Opinions

Van Looy! De sympathiekste knul van Vlaanderen...

En ook in filmland weet hij z'n draai goed te vinden. Zijn fascinatie voor Hollywood is ondertussen algemeen bekend, maar dat hij de enige Vlaamse regisseur is die dit soort cinema ook daadwerkelijk aan kan is bij deze ook bewezen. Uit sommige hoeken wordt nogal eens minachtend gedaan over Van Looy en zijn passie voor populaire films. Niets mis mee toch? Laat hem net als onafhankelijke filmmakers doen waar hij goed in is. Beide segmenten zorgen er in elk geval voor dat Vlaanderen stilaan een internationaal gezicht begint te krijgen wat cinema betreft. En ere wie ere toekomt, Van Looy is daar in grote mate mee verantwoordelijk voor.

De film zelf dan. Loft is een hersenspinsel van TV-kop Bart De Pauw en dat is meteen ook te merken aan zijn vettig gevoel voor humor. Dat hij ook in staat was een thriller van dit formaat af te leveren zal voor velen evenwel een verrassing zijn. Bij vlagenHitchcockiaans zelfs, in die zin dat het scenario met een sterk gevoel voor suspense geschreven is. Van Looy en De Pauw wilden dat men na het zien van Loft zou napraten over overspel en de gevolgen daarvan. Welnu, ik heb het gevoel dat ze het minder prominent aanwezige thema rond vriendschap wat hebben onderschat, want ook hier valt gezien de plotwendingen een en ander over te zeggen.

Over die plotwendingen is inmiddels al veel gezegd en geschreven. Feit is inderdaad dat Loft ervan aaneenhangt. Niet eens zo erg, gezien het binnen de context van de film realistisch blijft en nergens buitensporig wordt. Waar Van Looy echter wel in de fout gaat is dat hij die plotwendingen te opzichtig in beeld zet en de kijker net iets te lang en te uitvoerig bezighoudt met het "hoe" en het "waarom". Dat je ervoor kiest om plotwendingen in te bouwen en die als dusdanig aan de kijker verklaart is in dit soort producties zeker geen ramp, maar met wat meer subtiliteit is het effect des te groter.

Wat de acteurs betreft kan je gewoon oerdegelijke vertolkingen verwachten, behalve dan van Schoenaerts, Peters en De Graeve die net dat ietsje meer van zichzelf geven. Koen De Bouw is eigenlijk de enige die er wat mak bijloopt, maar uiteindelijk vraagt zijn personage dat ook van hem. Voor het overige weet Van Looy zich op audiovisueel vlak staande te houden. Hij onderscheidt zich wat dit betreft nergens, maar levert gewoon degelijke en onderhoudende film af.

Van Looy is alleszins een man naar mijn hart. Een man die een bepaalde visie heeft en die ook voor de volle 100% weet te verwezenlijken. Een man die ooit fan was van de films die hij nu zelf maakt. Kortom, Vlaanderens enige cineast die het talent heeft om films te maken waarvoor men in Hollywood in rijen aan de kassa's zou aanschuiven. En daar is niets mis mee!

Er zijn twee redenen waarom 85 jaar na datum nog steeds met ontzag over deze prent gefluisterd wordt: de iconische rol van Lon Chaney en het feit dat de enige kopie in de jaren '60 in vlammen is opgegaan en dus als definitief "verloren" beschouwd wordt. Daarom zijn een aantal jaren geleden enkele mensen met het initiatief gekomen om een reconstructie te maken aan de hand van bewaarde moviestills die men bij allerlei musea en archieven verzameld heeft. Daarnaast werd er ook een geheel nieuwe soundtrack gecomponeerd. Het resultaat is een 46 minuten durende film waarin zorgvuldig uitgekozen stills worden afgewisseld met tekstbordjes in een poging de originele versie zo goed mogelijk te evenaren.

Ik had het genoegen om deze reconstructie te kunnen bekijken. Dit zijn de momenten waar je als horrorliefhebber voor leeft. Toegegeven, het deed wel een beetje raar om naar een collage van statische beelden zonder dialoog te kijken, maar desondanks was ik behoorlijk onder de indruk. Niet zozeer van het door Browning zelf geschreven verhaal, want dat is redelijk gekunsteld uitgewerkt en verder niet erg spectaculair. Maar wel van de look die grotendeels te danken is aan de beklijvende zwart-wit fotografie die elk beeld een enge uitstraling bezorgt. En natuurlijk ook door de performance van Chaney (in dubbelrol) als de scherpgetande vampier, al lijkt hij met zijn brede grijns meer een pennywise avant la lettre. Werkelijk elke scène waarin hij verschijnt zou een afzonderlijke nachtmerrie kunnen zijn.

Volgens verschillende bronnen is London after Midnight tot op heden de meest gezochte "lost film". Hij mag dan al een generale repetitie voor Dracula ('31) zijn en te lijden hebben onder matige storytelling, visueel weet deze silent vandaag nog steeds te overdonderden. Hopelijk komt er vroeg of laat iemand met een geheime kopie op de proppen zodat alsnog een volledige en gerestaureerde versie gemaakt kan worden. Voorlopig moeten we het stellen met een zwaar gehavende maar desondanks intrigerende reconstructie. Ga dat zien!

Vreselijk slechte film met in de hoofdrol een tamme Melissa George die allerminst overtuigt als thrillseeker. Echter, het grootste manco is het wispelturige script dat van de ene suplot naar de andere hinkelt. Symptoom hiervan zijn verschillende overbodige personages en perspectieven van waaruit het verhaal verteld wordt. Hierdoor gaat men aan de essentie van de zaak voorbij en blijft er van de potentiële spanningsboog weinig over. Films als deze halen meestal hun succes uit de vereenzelviging met de slachtoffers die opgejaagd worden als grof wild. Maar hier zijn teveel stoorzenders aanwezig die naar het einde toe vervelend veel aandacht krijgen zodat de ontknoping helemaal ontspoort.

Sterke Australische genrefilm. Via een special in Schokkend Nieuws kennisgemaakt met dit pareltje en heb er geen seconde spijt van. Heb wel eerst de remake gezien die ik op bepaalde vlakken beter vond. Maar op andere vlakken is dit origineel dan weer de meerdere van de versie uit 2008. Zo zijn bijvoorbeeld het acteerwerk, het camerawerk en de score van hoogstaand niveau. Voornamelijk de bedreigende sound van onheilspellende dierengeluiden scheppen sfeer en zorgen voor een onbehaaglijk gevoel dat gedurende de ganse film de boventoon voert.

Het moraaltje achter het "mens vs natuur"-conflict zit mooi in elkaar en levert een bizarre confrontatie op. Op zich gebeurt er weinig en oogt het weinig spectaculair, maar de perfecte symbiose tussen beeld en geluid zorgt voor een erg bevreemdend effect. De remake is de moeite waard omdat hij met momenten spannender weet te zijn, beter gemonteerd is en daardoor ook meer schrikmomenten bevat. Bovendien gaat de moderne versie net dat beetje verder in bepaalde scènes. Iets donkerder en weirder, wat gezien het betrekkelijk brave thema voor een verrassende cocktail zorgt.

Wat Long Weekend daarnaast erg interessant maakt is dat de film qua inhoud op meerdere facetten werkt. Zo heb je naast het "mens vs natuur"-element een emotionele insteek over een relatie die op springen staat. Naast het onbehaaglijke gevoel dat de Australische wildernis voortbrengt zorgt deze insteek voor een onderhuidse spanning die de film van de nodige body en het nodige evenwicht voorziet. Geen straight forward horror met andere woorden, maar horror met een boodschap.

Wie deze film goed vindt moet dus zeker ook de remake checken en andersom. Wat mij betreft wordt Long Weekend terecht naar voor geschoven als een golden oldie uit de Australische genrecinema. Binnenkort maar eens wat meer horror van down under vergaren...

Ja ja ja, geweldig eigenwijze Aussie-horror!

Twee ijdeltuiten die erop uit treken om te gaan kamperen? Slecht plan. Zeker als ze dan nog eens stelselmatig doen waar zowat elke natuurliefhebber van uit z'n dak gaat: brandend peukje weggooien in een droge struik, leeg flesje bier in de oceaan keilen, mieren verdelgen met insectenspray, het ei van een vogel kapot gooien, ... Zo vraag je er ook om natuurlijk.

Long Weekend is een remake van de gelijknamige film uit '78, toen het "mens versus natuur"-thema hot was. Dat is het nu opnieuw, gezien de moeilijke vraagstukken omtrent de milieuverontreiniging die zich al langer hoe meer opdringen. Deze prent speelt perfect in op die hype en toont ons een wreedaardige moeder natuur die de mens een lesje leert. Je kan het bezwaarlijk onterecht noemen trouwens...

Piekfijn uitgewerkt verder. Een geladen relatiedrama tekent zich af tegen de adembenemend mooie Australische natuur, waarbij vooral de onderhuidse spanning de adrenaline opvoert. De personages worden goed vertolkt en met zoveel overtuiging neergezet, dat je je werkelijk gaat ergeren aan hun egoïsme en je gaat verkneukelen op hun ondergang.

Het eerste uur blijft de film nog vrij vaag over de ware toedracht van de enge gebeurtenissen, maar al snel blijkt dat er met de plaats waar Peter en Carla kamperen iets gruwelijk mis is. Als dan nog eens de meest angstaanjagende zeekoe uit de filmgeschiedenis de neus aan het venster steekt, zit er maar één ding op: WEGWEZEN!

Verfilming van Barker's Last Illusion. Een verhaal vol magie met in de hoofdrol Harry D'Amour als een soort paranormale detective die ontdekt dat de grens tussen goochelaars en tovenaars erg vaag is. Of zoals een personage uit de film het zegt: I believe that we walk a narrow path between divinity and trickery.

In al zijn ijver komt D'Amour terecht in een vete waarin een dood gewaande tovenaar herrijst en zijn toorn loslaat op zij die verantwoordelijk waren voor zijn dood. Het resultaat is een magische cocktail vol fleurige personages, niet in het minst D'Amour zelf, enkele mooi vormgegeven illusies, flink wat bloed en een prachtige Famke Janssen . Naar het einde toe ontspoort de film op verhaaltechnisch vlak, maar de effecten blijven de hele tijd overeind. Het fijne is dat dit occult werkje met weinig andere films te vergelijken valt, precies omdat het weer die typische Barker-stempel draagt.

Samen met House of 1000 Corpses de beste van Zombie. Er waart een heerlijk sinister onheilssfeertje over de film. Beeld en soundtrack (tracks van Velvet Underground en natuurlijk de main theme) zijn ontzettend duister - soms ook wel psychedelisch - en sluiten aldus naadloos aan bij het thema van heksenverbranding, godlastering en diabolische rituelen. De gelijkenissen met Lovecraft en Poe, of de Britse folkhorror uit de jaren '60-'70 (Wicker Man, Witchfinder General en Blood on Satan's Claw) zijn treffend. Plottechnisch laat Zombie wel wat steken vallen, maar Lords of Salem ademt zoveel sfeer dat je dit makkelijk vergeeft.

The Lost Boys - never grow old, never die

Ik luister nog heel dikwijls naar dat geweldige nummer van Sisters of Mercy, getiteld Cry Little Sister. Meteen ook het beste nummer dat deze oude gothic-rockers ooit uit hun synths hebben geschud; ja beter zelfs dan Temple of Love. Het nummer is de geslaagde exponent van de heerlijke sfeer die deze film in hart en nieren uitdraagt.

Er zijn mensen die een hekel hebben aan dit soort jaren '80 pulp, net zoals er mensen zijn die er spontaan van gaan watertanden en likkebaarden. Ik behoor tot die tweede categorie. Na al die jaren ben ik dan ook nog geen enkele film tegengekomen die, naar mijn aanvoelen, zo precies die typische eighties atmosfeer op beeld weet vast te leggen. Joel Schumacher, de cast en crew halen werkelijk alles uit de kast om deze nobele doelstelling te realiseren. De soundtrack, de dialogen, de personages en hun oneliners, de kostumering, de kapsels, de settings, de absurde situaties, het typische tijdskader en de implementatie van de Amerikaanse popcultuur; werkelijk alle elementen die de film bevat dragen bij aan dat heerlijke gevoel waar ik al jaren nostalgie jegens koester.

Voor mij blijft The Lost Boys een van de eerste en nog steeds een van de beste horrorfilms die ik ooit gezien heb. De film heeft inmiddels een cultstatus verworven en heeft dat niet te danken aan wat veel "kenners" als objectieve, filmische kwaliteiten beschouwen, maar eens te meer aan een eigen sfeer en een eigen identiteit die door geen enkele andere film ooit geëvenaard werd.

Vergeet The Tribe, dit is het eigenlijke vervolg op The Lost Boys uit '87. Zeker niet zo goed, maar wel erg doenbaar dankzij het iconische personage van Edgar Frog. Naast de gebruikelijke humor, stoere oneliners en de cartooneske strijd met de vampieren, zijn het vooral de knipogen die de nostalgie van weleer doen heropleven. Hoogtepunten zijn de scène waarin de DJ en zijn entourage uit het vliegtuig springen onder het legendarische nummer "Cry Little Sister" en de scène waarin Frog ode brengt aan het graf van zijn maatje Sam (Corey Haim). Vooral die laatste is aangrijpend omdat Haim, goed bevriend met Feldman, niet zo lang geleden het leven liet.

Maar The Thirst haalt helaas niet het niveau van de klassieker uit '87: de popcultuur van vandaag is nu eenmaal niet zo "magisch" als pakweg vijfentwintig jaar geleden.

Vond het een behoorlijk zwakke remake/sequel eerlijk gezegd. Men doet genoeg pogingen om de sfeer van het origineel te regenereren - wat soms ook lukt - maar het overgrote deel van deze film teveel bezwijkt onder een amateuristisch B-film masker (maar dan zonder die typische charme). Corey Feldman en Cry Little Sister van The Sisters Of Mercy waren twee zeldzame hoogtepunten in deze verder erg matige vampierfilm.

Weer een typische Lynch-film met de gebruikelijke ingrediënten: mysterieuze figuren, mooie dames, vage verhaallijnen, slome dialogen en een onheilspellende sfeer. Ik kan de laatste tijd meer genieten van z'n films omdat ik me met z'n vage manier van vertellen heb verzoend. Een Lynch-film kijk je voor de sfeer, en dat was met Lost Highway net zo. Voorlopig vind ik hem nog net iets minder goed dan Mulholland Drive, maar ik ga hem zeker nog een keer herzien.

Geen idee of je het gemerkt hebt, maar die metalchick was het vriendinnetje van die ene kerel die erin geslaagd was te ontsnappen. In een bepaalde scène zie je een foto van hem en haar op vaders nachtkastje staan. De link lijkt me dus duidelijk, maar krijgt inderdaad teveel screentime.

Verder een verrassend filmpje. Aanvankelijk dacht ik een zoveelste kopie van een kopie van een kopie te zien, maar het waren de details die deze prent toch de moeite waard maakten. Zoals bijvoorbeeld die duistere kelder en de incestueuze relatie tussen vader en dochter. De Aussies leken hiermee een van de laatste taboes in horror (en cinema tout court) te willen doorbreken, doch bedachten zich op het allerlaatste ogenblik. Wie de film gezien heeft begrijpt wat ik bedoel. Spijtig, want voluit gaan in zulke scènes maakt een film als deze nog dat tikkeltje wranger. Nu blijft het ondanks het schatplichtige geweld makkelijk verteerbaar allemaal.

Wie anno 2010 grenzen wil verleggen moet ofwel snoeihard uit de hoek komen, ofwel met een totaal nieuw idee op de markt komen. The Loved Ones doet geen van beide en is daarom niet meer dan een bovengemiddelde aanvulling op het genre.

Zoveelste film over een vrouw die in een neerwaartse spiraal belandt nadat stemmen uit het hiernamaals haar bereiken. Terwijl zijzelf er rotsvast van overtuigd is dat de visioenen echt zijn, vermoedt haar partner geestelijke labiliteit.

Eduardo Sanchez kan beter, want hoewel hij met zijn handycam dicht op de huid van de personages zit en daarmee een beklemmende sfeer creëert, wil de film, ondanks een handvol gedurfde scènes, nergens echt losbarsten. De duistere klanktapijten van Tortoise dikken de ellende niet genoeg aan en de fysieke aftakeling van Molly is te weinig zichtbaar. En dat laatste heeft een horrorfilm mijns inziens toch nodig om je een ongemakkelijk gevoel te bezorgen.

Maar Sanchez blijf hoe dan ook een interessante indie-regisseur.

Het door Fulci zelf geschreven Lizard in a Woman's Skin is, in vergelijking met zijn alom geroemde zombiefilms, een erg volwassen werk. We zien een Fulci die veel belang hecht aan een degelijk scenario en daarmee mooi in de buurt komt van giallo-grootheden Bava en Argento. Van style over substance is weliswaar geen sprake, maar toch laat Fulci niet na voldoende aandacht te besteden aan esthetiek. Knappe editing en een psychedelische cameravoering sluiten perfect aan bij de dromerige baseline van deze whodunnit.

Lange tijd wordt de kijker in alle mogelijke richtingen gestuurd wat betreft het motief en de identiteit van de moordenaar, maar naar aloude giallo-maatstaven valt het doek in een allesverklarende slotscène. Gezien de relatief abstracte insteek van Lizard in a Woman's Skin had het einde gerust wat subtieler, en ja zelfs vager gemogen. Nu doet Fulci te hard z'n best om de kijker in de juiste richting te duwen, terwijl een beetje giswerk beter zou rijmen met het zweverige karakter van de film.

Vergeleken met Argento's werk, waar vooral in diens toppers beroep wordt gedaan op Claudio Simonetti voor hallucinante soundtracks, blijft Morricone hier wat hangen in vervelende samples. De nerveuze deuntjes ondergraven hetgeen een magische film had kunnen worden. In dat opzicht zie je toch dat pakweg een Profondo Rosso naar een ander niveau wordt getild door prachtige melodische muziek.

Wie een gorefest verlangt kan zich trouwens maar beter beperken tot het splatterwerk van Fulci. Lizard in a Woman's Skin laat sporadisch een spatje bloed en een blote borst zien, maar draait voornamelijk om het betere speurwerk. Na het uur wordt de spanning erin gegooid met een zenuwsleupende achtervolgingssequentie in een leegstaand kerkgebouw. Efficiënt in beeld gezet en een mooie bekroning voor de mysterieuze verhaallijn tot dusver.

Min of meer bogend op dezelfde thematiek valt Lizard in a Woman's Skin in een adem te noemen met The Psychic. Een wat serieuzere film met andere woorden die liefhebbers van de giallo niet onberoerd mag laten.

Lucker is het markante regiedebuut van Johan Vandewoestijne, die later nog de culthit Rabid Grannies samen met een handvol amateuristische splatterfilms zou gaan produceren. Dat je Lucker vandaag zomaar uit de winkelrekken kan plukken is gezien de perikelen rond de oorspronkelijke negatieven niet zo vanzelfsprekend. Deze werden namelijk door de producer vernietigd zonder toestemming van de rechtmatige eigenaar. Met het overige grotendeels overlappende materiaal dat Vandewoestijne nog in z’n bezit had, is hij er evenwel in geslaagd psychopaat John Lucker te doen herrijzen in een Director’s Cut uitgave die nu aan een democratische prijs in de winkel staat te pronken. In Vandewoestijnes bestofte filmblikken zou trouwens nog voldoende footage zitten voor een eventueel vervolg op deze undergroundproductie. Tot vandaag moesten fans het stellen met een onder verzamelaars felbegeerde VHS-tape, maar nu is er dus een inhoudelijk opgepoetste versie verkrijgbaar samen met een kopie van de originele VHS-release en een interview met de geestelijke vader van Lucker.

Het deprimerende verhaal over John Lucker, een met bakkenbaarden, zonnebril en bierlip gemaskeerde vetzak, situeert zich ergens tussen Maniac en Nekromantik. De tikkende tijdbom is na een gemakkelijke ontsnapping van plan meer schade aan te richten dan ooit te voren en deinst er niet voor terug z’n morbide fetisj voor ontbonden mensenvlees op z’n weerloze slachtoffers te botvieren. Zijn uiteindelijke doel is om de enige vrouw die ooit z’n gewelddadige uitspattingen wist te overleven om te brengen en zo voorgoed af te rekenen met z’n verleden. In z’n zoektocht naar Cathy zaait hij dood en verderf en laat hij op z’n weg doorheen grauwe Belgische straatjes een spoor van bloed en rottende lijken achter.

Naar Belgische plattelandsdrama-normen gaat Vandewoestijne bijzonder grafisch te werk. Zelfs wanneer het er echt ranzig aan toe gaat – de dood is slechts het begin van alle ellende – wordt de kijker amper een detail bespaard. De effecten ogen op het eerste gezicht overtuigend, budget en tijdskader in acht genomen, maar de erbarmelijke beeldkwaliteit laat ons niet meteen toe van al dit lekkers te smullen. Een pijnlijk gebrek aan kleurdiepte zorgt ervoor dat het vele bloed nergens een broodnodige agressieve impact uitdraagt. Bovendien werpen de grove filmkorrel en vale kleuren, die in bepaalde sequenties echter wel sfeerversterkend optreden, in cruciale gore-scènes een smet op het blazoen van de effectenploeg. De messcherpe editing en grimmige score daarentegen bezorgen deze prent nu en dan de hallucinante flair die je even in een grindhouse-productie doet wanen. Temeer ook omdat er in deze puur Vlaamse productie Engels gesproken wordt. Met het oog op de internationale markt zou ons weinig betekend accentje alleen maar roet in het eten strooien, vandaar de logische keuze voor een wereldse taal. Financieel wellicht de gezondste optie maar kwalitatief gezien zorgt dit, samen met het feit dat de personages te streng geregisseerd worden en er dus weinig ruimte is voor eigen inbreng, voor onnatuurlijke en vaak tenenkrommende acteerprestaties. In die mate zelfs dat heel de film er onder lijdt en nergens choquerend of angstaanjagend wordt. Inhoudelijk materiaal is er nochtans in overvloed, maar door het amateurisme blijft hiervan bitter weinig over. Spijtig, want op een psychedelische openingssequentie na is Lucker niet veel meer dan een curiosum.

Waardige afsluiter van een sobere, doch erg spannende en vakkundig gemaakte trilogie. In dit laatste deel wordt de spanning ten top gedreven en worden de intriges tot op het bot ontbloot. Het blijft verbazingwekkend hoe elk deel, hoe lang het ook duurt (bijna 2,5 uur) voorbij is voor je het weet. Dat wil alleen maar zeggen dat alle scènes met een uitstekend gevoel voor tempo achter elkaar gemonteerd worden. Naast de effectieve en onderhuidse spanning drijft Millennium op de boeiende, goed uitgewerkte personages die ook hier weer het beste van zichzelf geven. Als thriller is deze reeks zo geslaagd dat je bijna zin krijgt om de boeken vast te pakken (tenzij je die al gelezen had uiteraard), maar ik vrees dat de knappe verfilming dit grotendeels overbodig maakt.

Geweldige poster hier op MM, een stuk sfeervoller dan de cover van de Nederlandse DVD-release. Die werd al een tijdje geleden uitgebracht door Jan Doense, maar heb hem vandaag pas voor het eerst gezien. Het basismateriaal was weer top en 100% Lovecraft, maar ik vond dat de screenplay een vrij povere adaptatie was van het oorspronkelijke kortverhaal. Wel in orde zijn: de sfeer, het creature design en de special effects. Aanvankelijk zou Lurking Fear geregisseerd worden door Stuart Gordon en je merkt toch dat de huidige regisseur net ietsje te licht is voor dit soort werk. Wel voelt hij naar mijn mening de wereld van Lovecraft vrij goed aan, want afgezien van de scenariotechnische onvolkomenheden is dit een aardig tussendoortje.