Opinions

Dat zag ik inderdaad ook niet. Vond het juist op zijn eigen manier een hele stijlvolle film. Maar vooral ook een bedachtzame film over een veertiger wiens leven, getriggerd door een heftige gebeurtenis even totaal stilvalt. Onverwerkte emoties komen naar boven, dingen moeten een plaats krijgen, vragen moeten beantwoord worden. Veel voice over en daardoor een interne zoektocht van de hoofdpersoon, terwijl in de beelden zijn perceptie van het heden en herinneringen te zien zijn.

Heb geboeid gekeken.

3.5*

Laat je niet misleiden door de Spaanse titel. Dit is Amerikaanse indie. Van een Spaanse regisseur, dat wel. Zo'n film waar ik eigenlijk van zou hopen dat het na het succes van Moonlight meer aandacht zou krijgen. Maar vooralsnog lijkt het daar niet echt niet op. De film lijkt nog maar nauwelijks het festivalcircuit uit te raken.

Er zijn genoeg verschillen (zo is deze film ruwer en meer documentair), maar er zijn ook wat thematische overeenkomsten met Moonlight. Ook deze gaat bijvoorbeeld over mannelijke identiteit bij een Afro-Amerikaanse puberjongen die opgroeit zonder vader en ook deze speelt in Florida, niet in Miami ditmaal maar de omgeving van Tallahassee, in het armere Noorden van de staat. De film gaat over Andrew, een opgroeiende jongen. Zoekend naar een identiteit en naar wat zekerheid vooral. Hij woont bij zijn moeder die met matig betaalde horecabaantjes de boel draaiende houdt. Met een veel jonger zusje. Ze lijken het net aan te redden, maar in zo'n kwetsbare positie zijn er overal valkuilen. Dat merk je aan de moeder bij wie het tijd kost om iemand te vertrouwen en helemaal aan de zoon die in een lastige leeftijd zit.

Het is zo'n film waarbij een grotendeels uit amateurs bestaande cast niet alleen behoorlijk actuele maatschappelijke problemen subtiel blootlegt, ze laten vooral ook geloofwaardige karakters zien en een geloofwaardige relaties. Tussen een liefhebbende moeder en zoon vooral, maar ook tussen moeder een een man die haar leuk vind , de zoon en de anderen op zijn school of moeder en haar haar collega's. Zonder uitzondering fantastisch geacteerd maar het is met name Regina Willams die een echt geweldige moederrol neerzet. De film is zoals gezegd wat ruw en documentair, maar daarin zeer zorgvuldig. Blijkt geschoten door de Roemeense Barbu Balasoiu, die ook het fantastich observerende Sieranevada schoot. Dat verbaast me eerlijk gezegd niet.

Zeer goed.

Erg interessante film, maar er mist ook voor mij net iets.Ik kan er mijn vinger niet opleggen, maar ik denk dat het vaak over de top schietende verhaal en acteren niet helemaal aansluit op de sfeer van de film. Dat zat me in de weg.

Verder een prikkelende en boeiende film. Een die ik vaker moet zien om ‘m wellicht meer te waarderen, want dit heeft meerdere manieren om ‘m te bekijken.

Maar voorlopig is dit niet mijn favoriete Cronenberg en dat had ik wel een beetje gehoopt.

3.5*

Docu 3 over videotheken op het IFFR gaat vooral over de voorstelling van de videotheek en verveelt ondanks de lengte niet. Veelal bekende,m maar soms ook obscure film en tv-fragmenten over videotheken. Allemaal fictie. Eerst als een wat gevaarlijke, duistere plek. Later als een mainstreamplek voor het hele gezin, weer later als een plek waar je nauwelijks geholpen wordt door vevelende medewerkers die het altijd beter weten en tenslotte als betekenisloze plekken die ten dode zijn opgeschreven. Met grappige details als een voorkeur voor troma-filmposters in de inrichting van de videotheek (wat zag je die vaak!) en de aparte pornoruimte, met gordijntje ervoor. De film trekt soms net wat te veel conclusies uit wat we zien, maar het is ook een heerlijk feest der herkenning.

Als ik het goed begreep is er nog geen distributie voor deze film en wordt hij na het IFFR nog in het Rotterdamse worm vertoond en that's it. Dat zou zonde zijn. Videotheek Marco was een videotheek die letterlijk (niet figuurlijk) ondergronds was in Rotterdam. Hij zat namelijk op metrostation Beurs en schijnbaar zijn er zelfs nauwelijks foto's van te vinden. En de maker heeft ongetwijfeld goed gezocht. Dat weet je als je deze film hebt gezien. Want een van de knapste dingen is de idiote hoeveelheid research er in deze film heeft gezeten. Vrijwel de hele film is opgebouwd uit archiefbeelden (vooral) en ook wat oude foto's. Van allerlei tv-programma's. Van landelijk uitgezonden tot obscure lokale. Van actualiteitenrubrieken tot quizzen. Als het maar over de videotheek gaat. De videotheek als plek om films te ontdekken. als multicultureel fenomeen, als plek om elkaar te ontmoeten en als plek waar illegale videos te huur waren. Het is een warm nostalgisch bad en misschien klinken de maker (een generatiegenoot) en ik nu als oude lullen, maar het menselijke contact van de videotheek was toch in veel opzichten mooier dan algoritmes van streaming.

Ja, erg goed. Vooral de opbouw van de scenes en de acteerprestaties vond ik enorm goed. En dan vooral bij de scenes die werken omdat ze in een bepaalde context staan, maar buiten de film ongrijpbaar zouden zijn. Hoogtepunt was voor mij de scene op het feest waarin subtiel de barstjes zichtbaar worden. Al zitten er vooral in de eerste helft nog veel meer geweldige scenes. Naar het einde toe ietsje minder sterk, maar dat komt vooral vanwege het hele hoge niveau van wat daarvoor zat. Wel weer een hele mooie laatste scene.

Ik zat trouwens in een totaal uitverkochte zaal in Utrecht (LHC). Palm en superlatieven in de pers leveren blijkbaar veel bezoekers op. Wat me opviel is dat de zaal van de lange seksscene ongemakkelijk werd, een beetje lacherig zelfs. Als in de biologieles over voortplanting voor 13-jarigen.

4.0*

Opvallend aan veel Franse regisseurs van de huidige generatie (Breillat, Noe, Denis, Dumont) is dat ze nogal hevige reacties oproepen.Hoe verschillend ze onderling ook zijn, reacties lopen uiteen van geniaal tot extreem negatief. Dat soort hevige reacties maakt altijd nieuwsgierig.

Dit sociale drama was eigenlijk wat minder uitgesproken dan ik vooraf verwacht had. Het is een pessimistische film. Hij speelt zich af in een uitzichtloos dorp in Noord-Frankrijk. Waar voor een groep jongens zonder al te veel toekomst het leven voornamelijk bestaat uit crossen in een auto of op brommers. Banen zijn er nauwelijks. Veel meer dan de plaatselijke harmonie is er niet te doen. Freddy heeft geluk, hij heeft een vriendin. Al is in de plaatselijke verlaten kabelbaan zitten het meest romantische dat je met je vriendin kan doen. En je hebt seks als aardig tijdverdrijf. Alles is droog en observerend gefilmd. Zelfs de volstrekt onromantische en af en toe vrij expliciete seksscenes. De film is gemaakt met amateurs die echt in het dorpje en omgeving leven.

De film doet af en toe denken aan de gebroeders Dardenne (nou helpen brommertjes door troosteloze dorpjes daar wel aan mee), al is Dumont in deze film uiteindelijk bewust afstandelijker. De Dardennes gaan meer tussen de personages zitten, Dumont lijkt eerder gefascineerd toe te kijken van een kleine afstand. De film voelt ook duidelijk wat kunstmatig.. Het is er wel erg grauw en er zit wel erg weinig leven in. Alsof driekwart van de huizen onbewoond zijn. Dumont lijkt af en toe te neigen naar een soort hermetische symboliek die me niet helemaal bevalt (de titel is wel het duidelijkste voorbeeld).

Interessante film, bij vlagen fascinerend dat zeker. Maar toch met een aantal tekortkomingen. Wekt genoeg interesse op om nog eens wat meer van Dumont te gaan zien, al heb ik niet het gevoel er een potentiele favoriete regisseur bij te hebben.

3.5*

Oei, wat moet ik nodig meer Resnais zien, ik denk er meestal geen zin in te hebben, maar als ik dan toch kijk bevalt het me steeds beter lijkt het wel. Mijn zesde film van hem vond ik een feestje. Een film die het streven naar de alomvattende waarheid en utopische wereldbeelden (en dan ook gelijk veel verschillende van die wereldbeelden) onderzoekt en behoorlijk prikkelend parodieert (en de nadelen ervan laat zien). En dat alles in een knotsgekke, buitenissige film met maffe Demy-achtige musicalstukjes. Overduidelijk een broertje van Mon Oncle D'amerique. Dat was ook zo'n slimme maar prettig gestoorde en vaak heel grappige deconstructie-film die hij, net als deze, samen met Jean Gruault maakte, een man die ook scenario's schreef voor onder andere Francois Truffaut, Chantal Akerman en Roberto Rossellini.

Destijds nogal een flop trouwens, de critici maakten er gehakt van en er kwam geen hond naar kijken. Ze hadden ongelijk.

Niet zo'n enorme impact als Sombre op me had, maar weer een heel bijzondere film. Ben het grotendeels met Querelle eens hier. La Vie Nouvelle wordt gedreven door instinctieve emotie en reactie, zonder dat dat ingepakt wordt in laagjes moraal, empathie, beschaving of het vermogen de gevolgen van daden te zien. En dan blijft er een bijna apocalyptische film over, niet omdat er er sprake is van een traditioneel einde van de wereld. Maar Grandieux is niet cynisch, want, hoewel hier minder duuidelijk dan bij Sombre, Grandieux' personages zijn niet willens en wetens slecht, ze zijn eerder verdwaald.

4.0*

Mijn eerste film na alles.... was deze

Dit statisch noemen vind ik volkomen onbegrijpelijk als het iets niet was was het dat wel, eerder anti-statisch. Prachtige film

Ook ik heb deze last minute op mijn programma gezet. Ten koste van een regisseur die misschien wel over zijn hoogtepunt is. Dan is een interessant debuut eigenlijk wel een betere keus.

Interessant was Viktoria zeker. Maar door het enthousiasme van verschillende kanten waren mijn verwachtingen toch wel erg hoog, iets te hoog zo bleek.

Viktoria is heerlijk ambitieus. De film wil de hele laat communistische periode en het begin van het kapitalisme in Bulgarije in een film vangen en dat dan weer gekoppeld aan het opgroeien van een meisje.

Tot op tweederde gaat dat erg goed. Viktoria haalt zijn kracht uit mooie, frisse en eigenzinnige beelden. Uit enigszins absurde humor. En de personages, de moeder als trouw partijlid en de dochter die de absurde uitwassen van het communisme in een nogal geprivilegieerde situatie ondergaat werken uitstekend.

In het laatste deel raakt de film me alsnog behoorlijk kwijt. Het communisme is niet meer en er volgt een zoektocht van Viktoria om de rest van haar leven in te richten en om afstand te nemen van haar privileges onder het communistische bewind en haar moeder, in de film eigenlijk bijna hetzelfde. Dat veel dramatischer derde deel is nogal een omslag in de film. Omdat dochter en moeder in de film tot dan toe nadrukkelijk (en heel goed werkende!) archetypen zijn lukt het Vitkova niet meer om er op het laatst ineens echte mensen van te maken. Ook de hevig gestileerde stijl gaat dan wat tegen de film werken en dan is dat derde deel ineens ook wel erg lang.

Neemt niet weg dat we zeker nog meer van deze debutante gaan horen. Want in deze film zit echt al heel veel eigenzinnigs. Maar voor mij was het niet evenwichtig genoeg en aan de eerste 100 minuten te danken dat ik de film een niet lager geef.

3.5*

Ik kan me de remake nauwelijks meer herinneren al is het niet eens zo heel lang geleden dat ik 'm zag. En ik weet nog dat ik me zat te vervelen en de film wat lusteloos vond. Dat was bij deze film zeker niet het geval. Dit was erg fijn.

De sfeer deed me een beetje denken aan de sixties versie van The Twilight Zone, maar dan Brits, vooral in het begin. Als we het stilgevallen dorpje zien er geen muziek is, maar omgevingsgeluiden van een platenspeler en telefoon en dergelijke. Meteen een fijn sfeertje. Fijne opbouw, lekker kort, geen scene te veel.

Dik 3.5*

Slechte marketing (of juist goede, want de film trekt er meer mensen door). Mensen verwachten een totaal andere film dan ze krijgen en straffen dat hard af.

The Village is een film die Shyamalan nooit had kunnen maken als hij hiervoor niet drie instant hits had afgeleverd en de studio zal wel hebben gedacht dat het wel goed zou komen. Ik heb sterk het idee dat dit zijn meest persoonlijke film is.

Echt goed vond ik de film niet. Regelmatig te gekunsteld, te artificieel, te geforceerd. Spannend was de film (uiteraard) niet, raken deed het me (helaas) ook helemaal niet.

Ik zie een film waar Shyamalan mee heeft geworsteld om te vertellen wat hij wil vertellen: overduidelijk vol hints naar actuele politiek, met een Bowling for Colombine-achtig angst thema. Maar toch is deze film veel beter dan Signs en veruit de interessantste M. Night-film. Mede doordat de film verrassend onzeker voelt voor zo'n bekende filmmaker en omdat de film me nu eens wèl intrigeerde, niet altijd om de goede redenen misschien, maar toch.

Ik hou het op 3.0*

Hmm, ik lees nu in het bovenstaande stuk dat Antonioni min of meer afstand heeft genomen van deze film. Dat maakt hem misschien wel interessanter, want ik zag een film die nogal wat mankeerde.

De opening is heel moralistisch en heeft een nogal hoog "de jeugd van tegenwoordig"-gehalte. Waar sommige tijdgenoten in deze tijd veel meer een basis zochten in delinquent gedrag van jongeren gooit Antonioni het op de oorlog en de normalisering die de jongeren als kind meemaakten. Zonder dat hij daar na die opening nog echt iets mee doet.

Het eerste verhaal in Frankrijk is het boeiendst en heeft iets beklemmends in zijn bijna nuchtere zinloosheid. Het Italiaanse deel is nogal schetsmatig en overdramatisch. Het Britse deel is het meest moralistisch en ook het meest cynisch over de huidige generatie, maar ik geloofde er niet zoveel van.

Fijne decors in naoorlogs Europa. Prima acteurs met uitstraling en verder veel potentie die niet echt waargemaakt wordt.

Ik zag tot deze pas 4 films van Antonioni (inclusief Eros, waar hij slechts eenderde van maakte) en dat is veel te weinig. Na Werner Herzog is dit de volgende regisseur waar ik de komende tijd wat focus op leg.

Fascinerende film. Ben het met de bovenstaande reactie eens dat de de hele film gezien kan worden als een weerslag van de rouwverwerking van de ouders.

Bijzondere opening. Du Welz is geen enorm scripttalent en lijkt ook niet echt een acteursregisseur. Pure dialoogscenes uit het begin waren niet altijd even overtuigend. maar Du Welz is daar ook niet al erg in geinteresseerd en het begin is er puur als opmaat voor wat komen gaat. Naarmate de situatie in de film verder verwijderd raakt van de gewone wereld wordt het ook een flink stuk sterker. Knappe suggestie waarbij soms redelijk gewone dingen al tamelijk onheilspellend worden. De eerste kennismaking met de kinderen in de scene met de rijst is een absoluut hoogtepunt. Fijne soundtrack ook.

Dat alles compenseert met gemak de minpunten. Overtuigende film die me nieuwsgierig maakt naar Calvaire.

Kleine 4.0*

Volgens de info uit het festivalblaadje is Helen Walsh geinspireerd door de gebroeders Dardenne. Zowel in haar boeken (ze is van origine schrijfster) als in deze debuutfilm. Dan mag ze wel wat beter opletten.

Het begin is nog wel aardig. Beetje doorsnee aanzet tot sociaal drama zoals er wal meer in de UK gemaakt worden. Prima acteurs die het gezinnetje vormen. Met name de hoofdrolspeelster Lauren Mcqueen. Zij is de revelatie van deze film. Walsh is dat niet. Integendeel. Het is nog knap dat McQueen iets van haar rol in deze vooral enorm slecht geschreven film heeft weten te maken.

The Violators komt verder nergens boven doordeweeks grimmig sociaal drama uit, maar dan (en dat wekt steeds meer en meer ergernis op) met een totaal ongeloofwaardig scenario dat zo onsubtiel is en zo vol stoplapjes en plottwists zit dat het hoe langer, hoe lachwekkender wordt. Een paar voorbeelden: De werkelijk totaal, maar dan ook echt totaal ongeloofwaardige rol van de groomer, de voorspelbare "spanningsboog"met de terugkeer van de vader, de rol van het kleine broertje die vooral in de film zit om Shelly extra kwetsbaar te maken. Maar het ergste is wel dat "mysterieuze" meisje Rachel (zonder wie de film al wat was opgeknapt) dat in een werkelijk belachelijk einde de dochter van de groomer blijkt te zijn. Of Brogan Ellis echt iets kan wordt dan ook niet helemaal duidelijk, maar wat moet je ook in zo'n rol.

Wat er overblijft is een soort belerende soap in een achterbuurt. Een film die niks te vertellen heeft en hooguit de lancering van een veelbelovend actrice zal blijken.

1.5*

Drie verhalen over, de titel zegt het al, (de alomtegenwoordige dreiging van) geweld. Zonder dat de film veel explicitiet geweld bevat. Dit is vooral een heel minimalistische film die duidelijk refereert naar het conflict tussen de FARC en de regering van Colombia.

Het eerste segment is duidelijk het sterkst. Je ziet een man dagelijkse handelingen uitvoeren in het oerwoud. Alleen dan geketend en met af een toe een glimp van zwaar bewapende bewakers om hem heen. Het tweede segment vond ik een stuk minder sterk en zelfs wat flauw van opzet, omdat het wat geforceerd spanning probeert te halen uit zijn uitgangspunt en zelfs met een tweetal plottwists speelt. Als je dat in zo'n minimale film doet gaat dat wel erg aan de oppervlakte zichtbaar worden. Het derde verhaal is wat minder bescheiden en explicieter van opzet dan de eerste twee en toont vooral een man die naar de paramilitairen gaat alsof het een dag op kantoor is. En dat dan laat botsen met wat voor "werk" hij daar doet. Wel met een fijn 360 graden shot om de omgeving te proeven en gezichten te bekijken. Daar hou ik wel van.

Absoluut een interessante film, maar de belofte uit het eerste segment maakt de film verderop toch duidelijk niet waar.

3.5*

Een grote afrekening met een kapot Columbia waarin geweld gewoon is. Maar ook een bizar liefdesverhaal, waarin je zelfs kan houden van iemand die onderdeel is van de teloorgang van je land en alles accepteert zolang hij maar bij je blijft.

Film naar een boek van Fernando Vallejo. En dat is te merken ook, want de dialogen zijn af en toe ietwat literair, wat een beetje botst met het straatkarakter van deze film. Verder mooi geacteerd en goed geregiseerd. Zeker voor een film die onder zulke moeilijke omstandingheden tot stand kwam.

Het leuke van de regisseur is de afwisseling tussen big- en low budget.

Zonder meer Tsai's zwakste film tot nu toe. En ik heb tot nu toe nooit lager dan een 3,5* aan films van 'm gegeven.

Tsai noemt dit "eigenlijk een stellage" en heeft het over een radicale film. Ik zag vooral een film met een groot gebrek aan inspiratie. Tsai die zijn timing kwijt is, zijn humor niet kan vinden en maar wat Tsai-achtigs aan het doen is. Niks Tsai die een andere kant laat zien, want de berichten vooraf ook waren. Een film over gebrek aan inspiratie die zelf lijdt aan dat euvel, misschien is het wel een ultiem statement, maar dat maakt nog geen goede film.

Er zijn ook wel wat lichtpuntjes. Als je alle mindere scenes eruit zou gooien (en dan hou je vooral de scenes van Kang Sheng-Lee en zijn moeder en familieverwikkelingen over) leveren een mooie, klassieke Tsai-kortfilm op.

Grootste tegenvaller van dit IFFR. Laat 'm óf zijn inspiratie terugvinden en gewoon doen wat hij goed kan of misschien echt radicaal iets anders.

2.0*

Dit keer komt Varda een meer dan een halve eeiuw jongere kunstenaar tegen. Varda voelt een sterke verwantschap voelt. Ze gaan samen Frankrijk door. Fraaiste en ontroerendste stuk zit erg naar het begin, dat vond ik de mijnwerkershuisjes met de grote mijnwerkers erop. De huisjes worden gesloopt en er woont nog een vrouw. JR en Varda plaatsen ze op een fraaie manier in de geschiedenis. De hele docu is fijn maar dat stuk is het fijnste. Varda en JR brengen hun kunst naar de mensen in deze losse feel good documentaire.

Ben een Kawase-fan. De zeven films die ik van haar zag gaf ik allemaal minstens 3,5. Ze heeft al jaren een film hoog in mijn top 10. Maar helaas loop ik nu tegen een behoorlijke draak op.

Een paar oorzaken op een rijtje:

-Binoche bakt niks van haar ook nog eens behoorlijk overbodige rol.

-De film heeft bovennatuurlijke elementen en is , zoals wel vaker bij Kawase, behoorlijk spiritueel, maar ook erg uitleggerig.

-Dialogen bestaan voor een groot deel uit dat soort uitleggerig gedoe en dan ook nog op een vroege Shyamalan-achtig fluistertoontje. Het hangt soms helaas echt tegen onbedoelde parodie aan.

Terug naar de montagetafel. Binoches rol (en die van haar tolk) helemaal eruit halen. 80% van alle tekst schrappen en proberen meer flow in het geheel te krijgen en er had nog iets uit kunnen komen.

Vision lijkt qua titel op Visage. Ook al zo'n mislukt project van een favoriete Aziatische regisseur met Franse inbreng. En ook al een film waar je ergens nog wel ziet waarom je van de andere films houdt, als je door al het irritante heengraaft.

2.0*

Paar dagen terug op het IFFR gezien. Best aardig, niet meer.

Filmpje 1 was wel aardig. Vrij veel drama en sfeer in het begin, maar met een beetje een flauw, bijna whodunnit achtig einde. 2.5* Filmpje 2 was ongeveer op een gelijk niveau. Veel minder horrorachtig, maar eerder een aardig bovennatuurlijk drama. 2.5* Filmpje 3 was het meest nietszeggend en flauw. 1.5* Filmpje vier vond ik het aardigst. Grotendeels door opgehangen beveilingscamera's zie je een vrij maf verhaal over obsessies en het dram wat daar uit voortvloeid. Samen kom ik dan op een afgeronde 2.5* uit.

Tip: Neem even een (lange) Bergman-pauze. Dat doe ik ook bij sommige regisseurs. Dit is mijn eerste Bergman na zo'n pauze. Niet dat ik 'm nou echt beu was, maar soms heb ik de behoefte om een bepaalde regisseur een tijd even links te laten liggen.

Qua gevoel zit deze film ergens tussen Tystnaden en Höstsonaten in.

Ik vind dit zeker niet Bergmans meest pessimistische film. Daar komt Tystnaden eerder voor in aanmerking denk ik. Iemand voor me heeft al precies omschreven waarom:



Wat hier ook belangrijk bij is, is het dagboekfragment dat Anna tegen het einde voorleest. Als je kan accepteren dat geluk en perfectie in het leven uit momenten bestaat, kun je gemakkelijker met het leven omgaan.

Anna is bijna een heilige. Iemand die onbaatzuchtig kan houden van, iemand wiens ego niet constant opspeelt. Ik weet niet zo zeker of streven naar Anna haalbaar is. Dan kun je beter streven naar het inzicht van Agnes.

Trouwens: Wat blijft de combinatie Nykvist-Bergman toch een gouden combinatie. Nykvist blaast leven en schoonheid in bijna elke scene.

Dik 4.0*

Heel erg anders dan A Snake of June en al helemaal een cultuurschok voor de mensen die iets in de lijn van het oudere Tukamoto werk verwachten. Dit is echt radicaal anders dan mijn voorstelling daarbij.

Vital is een relatief conventioneel drama over verlies en trauma's met een flinke filosofische rand. De donkere sfeer aan het begin wordt snel losgelaten en zelfs de anatomiescenes zijn verre van schokkend, eerder wat bizar. De film zelf was wel aardig. Maar echt weg was ik er niet van. Visueel was het begin het sterkst, naarmate de film conventioneler wordt werden de beelden dat ook. Het verhaal was helaas heel wat minder intrigerend en veel directer dan de synopsis deed vermoeden. Met hier een daar een storend element. Ik had het persoonlijk veel boeiender gevonden als bijvoorbeeld die verliefde klasgenoot was weggelaten.

Leuk, meer niet helaas.

3.0*

Niet mijn favoriete Fellini, maar toch weer erg leuk. Ik heb er nu acht opzitten en het begint op een prettige manier vertrouwd te worden. Het italiaans, de muziek van Nino Rota (dat blijft een onwaarschijnlijk genie), de Fellini-sfeer. Hier is hij nog wat ingehouden en een beetje zoekend. Maar toch.

I Vitelloni is een leuk portret over twintigers in een kustdorpje. Geen verantwoordelijkheid kunnen nemen. Nog wat vage dromen hebben die langzaam aan het vervliegen zijn. Je vervelen. Ontzettend tijdloze zaken eigenlijk. Erg autobiografisch ook. Fellini groeide in een zelfde soort dorpje op.

I Vitelloni betekent letterlijk "de grote kalveren" en is sinds deze film een veelgebruikt woord in het Italiaans voor jong-volwassenen die nog geen verantwoordelijheid voor hun leven nemen.

3.5* maar bij alle Fellini's heb ik het idee dat het weleens hoger kan worden bij een herziening.

Mix van politiek, sadisme, veel Freud, veel jeugdherinneringen, perverse fantasieën, wraakmotieven, oedipuscomplexen, angst voor vrouwen, rouwverwerking, trauma's en wat al niet meer. Al die thema's gepropt een film die vreemd en bijzonder is. Het spreekt me wat minder aan dan Jodorowsky, die nog wat verder wegdrijft van de "normale wereld"dan dat deze film dat doet. Dat komt omdat in deze fllm het vooral gaat om een botsing tussen de bizarre fantasiewereld van Fando en de werkelijkheid waarin hij leeft, maar dan verteld als een herinnering waar beide sterk met elkaar verweven zijn geraakt.

Al even bizar als de film is trouwens het interview met Arrabal op de DVD. De man is (of doet?) minstens net zo gek en excentriek als zijn films.

3.5*

De inderdaad aan Bresson referende begin vond ik eigenlijk het beste stuk, daarna heb ik me vermaakt zonder echt onder de indruk te raken.

Truffauts laatste film balanceert tussen een pastiche en parodie op Amerikaanse misdaadfilms in het algemeen en Hiotchcock in het bijzonder. Best vermakelijk, maar echt memorabel vond ik het niet. Af en toe is Truffaut net iets explicieter dan Hitchcock in zijn hoogtijdagen kon zijn en de film speelt met de traditionele man en vrouwpatronen in dit soort films. Jammer dat het einde zo uit de bocht vliegt dat de film ineens volbloed parodie lijkt te worden.

Leuk, maar dat is het wel.

3.0*

Erg, erg bijzonder.
Na de bijzondere openingsbeelden kostte het me even moeite om in de film te komen, maar daarna kreeg ik ook wat.

Een film met visuele pracht en filosofische en spirituele thema's. De hoofdpersoon lijkt in het begin op zoek naar de verwondering in zichzelf. Maar zijn zoektocht (met de film als aanleiding, misschien wel symbool of excuus) neemt toe in complexiteit en wordt eerder een zoektocht naar zichzelf.
We zien in de film ook mensen die alleen bezig zijn met overleven. Is dat de kern van wie we zijn als je alles van je afschud?

Vaak magnifieke beelden. De nieuwjaarsscene is erg bijzonder. In een scene van tien minuten wordt heel veel geschiedenis uitgebeeld op een unieke en betoverende manier.
Ook het beeld van Lenin op een de boot is heel krachtig.

Als de hoofdpersoon zich in Sarajevo bevindt, krijgen we sterke tegengestelde emotie. Van het begin van de mistscenes was erg optimistisch. Kunst lijkt net na overleven te komen in een mensenleven. Een manier om te uiten. En is erg moeilijk in te dammen. Het einde komt daarna als een mokerslag.

Dan heb ik slechts enkele stukken uitgelicht en moet ik vooral nog de fenomenale muziek noemen.
Bijzondere film.

4.0* met grote kans op verhoging.

Wat had ik graag van deze film willen houden. Magonia, de vorige film van Smits en Japin, vind ik erg goed. Het doet me een beetje pijn dat de algemene teneur hier aardig klopt. De Vliegenierster van Kazbek is helaas niet gelukt.

Er zit nota bene zelfs een haast briljante scene in. Het moment dat de Georgische militairen naar een stuk film uit hun vaderland kijken en zelf de dialoog en de geluiden erbij maken is echt prachtig. Zo goed had het kunnen zijn, maar vooral richting het einde raakt de film zichzelf volledig kwijt. De film slibt volledig dicht, mist de openheid van Magonia en is overdadig en vol. Met een heleboel vlinderkitsch. Geen film die echt magisch realistisch is, maar een die het vooral heel hard wil zijn. En dat doet deze film de das om.

2.0*

Aardige ode aan de (zwijgende) cinema. Profiteert van Decleir die zo een acteur in dat tijdperk had kunnen zijn door zijn sterke mimiek. Biedt weinig naast het voorspelbare verhaal door de korte lengte. Door die lengte is er nauwelijks tijd om meer te spelen met de films in de film en dat is jammer.

Ik zag van Conen, die best een fascinerend en nogal alle kanten op schietend oeuvre heeft (met vooral in het kader van projectmatige filmseries gemaakte films) ooit de telefilm Exit. Dat was een spannend vluchtelingenverhaal. Ook niet perfect, maar ik kon er wat meer mee dan met dit.