Opinions

Kijk, het kan dus ook authentieker. Voor een film (deels) over kindsoldaten hoeft geen westers gezichtspunt nodig te zijn. Deze verfilming van een autobiografie van een jongen die in de jaren '80, toen de burgeroorlog in El Salvador bezig was, het echt meemaakte.

Erg knap aan de film is dat de film ook de veerkracht van mensen en dan vooral die van kinderen toont. De oorlog om je heen zorgt niet dat je compleet ophoudt met leven. Er wordt nog steeds gespeeld, gelachen en gedroomd.

Enige smetje op de film is dat er zo nu en dan uit de Hollywoodtrucendoos gesnoept wordt, terwijl de film dat nadrukkelijk niet nodig had. Soms iets te veel slowmotion beelden, sentimentele muziek en momenten als het moment dat Chava geëxecuteerd dreigt te worden en last minute ineens gered wordt of kort daarna het moment dat Chava een machinegeweer oppakt maar niet kan schieten op zijn voormalige vriendje hebben heel nadrukkelijk de timing van een hollywoodfilm en voelen daarom juist onecht aan. Iets rauwer en iets subjectiever en ik had de film nog beter gevonden.

3.5*

De film begint nog best ok. Bijna waarnemend en het verhaal in beelden vertellend. Maar al vrij snel gaat het hopeloos fout, met de eerste groffe ongeloofwaardigheid. De moeder van het slachtoffer die nota bene met haar echte naam en zonder enige controle bewaker mag worden van de moordenaar van haar zoon, ik geloof er echt helemaal niks van zoiets in Denemarken kan. Vervolgens gaat haar baas met foto's en met naam en toenaam het hele misdrijf aan haar uitleggen. Als het daarbij gebleven was had de film misschien niet zo goed als drama gewerkt, maar nog wel aardig als thriller, maar het blijft een regen van onwaarschijnlijkheden. In beslag genomen drugs liggen blijkbaar in een archief waar iedere bewaker bij kan. De vrouw die een agressieve confrontatie met een gevangene heeft gehad is degene die hem gaat begeleiden op verlof. Dat begeleiden doen ze met zijn tweeën maar de tweede bewaker is de meeste tijd nergens te bekennen. Enzovoort enzovoort. Losse scenes zijn soms best knap in spanningsopbouw, maar het geheel van de film is zo ongeloofwaardig dat het de film de das om doet.

Waar Bunuel vaker blijk geeft van zijn opvattingen over met name de katholieke kerk, gaat hier de hele film erover. En eigenlijk ook veel feller dan wat ik eerder van hem zag. De leer en vooral ook de conflicten over die leer worden (en echt moeilijk is dat niet) in het absurde getrokken. Dingen als de drie-eenheid, maria verering, Er zijn absurde bijbelquotes. De film heeft een minder volmaakt ritme dan The Discreet Charm of the Bourgeoisie en is minder gevarieerd. Maar Bunuels felheid levert vaak scherp en boeiend materiaal op.

Voorlopig mijn laatste Buñuel. IK heb de hele stapel die ik had liggen bekeken. En in plaats van 6 Bunuels heb ik er nu 16 gezien.

Dat de kozakken Frans spraken stoorde me geen moment eigenlijk. Want dat is vooral een excuus om de film een plaats en tijd te geven. Eigenlijk onttrekt de hele film daar met gemak aan. Dit is een eenvoudig verhaal dat tijdloos voelt. Als een oud, heel direct verhaal wat vaak doorvertelt is. Dat soort eigenlijk nogal sobere verhalen worden als ze verfilmd worden vaak tot enorme proporties opgepompt en juist dat doet Wald niet. En daar ben ik blij mee, want dat staat me juist vaak tegen.

En dan blijven juist zaken over waar ik een zwak voor heb. Zoals de ontroerende intimiteit van de scenes tussen de twee broederparen. Of de natuur getuige laten zijn van gruweldaden van de mens. Of de aandacht voor de non-verbale communicatie in de gezichten van de acteurs. De fraaie soundtrack maakt dit voor mij een heel mooie film.

Met dank aan Mochizuki Rukero die me dit heeft aangeraden toen ik een keer met hem DVD's stond te shoppen tijdens het IFFR (in 2011 denk ik, heeft dus een tijdje op de plank gelegen).

4.0*

De laatste keer dat ik een Almodovar zag is bijna zes jaar geleden. Ik had het gevoel dat ik het wel een beetje met 'm gehad had. En op basis van Volver lijkt dat te kloppen. Amusante film, goedgemaakt en een schattig einde waarin de film vooral een ode aan de familie blijkt te zijn. Maar de humor was niet scherp en het drama nogal vergezocht en de felle Technicolor-achtige kleurtjes en kitschneigingen van Almodovar ken ik nou wel geloof ik.

Ik zou eigenlijk eens een eerder bekeken Amodovar moeten herzien om te kijken wat ik er nu van vind, maar ik geloof niet dat ik daar meteen zoveel zin in heb.

2.5*

Voor een keer ben ik het wel met mrklm eens eigenlijk. Het moet niet gekker worden. Jaren terug oip het IFFR een film van Trueba gezien die opvallend goed was en me nogal verraste omdat ik er niet veel van had verwacht. Nu verwachte ik meer maar werd ik teleurgesteld. Het uitgangspunt van de film: stel gaat uit elkaar, besluit dat te vieren en komt weer nader tot elkaar klinkt als een doordeweekse romantische komedie en is dat vaak ook. De film tracht dat te verbergen door een erg matig metalaagje over het maken van films (en zelfs deze film), beide leden van het stelletje werken in de filmwereld) en zijn er wat filmverwijzingen her en der. Af en toe een echt aardige situatieschets of leuke dialoog (zoals de discussie over een Dudley Moore-film, (dat gaat over 10 (Film, 1979) heb ik toch even nagezocht. De titel wordt niet genoemd). Maar ook een film die in het laatste stuk een eindeloos durende drie kwartier bezig is naar een einde toe te werken. Opgelucht dat het klaar was.

Frankenheimers The Train kwam een jaar voor deze uit en er zijn overeenkomsten. Het zijn beide stoere mannen-avontuurlijke oorlogsfilms met grimmig randje en de trein in een belangrijke rol. Best opmerkelijk, maar als we de vergelijking doortrekken is The Train in alle opzichten een veel betere film. Sinatra komt niet in de buurt van Lancaster en deze film is lang niet zo spannend. Het is ook zeker geen slechte film. Na het eerste half uur is het allemaal goed te doen en het is best cool dat de Duisters Duits praten en de Italianen grotendeels Italiaans. Raffaella Carra's rol is zo kort dat ze bijna overbodig is en een van de twee vrouwen die volgens mij in beeld kwamen. Ik kende haar dan weer vooral van deze flinke guiltry pleasure -hit van een dik decennium later. She's stilll going strong en wordt zelfs genoemd om volgend jaar het Eurovisie songfestival te presenteren.

Geweldige film. Ik ben hier echt gevoelig voor. Een subtiel inkijkje in het leven van een Parijs gezin. Een poëtische voorstelling van hele gewone emoties (de band tussen Song en Simon met name), een fijne a-typische rol van Binoche en doormiddel van de rode ballon een fraaie extra laag die film in verbinding stelt met de filmhistorie en tegelijk een ode is aan de verwondering.

Helemaal mijn film.

4.0*, dik

Tweede en minste van drie voorlichtingsfilmpjes gemaakt in Puerto Rico in een programma op het IFFR. Deze is het meeste alleen maar een voorlichtingsfilm. Er is sprake van een ontwikkeling in de filmpjes. Ze werden chronologisch vertoond. Het eerste dat nog niet op de site staat is een interessante compilatie van beelden met commentaar. Deze film drijft nog steeds op commentaar, maar bevat grotendeels geacteerde scenes en het derde is een geacteerd komisch drama met maar een beetje commentaar. Dit is vooral een filmpje om mensen die niet kunnen lezen aan te zetten het te gaan leren hoe oud ze ook zijn.

Veel interessanter en beter dan die andere recente Almodovar van een half uur (Strange Way to Die). In essentie een monoloog (omdat degene met wie ze een telefoongesprek voert, als die er al is, niet hoorbaar is). Swinton voelt precies aan naar welk evenwicht Almodovar op zoek is hier. Het melodramatische, het ambivalente en het abstracte van de film. De film is een losse bewerking van La Voix Humaine van Costeau. In tegenstelling tot bij die andere halfuurfilm is de lengte hier perfect.

Erg mooie film.
Fraaie openingscene die je al meteen de film insleurt (Je krijgt er inderdaad zelf hoogtevrees van) en dan ook nog de erg mooie scene met de rennende jongens. Prachtig gefilmd.
Mooi verhaal. Erg geloofwaardige verhoudingen. De film heeft een mooie onderhuidse spanning. Je ziet een vader die in contact wil komen met zijn kinderen en kinderen die in contact willen komen met hun vader. Maar het lukt niet. Er blijft een erg gespannen sfeer hangen.
Pluim ook voor de spaarzame, maar vaak briljante minimalistische muziek. Vreselijk mooi en van grote toegevoegde waarde.
Aanrader, debuut van een regisseur die ik voortaan zal volgen.

4.0*

Ben ik een masochist?

MIsschien wel, ik word in ieder geval erg nieuwsgierig van dit soort unaniem afgekraakte films. Ik hoop ergens dat ik een voldoende kan geven ofzo. Lekker tegendraads zijn.

Bij deze stompzinnige, oubollige, amateuristische en vreselijk slecht geacteerde film is dat helaas niet gelukt. Naast de dingen die horrorist aanstipte ook even de belabberde belichting, geluidsmix en muziek vermelden. De dialogen zijn ultiem stompzinnig. Als Cox bij het graf van zijn vrouw zit begint ze niet alleen te praten, maar zwenkt de camera zo erg heen en weer dat Cox zelfs uit beeld verdwijnt (heeft ook wel z'n pluspunten). De film neemt ook nog een loopje met de werkelijkheid. Nijholt zou al lang euthanasie hebben gekregen en een tv station dat een eventuele zelfmoord live uitzend hebben we gelukkig ook nog niet.

Iedere betrokkene moet zich diep gaan schamen.

En ik heb dit nog uitgezeten ook.

Ja, ik ben een masochist blijkbaar.

0.5*