Opinions

Hoe de vork in de steel zit is vrij snel duidelijk, desondanks best een lollig biopic. Vrij simplistisch en vlak maar vermakelijk. McConaughey's rol is wat te dik (ha-ha) aangezet, maar hij komt er nog net mee weg.

Wel zo'n beetje wat ik er van verwacht had. Erg beschrijvend, in semi-documentaire stijl, niet erg vlot en één grote sfeerzetting. De buurten van Napels worden geweldig in beeld gebracht en zijn door de film heen eigenlijk wel het meest imponerend. Wat een zooi zeg. De verhalen hadden echter allemaal niets met elkaar te maken, en had ik misschien toch wel liever wat verwevenheid gezien. Niet echt storend overigens, maar de diepgang blijft toch wel vrij vroeg steken.

Blijft er een zeer realistisch en anti-geromantiseerd Camorra-beeld over. De aftiteling vond ik ook zeer geslaagd omdat daarmee nog een versterkt wordt in hoeverre de wereld in de greep is van de Mafia.

3.5*

Opzich is het allemaal wel redelijk en degelijk, vind Casey en Harris sterk , dat meisje naast hem heel wat minder. Visueel ook wat minder, montage vond ik verder wel oke maar qua camerawerk niet al te opvallend. En qua verhaal werkt het wel vooral vanwege de interesse in het plot.

Kosten noch moeite worden gespaard om de kijker mee te krijgen in de morele dillema's. Zo zie je om de haverklap lelijke, uitgezakte, arme mensen, drugs- en alcoholreferenties bij de vleet. Het dillema zelf is een lachertje als je het mij vraagt mede door het wel erg ongeloofwaardige set-up verhaaltje, maar sowieso kan ik me niet voorstellen dat er mensen zijn die zonder enige toetsing denken te kunnen bepalen wat het beste is voor een kind en daar dan ook nog zonder twijfel van overtuigd lijken te zijn. En hoe denken ze nu nog jarenlang zo'n vermist meisje achter te houden (zonder school), dat gaat toch opvallen? De film is wel een stuk beter te behappen doordat de opvatting van de makers niet dwars door het scherm op je netvlies wordt gestampt, het wordt nog redelijk open gehouden, maar het had wat subtieler gemogen.

2.5*

Een film die ik niet echt zag aankomen, ineens was daar een nieuwe Fincher. En dan ben je altijd automatisch wel benieuwd, al waren de laatsten allemaal niet meer dan aardig.

Gone Girl begint een beetje moeizaam. Een iets te slick gezinnetje, iets te dik aangezet, te veel de kaart van het publiek laten wankelen gespeeld. Maar dan ga je na verloop van tijd toch gissen naar het hoe of wat, en het wat is er gebeurd. En daar pakt de film je eigenlijk geweldig beet en ontpopt het zich in een zeer onderhoudende en vakkundig gemaakte film. Het is misschien niet allemaal geweldig onvoorspelbaar qua wending, en ja je moet wel redelijk mee gaan in wat er getoond wordt, maar het geheel heeft dan in het laatste uur van de film wel een sterk luguber en wrang randje meegekregen wat het allemaal zeer de moeite waard maakt. Dan maar iets vergezochter

Ik ken het boek verder niet, maar Fincher maakt wmb ook uitstekende keuzes met het personage Amy. Ze neigt op een gegeven moment naar een motief, maar uiteindelijk is gewoon een ziekelijk manipulatieve vrouw. Dat wordt ook steeds meer en beter uitgewerkt naarmate de film het slot nadert. Net als het slot ook gewoon wrang afloopt, iets wat je niet direct van een Hollywoodfilm mag verwachten. Het enige puntje van kritiek op het eind is dat Amy haar grandioze plannetje tot in de puntjes heeft uitgedacht, maar als d'r pak geld wordt gejat heeft ze totaal geen plan B. Dat was gewoon al d'r geld, en moet ze iets anders bedenken. Erg geloofwaardig kwam het niet over, maar zo kan ze wel terug naar huis, en dat was dan weer de beste fase van de film.

Dikke plus ook voor Rosamund Pike die ik alleen van gezicht (her)kende, die zet zich enorm op de kaart met deze rol. Affleck blijft Affleck, maar ik vond hem niet storend aanwezig. 145 minuten boeiend, op een ietwat moeizaam begin na misschien.

4.0*

Geloof mij maar, blijft keer op keer een heerlijke en veelzijdige film. Kan me niet voorstellen dat het einde van de woelige 75 jaar van de eeuw waarin Duitsland alles meemaakte beter verfilmd had kunnen worden.

Had hem al eens gezien in mijn tienerjaren. Stond me nog wel wat van bij en wist dat ik het wel een mooie maar ietwat saaie film vond (3*).

Bij herziening gebleken dat dit tegen het geniale aan zit. Verhaal heeft eigenlijk niet zo gek veel om het lijf, maar het werkt. Visueel steekt het uitstekend in elkaar. Maar wat deze film echt boven het maaiveld doet uitsteken is de humor, Matt Damon en de contrasten.

De humor

Eigenlijk zou ik moeten zeggen; Van Sant Of de man nu zelf zo veel humor heeft weet ik niet, maar hij weet dialogen echt op een geweldige manier te brengen door zijn acteurs. Niet iets wat alleen in Good Will Hunting naar voren komt trouwens. Eigenlijk zou ik ook vooral moeten zeggen Damon Een van de beste acteurs van deze tijd. Hij vertolkt de rol zeer humoristisch en geweldig overtuigend. Van de rest van de cast houdt de doorgaans vrij storende Robin Williams zich meer dan uitstekend overeind. Perfect gecast. Zelfs Ben Affleck is nog vrij aardig als low-life.

Verhaal heeft zoals gezegd niet zo gek veel om het lijf, maar wordt geweldig uitgewerkt . De karakterontwikkelingen zijn aan alle kanten sterk. Soms lijkt de film nog net wat sentimenteel te worden, maar blijft daar gelukkig voldoende vandaan. Misschien is dat juist wel de x-factor wat dit echt zo goed maakt.

Zeer sterke film, net na Elephant mijn favoriet van Gus.

4.5*

Een film die het zichzelf erg moeilijk maakt, maar daar zowel zijn kracht als minpunten uit haalt.

Het is een soort beleving van een gezelschap alsof je er zelf bij bent. Daardoor gaat het erg snel, en is het soms bijna niet meer te volgen. Zal denk ik ook goed zijn dit allemaal nog eens te zien zodat je er voorbereid ingaat.

Het is vooral een brok acteergeweld in een sfeervolle setting. Camerawerk was bij vlagen ook subliem in zijn subtiliteit, en het geheel is bijna perfect geregisseerd. Daarnaast bevat de film ook de nodige humor van een aantal geweldige rollen (Maggie Smith als zo'n verwend cynisch kreng bijvoorbeeld )

Voor nu 4*, omdat het soms wel erg snel ging en moeilijk te volgen was. Voor de rest erg sterk.

Verrassend leuk.

Had hier op zich niet veel van verwacht, maar toen ik namen als Libatique en Downey Jr. op de optiteling zag staan was ik toch wel aangenaam verrast. En vooral visueel is het niet echt teleurstellend. Zeker in dat ziekenhuis was het aangenaam. Knipperende lampen en stroomdipjes etc doen het bij mij altijd wel goed, en zeker icm de kleurenfilter zag de film er cool uit. Ook het camerawerk was opvallend sterk.

Ook het verhaaltje is de moeite waard in het begin. Paar aangename scenes en een onderwerp wat mij meer tot de verbeelding spreekt dan het gemiddelde horrorplot.

De eerste kleine (maar verwachte) teleurstelling kwam bij het feit dat ze niet echt gek was, maar daar hou je rekening mee. Toch houdt de film het niveau wel vast. Op een gegeven moment sleept het allemaal wat, tot het einde.

Het einde is echter tamelijk van de pot gerukt. Alleen al hoe die Sheriff z'n blousje open scheurt om achter Berry aan te gaan ging helemaal nergens over, en dat hele persoonlijke zijplotje met Penelope Cruz was finke filler. .

Qua acteren vond ik Berry het best goed doen. Downey Jr. vind ik toch blijkbaar het leukste in wat excentriekere rollen. En voor de rest is het vooral degelijkheid.

Een filmpje dat vooral in de eerste fase de moeite waard is ondanks te cliché's, maar toch wat vervalt in te veel onzin.

3*

In ieder geval een heel stuk beter dan Changeling, dat mag duidelijk zijn. Gran Torino verliest zich niet in valse dramatiek, is wat dat betreft veel eerlijker.

Gran Torino is ook gewoon komisch, tenminste, Clint Eastwood is komisch. Lekker foute quasi-racistische opmerkingen. De hele houding van Eastwood is sowieso ijzersterk. Het redt de film gewoon, want het verhaal heeft weinig om het lijf eigenlijk, en de rest van de cast is echt te slecht voor woorden. Die Thao vooral, ongelofelijk..

3*

Genieten geblazen. Ik zal als geen ander onderkennen dat Wes vaak hetzelfde doet. Toch is het eigenlijk altijd wel 'anders'. Misschien wel als geen ander van zijn films past de aankleding van The Grand Budapest Hotel bij de visuele stijl, humor en sfeer van Anderson. Bottle Rocket en Rushmore vond ik altijd zijn leukste films, The Grand Budapest is zeker zijn fraaiste... en misschien stiekem toch ook wel zijn leukste. Zo geweldig in beeld gebracht, met zo veel visuele details (Fuelitz ), humor, geniale dialogen, flair, geweldige bijrolletjes. Alles zit er in. 4.5*, hop. Wes heeft me nooit teleurgesteld (alleen Darjeeling een beetje), maar deze is van zijn meest recente films absoluut de meest geweldige. Al in de eerste scenes kreeg ik kippenvel en een glimlach op mijn gezicht die niet meer is weggetrokken .

ps. de beste gevangenis-ontsnapping ooit natuurlijk.

Over de stad, over ouderdom, over nostalgie, over platitudes, over intelligentie, over niks doen. Amper verhaal, met veel zijpaden, abstractie en dromerige sferen. Maar wel erg geslaagd wat mij betreft. 4*

Tof filmpje.

Niet perfect alleen. En dat heeft weinig te maken met een gebrek aan verhaal of diepgang. Sterker nog, ik vond het verhaal dat er in zat eigenlijk al storend, laat staan die onzin wat voor diepgang moest doorgaan. Dat Bullock d'r dochtertje is verloren voegt natuurlijk niks toe, afgezien van het Hollywoodiaanse idee dat onze filmpersonages ook maar gewone mensen moeten zijn. Geen idee waarom je zou moeten willen weten dat Clooney bedrogen is door zijn vrouw. Dat Clooney op het eind nog als een hallucinatie terugkeert hadden ze er ook uit moeten laten.Cuaron had het uberhaupt gewoon bij een niets ontziende survival moeten houden. Daarom ook erg jammer dat hier perse bekende acteurs in hebben gemoeten. Onbekende figuren hadden (denk ik) een stuk betere beleving van de film gegeven dan een jolige George Clooney met een muziekspelertje in zijn ruimtepak. Het is namelijk ook niet dat deze film het moet hebben van het acteerniveeau. Bullock doet het weliswaar niet onaardig, maar doet niet iets wat een gemiddelde actrice ook niet had kunnen doen.

Nee, deze film kiest er voor het grootste gedeelte voor om de desolate ruimte en brute kracht van objecten in de ruimte weer te geven. Wat had diepgang hier nog aan toe moeten voegen? Clooney en Bullock moeten gewoon terug op aarde zien te komen, en hoe ze dat doen is interessant genoeg voor 90 minuten film. Helemaal omdat ze puur op zichzelf en elkaar zijn aangewezen en de aarde door het gebrek aan radiocommunicatie ook echt ver weg voelt. De film had zelfs nog korter en intenser gekund, als de overbodige elementen van bovenstaand overboord waren gegooid. Zelfs het behoorlijk onrealistische vond ik geen punt omdat het praktisch uitzichtloze, en het dan toch halen, echt wel wat toevoegt aan de film. Alleen het feit dat Bullock nogal aan het prutsen is had wat beter gedaan mogen worden. Je kunt je amper voorstellen dat zo iemand uberhaupt de ruimte is ingestuurd als je niet eens een Sojoez kunt besturen.

Prachtig gemaakte film in de aankleding, het is erg gedetailleerd in hoe de gewichtloosheid wordt benaderd. Ook het subtiele geluid is erg cool. Indrukwekkende en zenuwslopende actiescenes, en de film doet je voelen wat een massa er in de baan rond de aarde om gaat. Door naadloos te editten waan je je ook in een baan om de aarde. En dat vond ik heel sterk gedaan.

Vooraf vroeg ik me af hoe je 90 minuten overleven in de ruimte boeiend zou kunnen houden, maar ik heb me een beetje vergist in de structuur. Het is een film met een sterk basisconcept die, afgezien van enkele concessies naar het grote publiek, ook erg goed wordt uitgevoerd.

Kleine 4*

Erg vermakelijk. Tevens vooruitstrevend op sociaal vlak, maar vooral ook op filmisch vlak. Ziet er lang niet slecht uit voor een film van haast 70 jaar oud.

Wat toch wel jammer is dat de stukjes met Hynkel met afstand de leukste zijn uit de film. De toespraken en scheldpartijen blijven komisch. Voor de rest is die slapstick gewoon te flauw, achterhaald en kan me moeilijk voorstellen dat nog iemand dat leuk vind.

3.5*

nogal belegen filmpje dat thema's keurig binnen de lijntjes aankaart en niet al te hard en net weinig genoeg tegen schenen aan schopt om echt te beklijven. Het voelt ook allemaal een beetje cru aan nu nog met zo'n film te komen terwijl de actualiteit genoeg aanleiding geeft rassenproblematiek aan te kaarten.

Ondertussen zijn de rollen best goed vertolkt en kijkt het aardig weg. Het ligt er maar een beetje aan in welke stemming en verwachtingspatroon je dit kijkt. Tijdens het kijken vond ik het nog best oke allemaal, maar ik merk dat daar alweer niet zoveel van over is.

The Green Mile, had hem tot vanavond nog nooit gezien. Lijkt misschien simpelweg onmogelijk, de film komt elk jaar wel op tv, maar het leek wel of er een vloek op rustte, er kwam altijd wel wat tussen. Met een gemiddelde van 4,28 mag je iets verwachtten, maar de film heeft me nooit aangesproken. Sterker nog, ik had nooit zin achter de film aan te gaan. De berichten over het sentimentele verhaal deden me nu niet gelijk opveren, en het leek vooraf al een typische conservatief drama.

Heb de DVD toch maar eens geleend. Hij ligt er alweer een tijdje, maar vond het toch wel eens tijd worden. En ja.. 4e plek in de top 250, ik zal wel iets missen. Ja of misschien niet, want het is echt hele veilige film waar je geheid een heel groot publiek mee bereikt. Ik vond het niks.

Echt een enorm typische boekverfilming, je merkt aan alles dat de film in hoofdstukken is geschreven en net zo is uitgewerkt. Opzich is het nog wel redelijk lang aardig om te volgen, maar eenmaal halverwege besef je dat je alleen nog maar vulling hebt gezien, en dat maakt het restant nogal een zit. Best een aardig verhaaltje, maar over de hele linie geweldig voorspelbaar. Halverwege weet je al welke weg dit gaat volgen, en het doet werkelijk niets om van dat padje af te gaan. Uiteraard is de arme neger onschuldig, vanzelfsprekend kunnen ze er niks aan veranderen, uiteraard wordt na Hanks en de muis de echte zieke nog geholpen, die wordt namelijk al binnen een halfuur aangekondigd. Film is zo enorm braaf en typisch dat je bij elk hintje al weet 'ja dat komt nog terug'.

Verder vanaf minuut 5 al een aangedikt sentimentele draak, maar omdat ik dat al wel van tevoren wist zal ik daar maar niet over uitwijden. Gewoon zo typisch dat blijkbaar alleen zo naar een tranentrekkende climax gewerkt moet worden dat het nog bijna normaal wordt. Het einde deed me gewoon helemaal niks. Sowieso werd ik niet warm of koud van de hele tragiek rondom de oh zo arme neger die zijn gestalte tegen heeft en door zijn goedheid in de problemen komt. Het ligt er allemaal zo waanzinnig dik op dat je dit zielig moet vinden dat het compleet averechts werkt.

Dit alles niet bepaald ondersteund door cinematografische vondsten. Vreselijk saai en conservatief in beeld gebracht, ook alweer als verwacht, maar daarmee niet minder vervelend. Die soundtrack ook..

Over het acteerwerk weinig te klagen, ben nooit kapot van Hanks, en ook hier niet, maar ik zal ook niet zeggen dat het slecht was. Net als de rest van de cast overigens, op Percy na die zo aangedikt 'slecht' was dat het oversloeg op de acteur en er zelf ook maar een kunstje tegenaan gooide.

1.5* voor een solide maar rete-saai en voorspelbaar verhaal, opgevuld met een hoop niks tot 3 uur, gefixeerd op een hoop meelij. Geen wonder dat dit me nooit aan heeft getrokken.

ik twijfel tussen 3 en 3.5*, vond hem wel tof en intens maar ook wat gemakkelijk (ze laten opeens alles over aan twee idioten terwijl er een drugslab in de kelder zit? ) en soms nogal gehaast in de afwerking. Afronding naar boven omdat het wel behoorlijk indruk maakt.

Gewoon een leuk filmpje.

Niet overdreven grappig, maar wel een aantal erg leuke momenten. Bill Murray is sowieso al een heerlijke droogkloot, maar hier helemaal op zijn plaats. Mooiste moment vond ik dat Franse gedicht wat hij ging voordragen

Helaas zitten er ook wat mindere fases in, als het wel erg herhalend begint te worden, en is het allemaal wat klef.

3*

Inderdaad wel wat schatplichtig aan Delikatessen, maar desondanks wel erg leuk. Droog, wrang, en vooral erg goed vormgegeven en gespeeld. Dat lompe hoofd van Mikkelsen is wel een van de belangrijkste elementen aan deze film. Dialogen werken erg goed, en mooi dat Bro nog even zijn opwachting mocht maken, zonder hem was het niet compleet geweest.

3.5*

Opzich niet heel onaardig, maar komt eigenlijk te kort op het vlak van de humor en de personages om lang bij te blijven. Qua plot hoef je al niet veel te verwachten en dat krijg je ook niet. Gleeson wordt tegenwoordig wel vaak opgevoerd als komische noot, maar erg scherp is hij eigenlijk nooit. Jammer. 2.5*

Aparte film.

De film is dus geregisseerd en gespeeld door de personen die dit daadwerkelijk hebben meegemaakt. Ondanks dat je de film op zichzelf wilt beoordelen, geeft het toch iets mee wat je niet kan negeren.

Knap gedaan, dat wel. Qua regie en acteren is het soms wat minder. Al zitten er wel een paar mooie (afzonderlijke) scenes in, de regie is bij vlagen veel te chaotisch en gehaast. En zoals Redlop hierboven al zegt, de soundtrack is fijn, maar heeft verder amper connectie met wat er op het scherm gebeurt.

Echter, het grootste probleem (al is het nog steeds geen heel groot probleem) wat ik met de film heb is het volgende. Ondanks dat ik blij ben dat ze er geen sentimentele brol van hebben gemaakt, met de focus op het leed van het kind, vind ik dat ze aardig door zijn geslagen met de focus op zichzelf. Ik vraag me dan af, was dit zo interessant? Vonden jullie dat echt de moeite waard om te laten zien. Aardig kunstig vond ik te zien hoe ze bij relatief slecht nieuws de champagneflessen ontkurkten en feest gingen vieren. Zulke scenes zorgden ervoor dat ik me amper kon inleven in de twee, en ik vraag me ook af ik ook maar iets van hun gevoel heb gezien.

Maar al met al wel waardering voor de structuur etc. Vond de regie en acteerprestaties zoals gezegd niet erg sterk, maar het was verder wel interessant. Wilde dan ook op 3* uitkomen, maar door de afstandelijkheid haal ik er nog een halfje vanaf.

2.5*

Vond het toch wel erg sterk. Had nog niks van Korine gezien, dat moest met het oog op Spring Breakers veranderen.

Eigenlijk zat ik er al snel lekker in. Voor een film met een A --> B verhaaltje moet je hier niet zien. Het is een collage aan momenten van een aantal (groepjes) personages in een tamelijk kansloos leven. Zie verder ook niet hoe dit iets wil vertellen, het is echter wel een kliek louter domme, lelijke en kansloze mensen met het nodige cynisme geobserveerd door de kijker die er zeker van is ver weg te wilen blijven van Xenia, Ohia.

Manier van filmen en vertelwijze vond ik subliem passen. Personages boeiden me wel, slim ook om ter contrast een eenzaam geval er tussen te laten lopen die afgezien van zijn konijnenoren nog het meest normaal oogt. Vond ik goed werken.

4*

Pfoe dit viel niet mee.

Begon redelijk hoopvol, weliswaar met een redelijk doorsnee horrorverhaaltje, maar met bijzonder effectief enge scenes. Na een tijdje slaat de film plotsklaps een compleet andere richting in, met vooral de nadruk op Fantasy. Wellicht origineel en verrassend, maar daarmee niet meteen goed.

Alles wordt uit de kast getrokken om een weelderig allegaartje van werelden te creëren. Een overdaad aan CGI, en de nodige bluescreens die geen van allen overtuigend over kwamen. Het hielp ook niet dat de acteurs blijkbaar ook niet echt gewend waren voor zo'n blauw vel te acteren. Het ene na het andere level wordt gepresenteerd (de ene heel wat fraaier dan de ander), waardoor de film een soort game-idee over zich kreeg, met de bijbehorende doelstellingen en items die nodig zijn om dit te kunnen behalen. Een vrij saaie fase ook.

Na verloop van tijd wordt het pas echt vervelend, met het drama aspect wat nogal nadrukkelijk zijn intrede doet. Een hoop sentimenteel en klef gedoe.. kindje is uiteraard van de vrouw, vreselijke toevoeging. Daarna vervalt de film in een soort Pro-Life advertentie, met een hoop 'aandoenlijke' beelden van het meisje, en zwaar aangedikte muziek. Sowieso al een rampzalige soundtrack, vaak niet om aan te horen. En dan niet met enige relativering ofzo, nee bloedserieus en geen greintje humor. En dan ook nog de plottwist op het einde... het enige wat ik daar nog over kan zeggen is dat het een dramatisch slecht bedacht verhaal is.

Uiteraard valt de visuele bombast op, maar ik kan niet zeggen dat ik het allemaal heel erg mooi vond. Deed wat denken aan Dr. Parnassus, maar dan de wat cheaper, met een paar erg lelijke scenes als er een hoop bewogen werd vooral. Zoals ik al zei was de soundtrack echter wat alles in de schaduw van de wansmaak wist te zeggen, ondragelijk.

Vreselijke film, die nog wel positief weet op te vallen op enkele vlakken (dat attractiepark was wel de moeite waard), maar over het algemeen ondragelijk sentimenteel en belachelijk wordt naarmate hij dichter bij het einde komt.

1.5*