Opinions

Waar voor je geld, dat zeker. Gevoelige combinatie tussen de verschrikkelijke, zwarte kant van de mens en de daar loodrecht tegenover staande onschuld van een kind. De uitvoering was geweldig met een erg duister sfeertje, al had er iets meer evenwicht mogen zijn. Van de mooie sprookjeswereld die zo nu en dan het hele verhaal opfleurt had ik graag meer gezien.

Deze film prijkte op de cover van de Fangoria van april, en dat is véél meer lof dan deze film verdient! Laid to Rest moest de nieuwe slashersensatie worden, maar eigenlijk is dit amateuristisch prul exact het tegenovergestelde van een goede slasherfilm. Om te beginnen het script. Jezus Christus, je moet werkelijk verdomde geniaal zijn om zo'n slecht script bij elkaar te schrijven. Nu heb ik al veel gezien in mijn leven, en ik zal ook zeker de eerste zijn om toe te geven dat logica niet bepaald prioritair is in een slasherfilm, maar dit slaat werkelijk alles.

Een killer zonder enige dreiging die zijn prooi om de haverklap laat ontsnappen en zelf meer klappen krijgt dan hij er uitdeelt. Daar staat echter wel een troep oliedomme idioten tegenover die werkelijk geen moeite lijken te doen om aan hun belager te ontsnappen, zodat de killer alsnog wat om handen heeft. Echt ongelofelijk hoe de slachtoffers in spe elke gelegenheid aangrijpen om toch maar niet in hun wagen te springen en weg te rijden van het onheil. Ik kon m'n ogen niet geloven. Resultaat: nul komma nul spanning, alleen maar ergernis.

Mochten we dan nog wat mooie moorden te zien krijgen, dan zou dat de pijn al wat verzachten, maar ook op dat vlak is Laid to Rest een misser van formaat. Geen enkele creatieve moord gezien en bovendien zijn de effecten ondermaats. Meer dan wat huis-tuin-keuken effectjes zit er helaas niet in en dat is anno 2009 een regelrechte schande, zelfs voor een low-budget film.

Nee, dit is nu al de slechtste horrorfilm van 2009, en ik betwijfel ten zeerste of het die bedenkelijke eerste plaats nog zal kwijtspelen.

Eigenzinnig en mysterieus filmpje van Australische bodem. De Aussies zijn er weer eens in geslaagd om het genre op te fleuren met een redelijk uniek filmpje. Qua opzet en stijl doet het wat denken aan films als Blair Witch, Paranormal Activity, Noroi en dergelijke, zoals anderen hier al terecht opmerkten. Echter, de makers geven hun eigen draai geven aan dit concept door voornamelijk de interviews te hanteren als stijlmiddel (ruw geschat ongeveer 80% van de film). In dat opzicht doet het wat denken aan gelijkaardige programma's op hobbyzenders zoals bv. Vitaya, zij het wel een stuk professioneler en creatiever in beeld gebracht.

De grootste troef van Lake Mungo is dat er nergens overdreven wordt en daardoor alles geloofwaardig overkomt. Er zijn geen irritante personages die ofwel uitermate sceptisch ofwel uitermate naïef zijn; allemaal benaderen ze de gebeurtenissen met het nodige gezond verstand. Net die nuance, die je vaak mist in dit soort occulte horror, maakt Lake Mungo zo boeiend; je kan je immers met de personages identificeren. Doordat het zwaartepunt van de film eerder bij het rouwproces ligt dan bij de griezelfactor, is het aantal enge scènes weliswaar beperkt. Dit wil niet zeggen dat Lake Mungo niet griezelig is. Vooral naar het einde toe, wanneer we de ontknoping door het schermpje van een GSM (voor Nederlanders: mobieltje) te zien krijgen, krijgt de film een erg duister kantje. Mede dankzij de onheilspellende ambientmuziek op de achtergrond.

Helaas slaagt Lake Mungo er niet in om op de cruciale momenten spannend of ontroerend te zijn. Maar dat belet niet dat dit een aangenaam filmpje is dat je door zijn nuchtere aanpak aan het denken zet.

Moet me helaas bij de vorige poster aansluiten. Land of the Dead is een nodeloos vervolg gebleken op de sublieme Trilogy of the Dead.

Wat me vooral irriteerde aan Land of the Dead was de overdaad aan schietgeweld en het te weinig aan ouderwets hakwerk. Ook had het allemaal wat vuiler gemogen. Ok, er waren nog wel enkele vettige scènes, maar over het algemeen zag het er me te proper en te afgelikt uit. Ik vraag me trouwens ook af waarom Romero die eendimensionele soldaten van Kaufman in de film heeft gepropt, totaal overbodig. Beetje verrassend ook, aangezien zijn vorige zombiefilms teerden op uitstekend geschetste personages. Bovendien was er nog de heel matige soundtrack die veel te doorsnee klonk om ook maar iets bij te dragen aan de nu al afwezige sfeer. Over de hele lijn gebuisd dus. Enig pluspuntje was de aanwezige maatschappijkritiek, niet omdat die zo interessant was, maar gewoon omdat je dan toch nog een beetje het gevoel kreeg een echte Romero te kijken. Tja, nostalgie...

Die Cholo deed me overigens erg hard aan Robbie McEwen denken.

Een film met hoogtes en laagtes. Het eerste uur is zondermeer sterk omwille van het mysterie dat op doeltreffende wijze wordt neergezet. Daarnaast worden de personages een voor een ingeleid en word je als kijker helemaal de film ingezogen. Op audiovisueel vlak is het allemaal wat minder, maar dat deert weinig aangezien de mysterieuze/beklemmende aard van de gebeurtenissen voldoende op je inwerken.

Daarna neemt de film de ene wending na de andere waarbij niet langer het mysterie, maar veeleer de personages een hoofdrol gaan opeisen. Dat is spijtig omdat het verhaal hiermee aan geloofwaardigheid en dus ook aan kracht inboet. De traumatische ervaringen van de gladde zakenman zijn als sleutel tot het geheel niet bijster interessant en de vergezochte theorietjes van de schrijver zijn te toevallig altijd juist. Dit zijn twee minpunten die volledig op het conto van King komen te staan en waar de makers weinig te verwijten valt. Waar de makers echter wel grandioos de mist in gaan, is de visuele vormgeving van de Langoliers. Het is eigenlijk ongelofelijk dat zulke spuuglelijke en lachwekkend goedkope effecten zomaar in een dergelijke film gebruikt worden, alsof er niets aan de hand is. Om met zo’n prul op de markt te komen moet je wel heel blind zijn. De betreffende scènes zetten dan ook een flinke domper op het angstklimaat dat tot dusver netjes uitgebouwd werd.

Desondanks de genoemde minpunten blijft The Langoliers een vermakelijke film. De film wisselt genoeg van perspectief tussen de verschillende personages en als kijker blijf je tot het einde benieuwd naar hoe de vork precies in de steel zit. De lange speelduur is in deze een voordeel omdat die je de kans geeft je helemaal in het geheel in te leven.

Een beetje ongelukkig naar de achtergrond verdrongen door het gelijkaardige Blair Witch Project, maar eigenlijk wel terecht. Hoewel The Last Broadcast voorafging aan Blair Witch wordt hij op alle fronten geklopt door deze latergenoemde. Zowel qua spanning, acteerwerk, groepsdynamiek, als verhaal. Een leuke poging om het concept van "gevonden filmmateriaal" uit Cannibal Holocaust over te doen, maar helaas...de film levert op geen enkel moment de suspens af die hij belooft.

Mooie impressie van een talentvolle muzikant die het erg moeilijk had met zijn eigen succes. Hij wordt een rock&roll-cliché en zoekt zijn heil in drugs. Het is hier al verschillende keren aangehaald dat Van Sant van op een afstand het leven van Blake registreert en hem en de andere personages voor zich laat spreken door hun dagelijkse handelingen te volgen. Daarmee krijg je een heel serene film die niet altijd even makkelijk verteerbaar is, maar wel een stuk intiemer is dan vergelijkbare films.

Bij het in beeld brengen van Blake's zielige leventje wordt er enorm veel aandacht geschonken aan kleine details, wat het zowel geloofwaardig als ontroerend maakt. Bijvoorbeeld in die ene scène waar hij een kom cornflakes voor zichzelf klaarmaakt; hoe hij daarna met zijn wazige kop de fles melk open op het aanrecht laat staan en de cornflakes in de koelkast zet. Prachtig gewoon. Last Days zit vol van dit soort subtiele details die een heel intiem beeld scheppen van een van de grootste rocksterren die ooit op aarde geleefd heeft.

Een pluim voor Michael Pitt trouwens die met zijn ingetogen vertolking een memorabele prestatie neerzet. De scène waarin hij, na een ganse film stilzwijgend door zijn huis en de omliggende bossen te sloffen, plots een intense uitbarsting van zijn muzikaal talent krijgt tijdens een van zijn jamsessies, bezorgt je werkelijk kippenvel.

Intrigerende film die een combinatie is van The Exorcist en House of the Devil, geschoten met een handycam om het realiteitsgehalte te verhogen.

De film gaat over een typisch Amerikaanse predikant die verzocht wordt om een duiveluitdrijving te doen bij een boerendochter. Uiteraard is het allemaal bedrog, maar gaandeweg blijkt er meer aan de hand. Naar het einde toe volgen de wendingen elkaar in sneltempo op en wordt de toon grimmiger, mede door een sterk sound design. Het slot is ronduit angstaanjagend. Als geheel biedt de film een goed inzicht in religieus fanatisme en kleinburgerlijkheid in de VS.

Ik ben het er grotendeels mee eens dat Last House on the Left een slechte film is die de tand des tijds niet heeft doorstaan. Wel ben ik iets milder gezien z'n betekenis voor de ontwikkeling van het horrorgenre. Het was begin jaren '70 en "brute horror" bestond op de cartooneske films van Herschell Gordon Lewis na niet of nauwelijks. En Last House on the Left was dan nog van een heel andere orde. Minder grafisch en expliciet wat bloedvergieten betreft, maar vooral inslaand als een bom op psychologisch vlak. Nu kan je dit vergeleken met hedendaagse cinema nog moeilijk als dusdanig opvatten aangezien de filmtechnische uitwerking bijzonder brak is en de psychologische impact bijgevolg miniem.

Maar ook dat manco "heeft wel iets". Ik weet nog dat ik deze film voor het eerst zag op cult night, een programma waar allerlei groezelige horrorfilms getoond werden, ingeleid door filmmaker en filmkenner Jan Verheyen. Het was een complete stijlbreuk met de typische horrorfilms die ik kende en het had destijds nog wel het beoogde effect op mij. Ik was min of meer ontzet. Een goede film vond ik het niet, maar hij oefende wel een bepaalde aantrekkingskracht op me uit. Nu nog steeds trouwens, net zoals vele soortgelijke films dat doen. Ik denk dat liefhebbers van dit soort cultcinema dat gevoel wel herkennen en koesteren, anderen zijn er uiteraard bitter weinig mee.

Maar goed, het was ook best wel een gedurfde film. Craven heeft er een tijd lang problemen mee gehad, in die zin dat men hem een gevaarlijke psychopaat vond die geen films meer mocht maken. Met als gevolg dat zijn volgende projecten maar moeilijk uit de startblokken geraakten. Zo werd bijvoorbeeld bij een vertoning van zijn latere film The Hills Have Eyes de projectiekamer bestormd door het publiek dat daarna de filmrol woest verscheurde. Het zegt wel iets over hoe controversieel Cravens films destijds waren en hoe hij de baan heeft vrijgemaakt voor de ontwikkeling van het genre.

De film zelf heeft te lijden onder een gebrek aan kwaliteit, op zowat alle vlakken helaas. Wel streeft Craven een vorm van realisme na, en hij slaagt daar ook in vind ik, waardoor de gewelddadige gebeurtenissen de kijker een wrange nasmaak bezorgen. Last House on the Left is in de eerste plaats dan ook een curiosum, een historisch document, verplichte kost als het ware voor liefhebbers van het genre, maar inderdaad geen al te beste film.

Ik zit op dezelfde golflengte als dutchtuga, waarmee ik zoveel wil zeggen als dat ik dit een geweldig goede remake vond. Eigenlijk een van de betere die ik al gezien heb tout cour. Het origineel van Wes Craven was een belangrijke film voor de ontwikkeling van het genre, maar ook voor mijzelf, aangezien het een van de eerste niet mainstream horrorfilms was die ik destijds zag. En wat een indruk dat die toen heeft nagelaten... Pas bij een herziening van die film merkte ik de vele onvolkomenheden en dus was ik van mening dat Last House on the Left wél zo'n horrorklassieker was die aan een remake toe was.

Hoewel ik de plot en de afloop op voorhand makkelijk kon voorspellen (ook al was dit dan geen scène voor scène remake), zijn de makers er toch ontzettend goed in geslaagd om elke sequentie te voorzien van een zekere geladenheid en spanning die me van het begin tot het einde aan het beeld gekluisterd hield. Dat heeft met twee dingen te maken volgens mij. Enerzijds met de regie waar weinig op aan te merken valt, anderzijds met de schitterende vertolkingen van de acteurs die een voor een een prestatie van formaat neerzetten. Zelfs Spencer Treat Clark (Unbreakable, Mystic River), die ik anders zo'n jankerig kind vind, zet dit keer zijn personage met volle overtuiging neer.

Door omstandigheden heb ik de film in twee delen moeten zien, maar het duurde geen minuut of ik zat er helemaal terug in. Dat is iets wat ik niet vaak meemaak.

Wie het verloop van de film kent, weet ook dat op het einde alle remmen zullen losgegooid worden. De ontknoping is naar behoren. Spannend, bloederig en brutaal, met als enige minpuntje dat sommige personages iets teveel slaag krijgen voor ze tegen de grond gaan. Het fnuikt een beetje het realiteitsgehalte, ook al was dat hier geen primaire doelstelling veronderstel ik. Deze moderne versie heeft ook niet de realistische look&feel die het origineel wel had, maar in plaats daarvan bezorgen de makers ons een bijzonder intense film met bot geweld en zoete wraak.

Het predicaat "aanrader" is zelden zo goed op z'n plaats geweest bij een remake .

Na het zien van I Am Legend geïnteresseerd geraakt in deze eerste verfilming van het originele boek. Het concept spreekt sowieso tot de verbeelding en is bijgevolg interessant materiaal om een film over te maken. Al denk ik eerlijk gezegd dat een boek het beter doet omdat de fantasie daar quasi geen grenzen kent.
Opvallend is de voice-over in deze film. Waar Will Smith in I Am Legend dagelijks een praatje maakt met zijn hond, is Vincent Price louter op zichzelf aangewezen. Zijn in voice-over verwerkte gedachten vragen aanvankelijk wel wat gewenning van de kijker, maar uiteindelijk weet het desolate gevoel voldoende te overtuigen.
Een lange verklarende flashback is een beetje typisch voor het tijdskader waarin de film geschoten is, maar kan verder ook geen kwaad. Er worden geen overbodige of absurde zaken voorgekauwd, dus het beetje informatie dat we krijgen valt goed te verteren.
Ook de verdere ontwikkelingen in "The Last Man On Earth" zijn niet onaardig en zorgen voor een intelligente insteek. Het zwartgallige einde is, hoewel relatief verrassend, de enige juiste keuze.
Al bij al een verrassend goede film.

De tijd dat ik bij elke film die ik zie een mening schrijf is al lang achter de rug. Tegenwoordig beperk ik me tot bejubelde films waarvan ik zelf de ophef niet begrijp. Zoals deze dus. Het heeft iets stouts om een beetje dwars te gaan liggen op een online filmforum. Ik vind het vooral een heel lawaaierige en schreeuwerige prent die je geen moment de tijd gunt om een scène of gebeurtenis op te nemen. Dat heeft met de overdaad aan soundtrack en score te maken, zeker ook met de drukke beeldvoering, de manische manier van acteren, maar misschien nog het meest met het nijpende gebrek aan rustpunten. Nochtans bevat het scenario wel potentieel en stoorde ik me zelfs niet aan de (beetje deus ex-machina, maar kom) plottwist. De hele tijd had ik het gevoel naar een combinatie van Inland Empire, Black Swan en Neon Demon te kijken, maar waar deze films op hun manier allemaal onder de huid kruipen, glijdt deze eraf als regen van de plastic jas waar het hoofdpersonage zo graag mee pronkt. Daar ergerde ik me bij Baby Driver trouwens ook al aan, dus wellicht heb ik niets met deze regisseur. En de neerwaartse spiraal van een leidpersonage met psychische problemen is ook al vaker en beter getoond. Dus nee, de hype niet waard wat mij betreft. Dan kijk ik liever nog een keertje naar Carnival of Souls, ook jaren '60 en ook met een blondine die ze ziet vliegen.

Niet slecht. Beklemmende setting, geloofwaardig hoofdpersonage, enkele spookachtige verschijningen, goed getimede schrikmomenten en een handvol ranzige scènes. Kortom, de essentie voor de doorwinterde horrorfan is aanwezig. Hoewel het tempo precies goed zit, had ik toch de indruk dat er iets te weinig verhaal met de gruwelen verweven werd. Het had bijvoorbeeld interessant geweest om wat meer aandacht aan de sekte te besteden, want dit is toch een dankbaar onderwerp. Nu blijft het redelijk vlak allemaal en daarom is Last Shift niet meer dan een leuk tussendoortje.

Kleine, bescheiden horrorfilm die er met beperkte middelen in slaagt een behoorlijk beangstigend universum te creëren. De film speelt zich af in een als katholiek heiligdom ingericht huis dat toebehoorde aan een vrouw die zelfmoord heeft gepleegd. Haar zoon, die zelf ook aan de labiele kant is, bezoekt het huis met als doel de inboedel te inventariseren. Overal vindt hij religieuze symbolen, gaande van beeldjes tot een videotape met daarop de ceremonie van enkele sekteleden. Lang duurt het niet voor hij kennismaakt met de duistere krachten die het huis herbergt. Het blijft altijd knap om filmmakers aan het werk te zien die de kracht van suggestie verkiezen boven spektakel. Eenvoudige trucjes zorgen ervoor dat je op het puntje van je stoel blijft zitten en meermaals van links naar rechts schuifelt uit ongemak. Een aanrader voor wie de "kleinere" occulte horrorfilm weet te waarderen (denk Kill List, ...).

Betrekkelijk overgewaardeerde film als je het mij vraagt. Het uitgangspunt is eigenlijk zo cliché als maar zijn kan, behalve dan dat men hier gebruik maakt van een stelletje slecht acterende kindacteurs. Tof! Vooral het hoofdpersonage is zo'n zoutloos figuur dat constant ergernis opwekt en ervoor zorgt dat je nooit betrokken geraakt bij wat er gebeurt. Dan had ik liever een van die pestkoppen in de hoofdrol gezien.

De afwikkeling van het verhaal is behoorlijk voorspelbaar en ook nog eens betrekkelijk saai. Een uitstekende timing en mooie make-up en special FX zijn eigenlijk de enige pluspunten. Zo deelt deze film na het in slaap wiegen van de kijker consequent een loeiharde speldenprik uit die in schril contrast staat met het ingetogen sfeertje. Het kan de film op de valreep van de ondergang redden.

De regie is verder netjes, maar het flauwe, gevoelloze en stereotiepe verhaaltje zuigt teveel negatieve aandacht naar zich toe.

Uitstekend vervolgdeel op dé klassieker. Veel "kleurrijke" figuren alweer... Vind deze toch beter dan deel 2, al is het maar omdat de aanpak een stuk serieuzer is. Ook de fotografie is erg fraai en de manier waarop het slachtvee wordt ingeleid is een tikkeltje origineler dan de zoveelste "tieners vertrekken op een reisje"-methode. Het geweld was bruut, maar mocht iets grafischer. De moordwapens en de bizarre karakters daarentegen waren creatief en sadistisch genoeg om het geheel weer te overgieten met een ziek sausje. Leve TCM!

Na al die jaren weer herzien en ik blijf het toch een heerlijke film vinden. Destijds kwam The Legend of Hell House voorbij in het programma Cult Night dat gepresenteerd werd door genrekenner Jan Verheyen. Van de vele leuke films die hij mij heeft laten ontdekken is deze er toch eentje die altijd is blijven hangen.

Ik ben het volmondig eens met Queto Yurlunyur en Mac Hammer Fan wat de visuele inkleding betreft. Camerawerk is bijzonder goed en wordt mooi ondersteund door de uiterst sfeervolle en kleurrijke decors. Ook de buitenopnames van het in mist gehulde Belasco-huis mogen er wezen.

Toegegeven, The Legend of Hell House snijdt niet meteen een thema aan dat mij de stuipen op het lijf kan jagen (of het moest met schrikwekkende geluidseffecten zijn). Meer dan wat klopgeesten, trillende meubels en een discussie over geloof in "de andere zijde" zit er in principe dan ook niet in. Doch, dit wordt uitstekend opgevangen door bovengenoemde kwaliteiten. Een echt minpunt vond ik het einde. Te sober en te zwak. Doet ook wat afbreuk van de inhoud an sich vind ik. Alsof men geen zin had om hier nog iets fatsoenlijks uit te puren. Een of andere openbaring over het wat en waarom van de geesten was misschien niet de beste keuze, het had de film wel op niveau laten eindigen.

Maar goed, minpunten waar je je verder niet te veel van moet aantrekken. Tenminste, niet als je fan bent van gotische horror in een smakelijke verpakking.

Beter dan het origineel! Schitterend vertolkt door de twee kindacteurs ook. Zoiets zie je niet vaak, dat een stel kinderen een film draagt met zoveel charisma en gevoeligheid. Ook het scenario zit knap in elkaar trouwens. Erg subtiel en aandoenlijk, iets wat mooi weerspiegeld wordt in de muziek, en de dialogen tussen Owen en Abby zijn ontzettend boeiend om te volgen. Ook al kende ik het verhaal al, ik zat de hele tijd aan het scherm gekluisterd om te weten hoe het afliep. Andere horror dan je gewoonlijk ziet, maar zeer zeker eentje die lang zal bijblijven.

Ietwat eigenaardige psychologische horrorfilm waarin een vrouw zodanig te lijden heeft onder haar hallucinaties dat ze droom niet langer van werkelijkheid kan onderscheiden. Om tot rust te komen betrekt ze samen met enkele hippie-vriendin een landhuis nabij een meer. Maar daar beginnen de problemen pas goed wanneer ze kennismaakt met een mysterieus meisje dat verdacht veel gelijkenissen vertoont met de bruid op een eeuwenoude foto.

Ondanks het vampier-element is het moeilijk om Let's Scare Jessica to Death in een hokje te plaatsen. Hancock heeft dan ook geen rasechte genrefilm willen maken, eerder een beklemmend portret van een psychisch zieke vrouw. Dit wordt weerspiegeld in de bevreemdende, nerveuze score en het camerawerk waar scherpe close-ups de film op bepaalde momenten van dreiging voorzien. Op zich erg doeltreffend, alleen heeft het script te weinig te bieden om de sinistere toonzetting 90 minuten lang te dragen. Hier en daar passeert wel eens een enge scène (in het meer of met de oudjes in het dorp), maar het duurt net iets te lang alvorens Hancock een duidelijke richting inslaat.

Inderdaad een oerdegelijke rip-off van klassiekers als Alien en The Abyss. Hoewel het script en mise-en-scène soms wat goedkoop ogen, voldoet de film op cruciale punten aan de vereisten. Zo zijn de vertolkingen, soundtrack en monsterdesigns meer dan behoorlijk. Ook de interieurs zijn mooi afgekeken van de grote voorbeelden, waardoor het gevoel van claustrofobie alomtegenwoordig is. Toch gaat de regie geregeld uit de bocht, zoals met de haai op het einde en het algemene gebrek aan diepgang. Dat laatste voorkomt dat de film echt bloedstollend spannend wordt, maar vermakelijk is het dan weer wel.

Na Malpertuis de tweede film van Kümel die ik onder ogen krijg. En eigenlijk is dit gewoon een bevestiging van wat ik bij Malpertuis al vermoedde. Kümel is niet zomaar een cineast die een horrorfilm wil draaien, nee, hij heeft overduidelijk artistieke ambities hetgeen een esthetisch erg aantrekkelijke film oplevert. Ik moest spontaan terugdenken aan de Itialiaanse genrefilm, waarin net als in Daughters of Darkness het kleurenpalet en de decors (voornamelijk de interieurs) de meeste aandacht naar zich toezuigen. Deze aanpak resulteert in een film die van begin tot einde baadt in een barokke sfeer die naadloos aansluit bij het vampierthema.

Dat thema slaat trouwens los van alle genreclichés een zijweg in en vertelt het verhaal van een lesbische vampier die na 40 jaar weer opduikt. Het is een uitgangspunt dat vunzige sexploitation doet vermoeden, maar niets is minder waar. Kümel houdt zich (spijtig genoeg) netjes aan de regels en reserveert zijn camera voor sporadisch functioneel naakt. Een gemiste kans vind ik persoonlijk want mocht de erotische insteek in deze film wat meer gedurfd en gepeperd zijn, dan had dat de film ongetwijfeld meer pit gegeven. En wie weet, dan hadden we misschien van een klein meesterwerk kunnen spreken. Nu blijft Daughters of Darkness "gewoon" een goede film, mede dankzij het vrij lome verloop van het verhaal.

Heeft iemand een idee hoe deze film internationaal werd ontvangen? Gezien de internationale cast en de Engelstalige geluidsopname ga ik er van uit dat Kümels ambities op dat vlak betrekkelijk ver reikten.

Op veel vlakken een typisch Amerikaanse productie, maar toch scherp en origineel genoeg om niet het dertiende exemplaar in een dozijn te zijn. Het begint eigenlijk al met het bloedmooie hoofdpersonage waarvan het trauma en de motieven op een subtiele manier geïntroduceerd worden. De interactie met de andere personages is geloofwaardig. Dit zorgt ervoor dat de sterk bedachte premisse nog beter uit de verf komt, inclusief inventieve vondsten, schrikmomenten en spannende scènes. Sowieso is dit een van de betere horrorfilms van het afgelopen jaar en bovendien ook het bewijs dat een goed scenario (meestal) onontbeerlijk is. Het enige wat de regisseur te verwijten valt, is dat hij misschien net iets te braaf binnen de lijntjes kleurt, in die zin dat de opbouw en mise-en-scène wellicht te klassiek zijn voor mensen met een bredere horizon.

Kungfu-splatter, het is weer eens wat anders. The Story of Ricky is eigenlijk op alle vlakken een wanproduct, maar de inventieve actiescènes (hoewel vaak abominabel slecht geschoten) maken een en andergoed. Bloederige onzin zoals je het nog nooit gezien heb, in dat opzicht maakt deze film z'n reputatie volledig waar.

Een groot stuk van het entertainment schuilt natuurlijk in de slechtheid van dit soort films. Iemand die heel de film door muren kapot slaat met één hand en tralies ombuigt alsof het spaghetti is, maar er toch niet in slaagt uit de gevangenis te ontsnappen ... tja, het blijft lachwekkend. De gevechten en personages - karikaturen van zichzelf - zijn verder hilarisch genoeg om gedurende anderhalfuur de schwung erin te houden. Het eindgevecht had dan weer niet echt dat kers op de taart gevoel; het mocht nog wat absurder.

In "over the top" splatterfestijnen niet meteen de beste - nochtans rondvliegende ledematen, headexplosions en ingewanden in overvloed - maar toch slecht genoeg om uit te blinken in wansmaak.

Linkeroever, de wijk in Antwerpen waar bij het ontstaan van de stad al het uitschot zoals heksen, moordenaars en besmettelijk zieken naartoe werden verbannen, is de groezelige locus delicti in de nieuwste Vlaamse horrorsensatie. Ook anno 2008 is deze plaats nog steeds een buitenbeentje in de stad, want ze wordt letterlijk van de metropool afgesneden door de woelige Schelde. Duistere stadslegendes over de troosteloze wijk golden als inspiratiebron voor de sfeerschepping in deze occulte horrorfilm, een keuze die het huidige imago van dit stadsdeel er beslist niet beter op maakt. En voor mocht u eraan twijfelen, dat is bedoeld als een compliment.

In Linkeroever staat loopster Marie op het punt om door te breken en een ticket te versieren voor het EK in Portugal. Het succes lonkt, maar dan slaat het noodlot toe. Ze wordt geveld door een mysterieuze ziekte en om te revalideren trekt ze in bij haar nieuwe vriendje Bobby. Aanvankelijk loopt alles op wieltjes, tot op het moment dat ze kennismaakt met het duistere verleden van Bobby’s appartement. Gaandeweg verliest Marie haar grip op de realiteit en langzaam maar zeker wordt ze opgeslorpt door de geheimzinnigheden van het flatgebouw en de ware identiteit van haar vlotte vriendje.

Regisseur Pieter Van Hees kondigt Linkeroever aan als het eerste deel in een drieluik, genaamd Anatomie van Liefde en Pijn. Nummer twee wordt inmiddels ingeblikt, al is het afwachten of die het niveau van deze prent evenaart. Want hoe je het ook draait of keert, de cast en crew hebben de lat erg hoog gelegd. Niet alleen naar Vlaamse normen, maar ook in een internationale optiek staat Linkeroever sterk in de schoenen. En je kan dan wel de scepticus uithangen en de verwijzingen naar pakweg Ringu, The Wicker Man en Requiem for a Dream herkennen, het doet er allemaal niet toe. In de eerste plaats omdat die verwijzingen even toevallig als onbewust kunnen zijn, maar vooral omdat de makers er op een eigenzinnige en originele manier mee omspringen. Al deze vondsten staan volledig in functie van het scenario en worden nergens uitgebuit als showelement.

Maar wat maakt deze film nu zo goed? Ligt het geheim bij de grimmige setting waarvan onherbergzame bossen en grauwe flatgebouwen deel uitmaken? Of zijn het de vage, dromerige scènes die Linkeroever in een illustere mood onderdompelen? De waarheid situeert zich wellicht ergens in het midden, want de fusie tussen sfeerschepping en scenario is uiterst geslaagd. Nicolas Karakatsanis, verantwoordelijk voor de cinematografie, heeft zijn taak goed begrepen en voorziet elk visueel detail van een duistere lading. Ere wie ere toekomt, ook de cast is naar goede Vlaamse gewoonte uitmuntend. Vooral debutante Eline Kuppens schittert en toont een flinke dosis lef in de soms functionele, maar vaak gratuite naaktscènes. Die overbodige naaktscènes zijn naast de nogal stereotiepe soundtrack zowat het enige minpunt aan de film.

Als Linkeroever een voorbode is van wat nog moet komen in de Vlaamse genrefilm, dan mogen we ons gelukkig prijzen. Niet alleen is het een oerdegelijk en marketingklaar product, het is werkelijk een verademing tussen alle inspiratieloze politiedrama’s en pretentieuze artfilms van de laatste jaren. De Europese horrortrein zit al een tijdje op de rails en Vlaanderen is er eindelijk mee opgesprongen.

Belangrijke film van Bava die voor het eerst in zijn carrière vrij spel kreeg om volledig te doen wat hij wou. Al bleek dit achteraf een desillusie, want aangezien de film geen distributeur vond, besliste producer Alfredo Leone om een alternatieve versie van Lisa and the Devil in te blikken, teneinde meer poen te kunnen scheppen. Gevolg: twee versies die wel eens met elkaar verward worden. Dit bericht gaat over Lisa and the Devil, en niet de exploitatie-versie getiteld The House of Exorcim.

Eerlijk is eerlijk, toen de eindtitels van het scherm rolden had ik het gevoel de film niet helemaal begrepen te hebben. Gelukkig is er zoiets als google en vond ik dit artikel waarin Lisa and the Devil tot in detail besproken wordt, inclusief de aanwezige symboliek. Na het lezen hiervan kan je rustig stellen dat het script inderdaad even warrig is als het op het eerste zicht lijkt, zij het dan met een geldige reden. Wel gaat de romantische component in het script gebukt onder een theatrale invulling die op haar beurt versterkt wordt door stroperige muziek en de tenekrommende nasynchronisatie. Kortom, Bava goes Mooi & Medogenloos. Los daarvan kan de nachtmerrieachtige storytelling waarin logica vaak ver te zoeken is, rekenen op een Bava die op visueel vlak zijn reputatie alle eer aandoet. Het weelderige landhuis waarin het verhaal zich afspeelt is gehuld in primaire kleuren die doorgetrokken worden in de kostuums. De look&feel waar de Italiaanse grootmeester om gekend staat is dus alom aanwezig. Voeg daar nog een spookachtige ontknoping aan toe en het resultaat is een brok onvervalste gothic horror.

Het uitgangspunt is even onzinnig als griezelig, maar de personages en surrealistische dialogen maken de film tot wat hij is. Dit samen met enkele eigenaardigheden, zoals dat het de snelst ingeblikte film ooit is, het ongeveer de debuutfilm is van Jack Nicholson (geweldige rol trouwens) en dat de film pas echt bekendheid genoot nadat er een musical van werd gemaakt. Komische scènes en plotwendingen wisselen elkaar in sneltempo af met als resultaat een vindingrijk, fascinerend geheel. Misschien wel de cultklassieker der cultklassiekers.

Goede actiefilm. Gezien de vorige delen heb je een bepaald verwachtingspatroon voor dit 4de deel en dat wordt geheel waargemaakt. Een paar ijzersterke actiescènes (tunnel & jet onder de brug), maar soms ook wel ietsje té. In dat opzicht prefereer ik eerder een Bourne-film; meer realistische actie, een betere mise-en-scène en ook een hoofdpersonage dat me meer ligt. Maar neemt niet weg dat John McClane een harde is. Het scenario speelt een beetje in op de actualiteit, post 9/11 gemixt met computertechnologie (deed veel denken aan Hackers). Indrukwekkende sound ook, gaande van de subtielste computerbleeps tot het oorverdovende geronk van zware machinegeweren. Goed voor twee uur entertainment, zonder meer.

À l'Intérieur stelde al niet veel voor, Livide laat helaas nog een wrangere nasmaak achter. Aan de locatie en stilering zal het beslist niet gelegen hebben, want de gothische nachtmerrie die het Franse regisseursduo op visueel vlak creëert doet denken aan Corman in zijn beste dagen, zij het dan met een moderne make-over. Verder dan sfeervolle cinematografie komt Livide echter niet en in dat opzicht is dit een schoolvoorbeeld van style over substance. Het scenario, waarbij de surrealistische wendingen de zorgvuldige spanningsopbouw van de eerste akte totaal onderuit halen, is namelijk om van te huilen. Niet zozeer omwille van de sprookjesachtige insteek an sich, maar wel wegens de onsamenhangende en nodeloos uitgesponnen manier waarop de plot zich afwikkelt. Scènes die op papier eng lijken, zijn dat op film niet meer door een totaal gebrek aan subtiliteit. Op dat vlak geef ik jeroentjuhhhhh volledig gelijk: met meer geduld en dosering (en natuurlijk een beter uitgewerkt scenario) had hier misschien nog iets in gezeten. Nu is dit de zoveelste Franse misser van formaat.

Geen idee wat hier de bedoeling van was. Script hangt als los zand aan mekaar en ook de acteurs hebben er niet veel kaas van gegeten. Geen spanning en geen bloed verder, alleen maar een hoop onzinnige achtervolgingen die anderhalf uur lang aanhouden en nergens een aardige scène opleveren. Op het einde wil men het zwakke script nog camoufleren met een bovennatuurlijk laagje, maar dat laagje is zo onbeduidend dat het de film alleen maar meer de dieperik in helpt. Erg zwakke film dit.

Als Hitchcock is The Master of Suspence en als Fulci is The Godfather of Gore, dan is Polanski The Master of Paranoia.

Ook in The Tenant weet hij alweer als geen ander dat drukkende, claustrofobische gevoel vol wanen op de kijker over te brengen. De schitterende setting is hierbij de sleutel tot succes. Een na-oorlogs appartementsgebouw vol krakende trappen en deuren en buren die elke zucht horen en je hiervoor op de vingers tikken... Echt geweldig.

De trage maar gestage opbouw zorgt ervoor dat je steeds dieper in een deken van onderhuidse spanning wordt gewikkeld tot op het moment van de grote uitbarsting waar de werkelijkheid aan het licht komt en, spijtig genoeg in het geval van The Tenant, de film een beetje inzakt. Waar bijvoorbeeld Rosemary's Baby een climax had die de spannigsboog nog verder opdreef, viel het verhaal hier een beetje uit mekaar waardoor je met moeite naar de eindgeneriek gesleept werd.

Maar behalve het laatste kwartier alweer een ijzersterke thriller die dertig jaar na datum nog niets aan impact heeft verloren.