee te houden. Ook de sci-fi zat er goed in.

Wel had ik het gevoel dat ik soms naar Transformers, Iron Man en zelfs naar Halo zat te kijken. Had allemaal met die wapens, pakken/kostuums en apparatuur te maken. Wat overigens erg mooi en stoer uit zag!

Zowel de slechte als de goede personages waren tof. Vooral om Wayans kon ik af en toe lachen. En de 2 dames die goed en slecht presenteren zagen er ook behoorlijk yummie uit. Daarnaast speelden best wat bekende acteurs mee. Alleen de helft van de belangrijke cast van The Mummy speelden al in. Voor de rest waren de personages mooi, modern en best goed van de strips uitgeplukt en levensecht gefilmd.

Nu de effecten. Die vond ik grootendeels wel goed op beeld, af en toe slordig - dus slecht - overkomen, maar dat komt niet vaak voor om ervan geïrriteerd te worden. 't Concept van de raketten, onderwaterbasis, de Joe basis en alle andere wagens en apparaten waren best goed verfilmd en bewerkt met de special effects.

Ook was 't acteren niet altijd redelijk, af en toe zelfs slecht. Maar als je daarop niet let, merk je er niet al te veel van.

Qua actie en sci-fi kijkt het lekker weg en is het zeer vermakelijk.

''Watch my legs, I got million-dollar legs.''

The Rock als vader? Waarom niet.

Eén van de non-animatie van Disney, dus dit is wat anders dan een doorsnee Disney.

Het is best een grappig film, wat de vreselijke combinatie van beroemde sporter en vader laat zien.

Het verhaal volgt de beroemdste speler van de Boston Rebels; Joe ''The King'' Kingman. Kingman is een egoïst, die om niemand anders geeft dan zichzelf en de stoere-macho-sport American football. Daarnaast is die helemaal weg van zijn 'trotse bezittingen' (troffeeën, foto's en andere verzamelingen). Dit krijgt allemaal een abrupte time-out wanneer een jonge meisje beweert dat hij haar vader is. Volledig verrast en onvoorbereid, begint er een lange, pijnlijke avontuur voor The King als vader.

Ik vond de keuze van Johnson voor zo'n rol nog lang niet zo gek. Normaal gesproken zie je hem als een krachtpatser of een keiharde commando in films, maar hier moeten alle spiermassa's ruimte maken voor de verantwoordelijke rol om pappa te zijn en hoe die ermee omgaat is gewoonweg leuk. Peyton (z'n dochtertje) kan af en toe zo lief als een olifantenknuffel zijn en dan weer zo vals en tactisch als een... sporter. Ook zij heeft zo haar momenten om als een geliefde dochter over te komen, om zo gewoon een gunst van haar vader te eisen. De meeste overige personages zijn mede-spelers van de Rebels, waarvan er 4 in de dichtere spotlights komen. Die 4 zijn goeie vrienden van Joe en komen ook vaak voor en zijn ook grappig, keihard en ook weer lief (tegen Peyton dan). Daarnaast heeft Peyton een hele mooie balletlerares (Roselyn Sanchez), maar daar zul je als kijker ook genoeg van zien.

Er zijn genoeg momenten waar je van moet lachen en er komen wel wat leuke grapjes voorbij, zoals de balletshow of Joe's 1ste 'vrolijke lach' tijdens de film. Bij sommige stukjes denk je al van '...dit ga ik dus écht niet doen als ik vader ben'' en bij de andere ''wat lijkt het me leuk om vader te zijn''. Het zijn gewoon frisse en opbeurende grappen.

De chemie tussen vader en dochter is gewoon duidelijk. Het bouwt zich langzaam op, nadat Joe eraan moest wennen natuurlijk. Want van een luxe sportwagen ga je naar een stationwagen of van een luxe bed naar je bankje en dat moet je accepteren, hoe moeilijk het ook kan zijn (wat ik me érg goed kan voorstellen)... Af en toe wat spanning, maar de emotie's zijn ook wel zoet. Soms ontroerend (Peyton's bijna-dood-ervaring)... Zo ontroerend dat de almachtige Johnson zelfs een traantje laat vallen.

De film is wel voorspel, maar wat voor gelijknamig verhaal is nou niet voorspelbaar? Persoon 1 en 2 zien elkaar voor het eerst, het klikt niet meteen, na een gegeven tijd zit er wat opbouw tussen, dit wordt beter en beter, er komt iets tussenin wat ze van elkaar scheidt, beide personen denken erover na... en ze zijn weer bij elkaar. Dit is gewoon voorspelbaarheid die in zulk soort filmpjes voorkomen. En natuurlijk relatie-komedie's zoals She's Out of My League.

De speelduur valt redelijk mee, op sommige stukjes zat ik wel even te piekeren hoelaat het was. Maar de tempo maakt dat enigszins goed, want na een intro van Joe; wie die is, wat die doet, waar die van houdt, staat Peyton meteen voor z'n deur.

Uiteindelijk is The Game Plan een avondvullend vermaak. Een prima feel-good film van Disney.

Gezien en beoordeeld.

Had zoiezo geen hoge verwachtingen. De actie van de game Slayers was maar matig. Leek net op Call of Duty Modern Warfare een beetje (met dat beeld op de achterkant van je speler). Tijdens de actie vond ik de beelden van de camera erg apart, een beetje hetzelfde stijl als Crank. Maar zulke beelden kreeg je de hele tijd te zien tijdens de actiescènes en wekt meer irritatie op.

De gore zat er wel in, gevolgen van K.I.A, bijv.

En wat betreft dat futuristische wereld was het 3x niks. Het leek bijna in principe als nu, alleen dan met grote reclameborden op gebouwen. Sommige muziekstukken waren wel bijpassend om te horen.

En dan nog dat andere game Society, dat was maar een hele rare tafereel. Dat mensen bestuurd worden door andere rare types en ze laten doen wat ze willen. Beelden van strakke achterwerken en meloenen zijn wel vaak op beeld te zien, wat ook wel goed is natuurlijk En dan om nog te zwijgen over dat eindclimax met de ontwerpen van beide spellen; dat look-a-like van Ashton Kutcher. Beste stuk van het hele film!

Vermakelijk komedie.

De humor was toch meer geschikt voor volwassene dan kinderen. Ook een leuk verhaal, een reis die 72 uur duurt, waarin alles helemaal fout gaat.

Zitten een aantal leukje stukjes bij. Dat triootje met Jonah, zijn vriendin en Russel was erg grappig. De rol van Sean Comb was ook goed gedaan, hij en z'n mindfucks de hele tijd.

Prima film voor een bier, chips en vrienden avond.

Geweldige film.

Heb ervan genoten. Deed me aan de Austin Powers trilogy, Johnny English en de serieuze James Bond films denken.

De meeste grappen gingen wel, niet dat ik spontaan in de lach schoot. Een aantal waren wel erg leuk, in dat martelkamer van CHAOS en dat zendertje in je kies, bijv.

Aardige personages, Carell is net als Jim Carey, geschikt voor komediefilms en films die zichzelf niet serieus nemen. Die speelt uitstekend zijn klunzig maar intelligent personage. Anne Hathaway ziet er erg mooi en knap uit, een ideale elite agente en dan Johnson, de macho agent die alles kan.

De bad-guys geven me toch een kleine link naar die van de 007-films. Dat grote, brede Aziaat deed me toch een beetje aan Jaws denken. De rest waren praktisch enkel als schietschijf daar, net als elke 'geheim agenten en spionnen' film.

Redelijk verhaal, grappig gadgets en prima locatie's en actiescènes. Goede komedie met actie gemengde film!

''Even if a samurai's head were to be suddenly cut off, he should still be able to perform one more action with certainty. If one becomes like a revengeful ghost and shows great determintation, though his head is cut off, he should not die.''

Zo mag het luiden volgens Hagakure: The Book of the Samurai.

Ik had geen hoge verwachtingen van deze film en dat blijkt maar weer. Meer teleurstelling dan vermaak, bijna geen vermaak wel te noemen.

Het verhaal zelf is vreemd, maar omdat het zo'n maf verhaal is leek het me enigszins wel uniek. Dat is het wel, maar niet op een al te positief zin. Het gaat over Ghost Dog, eens iemand die gered werd door een gangster. Hierna heeft hij trouw gezworen aan die persoon en is een hitman van de mafia geworden. Nadat die een opdracht uitvoerde, waar die een lid van de mafia moest doden, werd er besloten om Ghost Dog te doden. Een verhaal wat nergens op slaat dus...

Personages waren verre van boeiend, grappig of interessant. Ghost Dog leidt geen geweldig bestaan, hij woont in een krot en heeft bijna niemand anders. Zijn 'beste vriend' is een Franse ijsverkoper, die (natuurlijk) alleen maar Frans spreekt. Dus elkaar verstaan kunnen ze niet. Pearline is een klein meisje dat onder Ghost Dog woont en gewoon nieuwsgierig is om meer over hem te weten te komen. En als laatst een mafia-bende, wat bestaat uit 'the bosses', 'wise guy's' en andere leden, die dolgraag naar oude Disney cartoons kijken...

Sommige kills die hij maakt vond ik wel prachtig om te zien. Zoals zijn aanval op de mafia in een grote huis ergens in het bos en hoe die via een afvoerpijp een 'headshot' uitdeelde. Voor de rest krijg je weinig informatie. Hoe krijgt Ghost Dog betaald, hoe komt die aan zijn spullen, waarom die een hitman werd, waarom die achterna wordt gezeten, etc. etc. Je moet het gewoon doen met weinig. Daar komt het op neer. Het enige wat samurais aan hem te noemen is, is dat die een boek wat over hun manier van doen leest. Aan hem is niets anders gebleken waar je hem goed met een echte samurai kan vergelijken. Natuurlijk heeft die een zwaard, maar daar zwaait die maar 30 seconden mee en klaar...

De muziek vond ik hier slap en irritant, evenals de montage van de beelden. Zo met quotes uit boeken tussendoor of hoe beelden elkaar kruisen. Zijn muziekkeuze is ook niet geweldig, toen die in een Jaguar rondreed kreeg je een vreselijke soul/jazz-achtig muziek te horen, die goed vergelijkbaar was met een mug.

Traag, saai, nergens leuk, personages met weinig inhoud en een verhaal van '?'. Dit was dus mijn ervaring van Ghost Dog: The Way of the Samurai.

Na 2 goeie films, heeft Statham helaas meegedaan met een wat mindere geslaagde film.

Zoals vroeger gezegd, had ik er niet veel van verwacht. Ik keek het puur om een filmpje van Carpenter rijker te zijn en beetje uit nieuwsgierigheid. Want het verhaal is best redelijk, totale afwerking wat minder.

Sci-fi is geen favoriete genre, maar wel een genre waarin er genoeg goeie films te vinden zijn. Helaas hoort deze er niet bij. Puur hersenloze vermaak, meer niet.

CGI was niet al te goed, al was het wel evengoed of zelfs beter dan een doorsnee sci-fi. De oorspronkelijk bewoners van Mars zagen er niet uit, meer als Metal/punk personages.

De sfeer en spanning zaten er bij mij dunnetjes in. Redelijk actiescènes en redelijke kills (vooral die discusslachtoffer).

Niet zijn beste, maar wel vermakelijk voor een keertje.

Enige Police Story die ik goed ken ('new' na).

Een leuke Chan film. Vroeger gek op deze film. Het is ook een leuke, maar niet z'n beste. Er zitten een aantal leuke en gevaarlijke scènes tussen. Met name het onderwater vechten tussen haaien. Ook weer hier gaat het om het vertrouwen van de onvertrouwden en andersom. Standaard geheim agenten en James Bond dingen.

Toffe film van Chan met leuke locaties, grappig humor op een goed moment en natuurlijk de gevechten & stunts

Wat een lange zit.

Het is best indrukwekkend om te zien hoe de Camorra op een brute wijze in Italië te werk gaan. In elk aandeel waar er geld te winnen valt heeft de Camorra belang in, dat is dus door prostitutie, drugs-, wapenhandel, afpersing, afvalverwerking en textiel.

In deze film volgen we een groep, zowel jonge als oudere mannen, die elk een eigen functie en routine hebben binnenin zulke handel. Het zijn dus 4 of 5 verschillende perspectieven van verschillende groepen, die hun betrekking op elk aandeel hebben. Dat wisselt ook nog af, dus het houdt zich nog vrij afwisselend.

Het is erg realistisch, elk verhaal van een groep wordt hier duidelijk neergezet. Als misdaadfan hoef je dus niet op keiharde schietpartijen en overdreven oorlogen tussen bepaalde partijen te verwachten. Weliswaar komt er wel een moordopdracht of een executie voor, het is tenslotte daar een oorlog buiten- (of binnenin) de Camorra. Sommigen zouden het erg saai en lang kunnen ervaren, dat heb ik ook af en toe gemerkt, het verhaal is realistisch uitgewerkt dat het weinig interessante/actievolle momenten levert. En voor sommige zou dat meer dan genoeg redenen hebben om het minder boeiend te vinden.

Je krijgt hier met verschillende personages mee te maken, zoals een paar Tony Montana-wannabee jochies die hun eigen plannen hebben om binnenin het criminele circuit te groeien. Een geldloper, een jongen van 10 - 12 die langzaam maar zeker meer met leden van de Camorra omgaat en nog een aantal anderen waar hun verhaal, functie en status aan bod komen.

Qua beelden en setting wordt je helemaal in het armoedige leven van de mensen die daar wonen mee geconfronteerd. Geen prachtige, romatische dorpjes met een uitzicht op de zee. Gewoon armoedige omstandigheden, oude flatgebouwen en meer vuile plekken. Dit is een goed en realistische blik van hoe ze het daar allemaal maken. Erg droevig en grijs.

Toch nog een hard en realistische film over de Camorra, een criminele organisatie wat zich wel het allergevaarlijkste van Europa kan noemen.

Geen geweldige oorlogsfilm, wel een redelijke.

Wat het interessant maakt is dat het nog echt gebeurd is. Hoe bijzonder de Amerikanen het niet hebben gemaakt om ruim 500 POW's te bevrijden. De uitslag: 2 Amerikaanse doden tegen wel meer dan 500 Jap's. Dit bewijst dat de Marine Raiders er flink wat van konden bakken.

Als eerst waren de beelden van de jungle en gevangenenkamp goed op beeld gebracht. De gevechten zagen er nog wel netjes uit. Alleen is het jammer dat het af en toe (te) donker was.

De acteurs die hierin spelen doen me niet zoveel, eigenlijk allemaal onbekenden tot zover ik het me kan herinneren. Geen minpunt, maar een bekende acteur is altijd leuk meegenomen.

Geen topfilm onder de oorlogsgenre, maar slecht zou ik het zeker niet noemen.

''You've just been stung!''

Een vermakelijk heldenfilm.

Een apart gevalletje, die Hornet. Als eerst heeft die wat van een aantal andere superhelden. Voornamelijk dat die ook rijk is als Wayne (Batman) en Stark (Iron Man), dus aan geld komen om al z'n gadgets te maken zou geen probleem zijn. Naast dat is die een vrij luie persoon die niets van zaken weet en z'n leven één groot feest is. Kato, een buitengewone side-kick, is ook een aardig personage. Hij is ook het enigste side-kick die sterker is dan het echte held. Los daarvan is die erg slim, vindingrijk en een technische wonder. Alle auto's, wapens, outfits en andere snufjes waren leuk verzonnen en kwamen goed van pas. Vooral dat 'slaappistool'. Diaz als 'brein' is ook geen slechte keuze. Zo vergroot je je crew en hou je het niet op 2 mensen. Altijd handig om iemand die onderzoek naar het één en ander kan doen.

Chud...sky (''Embark the vehicle!'') is ook een aparte bad guy, samen met Scanlon (logisch), een soort van Harvey Dent figuur die slechtgezind is en z'n baan boven alles verkiest. Chud...sky is niet echt iets om als uitdaging te noemen onder de bad guys van alle heldenfilms. Hij is meer een soort van bijna-gepensioneerde mafia baas. Erg interessant is die niet en hij voegt niet erg veel. Wel leuk dat Waltz hiervoor gecast is want hij kan soms erg grappig uit de hoek komen. Voor de rest zijn het gewoon huurlingen die opdracht krijgen om Hornet uit te schakelen, waar ze uiteindelijk als schietschijfjes eindigen voor de Hornet duo.

Qua genre is het best een geslaagd combinatie. Niet al te geforceerd en vrij balancerende humor afwisselend met hardcore actie. Niet te slordig op beeld, al was het af en toe chaotisch maar geen punt dat irriteert. Een voorbeeld daarvan is een aparte montage van hoe de jacht naar Hornet opent met op beeld meer dan 7 perspectieven van huurlingen die zo te werk gaan. Apart, maar toch onoverzichtelijk want je weet niet naar wie je moet kijken. De overige actie- en achtervolgingsscènes zijn geweldig om naar te kijken en te volgen. De vechttechniek van Kato - en uiteindelijk Reid - deden me een beetje aan de Iron Man / Terminator stijl denken, wel gaaf trouwens. Dankzij de Black Beauties zijn de achtervolgingen spannend en tof uitgewerkt, een soort van Death Race. Zo met die wapens en al. Locatie's zijn niet echt plekken om speciaal te noemen. Het is ten slotte L.A., dus de oorlog tussen de mafia en de Hornet spelen zich af op straat, een restaurant en kantoren.

Ondanks dat het tegen de 2 uur duurt, kijkt de film lekker weg. Qua tempo was het rustig, na een flinke introductie van verschillende personages, het ontwerpjes maken en alle technische snufjes kwam het toch na 40 minuten ècht op gang met hun 'missies'.

Al met al een vermakelijk en humoristische heldenfilm met een aantal geweldige quotes en scènes. Een leuke toevoeging bij je Spider-Man, Iron Man, Superman, Batman, Kick-Ass en alle andere helden-collectie.

''I, Hal Jordan... do solemnly swear... to pledge allegiance... to a lantern... that I got from a dying purple alien... in a swamp.''

Geen slechte film, maar ook weer geen topper.

Er zijn vele heldenfilms waar fans en kijkers er verbluft naar hebben gekeken. Deze hoort er - volgens de meeste - niet bij.

Het verhaal volgt Hal Jordan, een brutale en eigenwijze luchtmachtpiloot die zijn baan niet goed doet vanwege zijn risico's en angst. Zijn relatie met zijn collega's en familie zijn ook niet vlot en soepel. Kortom; zijn leven loopt niet op rolletjes. Ondertussen, enkele miljoenen lichtjaren van aarde vandaan zijn er problemen. Een eeuwenoude kracht, genaamd Parallax, is uit zijn gevangenschap ontsnapt en is uit op wraak en vernietiging van alle levensvormen. De Green Lanterns, beschemers van het heelal, willen dit voorkomen en gaan onmiddelijk op oorlogspad tegen Parallax, die ver boven hun niveau is. De Green Lanterns moeten in hun nieuwe rekruut geloven om Parallax te verslaan; niemand anders dan Reynolds.

De personages waren redelijk en de aanwezigheid van bekendheden die in voorkomen of een stem inspreken is wel opvallend. Als eerst heb je Hal, die het niet slecht als Lantern doet. Ook best een grappig personage vanwege zijn sarcasme. Carol (Lively), speelt als een collega-piloot en een vriendin van Hal. Mooi vrouw, maar ze kan weinig acteren. Sarsgaard als een gekke wetenschapper die op een creatief wijze een badguy wordt. En Robbins als een senator. Je hebt ook een aantal Lanterns die voorkomen, zoals Abin Sur, sterkste onder de Lanterns en verantwoordelijk voor Parallax' gevangenschap, Sinestro (Strong) kan je als 2de sterkste zien en een oud-leerling van Abin Sur. Geoffrey Rush en Michael Clarke Duncan lenen ook hun stem om de Lanterns te vertolken. Daarnaast bestaat het Corps uit een aantal duizenden Lanterns, ieder die een stelsel of planeet vertegenwoordigen en beschermen. De jongste onder hun is de mensheid, daarom is Jordan zo speciaal; hij is immers de 1ste mens die een baan als Lantern heeft gekregen. Wat onder de oudste en onstervelijke vallen zijn de Guardians, je kan ze gerust als goden zien, want alles wat leeft en bestaat heeft dit aan hun te danken. Dan heb je Parallax die een alles-vernietigende en sterk wapen bezit; angst. Daarmee wordt die gevoed en wordt die machtiger. Een uitdagende vijand, daarnaast zijn de effecten van hem netjes. Je leert ook meer over hem naarmate de film vordert.

De film bevat wat actiemomenten, zoals Abin Sur tegen Parallax, de Lanterns die Parallax confronteren, Hal tegen de gekgeworden wetenschapper en uiteindelijk zijn finale tegen Parallax. Dit is, zoals vele hebben gezegd, teleurstellend en bevat geen logica. Hal is een rekruut zonder enig ervaring en dan moet die het opnemen tegen een vijand waar de Lanterns mee moeite hebben, maar waar Hal hem te slim af is door hem naar de zon te lokken en daar te vernietigen... Hij had een dagje 'training' gehad van een Lantern en nog even gevlogen op aarde en even de Superman uithangen door mensen te redden... en dan neemt die het op tegen een vijand en wint na 5 minuten... Een beetje meer creativiteit had ook wel gemogen. Naast dit, klopt het ook weinig van Hal's besluit. Hij neemt 'ontslag' van zijn functie als Lantern maar maakt er nog doodleuk gebruik van. Dit geeft een rommelig indruk op de gevechten die hierop volgen. Het heeft me ook niets verbaasd dat Sinestro een verzoek heeft gedaan om Parallax aan te vallen met hetzelfde kracht; angst. Iets wat je nooit kan controlleren en er zelf de dupe van wordt. Zodra je dat hebt gezien, weet je hoe de film zal eindigen...

De relatie die Reynolds en Lively (in de film dus) hebben komt ook beetje geforceerd over. Dit waait om tot een liefdesrelatie (wat erg voorspelbaar is), maar bijna - of elke - superhelden film komt dit er in voor, dus het is een standaard routine geworden.

Ondanks de vele, zware minpunten heeft de film ook zijn pluspunten. Neem de effecten, die zien er vaak prima en onderhoudend uit. Zoals wanneer Parallax aarde aanvalt en zijn laatste confrontatie vlakbij de zon of de planeet Oa, thuisplaneet van de Guardians en Lanterns. Wat ik leuk vind aan de 'superkrachten' van de Lanterns is dat het een groot verschil is tussen de brute kracht van Batman of Superman. Hun macht is hun ring. Via de ring kunnen ze alles wat ze bedenken (en ook erg goed concentreren natuurlijk) gebruiken, van een kettingzaag tot een AA-gun. Noem het maar op, de ring kan het visualiseren. De voorwerpen die in voorkomen behouden wel hun groen kleur uiteraard. De grappen die in voorkomen vond ik ook wel leuk, zoals Reynold's confrontatie met de Lantern en zijn 'eed'. De wereld van de Lanterns en Oa leer je ook goed kennen, zowel hun bestaan als hun krachten, de ringen en de Guardians. Daarnaast ondergaat Reynolds een zware training op z'n Lanterns. Een prima voorbeeld van de wilskracht van een Lantern, want hoe sterker je wil, des te sterker je constructies/krachten zijn.

De speelduur valt allemaal mee, een gemiddeld Marvel/DC/Capcom film duurt ook zo'n 110 minuten, dus dit is geen nieuwe ontdekking. De tempo is vaak traag en saai, evenals de opbouw. Uiteindelijk bouwt de film zich op naar een finale wat nog geen 5 minuten duurt. Als je op een verbluffend climax wacht, kom je hier wat bedrogen uit. Aan een laatste stukje na een korte aftiteling kan je vanuit gaan dat er een 2de deel komt, aangezien ze hier een deur voor opentrappen.

Uiteindelijk is de Green Lantern toch nog een beetje vermakelijk en bevat prima effecten, redelijke personages, een voldoende verhaal (al wankelde het af en toe), zat actie en een hoop voorspelbaarheid.

Niet echt mijn soort oorlogsfilm. Deze stelde me teleur, evenals The Hurt Locker.

Wat er redelijk goed aan was is dat het een beetje realistisch is, dat was de probleem niet. Verhaal vond ik wel wat heen-en-weer achtig. Het was een beetje een verhaal wat je standaard Amerikaans verwacht; iemand weet teveel en die moet opgeruimd worden, zodat de daders ermee kunnen profiteren en de poppen naar hun wil kunnen laten dansen.

Had bijna nergens spanning waar ik 'mijn nagels van moest bijten'. Behalve dat stukje waar Damon's colonne vast kwam te zitten tussen een boze menigte. Voor de rest niet echt boeiende karakters; de dader (een hoge pief in de Amerikaanse ambassade), z'n rechterhand - een elite commando aanvoerder en z'n team en zo hebben we de goodguys; onze centrale held - die vaak in z'n 1tje heel wat moet doen, een hulpertje van de CIA (waar iedereen de vertrouwen in kwijt is). En dan de mysterieuze bende; Iraakse generaal en Freddy. Op wiens kant hun een tijdje ondoorzichtig blijkt te zijn.

Dit is een film met een verhaal die niet zo per se over de Taliban en de terrorisme draait, maar meer omheen. Bezig zijn met het opwekken van de Iraakse leger. En dat was waar ze juist me in conflict waren de hele tijd - en tegen elkaar.

Pluspunten waren natuurlijk Matt Damon zelf, kwalitatief acteerwerk en de mooie beelden van Baghdad

''Granny overboard.''

Lekkere zomerkomedie.

Heb me geweldig vermaakt. Een leuk en goed onderbouwd verhaal met een goed tempo; een vriendenreünie met hun gezinnen en familieleden die eens flink los gaan.

Genoeg bekende acteurs uit de komediegenre, de meeste met een eigen gezin en een mooie baan. Ook zijn er een flink hoeveelheid aan geweldig gekke personages te zien, elk met een leuk stukje en droge commentaar. Een zomerfilm kan niet zonder mooie vrouwen en wat waren Schneider's 2 (de 3de tel ik even niet mee) dochters hot... Een aantal moeders mochten er ook wezen.

De uitvaart-scène, waarin alle vrienden elkaar terugzien, begon leuk. Wat erna kwam was dat vakantiehuisje en alle situaties wat ze mee maken. Het einde met Buscemi zag er geweldig uit, geheel in het gips tussen al dat publiek.

Een luchtig en verfrissend komedie die mij geen moment verveelde.

Na een gevaarlijke beroep als brandweerman met Ladder 49 werd het tijd om naar een andere element te gaan: water.

Een levensgevaarlijke beroep waar je zowel met je leven als anderen 'speelt'.

Deze film laat je de keiharde 18-weekse opleiding zien tot een reddingszwemmer en mijn indruk van hun training is groter dan de training - op bepaalde gebieden - van een militaire.

Sterke rol van Costner en Kutcher, ondersteund door prachtige muziek, beelden van gevaarlijke situaties en de zeefront. Toch best droevig, 't einde maar inmiddels ben ik zulke einden gewend waarin iemand van de hoofdrol neergaat of zich opoffert voor iemand anders.

Het is altijd zowel spannend als interessant om films als eerbetoon voor levensgevaarlijke beroepen te bekijken. Van zulke - vrij realistische - films zit je gegarandeerd tot op 't rand van je meubelstuk.