Opinions

En alweer een Oliver Stone-teleurstelling. Het wil maar zelden klikken tussen mij en de films die Stone schreef of regisseerde. Dit vond ik een vervelende, geforceerde, lompe en flauwe film. Soms aardig, maar wat misplaatst cameragefreak en het sfeertje was wel redelijk getroffen.

1.5*

Twee grote pluspunten: De film is gemaakt met medewerking van Yoko en de erven Lennon, dus zijn muziek zit er volop in. Plus de redactie heeft goed werk verricht in het naar boven halen van veel uniek historisch beeld en niet alleen maar eindeloos herhaalde beelden uit Hilton Amsterdam. Verder veel pratende hoofden met sterk wisselende relevantie.Bijvoorbeeld Geraldo Rivera of Walter Cronkite zijn niet erg relevant en lezen feitelijk voice over tekstjes op. Doordat dit een film met medewerking van de erven is wordt de duistere impact die dit gedoe op Lennon had een beetje weggepoetst (drugsverslaving en ernstige relatieproblemen in de eerste helft van de jaren '70) En hebben we het pas weer over het privéleven na de geboorte van Sean, toen het veel beter ging en hij huisman werd. Interessant genoeg zullen we het maar noemen.

Het debuut van Argento laat al veel van zijn talent zien. En ook deels zijn valkuilen. Het is een extreem invloedrijke film en een van de films die min of meer het prototype was voor de giallo. Veel prachtige shots en goed camerwerk en mooie kleuren. Het compenseert het plot een beetje dat wat minder overtuigend is. Later zou Argento nog veel stijlvoller worden met Suspiria.

Een flink stuk beter dan Fried Dragon Fish. Het waarom van de scenariovorm (met twee verschillende gevolgen als een zwemwedstrijd net anders was gelopen) is me niet duidelijk, maar het deed wel wat met de film. Voor die wisseling was het wel aardig, na die wisseling een stuk beter. Het werd een film als een mooie jeugdherinnering. Lief en onschuldig en een beetje melancholisch. Door de lelijke lowbudgetlook is iets beter heen te kijken, maar die zit de film nog steeds wel wat in de weg.

3.0*, vooral dankzij de laatste helft.

Ik heb al vaker gemerkt dat de Tsjechoslowaakse new wave een ongekende explosie van creativiteit was, En de komende tijd ga ik daar (door een mijn go-to filmtheater KIno en met wat ik nog thuis heb liggen) weer wat aandacht aan schenken.

The Ear werd bij uitbreng onmiddellijk verboden en dat was omdat toen de Praagse lente al onderdrukt werd. Het is duidelijk te zien waarom, want deze film is een heel directe aanval op de totalitaire regering. Tijdens de productie van de film was een begin toegevoegd die het verhaal plaatste in 1952. Op verzoek van de regisseur is er dat in 1990 weer uitgehaald omdat iets was wat de censors mild moest maken. Maar natuurlijk was dat niet voldoende.

Het verhaal gaan over een hooggeplaatst koppel dat na een feestje dronken thuiskomt en op dat feestje aanwijzingen heeft gekregen dat een nog hoger geplaatst iemand, namelijk een minister, uit de gratie van de leiding is geraakt. Die minister is iemand met wie ze veel te maken hadden en als er dan ook nog vreemde mensen in hun tuin lijken te zijn, de stroom alleen in hun huis uitvalt en het koppel dingen in huis vind waardoor ze denken afgeluisterd te worden is de boot aan. Zijn zij de volgende?

De film doet inderdaad wat denken aan tijdgenoot Who's Afraid of Virginia Woolf. Ik moest ook denken aan La Notte van Antonioni en paranoiathrillers uit de vroege jaren '70. Het huis van het koppel verandert in een donkere gevangenis en het wantrouwen naar de wereld om je heen krijg je ook bij het koppel onderling. De beelden in het huis worden afgewisseld met beelden van het feest die net een slag anders zijn dan puur realisme. En duidelijk laten zien hoe iedereen een rol speelt, zeker in de totalitaire samenleving van de film.

Van Kachyna ga ik binnenkort nog een andere film zien. Ik ben benieuwd,

Vermakelijke en optimistisch getoonzette, vaak komische Afrikaanse film. Het is juist die toon en de energie die de film boven het niet al te interessante gegeven uittillen. En de hoofdrol ook trouwens. Leuk om gezien te hebben.

Dit was overigens pas de tweede film ooit die in Guinee-Bissau gemaakt is.

3.0*

Mijn hemel, wat heeft de Japanse cinema toch veel parels van films zeg, dit is er weer een. En ik heb nog zoveel niet gezien.

Echt een grandioos mooie film met een prachtig universeel klassiek verhaal. Gebaseerd op twee verhalen uit een bundel van de achttiende-eeuwse Japanse schrijver Akinari Ueda, die zijn verhalen weer baseerde op eeuwenoude Japanse en Chinese volksverhalen

Maar vooral volkomen uniek van sfeer. Er zijn zoveel fantastische scenes dat het haast niet de moeite is om een paar uit te lichten, want dan doe je anderen te kort. Zeker vanaf de ontmoeting met de "lady"die later een geest blijkt te zijn viel ik van de ene indrukwekkende scene in de andere. En de soundtrack behoort zondermeer tot de mooiste en bijzonderste die ik ooit heb gehoord.

4.5* voor nu maar meer zit er wel in.

P.S. Wil iemand me onmiddelijk waarschuwen als dit ooit in Nederland op een groot doek te zien is?

Kan ik me iets bij voorstellen (er gebeuren ook veel meer heftige dingen in deze film zoals de dood van drie vrouwen in Kengo's leven en het lijkt allemaal minder subtiel, maar ik vind dat er meer aan de hand is. Zoals bij vooral de relatiedrama's van Naruse merk ik vaak bij het bezinken na afloop dat ze complexer en ambivalenter zijn dan ze op het eerste gezicht lijken (bij zijn geshafilms heb ik dat iets minder), voor mijn gevoel dan. Yukiko is inderdaad een zwakker personage dan de gemiddelde Naruse-vrouw, maar ook Kengo is verre van sterk. In de verschillende fasen van de film verlangt vaak de een naar de ander terwijl de ander op dat moment denkt de ene niet meer nodig te hebben.

Kengo is na de oorlog getuimeld op de sociale ladder en probeert wanhopig de complete grip op zijn leven die hij toen had weer terug te krijgen. Voor Yukiko was dezelfde periode de enige stabiele in haar leven, ook daar verlangt ze naar terug en die ideale periode projecteren ze op elkaar als het weer eens stevig misgaat in een Japan dat razendsnel aan het veranderen is van een autoritaire, strakke maatschappij in een veel opener land, waar tegelijk veel meer indiviualisme en zelfredzaamheid wordt verwacht.

Het einde is voor mijn gevoel weer eens bij Naruse niet wat het lijkt, hjet lijkt of Kengo na haar dood spijt heeft van wat hij Yukiko heeft aangedaan, maar volgens mij is het vooral zelfmedelijden. Hij komt helemaal los te staan van zijn betere verleden is meer dan ooit een Drifting Cloud. Hoe irreeël de hoop op een herstel van de relatie ook was, het feit dat Yukiko ergens was gaf 'm toch een veilig gevoel.

Ik heb nu vijf Naruse-films gezien en vind ze vooral gelijkwaardig en heb ze allemaal 4 sterren gegeven. Al denk ik dat vooral When a Woman Ascends the Stairs (visueel de mooiste en vanwege de sfeer) en Repast (vanwege het verhaal) nog weleens omhoog kunnen gaan.

4.0* dus

Mooie film. In de lijn van Ladri di Bicicletta en bijna net zo goed.

Weer een mooi, eenvoudig, aangrijpend verhaal over armoede zonder te vervallen in goedkoop sentiment.

Nog twee juweeltjes van scenes moet ik noemen: De scene waarin Maria opstaat en met een treurige ondertoon haar dagelijkse bezigheden hervat en de scene waarin Umberto probeert contact te maken met zijn kennissen, maar zij de bus moeten halen.

4.0*

Waar zijn vorige drie films soms een beetje net niet waren door bijvoorbeeld net een beetje teveel plot (Like Father, Like Son) of juist net wat minder te zeggen hadden (Air Doll, I Wish) is deze film weer helemaal op niveau. De beste film van Koreeda sinds Still Walking.

Dat komt doordat Koreeda de film laat meanderen, zodra hij het uitgangspunt (vierde onbekend zusje komt bij drie zussen die al hun hele leven samen zijn wonen) heeft neergelegd en een subtiele, gelaagde film over familieverhoudingen en identiteit maakt zonder dat er al te veel stevige ontwikkelingen inzitten. Zoals in een aantal van zijn beste films speelt ook het huis een grote rol. Het is de plek waar ze samenzijn, maar ook een plek vol herinneringen en beschadigingen. Het is misschien wel de meest Ozu-achtige van Koreeda's films.

Waar de nieuwe Jia Zhang-Ke onder andere over ontworteling gaat, gaat deze film juist over je wortels. Over de kracht van familiebanden, ook al kende je elkaar jaren niet. Over het dorpje ook, waar rituelen zijn die het doel hebben om samen te blijven.

Gedurende de film staan, misschien niet al te origineel, de kersenbomen in de bloesem, maar Koreeda weer daar zomaar weer een van de mooiste scenes uit zijn hele loopbaan van te maken. Brok in mijn keel en een traan op wangen.

Ondanks dat ik zijn laatste drie films niet bij zijn beste vond horen waren ze nog ver bovengemiddeld en heb ik nooit gevreesd dat er niet weer wat beters kwam. Dat is er nu.

4.0*

Ik heb het boek nooit gelezen, maar in tegenstelling tot sommige andere boekverfilmingen waarbij dat ook het geval was, kon deze film uitstekend op zichzelf staan. Hooguit in de eerste helft had ik af en toe het idee dat er reliëf miste, maar dat was daarna snel over. Verder had ik de indruk dat de rol van Sabina was teruggedrongen naar een bijrol. De film focust sterk op Tomaz en Tereza, je voelt aan dat Sabina in het boek wat meer moet zijn. Keuzes, maar niet echt storende.

Om te beginnen een heerlijke cast. Tot in de bijrollen. Niet verrassend dat het ook de doorbraak was voor een aantal van hen. Het scharnierpunt van de film, de Russische inval is prachtig in beeld gebracht. Het verschil in sfeer tussen ervoor en erna is ook erg goed. Het einde is prachtig. Alles komt samen. Het feit dat je al weet wat er gaat gebeuren voor de laatste scenes geeft ze een erg apart gevoel mee.

Binnenkort maar eens naar de bieb.

4.0*

Kon me niet bekoren, visueel een paar erg mooie vondsten, maar het verhaal boeide me nauwelijks. Ook de sfeer kwam op mij wat geforceerd over. Constant die dominante langzame muziek, dialoog op fluistertoon. Zat ook in the Sixth sense, maar daar werkte het allemaal wat beter.

2.5*

Is dit een film over samenzweringstheorieën of een allegorie op Hollywood en celebritycultuur? Ik denk allebei.

Een film die zelfbewust speelt met samenzweringstheorieën en ook met theorieën rondom deze film. Naast dat vanaf de jaren'60 bepaalde samenzweringstheorieën waar bleken hebben veel ook hun succes te danken aan hoe de mens gewoon denkt. Onze hersenen zijn ingesteld op het zien van verbanden ook als ze er niet zijn. En net zoals veel wetenschap bestaat uit het citeren van andere wetenschappers wordt ook in het complotwereldje heel veel nagepraat zodat iemand die uit het niets iets in een boek in de jaren '70 opschrijft inmiddels zo vaak herhaalt is dat het in bepaalde kringen een gegeven is. Het verspreidt zich tegenwoordig sneller en dingen die ooit in de mode waren zijn dat nu niet mee zo. Maar ook in de jaren '80 verschenen tientallen boeken in Nederland die serieus schreven over iets als Nostradamus, met tig voorspellingen die voor het grootste deel niet uitkwamen. Dat gaat over hetzelfde.

Het spelen dat Mitchell hier doet is hetzelfde voor een deel. De film geeft uiteindelijk geen alles omvattende verklaring. Maar vooral een eindeloze reeks al dan niet toevallige verbanden. Daarnaast is deze film ook een duidelijke parodie op Hollywood en het zijn van een celebrity. Het speelt zich daar niet voor niets af natuurlijk. In de film zijn er schijnbaar twee kanten: Of je maakt het ( desnoods als prostituee) maar dan verlies je het contact met het echte leven. Of je flopt maar dan is dat leven er nog wel, maar raak je je huis kwijt en kan je niet meer in de droomwereld wonen.

Dit is voor mij een beetje de film die Richard Kelly had kunnen maken als hij niet zo vast zat in zijn persoonlijke obsessies, waarmee hij al twee films om zeep hielp. Niet helemaal mijn smaak en ietwat aan de lange kant, maar Mitchell heeft veel meer controle over zijn script dat Kelly. En ik moet ook maar eens de populairste film van Mitchell zien, maar dan ligt er ook een origineel dat ik waarschijnlijk eerst wil zien.

En als deze film tjokvol allerhande popculturele verwijzingen over een paar decennia niet dé cultfilm van deze tijd is eet ik mijn sok op.

Prettig rauw geschoten, bij vlagen mooie muziek (van The Aloof). Maar het trok me te weinig mee om echt heel erg interessant te worden.

3.0*

Nog niet. Maar hij zit toch echt weer een flinke stap dichterbij. Waar zijn vorige films vaak een beetje de mist ingingen op plot (Birth vooral) is dat plot hier een stuk minimalistischer en dat scheelt meteen een stuk. Ben niet helemaal weg van het einde en vond de eerste helft iets beter dan de tweede. Maar ik heb er behoorlijk van genoten. Johansson is perfect. De score mooi en Schotland een slimme en mooie locatie.

Vond de film overigens veel toegankelijker en directer dan hier soms gesuggereerd wordt. Eigenlijk had ik me voorbereid op een minder toegankelijke film.

4.0*

Schitterende film en weer een bewijs dat Joseph H. Lewis een dijk van en filmmaker was. Ook veel ander talent was betrokken. Robert Rossen produceerde. En ook een paar mensen die we de afgelopen dagen al zagen duiken hier weer op zoals cinematographer Bernard Guffy en hier in een bijrol Nina Foch. De medeschrijver (van de sterke dalogen) was Malvin Wald. De schrijver van The Naked City. De hoofdrolspeler is een acteur die veel opdook in Film Noir, maar nog wel meer deed in zijn loopbaan: Glenn Ford. De enige van de cast die in '49 een beetje star power had.

Heel losjes gebaseerd op de zaak tegen Al Capone en het feit dat in deze tijden in de VS georganiseerde misdaad wat serieuzer werd aangepakt en belasting en het niet betalen ervan een ingang werd om gangsters achter slot en grendel te krijgen. Lewis komt weer met tonnen sfeer en vertelt het verhaal heel economisch. Een Fincher of Scorsese had hier drie uur voor uit getrokken. Het budget lijkt wat hoger dan andere films van Lewis, maar het blijft zoals altijd bij Lewis, low-budget. De film is een minuut of 85. Lewis heeft, zeker in deze film een nogal onamerikaanse (en zeker in een genre film uit de jaren '40) focus op gezichten. Centraal in de film staat de moraal van de mensen die misdaad bestrijden: Ga je door ook als het ten koste dreigt te gaan van jezelf?

Wat een film.. En wat is deze film veel tegelijk. Een testament voor wat ooit Joegoslavie was, een boze film, een gevoelige, een semi-chaotische en een grappige.

Kusturica heeft duidelijk een tik van Fellini gehad, maar geeft er behoorlijk zijn eigen draai aan. Kreeg bij deze film een veel persoonlijker en veel urgenter gevoel dan bij Time Of The Gypsies, de enige andere Kusturica die ik zag. Een film die het leven tegelijk omarmt en vervloekt. Een begrafenis waarop toch maar een feest wordt gegeven.

De humor lag me niet altijd evenveel, maar de trouwscene is geweldig. Om nog maar te zwijgen over het bittere, hoopvolle einde.

Voorlopig 4.0*

Twee jaar geleden zag ik George Washington van David Gordon Green. Dat was een interessante film die balanceerde tussen kunst en kitsch. Een die hevig gestileerd en ongrijpbaar was, vrijwel zonder plot. Het maakte nieuwsgierig naar zijn andere films. Helaas viel Undertow me wat tegen.

Undertow wordt veel meer gedreven door verhaal en dat verhaal is op zichzelf weinig origineel. Niet altijd een probleem, maar in deze film wil het ook maar niet gaan boeien. Zeker de tweede helft vanaf de moord op de vader niet. Uit de onderlinge verhoudingen wordt te weinig gehaald. Het plot mist duidelijk opbouw en komt in die zin niet genoeg los van de cliché's. Bell is uitblinker in deze film. Hij speelt Josh Lucas regelmatig weg.

David Gordon Green is nog steeds een enorm gestileerd werkende regisseur.Dat was bij zijn debuut al zo en is hier niet veel minder. Bij weinig hedendaagse Amerikaanse regisseurs ligt de stilering er zo dik bovenop. Dat begint al meteen in de opening. We zien freeze-frames, slowmotion, hevige kleuren en zelfs een shot in negatief. Fascinerend, maar net als George Washington soms op het randje. Heb het idee dat die hevige, nadrukkelijke stilering beter past bij minder plot.

Van de vrij nadrukkelijke muziek van Glass was ik niet echt weg.

2.5*, mijn verwachtingen voor David Gordon Green zijn wat getemperd, had hier meer van verwacht.

Het verhaal is niet zo buitenissig als sommige andere films van Fuller, maar het is de stijl is wat deze film weer echt indrukwekkend maakt en het is nog beter in evenwicht met de film als geheel. Montage die soms haast een Franse new wave film lijkt. Camerastandpunten die dwars zijn. De enorme energie. Beatrice Kay als een bijna even fraai moederachtig bijrolkarakter Sandy als de rol van Thelma Ritter in Pickup on South Street. En een fraaie rol van Robertson die van Tolly een veel vuiler personage maakt (eigenlijk gewoon een psychopaat) dan de gemiddelde wraakzuchtige antiheld.

Nog drie Fullers voor het eerst en een in de herziening. Dan zijn ze op.

Die Unerzogenen is een bij vlagen mooi geschoten film die niks nieuws verteld, maar dat dan wel op een best prettige en vrij overtuigende manier.

Mooi uit de verf kwam vooral ook de relatie tussen Stevie en de buurtkinderen. In een scene waarin Stevie zich schoorvoetend bij hen voegt om te gaan zwemmen en ze vertelt dat ze een diplomatendochter is en de vrienden binnen een kwartier met vrienden van haar ouders zitten te blowen. Het echte leven van Stevie maakt veel meer indruk. Stevie wil een portie degelijkheid, de anderen een beetje anarchie.

Heel aardige film, kleine 3.5*

In 2020 zat Lou Ye midden in de voorbereidingen van zijn nieuwe film waar hij een film die hij jaren ervoor had laten liggen zou afmaken. Toen gooide Covid roet in het eten. En over die situatie gaat deze film weer. De situatie van toen wordt in de eerste scenes nagespeeld en Lou Ye speelt niet zichzelf maar iemand uit zijn crew speelt een regisseur met een andere naam. Ook worden de beelden van de echte niet afgemaakte film niet gebruikt in de film maar beelden van eerder werk van Lou Ye (Spring Fever met name volgens mij). De crewleden spelen zichzelf en veel opnamen die met telefoons zijn gemaakt zijn wel authentiek. Het levert een soort found footage mockumentary film over de pandemie in China op. Ik had ergens op een uitdagender film gehoopt. De film is in veel opzichten vrij recht vooruit. Desalnietemin interessant en een film waar nog weleens naar teruggekeerd zal worden als het over de pandemie gaat. Opvallend is dat ik twee Chinese pandemie films op een dag zag die beiden gebruik maakten van beelden geschoten voor eerder werk. Verschil is dat Jia Zhang Ke hoewel ook kritisch op het moderne China binnen de grenzen van de censuur werkt en Lou Ye clandestien films maakt die de overheid vaak niet bevallen maar die op papier vaak niet Chinees zijn .

Ik denk dat mijn idee dat western niet echt mijn genre is de vuilnisbak in moet. Ik heb er gewoon te weinig gezien. Dit vond ik een erg goede film. Hoe iemand het hier over middelmatig acteerwerk of niet groots acteren kan hebben begrijp ik helemaal niet. Iedereen was juist zeer goed. Zo goed dat het zorgt voor reliëf aan het script, waardoor dat ineens ook erg mooi wordt. Ook de dialogen gaan echt leven.

Erg mooie duistere sfeer. Prachtige decors. Mooi tempo en mooie muziek. Geen greintje misplaatste heldhaftigheid, maar een film over een man die zijn oude innerlijke demonen weer tevoorschijn haalt.

Mooiste scene vind ik het moment dat Kid en William onder de boom wachten tot de prostituee met de beloning komt. En vooral de tegenstrijdige emoties waarmee ze allebei worstelen

Ook even nog Jaimz Woolvett noemen. Die lijkt nogal eens vergeten te worden, maar ook zijn rol was indrukwekkend. Ik had nog zelfs nog nooit van 'm gehoord.

4.0*

Niet slecht, maar een onverdeeld succes is deze film ook niet. En de reden is wellicht dat het een compromissenfilm is waar de meeste mensen niet echt gelukkig mee waren. Huston wilde een film over racisme die duidelijk zou refereren aan het heden. De studio wilde een grote commerciële western met sterren daarin. De film is naar een boek van de schrijver van The Searchers en heeft nogal wat thematische overeenkomsten. Deze film gaat explicieter over racisme, maar levert in op sfeer en karakterisering.

Ik hou normaal erg van Lancaster als acteur, maar hij haalt hier niet zijn normale niveau. Hepburn als native american is bedenkelijk, maar onderstreept wel het thema van de film gek genoeg. Bepaald geen typische Hepburn--rol. Gish is een fijn weerzien.

De film blijft net wat te veel aan de oppervlakte hangen en weet het verhaal niet echt universeel te maken, Het feit dat ook hier de natives nogal gezichtsloos blijven wreekt zich nogal en zorgt voor een laatste deel dat iets te veel kansen mist. Niet slecht, maar ik had het gevoel dat er een grote klassieker in had gezeten als de mogelijkheden van de tijd et anders hadden gelegen. Dat is deze film nu zeker niet..

Erg goede film. Zeker voor iemand die er nogal sceptisch naar ging kijken zoals ik.

De film registreert in real time een gewone dag die stap voor stap steeds meer bizar wordt. "We hebben al twintig jaar geen kaping meer gehad" klinkt het in het begin nog bij de vluchtleiding. Niet veel later buitelt het ene na het andere bericht over elkaar heen. Greengrass kiest ook zeker niet voor de traditionele soapy-woensdagavond rampenfilmbenadering waarbij een paar personen gevolgd worden in al hun doen en laten en het eindigt met de ramp. Greengrass vangt eerder flarden van passagiers op. De film maakt de sfeer voelbaar. Het camerawerk is zeer doeltreffend. Bewegelijk zonder in dogma-stijl te vervallen, langs de vliegtuigbankjes waar even wordt stilgehouden, draaiend naar weer een andere hoek waar weer een flard van het verhaal verteld wordt. Met spaarzame sobere muziek die subtiele accenten legt.

Knap bovendien dat een film over zo'n beladen onderwerp bijna a-politiek durft te zijn.

4.0*

Interessante mislukking. Ergens te vergelijken met een paar andere vroege Goslings die ik zag (Murder By Numbers, The Believer), in de zin dat daar ook ergens interessante films in begraven liggen die er totaal niet uitkomen.

Niet meteen een originele vraag die de film stelt, wel een lastige en gewaagde: Waarom pleegt een ogenschijnlijk slimme bedachtzame jongen een gruwelijke moord?. Durft bij het antwoord daarop dieper te graven dan menig ander film en met name het einde is vrij sterk. De weg daar naar toe is helaas tamelijk hopeloos. Vol kartonnen bijfiguren die van cliché's aan elkaar hangen (ergste zijn de door Don Cheadle gespeelde leraar en de door Spacey gespeelde vader), overbodige langdradige zijplotjes (rondom zijn vriendin en haar wegloop en drugsgedoe bijvoorbeeld), die het plot sturen maar de kern van de film niet helpen. Gosling helpt ook niet echt. Hij voegt tamelijk weinig aan zijn karakter toe en is bovendien hier veel te oud om iemand van 15 te spelen. Komt nog bij dat de jeugdgevangenis bijna geïdealiseerd wordt voorgesteld. Als een soort prettige plek om even tot rust te komen als je het leven niet meer aankunt, vol rustige bedachtzame mensen. Op het lachwekkende af eigenlijk. Zelfs de gevangenis uit Shawshank Redemption lijkt geloofwaardig vergeleken bij deze,

Zonde, want United States of Leland heeft alles van een pet-project. Een persoonlijke film waaraan lang is gesleuteld. Een film waarbij gedurende die weg het script van een gefocusd prikkelend gegeven is veranderd in een overvolle, warrige bende, omdat Hoge alles zoveel mogelijk rond wilde breien en het gedrag van elk personage wilde verklaren. Ik heb sterk de indruk dat hij veel te lang aan het script heeft gesleuteld. Hoge heeft hierna niks meer gemaakt. Ben eigenlijk wel benieuwd waardoor dat is.

2.0*

Vond het ook fijn. Een wat geidealiseerde, vaak komische coming of agefilm met een leuke frisse stijl en een toffe liedjessoundtrack. Beetje dromerig, tamelijk luchtig en lief.. Maar erg vermakelijk. Ik heb Glue destijds gemist, maar dat moet ik ook maar eens gaan bekijken.

3.5*

Begint een beetje als Knife in the Water. Of Funny Games. Maar in beide films wordt de spanning langzaam opgevoerd en zat ik op een gegeven moment met ingehouden adem te kijken. Hier wordt de suggestie gewekt dat er iets heel erg mis zou kunnen gaan, maar dat gebeurt uiteindelijk niet echt. Het blijft beperkt tot een vrouw die een one night stand heeft met de jongen en het stel dat bijna terloops tot de conclusie komt dat ze dan maar uit elkaar moeten gaan.

Krüger doet pogingen de film onderhuidse spanning mee te geven, maar het werkt nergens echt. Scenes waar spanning in zou moeten zitten zijn zo aan te wijzen. Maar voor mij kabbelde het gewoon niet onprettig voort. Dat zal de regisseur er niet mee bedoeld hebben. Ik vond het geen vervelende film, maar ik denk niet dat hij me lang bijblijft.

2.5*

Ach ja, mijn tweede misdaadfilm van DePalma en hoewel dit niet zo ernstig over de top schiet als Scarface is dit toch ook weer heel duidelijk een soort van stripverhaal. Niemand is echt menselijk in het script. Iedereen is behoorlijk karikaturaal.

Vooral Connery en DeNiro stralen uit dat ze enorm veel lol hebben in hun rol. Costner en Garcia spelen hun rollen veel ingetogener en lijken liever in een realistischer film te zitten. Die manier van benaderen botst soms een beetje.

Het is allemaal best redelijk te kijken, maar ik raakte mijn echte interesse toch ergens halverwege kwijt, om vervolgens nog eens op te veren tijdens de trappenscene. DePalma heeft nogal eens de neiging om vooruit te wijzen in zijn regie en dat komt de spanning niet altijd ten goede. Bijvoorbeeld in de scene in de lift, je ziet een close up van Drago en dan kun je de komende minuten al uittekenen. Zulke dingen vind ik een beetje jammer. De nadruk komt dan nogal te liggen op de vrolijke onzin. Maar daarvoor is het allemaal weer niet vrolijk en onzinnig genoeg.

Een niet onaardige maffiastrip. Meer zie ik er echt niet in. De cast en Brian hebben waarschijnlijk meer lol beleefd aan het maken dan ik aan het kijken.

2.5*

Nog bozer haast dan voorganger : I Do Not Care If We Go Down in History as Barbarians, Uppercase print is een collage van beelden van het Roemenie onder Ceaușescu en nagespeelde getuigenissen rondom de waargebeurde moeilijkheden die een jongen krijgt als opstandig wat kreten krijt op muurtjes en bankjes. De acteurs die de getuigenissen vaak min of meer voorlezen zijn gecast op leeftijd dus voor de jongen is een acteur van een jaar of 16 ingehuurd. De film eindigt vooral met betrokkenen die hun handen in onschuld wassen. Door vergelijkingen met nu (Cambridge Analytica!) dooe excuses (ik gaf echt om de jongen, zijn vader woonde in mijn gebouw). Om proberen weg te poetsen wat een door en door rot en walgelijk systeem er in dat land was en waarvan vele kleiene daders nog in leven zijn.

Hoeveel nieuwe films ik dit jaar ga zien weet ik niet, maar het lijkt me erg waarschijnlijk dat dit mijn top 10 haalt. Dat zou het zelfs in een propvol topjaar wel gebeuren. Ik denk dat ik Radu Jude als een favoriet moet gaan zien. Na weer een beresterke film.

Ik ga mee met Basto, maar ben iets strenger. Frisse en originele film die net iets te gelikt is, soms zijn eigen logica verliest en veel te uitleggerig is (zeker op het einde). Daarom ga ik hier dezelfde score aan geven als aan Get Out, terwijl deze film in veel opzichten sterker is. Hij is helaas ook onevenwichtiger. Ben benieuwd waar het heen zal gaan met Peele. Zijn volgende film kan fantastisch worden als hij nog even wat verder doorbijt, maar ik ben ook bang dat hij met een flauwe, vergezochte crowdpleaser kan komen.

Een film die met dit prachtnummer eindigt heeft sowieso altijd wel een streepje voor.

3.5*

Ps: Zijn er meer Nederlanders die zich Hands across America nog kunnen herinneren? Ik kende het vooral ook nog van het onuitstaanbaar pathetische liedje (dat niet in de film zat, maar als heel cynisch einde ook nog wel had gekund). Komt uit de tijd dat ik de hitlijsten bloedfanatiek volgde en het haalde ook in Nederland de top 40. En mijn 11 jarige ik vond het nog mooi ook. [/spoler]

Film waarin vooral veel gewacht wordt. Veelal door de vrouw van de hoofdpersoon op haar man. De vrouw cijfert zichzelf zo erg weg dat ze bijna ophoudt te bestaan en daar ligt de kracht van de film gek genoeg. De film toont dat door zowat niks wezenlijks te laten zien. Man heeft ondertussen een baan en een maitresse en wacht een keer dag op zijn roti (volgens de vertaling van Mubi). De vrouw ziet dat als haar meest essentiele taak. Ook al is haar man maar een nacht per week thuis (de dinsdag, ze vraagt ook steeds of hij dinsdag weer komt) en negeert hij haar verder volkomen en is hij de ene keer kwaad dat hij zijn roti niet heeft gehad en de andere keer wanneer hij erg laat is, dat ze zo lang heeft gewacht. Het fraaie is dat de film constant zowel een boosheid als een triestheid uitstraalt. Je moet bij deze film tegen er erg weinig "actie "kunnen en het is supertraag, maar deze bijzondere film geeft absoluut voldoening.

Dit is wat mij betreft niet bedoeld als een spannende film. Losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal en met Ken Ogota waardoor de vergelijking met Vengeance Is Mine op de loer ligt. Die is nog wel een paar categorieën beter. Waar deze flm vooral mee speelt is met je sympathie voor de hoofdpersoon . Dat is het doel van het gegoochel met de chronologie. In veel alledaagse scenes terwijl hij op de vlucht is en dan komt hij best aardig over, maar in de flashbacks zie je meer en meer dat de man heel naar en self-centered is en het zachte alledaagse een masker is. De film en ook de oude NL DVD zien er goed uit. Relatief laat in zijn carrière was Gosha dat nog niet verleerd.

Mooi traag en met bij vlagen bijzonder mooie scenes, Vooral in de eerste helft erg weinig dialoog, waardoor de film Aziatisch aandeed.

Erg subtiel in de opbouw van de relatie tussen de twee hoofdpersonen. Mooie tekening van de afstand die Mahmut heeft genomen van zijn verleden en de moeite die hij heeft met de confrontatie ermee.

De regisseur is een groot talent en heeft wellicht een meesterwerk in zich. Deze film is dat nog niet.

3.5*