Opinions

Best een goed actiefilm.

Een duidelijk en goed afgewerkte wraakverhaal. Prima selectie van acteurs, Diesel is geknipt voor zulke stoere rollen. Qua schurken waren deze minder interessant en saai. Geloofwaardigheid is wel realistisch, je hebt hier weinig overdreven momenten. Je hebt hier geen brede heren die, zonder schram, tientallen soldaten doodschieten. Andersom juist, wel met schramen en duidelijk genoeg moeite om iemand om te leggen. Diesel was aardig op dreef, lijkt me logisch als een geliefde op zo'n manier van hem wordt weggenomen.

Genoeg actie hierin en weinig tot geen humor. Vond het wel leuk hoe Diesel zich telkens liet gaan als er iemand over z'n vrouw begint of hem uitscheldt.

Ik heb betere wraak- en actiefilms gezien, maar deze komt wel in de buurt.

Hele zwakke actie-film.

De actie dat hierin zit vond ik niet echt bijzonder. Verhaal was wel leuk bedacht, maar het acteren 3x niks

Wat dat betreft vond ik deel 2 van Banderas stukken vermakelijker.

Seagal's 3de actie-film.

Opzich geen slecht film, maar ik heb me een stukken minder mee vermaakt dan een aantal andere van hem (Exit Wounds en Under Siege). Die 2 blijven voor mij zijn beste.

Het verhaal is simpel. Het is gewoon een begin van een zoveelste pay-back verhaal met Seagal als onoverwinnelijke held. Het werd alleen op bepaalde momenten saai. De personages bestaan voornamelijk uit toekomstige lijken. Je ziet wel minimaal 1 acteur die in Scarface heeft gespeeld en dan natuurlijk Keith David. De misdadigers vond ik helemaal niet interessant. Het enige moment wanneer ik ze interessant vind is wanneer ze tegen Seagal's voetzolen aanlopen.

De actie is wel prima op beeld (de achtervolging in een drukke centrum is ook erg netjes gedaan).

Als een worsteling met Seagal langer dan 20 seconden duurt, krijg ik meteen een glimlach. Want hoe die zichzelf verdedigt en zijn vijanden telkens omver duwt wordt me na een tijdje teveel. Soms had ik het gevoel alsof ze sommige personages met exact hetzelfde kleding op een magische wijze weer tot leven wekken om ze vervolgens weer te laten sterven. Voor de rest kun je geen onderscheid van die dreadlocks maken, ze lijken allemaal op elkaar.

Blijft een voorspelbare acteur met zo nu en dan komische oneliners en emotieloze uitdrukkingen.

Typische no-brainer actiefilm. Een type film dat je kiest puur voor tijdverdrijf, verder niet.

De film bevat een simpele verhaal waar ze wel het één en ander uit hebben gehaald. Het gaat over een oude kerncentrale dat onder de leiding van een rebellendivisie komt te staan. Hun hebben bepaalde plannen mee en hebben Amerikaanse wetenschappers gegijzeld. Dit is een reden om een elite eenheid militaire onder leiding van Painter te sturen om ze te bevrijden en het centrale als doelwit markeren voor een luchtaanval. Alleen klopt het hele reddingsactie niet.

De personages bestaan voornamelijk uit de militairen van Rusland en Amerika. Rusland wordt natuurlijk in de schaduw gezet en Amerika als 'redders van de wereld'. Painter is een stille veteraan van meerdere missie's. Zijn team bestaan uit een groep jonge, maar ervaren soldaten. Snipes en zijn team zijn uiteraard immuun voor kogels... De rebellen bestaan voornamelijk uit schietschijven. Daarnaast heb je nog andere beelden van leidinggevenden en offcieren die het gehele missie vanaf hun commandocentrum volgen.

De actie hierin is over het algemeen wel te doen. Er zijn wel zat beelden waar het van andere opnames is geplukt of dat het er belabberd uitziet. Beter had ik bij zo'n B-film ook niet verwacht. Maar de meeste schietscènes zien er prima uit en het kan zelfs wat onvoorspelbaar zijn (met wat verraders en twists). De locatie ziet er wel prima uit, het gehele gebied rond de kerncentrale is duidelijk op beeld; verlaten gebouwen. En het centrale zelf ziet er ook aardig uit. De uitrusting van de Amerikanen zijn ook netjes en professioneel. De rebellen zijn de standaard type kleding en wapens; een AK-47 en een bivakmuts. Wel bezitten ze over enkele pantservoertuigen zoals een T-72 tank en enkele BTR's.

De dialogen zijn soms erg slecht en de meeste 'acteurs' zijn slecht. Acteerwerk hier is matig tot slecht. Soms is de film ook raar, zoals bij het begin met dat kleine meisje... De speelduur van zo'n 85 minuten gaan best snel voorbij. Gelukkig geen lange zit.

Geen aanrader, al komt Snipes en een hoop actie in voor.

Normaal hou ik niet van dierenfilms. Deze was wel mooi en prachtig (vooral 't einde).

Qua komedie viel het wel mee, het is niet zo'n film die alleen maar op de grappen is gefocused. Maar waar drama er meer in zit.

Het is ook leuk om de Grogan-stel tot een gezin te zien opgroeien en ook Marley, de rampzalige hond, van jong tot oud te zien worden.

Ik ben benieuwd hoe Hachi uit zal pakken.

Helaas niet mijn type horror.

Vond het verhaal niet zo interessant, maar de reden om het te zien zijn de vele positieve reactie's en een prima gemiddelde voor een horror. Dat maakte mij dus extra benieuwd.

Qua drama had geen enkel personage mij overtuigd om mee te leven. Enkel het martelen en het willen weten waarom was nog boeiend om bij te houden. Ook vraag ik me af wie al die sjieke lui waren bij het eind, waarom mademoiselle zelfmoord pleegde en hoe het hiernamaals uitziet. Allemaal vragen die voor mij onbeantwoord bleven.

Het 1ste deel lijkt beetje op de Ju-on films (en daarmee bedoel ik Lucie's monster). Verder neemt Lucie wraak en wordt ze telkens aangevallen door haar denkbeeldig kwelgeest. En uiteindelijk het verlossen van haar elendige leven.

Het 2de deel is harder en gruwlijker. Anna's gruwlijke vondst in de geheime kelder. Het martelen en aftuigen van Anna en dan nog dat villen

Ondanks dat het verhaal mij weinig interesseerde, heeft de film stiekem een indruk bij mij achter gelaten. Nu nog een aantal andere Franse horrors te gaan.

''You're my best friend. You're my only friend.''

Een vrij nieuwe animatie voor mij waar ik aan moest wennen. Het is natuurlijk geen Disney-niveau, maar voor een klei-animatie is het een verdomd mooie. Ook meer voor de volwassenen bedoeld, dus kindergrappen en sprookjesdromen zijn hier achterwege.

Het is inderdaad een rustig en langzame animatie die goed z'n tijd neemt om de personages voor te stellen en uit te diepen. Geen van de personages waren grappig of leuk, maar wat ze wel hadden is een vrij lastige leven waarin je ziet dat niemand perfect is.

Hoe ze een warme band met elkaar hechten via post is mooi en prachtig om te volgen, natuurlijk gaat het niet altijd goed en krijgen de personages af en toe genoeg van elkaar (voor een periode). Maar dan weten ze het toch goed te maken door allerlei cadeau's naar elkaar te sturen wat maar met hun lievelingseten te maken heeft: chocolade. Zonder elkaar ontmoet of gesproken te hebben weten ze een enorm goed band met elkaar te beginnen waarin ze de definitie van 'beste vrienden' hier sterk aanduiden. De drama tussen beide is hier erg sterk en prachtig.

Naast de personages is het voor een klei-anime geweldig op beeld met uitstekende details. Alles is hier zo ongeveer tot op 't laatste detail uitgevoerd; vuil op de grond, New York's enorme gebouwen, Mary's woonwijk en ga maar verder. En dan nog natuurlijk het gebruik van kleur. Dat miste ik helaas, wat het voor mij af en toe grimmig en saai maakte (Max's kant dan). Ik neem aan dat er met zwart/wit werd gewerkt om hun bestaan aan te duiden en hoe ze ervoor stonden? Bij het einde toen Mary met haar kind (gekleurd) Max (zwart/wit) bezochten kon je merken dat Mary goed in het leven staat, omdat ze gekleurd is?

Voor de rest heeft de film een goed tempo, +/- 85 minuten aan speelduur en een mooi en prachtig (gebaseerd op waarheid) verhaal.

Niet een top-animatie die ik heb gezien, maar zeker een geweldige die ik niet zo snel zal vergeten.

''P.S.'': de dieren die hierin voorkomen zijn erg leuk en voegen heel wat bij.
''P.P.S.'': prachtig en goed gekozen muziek om de dramatisch sterke scènes goed te ondersteunen leveren een uitstekend en briljante animatie-film op.
''P.P.P.S.'': Max's beschrijving van zijn leven was tot ver het leukst om te volgen (zijn banen vooral).

Een uitstekende film over het begin van Napoleon's oorlog ter zee.

Aangezien het daarover gaat, hoort dit eerder een oorlogsgenre te hebben. Deze film kan je als klein link met Das Boot connecteren. Er zitten genoeg elementen wat daar gebeuren ook hierin voorkomen.

Als men denkt dat er constant gevochten wordt met een complete vloot, komt bij deze er anders uit. Ik vind dat deze een goed beeld geeft over het schip en haar bemanning. Wat ze meemaken, waar ze in geloven, hoe ze allemaal in zo'n kleine ruimte bij elkaar worden gehouden, hun gedrag, het op een gegeven moment problemen met verse eten en drinken en zo een aantal dodelijke aanvaringen met hun vijand. Alle punten komen duidelijk op beeld en geeft zo de kijker een indruk over hoe het toen allemaal ging als je bij de marine zit. Op dat punt is het zeker geslaagd.

De film begint natuurlijk met een verrassingsaanval op de Surprise, waar ze het net kon overleven. Het schip heeft orders om de Franse schip over te nemen of te verwoesten en zo vervolgen ze een soort chase-and-hit wedstrijdje. De Acheron is gewoon een betere klasse fregaat, dus dat de Surprise als een Nautische walvisvaarder zo de Acheron aanviel is een slim plan, al zat het een beetje aan te komen. Ik had alleen niet verwacht dat de kapitein van de Acheron Lucky Jack had misleid door te doen of die dood was. Wel laf, maar wel een rationele handeling. Toch zijn het allemaal dingen die tijdens zo'n oorlog voorkomen. De mist en alle andere afleidingen inbegrepen. Wat ik wel jammer vind is dat er geen andere schepen op beeld kwamen. Het hoeft natuurlijk niet per se een oorlogsschip te zijn, maar een simpel handel- of vissersboot of schip zou wel leuk en een flinke afwisseling zijn.

Verder zijn de decors in orde, de Galápagos eilanden zien er goed en mooi uit, H.M.S. Surprise en de zware Franse oorlogsschip de Acheron komen prima op beeld en alle schermutselingen tussen beide schepen zijn om te snijden. Qua personages zijn het gewoon standaard ranken die onderling voorkomen, maar waar ik van verrast werd was dat er gewoon kinderen van 12 aan boord zaten. Wat ik wel onrealistisch vond was dat zo'n kleine jochie gewoon een eenheid ging aanvoeren en zelfs aan een gevecht meedeed en zelf wat had gedood. Dat vond ik volkomen ongeloofwaardig. Verder werd er diep op de personages gegraven waar er wat dingen in bewerkt konden worden, liefde om muziek (mooie scènes, trouwens), geloof en interesse in naturology.

Een visueel geweldig mooie film, met uitgediepte en interessante personages, spanning, drama en mooie beelden en een geweldige soundtrack (wat bijna alleen uit de muziek bestaat wat de kapitein en de dokter tijdens vrije uren maken).

''I don't know about Heaven, but I do believe in Angels.''

Redelijke actie-film. Het gehele Payne-spellen ken ik eigenlijk niet, maar wat ik wel weet is dat er een slo-mo in voorkwam en dat is hier goed gelukt, niet te veel maar wel beetje weinig vond ik. Het mocht nog een keertje of 2 komen.

Actiescène's waren best goed, alleen aan de wat weinige kant. Als je naar The Punisher kijkt, zit daar heel wat meer actie in. Opzich zijn het net broers van elkaar, want het gaat allemaal om het wreken van familie. Mila Kunis en haar 'zus' zagen er wel mooi uit.

En wat betreft dat ''drugswereld met engelen'', die was ook leuk verzonnen en de effecten waren wel mooi gemaakt. Deed me ook beetje aan Constantine denken, met al die chaos, engelen en demonen.

Als je van The Punisher en andere actiefilms houdt, is deze een film die je niet kunt missen.

Nog een tip: als je de film af hebt gekeken en de aftiteling eraan komt, spoel het door tot de aftiteling helemaal klaar is, dan zit nog een extra scène bij.

''Well, f*ck my ozone.''

Wederom een goedgekeurde film met Carrey.

Een geweldige komedie acteur die op alle fronten personages en verhalen je een gegarandeerde lachmarathon aanbiedt.

Het verhaal leek me een grappige roadfilm, waar Carrey last heeft van schizofrenie. Het begint eigenlijk meteen met Charlie's leven, hoe geweldig die het vond om bij de politie te werken, zijn huwelijk en 'kinderen'. Natuurlijk mag zijn hedendaagse levensloop niet ontbreken, waar die op een zacht gedrukte manier wetovertreders aanspreekt, tevergeefs. Totdat Hank in actie komt, waar de echte humor begint.

De personages waren grappig. Ik heb vooral om Charlie's 3 'superkinderen' moeten lachen.
Speciale, maar vooral intelligente kinderen met een normale taal onder de 'brothers'. Daarnaast komen er nog een aantal personages die ook hun moment hebben, zoals Witte... Maar toch blijft Carrey (Hank in dit geval) het leukst. Gewoon een brutale gast die recht door zee is en gewoon doet waar die zin in heeft. Zellweger is ook nog vrij jong hier. Supermooi is ze niet, maar ze heeft iets waar je 'wauw' zegt. Kournikova is ook hier aanwezig, voor een kleine 5 seconde ofzo. Voor de rest vond ik de badguys saai en totaal niet boeiend.

De grappen kon ik waarderen. Vooral al dat slimme gedoe van Charlie's kinderen, ondersteund door wat grof taalgebruik, echt leuk om zo te horen. Daarnaast zorgt Hank's entree telkens voor nieuwe avonturen. Er zitten niet superveel flauwe grappen, de meeste kon ik zelfs waarderen. Zoals het 'doodschieten' van een aangereden koe, Charlie's verandering naar Hank, Hank vs. Charlie en Charlie's neusgefluit.

Hij duurt alleen aan de lange kant. Speelduur is zeker 105 minuten film, de rest aftiteling en wat figurantennamen die je te zien krijgt. De tempo is aan de andere kant wel weer prima, vooral bij het begin, maar af en toe zakt het er weer in elkaar.

Filmkijkers die Carrey irritant vinden moeten dit vermijden. Maar de honderden anderen, die hem wel goed vinden, mag dit zeker niet ontbreken.

Aardig Hitman-filmpje.

Films waarin moordenaars die het voor de kost doen vind ik vaak interessant. Of gewoon standaard actiefilmpje waarin vele slachtoffers vallen, neem voorbeeld aan Death Race, Hitman en The Punisher.

Het verhaal is spannend en garandeert actie. Je volgt hier een professionele huurmoordenaar die zo nu en dan 'opdrachten' krijgt om bepaalde figuren te doden. Zijn doelwitten zijn personen met een zwart verleden en heden. Je zou dus kunnen zeggen dat Statham's personage niet echt een slecht personage is. Het begint meteen met een klusje, een introductie van Bishop. Zo weet je met wie je te maken hebt en hoe nauwkeurig die is. Het begint beter te worden wanneer Foster erbij komt en met Statham een team vormt om een aantal doelwitten uit te schakelen, dat natuurlijk na Foster's zware training.

De personages wekten niet echt veel sympathie of uiterst veel interesse. Het zijn eigenlijk standaard personages. Hitmans leven het liefst zo onopvallend mogelijk, dus naast Statham's klusjes zitten er geen andere spannende dingen in zijn leven. Foster... die is gewoon een losse kanon, vol met woede na zijn vader's dood.

Niet elk klusje loopt gladjes en dat blijkt maar weer wanneer Foster samen met Statham op pad gaat. Hun manier met werken is niet zomaar het klakkeloos doodschieten van een individueel, maar met gif. Mocht het niet zoals gepland gaan, is er altijd een 2de plan; dat is het ouderwets wurgen van je slachtoffers. Zo komt ook het verdrinken en het nek breken van je slachtoffers ook in voor. Zonder sporen van kogels of wapens. Natuurlijk komen er verschillende vuurgevechten wanneer ze betrapt worden en dat komt maar op 1 ding uit; actie... véél actie. Hun techniek van schieten is ook professioneel, dat is dus het sluipgedoe, wat op een been- en hoofdschot uitmondt.

Ook de special effects waren prima. De vele ontploffingen, al dat moorden en wapenbezit. En dan nog niet vergeten Statham en Foster's confrontatie met hun opdrachtgever.

De speelduur maakt de film aangenaam om naar te kijken. Zo'n film mocht wel nog 10 minuten extra lang doorgaan. 90 minuten is aan de andere kant wel een uitstekend speelduur en mede dankzij de tempo hier, wat nog in orde is, is het prima gedaan. Dankzij Statham's opdrachten en Foster's training verveelt het geen moment. Enige kleine nadeel is natuurlijk het einde. Bij verre voorspelbaar, maar wel passend. Al was het ook niet erg geweest om Foster's wraak te gunnen... Wel zonde van zo'n oldtimer en huis.

Prima rol voor Statham, want actiefilms zijn natuurlijk zijn ding en zulk soort rollen zijn hem toegeschreven. Foster doet het ook prima, die in vele films en genres heeft bewezen dat die een uitstekend, jonge acteur is.

Een vermakelijke Hitman-filmpje, waar je lekker op je bank of stoel kan ploffen met wat chips, popcorn en Red Bull...

''Okay, let's toast and let's make a sandwich and mam want's to be the cheese.''

Een leuke vervolg. Vele leuke stukjes bij, met name de ouders van Gaylord. Verhaal vond ik leuk, met een klein beetje verrassingen en schoonouders-angst.

De nieuwe personages waren kleurrijk en anders dan normale mensen. L.J. was ook een lief en mooi baby, met z'n ''Ass...hooole.''

Huisje zag er grappig en apart uit en dan nog de 'Wall of Gaylord' Ook 't halfappartement busje van Jack zag er supermooi uit. Ik zou het niet erg vinden om een week op vakantie met zo'n ding te gaan

En als eindklap was het leuk om Owen weer te zien, helaas was het maar een kleine rol.

Grappige prutser en familieproblemen film.

Heb van vele stukjes genoten. De race tussen Gaylord en Jack, het vliegveld en het branden van het huis.

Ook het verhaal was wel leuk op beeld gezet. Nu op naar de Fockers!

''The thing about bad guys, they always lose!''

Een geweldig en hilarische animatiefilm richting de superhelden hoekje.

Na The Incredibles van Disney leek deze constructie van DreamWorks me wat. En eerlijk gezegd vind ik deze stukken leuker dan die van Disney.

Het is een klein beetje een standaard verhaal. Alleen zit er hier en daar een draai aan. Het begint heel leuk, een intro van Megamind en Metro Man en meteen het begin van hun concurrentie. Een langdurige strijd tussen een superheld en een superschurk totdat er iets mis gaat. Zo komt Megamind op het gedachte om een eigen held te creëren, die uiteindelijk toch een superschurk blijkt te zijn. En zo komt Megamind langzaam op gang om de rol als superheld te nemen om zo zijn creatie voor eens en altijd te stoppen.

Elk personage is geweldig en leuk. De macho Metro Man, die van kinds af aan populaire onder de menigte was. Megamind, die van elk onderdeel iets zinvols en slecht kan maken. Titan, eerst een nerd en nu helemaal de schurk. Minion vind ik ook een hele leuke creatie en een geweldige (het beste zelfs) side-kick onder de bad guys. En zo zijn er genoeg andere leuke personages die de film compleet maken.

De gadgets van Minion en Megamind zijn ook weer wat anders (standaard natuurlijk, maar op een aparte stijl). Zo heb je een grote robot, honderden kleine robots (die af en toe grappig kunnen zijn), zijn ''black mamba'' outfit, een onzichtbare auto, een horloge waar je bepaalde personen mee kan worden en genoeg wapens. Er zit ook wat emotie in en dat kun je goed aan Megamind zien. Als die door Roxanne word afgewezen nadat ze wist dat het Megamind is die haar de hele tijd fopt. Een zielig stukje voor Megamind waar je met hem meevoelt. Het is niet altijd leuk om een schurk te zijn - je bent dan voor je leven getekend en zo gaan er heel wat dingen vanaf, hier gaat het om liefde vinden.

De animatie-stijl en afwerking zagen er gelikt en supermooi uit. Tot op het detail is er veel werk en realiteit ingezet (al het vuil op straat als voorbeeld), verder is het uizicht op Metro City erg mooi, met al die wolkenkrabbers, kantoren en andere hoge gebouwen. De actie is goed op beeld, evenals de verwoestingen van Metro City tijdens de verwoestende gevechten tussen Titan en Megamind. Er zitten ook genoeg hilarische stukjes bij. Het etentje, wanneer Megamind's horloge op teelt slaat, Minion's 'zogenaamde' dood, Minion en Megaminds vriendschap in hun 'zeer geheime' laboratorium en de grappige ontdekking van Megamind en Roxanne; Metro Man's overleving van de aanval en zijn grappige uitleg ondersteunt met backflash... En zo heb je er genoeg anderen.

Een geweldige uitwerking, mooie animatie, heerlijke muziek voor tussendoor (hilarische scène waar 2 nummers door elkaar werden gehaald), leuke personages en een standaard, maar veel uitgehaald, verhaal.

Ik heb er veel van genoten en me ermee vermaakt. Top notch!

Toch niet het allerbeste superhelden animatiefilm. Al scheelt het niet erg veel.
1. Despicable Me
2. Megamind
3. The Incredibles

Viel helaas tegen.

Ik vond het verhaal redelijk interessant klinken, maar hoe het hier bewerkt is, maakt het enorm langdradig. Het kijken vond ik ook niet erg prettig omdat er genoeg onzinnige dialogen tussen verschillende personages ontstonden. Voorbeeld is Roberts met dat zogenaamde moordenaar. Het hele film kent ook weinig leuke en sterke momenten, vrij mager eigenlijk.

De personages die hierin voorkomen zijn saai. Vooral Roberts' personage kan liters bloed onder je nagels vandaan halen met haar gegil en hysterische gedoe. Niet om aan te zien. Pitt's maatje (die door Pitt betrapt werd) vond ik ook helemaal niets, gewoon een oude kerel die niets interessants te vertellen heeft. En dan nog een homoseksueele moordenaar... Met al die 'hartverwarmde relatie-gesprekken' met Robert, alsjeblieft zeg. Zo zijn er nog een aantal. Alleen Pitt vond ik af en toe grappig en redelijk interessant, zo met zijn krappe situatie. De personages waren dus niet erg interessant genoeg om medeleving en sympathie voor te krijgen.

En dan nog 'actie' als genre. Komedie zou ik wel kunnen begrijpen, maar qua actie gebeurt er eigenlijk geen reet. Er vallen echter wel kogels en een paar doden. Mijn perspectief van actie is meer dan 12 kogels en 3 doden... Echt als 'actie' zie ik deze film niet. Qua komedie zitten er heel dunnetjes een paar stukjes in waar ik een glimlach van kreeg, maar om dan elke grap of blunder geslaagd te vinden gaat erg ver.

Het verhaal vond ik echter niet altijd voorspelbaar en kwam af en toe vrij verrassend om de hoek. Dit is zo ongeveer één van de weinige pluspunten. Gelukkig doet Verbinski het na 2 jaar uitstekend en weet het zo een beetje te houden. Qua tempo begon het ook vrijwel meteen, maar nadat Pitt en Roberts in de problemen kwamen, begon het steeds verder en verder te rekken. Iets waar ik na een tijdje meer dan genoeg van krijg.

Ik vind Brad Pitt een geweldig acteur, maar qua niveau is dit verre van zijn goeie grens te noemen. Gelukkig heb ik dit 2 uur lange jacht naar een antieke pistool achter de rug.

Geen geweldige misdaadfilm.

Ik heb betere films m.b.t. undercover gezien (Brooklyn's Finest, bijv.). Niettemin was dit toch nog een redelijke film. Alleen duurde die iets te lang en al dat smokkel en undercover was ook aan de trage kant. Er zat geen tempo in, het duurde en duurde maar. Soms was de camerawerk ook wat slordig en rommelig. Aan Farrell's 'macho' accent moest ik ook even aan wennen...

Ook dat liefdesrelatie tussen politie en crimineel was niet echt nodig, want uiteindelijk werd het toch een obstakel voor beide partijen.

Ook qua actie zat er weinig scènes in. Zo ongeveer de laatste 20 minuten. Maar het was wel een goede actiescène waar ik gespannen naar zat te kijken (het bevrijden van een politiegegijzelde). En natuurlijk een aantal mooie (dure) auto's.

Ondanks de vele pauze's dat ik heb genomen, zou ik dit toch niet als een voldoende willen bestempelen.

Mijn 1ste Woody Allen film en nu al een onvoldoende.

Zéér sterke twijfels of ik meer films van hem zal zien.

Het is een film waar realisme en onrealisme tegen elkaar aanwrijven.

Gil is een schrijver. Hij is bezig met een romantische boek en wilt er zo nu en dan aan werken. Hij is op reis met zijn verloofde Inez en haar ouders. Inez wilt zoveel mogelijk van Parijs zien samen met haar vrienden en haar ouders bereiden haar voor op haar huwelijk. Gil wil liever niets anders dan in Parijs gaan wonen, vanwege de aantrekkingskracht die hij voelt. Tijdens zijn nachtelijke wandelingen in 'the city of lights' wordt zijn liefde op Parijs groter, evenals zijn inspiratie.

De film illustreert Parijs zeer goed. Bij het begin al krijg je tientallen fragmenten van wat Parijs je te bieden heeft, zoals de Eiffeltoren en Montmartre. Daarnaast zorgen de avondwandelingen van Gil voor meer sfeer van een rustige en lichtgevende Parijs in de avond. Zijn liefde voor de stad, onenigheid en verschil met zijn verloofde en discussie's met haar ouders worden goed weergegeven. Je kan met Gil meeleven wat die meemaakt en hoe zijn familie is. Daarnaast is Gil geen vrolijke persoon als het komt op kunst en zulk soort plekken bezoeken met Inez' vrienden. Wat wel jammer aan het verhaal is, is dat belachelijke 'tijdreizen'. Gil zit toevallig om klokslag 12 uur s'avonds buiten en er komt een auto van de jaren '20 langs, waar die mee gaat. En opeens is die in de jaren '20 beland... Hoe dit gebeurt wordt helemaal niet duidelijk gemaakt. Wat dat betreft is het één vraagteken... Een droom die voor hem uitkomt, aangezien die Parijs in de jaren '20 wil aanschouwen. En als extra'tje ziet die nog een handjevol bekende mensen die hij erg veel bewondert.

Een groot gedeelte van de personages zijn saai. Dan heb ik het voornamelijk over de personages uit het 'tijdreis' gedeelte. Gil komt letterlijk in elk hoek van een bar een bekende schrijver, kunstenaar of filmregisseur tegen. Hij komt onder andere Scott Fitzgerald, Ernest Hemingway, Gertrude Stein en Salvador Dalí tegen. Met hun komt die in gesprek over oninteressante onderwerpen die weinig tempo opleveren en de film voor geen ene meter interessanter maken. Hun gesprekken over het wel of niet lezen van een boek, relatieproblemen en een neushoorn vind ik niet al te veel toevoegen.

Wat mooier zou zijn is dat ze gewoon in 2010 beleven en samen hun liefdesverschillen, hun omgang met anderen en hoe ze uiteindelijk Parijs zullen herinneren. Geen flauwekul zoals teruggaan in de tijd. De personages van het heden vond ik veel leuker om te volgen, zoals de bekakte ouders van Inez, die niets anders dan meubels van boven de 10,000 euro voor haar dochter kopen. En de steeds achterdochtig wordende vader die Gil absoluut niet mag. Daarnaast zorgt Paul (Sheen) voor wat meer 'perfecte' gehalte. Hij moet knap, slim en zeer sociaal voorstellen, iets wat Gil niet echt te gek vindt. Enige voordeel van Gil's tijdreis is Adriana (Cottilard). Met een vrouw als haar of McAdams worden de keuzes érg lastig.

Speelduur was gelukkig 90 minuten, maar voor mij voelde het als 2 uur. Door een trage tempo, oninteressante helft-verhaal, saaie personages en gesprekken hadden de totale speelduur alsmaar gerekt. Ik had ook enkele keren op pauze gedrukt om even wat anders te doen.

Een film met prima muziek, schitterend en confronterende beelden van Parijs en al haar uitgaansgelegenheden en schoonheid. Personages uit 1900 en een waardeloze verhaal rondom het terugreizen naar vroeger blijft jammer.

Als kunstkenner en schrijver zou het nog interessant kunnen zijn.

Kans zal zeer klein zijn dat ik meerdere films van Allen zal zien. Ik zal voortaan er beter over nadenken.

Lang geleden in de bioscoop gezien. Ik vond het toen niet zo geweldig, maar als ik er nu naar kijk is het een groot verschil van smaak van toen tot nu.

Een briljante werk van top-regisseur Spielberg. Dit is nou een goeie reden waarom je (zoals aangegeven bij bericht 2 boven mij) van Sci-Fi moet houden of gewoon een kijkpoging op moet wagen.

Het verhaal is bijster interessant, apart en bijzonder. Dit is een verhaal waar je helemaal erbij moet zijn en er bij moet nadenken om alles bij elkaar te puzzelen. Zulke verhalen zijn gewoonweg heerlijk. Je volgt hier een eenheid dat ingrijpt bij momenten vlak voor een potentiële moord over, pakweg, 45 jaar. Alles verloopt goed, tot hij zelf een doelwit wordt op een moord dat over een dag zal plaatsvinden. Vanaf dat moment wordt hij zelf door zijn collega's achtervolgd. Het begint met wat uitleg in theorie en de praktijk zelf, zodat je weet wat dat allemaal inhoudt, als de voordelen van zo'n haast waterdichte systeem. Spielberg doet er nog een schepje bovenop door niet één, maar twee moord-onderzoeken toe te voegen. Je hebt zo een zaak rondom Cruise en van de Precog, Agatha.

Tijdens het achterhalen wie, wat, hoe, wanneer, waarom wordt je geconfronteerd met Spielberg's futuristische wereld over 45 jaar. Er zijn een paar dingen die opvallen, zoals de auto's, snelwegen (beetje overdreven), gebouwen, een cryo-achtige gevangenis waar de 'moordenaars' in worden 'bewaard' en Cruise' huis. De meeste dingen zagen er gelikt en netjes op beeld uit. Ook de A-kamer (waar ze de beelden van moorden bij elkaar controleren en moordplaatsen moeten uitzoeken) ziet er geweldig uit, zie het als één grote High-tech kamer. Het is met heel veel creativiteit verzonnen om een toekomstig beeld te creëren. Echter vele huizen (zoals het eerste ingrijpscène) en kamer van von Sydow op het eind zien er gewoon hedendaags uit. Eigenlijk hoe een bureau van een hoge functionaris uit hoort te zien.

De personages zijn hier interessant, elk met een verhaal en specialiteit. Zo heb je een briljante FBI-agent (uitstekende gespeeld door Farrell) die alle soorten vragen stelt wat ik me ook afvroeg, een hoge functionaris en baas (von Sydow), de 3 Precogs (waar hun verhaal duidelijk wordt uitgelegd), een heleboel agenten en collega's van Cruise (waaronder McDonough, Harris en Kilpatrick). Af en toe zijn er scène en personages die voor wat humor zorgen, zoals dat rare, hippe disco-achtige plek met Cruise' hackervriend.

Verder een visueel geweldige film, met een sterk verhaal, overtuigend en interessante personages, uitstekende effecten en genoeg twists en verrassingen om je wakker en denkend te houden.

Gewoonweg een spannende 2-uur lang boeiende en Spielberg's 2de beste SF film
(Jurassic Park op 1).

Een briljante horror. Eindelijk een film die ik zijn genre waardig kan noemen.

Een goed bedacht verhaal, kille schrikmomenten (normaal verwacht je ze, maar toch treft de schrik je), acteerwerk was overtuigend, creepy muziek en de gore zat er goed in.

Amy Smart en Paula Patton Vooral de scène waar de huis vol met water was. En je hebt natuurlijk altijd iemand die de pret bederft en dat voor extra spanning zorgt... irritant klein rotjoch.

Een horror die me hart op een paar moment een kleine shock gaf (gillende vrouw, de psychotische non en de nachtwandelingen door het gebouw) en zo hoort een horror te zijn. Puik werk.

Wat is trouwens het verschil tussen de ongecensureerd en de bioscoopversie? Want bij beide zit de bad-kamerscène met Amy Smart en het verscheuren van de kaak.

Geen goed vervolg.

Ook hier weer te maken met tientallen spiegels in elke kamer in dat winkelcentrum... volgens mij zijn de spiegels het meest voorkomende meubilaire daar.

Verhaal is erg zwak, want zo kunnen ze blijven doorgaan met het maken van vervolgen. Muziek vond ik redelijk, acteerwerk was soms erg slecht en soms weer redelijk. Sommige personages waren belachelijk, die 2 inspecteurs, bijv. leken net kwik en kwek, soms hun zinnen samen uitspreken... De scènes van de slachtoffers zijn wel goed op beeld gebracht (enige gruwlijke dood was van dat naakte jongedame in de badkamer) Wel een mooie scène trouwens De rest was niet echt bijzonder.

Wel jammer dat er dit keer een 'dader' erbij betrokken was, want in deel 1 ging het puur om kwade geesten, hierin is het meer van een soort revange van de dader.

Ondanks dat het zoog bleef ik toch tot het eind ernaar kijken.

Redelijk film. Duurde soms wat aan de lange kant.

Mooi verhaal over 't bekendste Mongool. Costumen zagen er mooi uit, gevechten die hierin voorkomen waren goed en bloederig op beeld gebracht. En natuurlijk wat ik 't mooist vond: landschappen. Zeer mooi en prachtig op beeld. Mooie, groene heuvels, besneeuwde terreinen en dorre woestijnen; alles zit erin!

Bij Mongol krijg je niet alleen 't levensloop van Ghengis Kahn te zien, maar 't gaat ook over broederschap, liefde, oorlog en verraad.

Toch wel een kijktip voor de mensen die van geschiedenisgenres kicken.

''E.T. go home''

Een prima animatiefilm van DreamWorks.

Het verhaal volgt een groep monsters die vanaf de jaren '50 in 'Area 51' verblijven. Totdat de aarde bedreigd wordt door een buitenaardse tiraan en zijn klonenleger en robots. Er wordt beroep gedaan op de monsters om de wereld te verdedigen en de invasie te stoppen tegen hun vrijheid als beloning.

De personages zijn wel leuk. Er worden verschillende klassieke monstericonen gekozen en in een nieuw en kindvriendelijk jasje gestopt. Zo zou je B.O.B. als de monster van The Blob herkennen en Dr. Cockroach een knipoog naar The Fly. Ook in de film Megamind hebben ze wat elementen van de slechterik hier geleend om hun eigen te creëren. Het is wel leuk om de stem van Witherspoon te horen in een animatie. Ze heeft een leuk en schattig stem en past mooi bij Susan. De overige monsters hebben zo hun eigen vak van expertise, zo kan je Dr. Cockroach als 'the brains' zien en The Missing Link als 'the muscle'. B.O.B. vond ik zeker het allerleukste hier, simpelweg vanwege zijn opmerkingen en oplossingen. Daarnaast telt Rogen zijn stem ook wel mee, want je herkent het gewoon uit duizenden. De slechte Gallaxhar vond ik niet zo boeiend, meer irritant eigenlijk. Dan zijn kloons, die waren dan wel leuk, vooral als ze samen met de undercover monsters rondlopen. En dan heb je nog die drone-robots, dit zijn Gallaxhar's sterkste marionetten en hebben een vrij kleine rol. Naast de aliens en monsters lopen er ook wat mensen rond en die hebben ook een rol gekregen. Van een veteranen generaal die op de monsters let tot wel de president van Amerika zelf. Die laatste is ook een grappige personage onder de mensen, met zijn koffie/kernaanval knopen die op elkaar lijken.

Er wordt ook flink in geknokt, maar dit is natuurlijk te verwachten aangezien het over monsters versus aliens gaat. Het 1ste gevecht met drone-robot nummer 1 is best mooi en netjes gemaakt. En dan heb je nog wat kleine knokpartijen met Gallaxhar's klones. Natuurlijk moet het weer verpest worden door een kloon perongeluk neer te schieten, maar zoiets zat er al aan te komen. Echt superleuk gedaan, op Gallaxhar's schip.

Over het algemeen ziet de animatie er top uit, tot in de details. Je krijgt hier wat close-ups van een aantal personages en ook dat ziet er vol detail uit (stoppels en dat soort dingen). En dan nog het aanval op een stad en op een brug, denk dus aan gebouwen die instorten en auto's die verbrijzeld worden. Qua materialen en personages vond ik de animatie prima.

De speelduur duurt niet al te lang (na zo'n 84 minuten is het alweer afgelopen) en de tempo zit er ook prima in. Heb me geen moment verveeld en de film bevat een prima komedie-gehalte.

Niet het allerbeste van DreamWorks, maar zeker ééntje die op moet vallen.

Wat een geweldige stelletje.

Zat genoeg actie in en de humor was geweldig. Verhaal was grappig en acteren vond ik goed.

2 uur duurt alleen een beetje te lang, maar een erge minpunt is het niet.

Ook was het leuk dat ze elkaar hun aparte waarheid en leugens vertellen terwijl ze moordenaars van hun proberen af te wenden.

Een goede actiefilm, gecombineerd met komedie voor een saaie avond.

''Here comes the black foot.''

Een redelijke feel-good komedie. Het gaat immers over iemand die eerlijk, aardig en vriendelijk is. Een goed mens dus, die genoeg geld erft om een wereldprobleem op te lossen.

Er waren niet zo gek veel personages die echt leuk of grappig waren. Turturro, de bediende, is wel een grappig en een snelle personage. Om wie ik lekker kon lachen was toch Buscemi, alleen hoe die eruit ziet al. Ik ken niet zoveel films waar Ryder in meespeelt, maar ziet er erg mooi uit

Het is niet echt 100% voorspelbaar. Bij zulke films gaat de liefde altijd goed, fout en dan weer goed. Maar hoe de vergadering is afgelopen was toch anders dan ik had verwacht. Voor de rest zitten er een paar leuke momenten in, de tempo zit er goed in en begint bijna meteen en de speelduur is gewoon perfect, net genoeg om je aandacht bij te houden en je niet af te laten dwalen.

Ik heb die van 1936 niet gezien, ook geen behoefte om zo'n oud film te zien, want het zal waarschijnlijk mijn perspectief over deze toch niet veranderen.

Een redelijke feel-good komedie van Sandler.

Een prima klassieker van Disney.

Met zo een soort animatie-stijl moest ik eerst behoorlijk aan wennen. Ik heb me een tijdje geleden meer verdiept in Disney's met zo'n soort stijl (Aladdin, Brother Bear). Onderhand ben ik de tekenstijl nu gewend.

Opzich een mooie animatiefilm, er vallen genoeg dingen op dankzij de afwerking met kleuren. Het enige nadeel is dat niet iedereen normaal kan bewegen op een beeld en dat is de CGI-animatie wel gelukt, vandaar dat ik dat ook mooier vind dan de oude tekenstijl. Voor een film van '98 ziet dit er nogmaals behoorlijk mooi en kleurrijk uit. De Chinese gebouwen, dorpen, bergen en alle andere natuurgebieden zien er mooi uit, alleen mocht er meer aandacht in besteed worden om ze beter tot hun recht te laten komen.

Een leuk verhaal waarin veel actie is beloofd. Stukken meer dan dat je gewend bent van Disney, want dit gaat toch richting de oorlog tussen China en de Hunnen. De tempo en speelduur zijn uitstekend. Het keek lekker weg en werd nooit saai of langdradig. Dat allemaal mede dankzij de geweldige personages hierin.

Ik moet zeggen dat Mushu toch het meest vrolijkste en grappigste personage is. Hij steelt echter de show en betekent evenveel voor Mulan als Geest voor Aladdin en nog beiden vol met humor en grappige opmerkingen. Qua stemmen, heb ik toch altijd Donkey uit Shrek voor me als ik Murphy hoor. Het was even wennen dat ik hier met Mulan te maken heb. Na 4 films van Shrek, blijft dat stemmetje en personage ook in je hoofd zitten. Zijn 'side-kick' Krekel is ook een grappig, klein personage die met bewegingen en handelingen Mushu compleet maakt. Een komische duo. Voor de rest zijn de dienstplichtigen een beetje standaard; zo heb je de domme, rustige, agressieve en een dikzak. Met een moedwillig en charismatische leider die hun leidt en iemand (hoge raad pief) die altijd roet in het eten gooit.

Een wat andere soort Disney dan dat kinderen gewend zijn. Geen zingende en vrolijke dieren die in alle rust genieten, maar een rijkdom onder vuur en het begin van een periode waarin oorlog wordt gevoerd.