Opinions

Matige vervolgfilms op Stephen King verfilmingen zijn niets nieuws. Je hebt Firestarter 2, Carrie 2, THe Mangler 2; het lijkt soms Disney wel. Drie jaar na Pet Sematary was er ook Pet Sematary 2, een film waar King niets mee te maken had. En dat terwijl hij bij Pet sematary juist enorm betrokken was. Het is vaak zo dat oorspronkelijke makers van een origineel ver weg blijven van een vervolg, maar in dit geval keert regisseur Mary Lambert wel terug. Maar voor wie denkt dat een terugkerende regisseur zorgt voor een film die perfect aansluit bij de eerste film, dat kun je vergeten. Pet Sematary II refereert een enkele keer naar de gebeurtenissen in de eerste film, maar staat er verder vrij los van.

Met het succes van Terminator 2 is de hoofdrol voor Edward Furlong. Ondanks dat hij begin jaren 90 een grote naam was is het geen acteerwonder en dat blijkt ook wel uit deze film. Hij speelt het typetje dat hij vaak speelt; zo'n tiener met een randje, vaak ogen half dicht en met een ongeïnteresseerde houding en een overslaande stem als hij moet schreeuwen. Opvallend is ook dat hij wellicht de hoofdrol heeft, maar het verhaal eigenlijk zelden over hem gaat. Het verhaal gaat over zijn vriend, diens hond en diens boze stiefvader. Deze laatste, gespeeld door Clancy Brown, is met zijn over de top spel het hoogtepunt van de film. Sowieso is het spel - op Furlong na - beter dan in de eerste film. Het personage van Anthony Edwards krijgt weliswaar amper wat te doen, maar zijn acteren is nog altijd beter dan van Dale Midkiff.

Maar goed, daarmee houden de positieve verhalen over Pet Sematary 2 ook wel op; verder is het vooral een domme film. Qua script zou het puur moeten gaan over een begraafplaats voor dieren die daarna terug kunnen komen, maar de film gaat tevens over een huishoudster van meneer Edwards, een onuitstaanbare pestkop gevuld met snoeiharde opmerkingen over de dode moeder van het hoofdpersonage en droomsequenties met een vrouw met kop van een hond. Dit alles met een soundtrack vol typische jaren 90 muziek. Vooral het einde is hilarisch als tijdens het laatste shot de gezichten van de overledenen op hele lelijke manier in beeld komen. Sowieso is de hele derde akte en climax van de film te dom voor woorden, terwijl er in de scènes daarvoor af en toe nog wel iets geestig zat. Vooral de scènes met een compleet bespottelijke Clancy Brown, de enige die voor leven in de brouwerij zorgt.

2 sterren.

Eindelijk ook eens gezien. Als ik de Amerikaanse horrorfans mag geloven is dit toch zeker een must voor de horrorliefhebbers, ook al zijn de Phantasm films en het bijbehorende icoon The Tall Man in ons land niet al te bekend. Beetje hetzelfde verhaal als Pumpkinhead; in Amerika bijna icoon à la Voorhees en Krueger, in Nederland kent nagenoeg niemand het.

Phantasm is een erg aardige horrorfilm, hoewel de vertelstructuur veel te warrig is. De film bestaat, met name het eerste half uur, voornamelijk uit korte fragmenten en shots en springt wat van de hak op de tak. Dit maakt nog best lastig goed in de film te komen. Gelukkig werkt het uitstekende sfeertje wel bevordelijk, maar het zijn vooral de Tall Man en de duistere mannetjes die de show stelen. Scrimm heeft een uitstekende uitstraling en zorgt voor de beste momenten in de film.

Maar goed, desondanks stelt Phantasm nogal teleur. Spanning is er wel, maar door het rommelige scenario weet het nergens echt te raken. Ook de gore valt tegen, enkel die ene scène met het bizarre rondvliegende balletje, lijkt er een beetje op. Verder moet de film het gewoon vooral hebben van de sfeer. De film bevat uitstekende geluidseffecten en de heerlijk simpele theme. En ook het einde van de film maakte een hoop goed. Maar verder is Phantasm nu niet echt bijster bijzonder of memorabel.

3 ruime sterren. Ben toch benieuwd naar de vervolgen.

Waar bij de meeste films met een beetje succes er niet veel later een vervolg in de startblokken staat, Phantasm 2 liet bijna tien jaar op zich wachten. Enerzijds is er in die tijd veel veranderd, zeker sinds Universal zich met de film ging bemoeien; de film kreeg een groter budget, het script moest wat nieuwe elementen krijgen (te bizarre elementen eruit, love interest erin) en James LeGros werd de vervanger van A. Michael Baldwin. Niet allemaal geweldige keuzes, maar goed, daar ben je studio voor.

Maar gelukkig werd schrijver en regisseur Don Coscarelli niet aan de kant gezet en kon deze zijn regiedebuut alsnog een waardig vervolg geven. Zijn ideeën worden uitstekend omgezet in sfeervolle scènes, al is het alleen al dankzij die heerlijke theme en natuurlijk Scrimm als de Tall Man. Verder bevat de film meer gore en effecten, er was immers een budget met meer nullen. De scene met de gouden bal is bijvoorbeeld bijzonder amusant en leuk uitgevoerd.

Wat betreft script en verhaal is Phantasm 2 minder interessant; qua vertelstijl springt de film (evenals zijn voorganger, overigens) nogal van de hak op de tak en het script bevat aardig wat matige opvulmomenten. En ook het acteerwerk is nog steeds behoorlijk houterig, met nieuwkomer LeGros voorop. Gelukkig is er af en toe wat humor in het geheel gegooid, dat deed de film dan wel weer goed. Sluit me overigens aan bij bioscoopzaal wat betreft dat de film qua sfeer en uitwerking erg lijkt op de Nightmare on Elm Street reeks. Ach, je kon het slechter treffen.

3 sterren. Op naar Lord of the Dead en Oblivion.

Jammer, maar het was te verwachten; Lord of the Dead, het derde deel uit de alleraardigste Phantasm reeks, weet de serie niet op hetzelfde niveau te houden. Je zou denken dat met de terugkeer van zowel Baldwin als Thornbury én het feit dat Coscarelli ditmaal minder last had van Universal, Phantasm III een flinke stap vooruit zou zijn. En hoewel de film op bepaalde momenten best weet te vermaken, het is verre van een stap vooruit.

Met name met het script slaat men geregeld de plank mis. De oorspronkelijke vertolker van Mike keert dan misschien terug, het personage zelf is redelijk snel van het toneel verdwenen. Ook Thornbury heeft een nogal zinloze rol en dus komt het allemaal aan op onze kalende ijsverkoper met paardenstaart Reggie. En dat kon op zich best leuk worden, ware het niet dat Coscarelli de beste man laat kennismaken met een irritant Home Alone- jochie, boeven van Bassie en Adriaan niveau en een keiharde soldaten- chick met een flinke attitude, die met hen mee gaat. Tja.

Daarnaast valt Phantasm III op weinig originaliteit te betrappen, de beste film wandelt doodleuk over alle platgetrapte paden van de eerste twee. De personages gaan op Tall Man zoektocht en af en toe vliegt er een gevaarlijk balletje voorbij. Zelfs het personage van Scrimm is lang niet meer zo leuk nu hij vaker aan bod komt. Het mysterieuze is weg, de verrassing is er af. En dat geldt eigenlijk voor de hele film.

2 sterren.

Het blijven warrige dingen, die Phantasm- films. Ook het vierde (en zoals het nu lijkt ook laatste) deel uit de reeks is een aaneenschakeling van verschillende dimensies, gedaanteverwisselingen en flashbacks. Coscarelli lijkt het hele wereldje uit te willen leggen aan het publiek, maar slaagt hier niet in.

Eerlijk is eerlijk; Oblivion is een flinke verbetering in vergelijking met Lord of the Dead, het derde deel. Waar dat deel de hoofdpersonages vooral liet varen en zich bezighield met irritante bijpersonages, daar gaat Oblivion terug naar de kern; de drie vrienden en de Tall Man. Van Jody en Mike valt echter weinig te zeggen, dus opnieuw zijn het Scrimm en Bannister die de show stelen. Ditmaal overigens samen met een gemuteerde politieagent en een vrouw met een bijzonder dodelijk bosje hout voor de deur. Het levert in ieder geval een paar erg vermakelijke scènes op.

Verder is Phantasm 4 gewoon middelmatig. Enerzijds bevat de film een paar bijzondere en sfeervolle plaatjes (die woestijn!), een prima soundtrack en weet zich perfect te onderscheiden tussen de "gemaskerde man met mes slacht geile tieners af" horrorreeksen. Desondanks valt Oblivion tegen door het wel erg warrige script en het feit dat het niet veel meer is dan een simpele herhaling van de vorige vervolgen. Het veelbesproken deel 5 zal er wel niet meer komen. Dus tja, dan is het wachten op de aankondiging van een onvermijdelijke remake.

2,5 sterren.

Fans wachten al 18 jaar op een waardig slot van hun geliefde franchise. Nu is er Phantasm: Ravager, het vijfde deel in de serie. En fans wachten nog steeds op een waardig slot van hun geliefde franchise.

Of Ravager de laatste film in de franchise is, weten we natuurlijk nooit zeker. Maar het is sowieso de laatste film met de originele, iconische Tall Man - gezien Angus Scrimm begin dit jaar overleed. Het is fijn om de sympathieke acteur in zijn onsympathieke rol terug te zien, ook al is het kort. Maar zijn duistere toespraken en opgetrokken wenkbrauw zijn zonder meer het hoogtepunt van Phantasm: Ravager. Andere positieve elementen zijn de terugkeer van Reggie en nog een reeks andere personages en bijbehorende acteurs uit de vorige films. Sommige waren zelfs een verrassing. Maar niet alleen personages keren terug, ook elementen als het voortdurend hoppen van en naar verschillende realiteiten, dimensies en droomsequenties. Een rechtlijnige vertelling hoef je bij Phantasm in ieder geval niet te verwachten. En natuurlijk zijn die kleine Jawas, de vliegende zilveren bollen en de onmiskenbare theme.

Toch stelt deze reünie teleur. Toffe ideeën waren er wel voor een vijfde film (Bruce Campbell zou ooit meedoen), maar er was simpelweg geen geld voor een mooie, epische afsluiter. Ravager werd gemaakt met een enorm klein budget en is puur voor de fans. Was men maar wat kleingeld gaan vragen bij J.J. Abrams, een groot fan van het origineel. Want duidelijk willen Hartman en Coscarelli hier heel veel, maar ze hebben simpelweg de middelen niet om iets op grote schaal neer te zetten. Met als gevolg dat de film enorm goedkoop aanvoelt, zelden overtuigd qua special effects en vooral soms barlelijke en enorm knullige CGI laat zien. Elk spatje bloed lijkt van het internet geplukt. Coscarelli zette zelf in 1979 met minimale middelen nog betere effecten neer. Je vraagt je sterk af waar die creativiteit is gebleven.

Maar het is vooral jammer dat de film niet de afsluiter is die de franchise was gegund. Geheel in stijl van Phantasm worden er meer vragen gesteld dan antwoorden gegeven, maar een beetje uitleg of nieuwe informatie was wel prettig geweest. Ravager eindigt net als alle andere delen met een cliffhanger en opening voor een nieuw deel en dat laat je als kijker toch met een ontevreden gevoel achter. We zochten een stijlvolle climax tussen Reggie en The Tall Man, maar we kregen een uiterst irritante dwerg, die hem laat ontploffen met handgranaten. Over teleurstelling gesproken.

Al met al is Phantasm: Ravager dus niet de afsluiter waar we 18 jaar op hebben gewacht. Een belabberde film is het ook weer niet, daarvoor zit er genoeg vermaak en aardige vondsten in. En laten we eerlijk zijn, zo hoogstaand was de rest van de franchise ook niet. We kregen ditmaal in ieder geval geen Home Alone- taferelen, zoals in Phantasm III. Phantasm: Ravager is pure fan service, elke mainstream filmganger die nog nooit van Phantasm heeft gehoord, gaat dit hoogstwaarschijnlijk niet waarderen. En die hard fans van de Phantasm franchise zullen er ook niet verliefd op worden. Wat dat betreft is Phantasm: Ravager vooral een middel voor Don Coscarelli om verlost te zijn van al die fans die hem al jaren aan de kop zeuren over een nieuwe Phantasm. Die fans kunnen zich nu weer gaan richten op Bubba Nosferatu.

2,5 sterren.

Echt heel bijzonder is deze Phantom of the Opera niet echt, maar amusant zeker wel.

De film heeft een duister sfeertje en prima muziek. Ook op het acteerwerk valt weinig aan te merken, met name Robert Englund doet het uitstekend. Hier en daar is de film wat aan de trage kant, maar weet over het algemeen prima te boeien.

Gewoon goed vermaak.

Vele jaren geleden zag ik delen van de eindscènes van deze film in de reeks This is Horror. En dat zag er toen al interessant uit. Nu eindelijk de volledige film Phenomena kunnen zien en ben toch wat teleurgesteld. Want waar de finale inderdaad fantastisch is, de rest van de film is vooral ontzettend knullig. Het belabberde houterige acteerwerk, de verschrikkelijke dialogen en tevens vrij beroerde dubbing maken het hier en daar vooral lachwekkend. Het is toch vrij triest als het beste acteerwerk van de hele film afkomstig is van de aap van Donald Pleasence. Daarnaast kon ik ook vrij weinig met Iron Maiden of Motorhead die ineens worden gestart. En dan kunnen nog zoveel mensen het 'gedurfd' vinden, ik vind het gewoon totaal niet werken.

Een aantal dingen in Phenomena zijn zeker de moeite waard. De openingsscène is vrij tof, evenals de gehele finale (vanaf het moment dat Jennifer wordt opgehaald door de moordenaar. Vrij ranzig en best creatief. En als laatste zitten er ook een paar aardige droomsequenties in de film, waarbij blijkt dat Argento vooral een uitstekende visuele regisseur is. Maar zodra de camera zich binnen de muren van de school begeeft, zakt het geheel naar heel ander niveau. Verder is de film is soms onnodig traag in zijn opbouw en bevat te vaak een hoop gezever in een plotlijn die uiteindelijk toch nergens naar toe lijkt te gaan. Al met al is Phenomena zeker geen slechte film, maar de genialiteit kon ik er, op een paar visueel sterke scènes na, niet van van inzien.

3 sterren.

Wat een heerlijke film!

Erg lekker sfeertje, lekkere scherpe dialogen, erg leuke humor en geweldig acteerwerk. Grant is fenomenaal, Stewart speelt tevens een briljante rol ("Dost thou have a washroom? Thank thee!") en ook Hepburn laat een geweldig staaltje acteerwerk zien.

De scène waarin een droge Grant bezoek krijgt van een dronken Stewart is echt geniaal en hilarisch. Verder zit de film overvol met grappige momenten en briljante scènes. Ik heb in ieder geval prima genoten van The Philadelphia Story ...

Eerst even 4 hele dikke sterren, maar de kans zit er dik in dat die score bij een herziening nog zeker een half sterretje omhoog gaat. Toch jammer (en vreemd) dat maar zo weinig mensen deze film hebben gezien.

I thought all writers drank to excess and beat their wives. You know, one time I secretly wanted to be a writer.

Prima en heerlijk bizar filmpje, die erg goed in elkaar zit en er gewoonweg prachtig uitziet. De muziek in de film is werkelijk geweldig en zeer sfeervol (de hele film is trouwens ontzettend sfeervol) en de film zit propvol met de meest briljante shots. Eén minpuntje van Pi is dat hij na ongeveer 45 minuten een klein beetje de neiging heeft om wat weg te vallen, maar echt inzakken doet de film niet, daar is de film te boeiend en sfeervol voor.

3,5 sterren.

Andy Garcia, Jeremy Irons, Alfred Molina, John Cleese, Jean Reno .. ik ga er maar vanuit dat ze allemaal een hele flinke zak geld gekregen. Want ik zou niet weten wat je anders als gerenommeerd acteur in Pink Panther 2 te zoeken hebt. De film is een samenraapsel van de meest vergezochte en flauwe onzin, waarbij geen enkele moeite lijkt te zijn gedaan om ook maar iets van een origineel verhaal, vernieuwende humor of leuke karakters neer te zetten. Steve Martin verveelt al vrijwel meteen, maar blijft de gehele speelduur met zijn bakkes vol in beeld. Het karige en reeds volledig uitgekauwde verhaaltje is enkel een kapstok voor de meest matige slapstick die ik in tijden heb gezien.

1,5 sterren.

Was na de biopic The Life and Death of Peter Sellers met Geoffrey Rush wel benieuwd geworden naar deze klassieker. The Pink Panther is natuurlijk vooral bekend door Sellers als Clouseau, de theme en zelfs de geanimeerde panter, die enkel in de credits opduikt. Maar het is wel duidelijk dat dit origineel zich veel meer focust op andere plotlijnen en karakters. Maar de momenten waar Sellers niet in beeld is als de klunzige inspecteur zijn niet zo heel bijzonder. The Pink Panther komt behoorlijk traag op gang en ook het middenstuk bevat behoorlijk wat langdradige en niet al te leuke scènes. Pas tijdens de derde akte, pas na 90 minuten, gaat de film echt leven en wordt het echt geestig. Met het gortdroge mimiek van Sellers als overtuigend hoogtepunt.

3 sterren.

Toch een heel stuk minder leuk dan ik had gehoopt. Het leek allemaal erg leuk te worden; een remake van een erg amusante pulp horror-komedie, gemaakt door Alexandre Aja, een man met een overduidelijk passie voor het genre. Maar toch is het hier allemaal maar net niet.

Ik had gehoopt dat Aja hier helemaal los zou gaan en alle regels van het genre aan zijn laars zou lappen en op zijn Braindeads er een groot pulpfeest van zou maken. En toegegeven, af en toe komt hij zeker met een leuke scène op de proppen. Maar toch wordt een groot deel van de tijd geschonken aan belachelijk saaie personages. Wat boeit mij het oersaaie hoofdpersonage en zijn love interest? Of de relatie met zijn moeder? Of die twee koters? Maar het meest belachelijke is nog dat alles ook nog eens precies zo verloopt als je zou denken; alle sympathieke personages vinden elkaar en overleven en de onsympathieke lui gaan netjes volgens de regels dood. Waarom niet een beetje meer verrassingen? Ik bedoel, waarom werd niet één van die kids een stukje vissenvoer? Geen idee waarom er zoveel tijd naar zoveel zinloze en zelfs vervelende karakters is gegaan. Met als gevolg dat een film, met de titel Piranha en een speelduur van onder de 90 minuten, saai weet te worden. Dát was dan wel weer een verrassing.

Er waren genoeg manieren om er een leuk feestje van te maken, maar deze werden jammer genoeg te weinig benut. Ving Rhames had een leuke badass kunnen zijn, maar komt er vanaf met een erg karige rol. En ook Christopher Lloyd mag een paar seconden even gek doen, net genoeg voor een kleine glimlach. Niet knipogen, want dan is hij weer verdwenen. Enkel Richard Dreyfuss in de openingsscène vond ik nog wel een geslaagd moment opleveren. Enkel jammer dat de effecten die vervolgens voorbij kwamen weer niet om aan te zien waren. De mensen bij The Asylum zouden zich nog kapot schamen voor zulke lelijke CGI, ben ik bang. En dan is er natuurlijk nog Jerry O'Connell, die duidelijk voor de meeste lol moet zorgen, maar zijn geschmier had ik op een gegeven moment ook wel gezien. Hij is even geestig, maar heeft veel te veel oersaai karakters om zich heen om de boel voortdurend leuk te houden. Vond het eigenlijk nog wel het leukste om bij hem steeds maar te denken aan die kleine mollige Vern uit Stand By Me.

Zoals gezegd komen er best wat leuke momenten voorbij, zeker als het werk van vakman Greg Nicotero en zijn collega's erbij komt kijken. Van die alles behalve subtiele momenten als de visjes hun tanden besluiten te zetten in al die jonge, naakte schoonheden. Zo'n vrouw die tijdens het wegdragen uit elkaar scheurt is precies de ongein die ik had verwacht. En waarvan ik jammer genoeg maar weinig heb gezien. Want na elk melig en lekker flauw moment, werd er weer even omgeschakeld naar onze soap- personages en zakt de film weer als een pudding in elkaar. Aja had voor mij meer mogen kiezen voor een volledige Braindead/Evil Dead 2 aanpak en alle regels overboord mogen gooien. Echter is zijn Piranha een netjes ingekleurde prent geworden, met slechts af en toe een streepje buiten de lijntjes.

2,5 sterren.

Een oude vrouw doet hopeloze pogingen zich door de strandwacht te laten nemen, terwijl twee jonge dames een kok met verstandelijke beperking proberen te naaien. Ondertussen vindt een bebrilde tandarts de liefde van zijn leven, maakt een vrouw zich zorgen over een stel vliegende piranha's en wil een rijke snob het verhaal van deze dodelijke goudvissen met vleugels niet serieus nemen. En tijdens dit alles laat Lance Hendriksen weer eens zien elk project waar hij een dollar mee kan verdienen wil aanpakken en wordt eveneens pijnlijk duidelijk dat hij het meeste talent heeft van alle betrokkenen.

De grote vraag bij Piranha Part Two is natuurlijk in hoeverre James Cameron er wat mee te maken heeft gehad. Gezien de hoeveelheid belachelijke karikaturen en typetjes en slechte dialogen lijkt het in eerste instantie best veel. Maar toch blijft deze pure pulp een wat vreemde titel op zijn CV. Vooral opvallend dat The Spawning maar bar weinig gebruik maakt van het totaal belachelijke plot, zelden wordt de film komisch of lekker bespottelijk gebracht. In tegenstelling tot het geweldige eerste deel van Joe Dante. Verder is het acteerwerk van uitzonderlijk laag niveau, is de film tergend traag en wil er eigenlijk weinig interessants gebeuren. Af en toe een geestige campy scène, maar zelfs daarin weet de film geen moment uit te blinken. Al met al is het een best gênante vertoning.

1,5 sterren.

Zowel interessant als tegenvallend derde deel van de Pirates of the Caribbean reeks. De film komt in de verste verte niet in de buurt van het geweldige eerste deel, maar desondanks een redelijk leuke afsluiting. Toch wist de film op bepaalde momenten (net als voorganger Dead Man's Chest, overigens) niet helemaal te bevredigen.

Dit komt vooral omdat het heel moeilijk is om je door dit derde Pirates avontuur nog te laten verrassen, aangezien veel dingen al eerder (en veel beter) zijn gedaan. Verder heeft At Worlds End iets heel rommeligs over zich, mede door het grote aantal (sub)plots. Terwijl zo goed als álle personages uit de vorige twee films terugkeren, komen er ook nog eens een heel aantal personages bij. Met als gevolg dat sommige personages veel te weinig en anderen weer veel te veel aan bod komen. Met name Fat- Chow, Knightley en Bloom mochten op bepaalde momenten wel wat minder op de voorgrond. Zijn in mijn ogen nogal saaie en kleurloze figuren.

Maar goed, tijd om een beetje positiviteit in het geheel te brengen. De effecten zagen er opnieuw geweldig uit, de humor was weer vol aanwezig (vooral de kibbelingen tussen Barbossa en Sparrow waren leuk om te zien) en een aantal scènes waren zaten zeker meesterlijk in elkaar. Eén van de leukste scènes uit de hele film was wat mij betreft Sparrow's in de woestijn en die western- ode met Barbossa, Swann en Sparrow aan de ene kant en Turner, Beckett en Jones aan de andere kant.

Verder was ik blij om te zien dat Geoffrey Rush zich weer helemaal kon uitleven als Barbossa, hij was toch één van de elementen die de eerste film zo sterk maakte. Ook Bill Nighy doet het weer voortreffelijk als Davy Jones en Johnny Depp weet ook weer prima te vermaken met zijn Jack Sparrow. Verder zit de film vol leuke bijrollen (Pintel en Ragetti en Mullroy en Murtog zijn weer goed voor een paar aardige momenten) en zoals al eerder gezegd ziet de film er visueel uitstekend uit. At Worlds End is dan wel zeker geen Curse of the Black Pearl en valt wat dat betreft wat tegen, vermaken doet de film wel.

Kleine 3,5 sterren.

Op zich is het wel redelijk te voorspellen hoe een vervolg op een succes als Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl er uit gaat zien; veel van hetzelfde, alleen dan uiteraard véél en véél meer. Dit maakt de vervolgen altijd amusant, maar bij lange na niet zo goed als het eerste deel. Bij Dead Man's Chest is dit wat mij betreft zeker ook het geval.

Om te beginnen bij het positieve nieuws; Meneer Depp is weer helemaal terug met zijn geweldige personage Jack Sparrow. Hoe lang die vent ook in beeld is, hij weet gewoonweg niet te vervelen. Verder wordt de schurk (ook één van de sterkste punten van de eerste film) prima neergezet door Nighy en ziet er daarnaast ook nog eens fantastisch uit. En niet alleen Davy Jones zag er goed uit, ook de rest van de make-up department heeft erg goed werk afgeleverd.

Verder petje af voor Jack Davenport, die laat zien veel meer in zijn mars te hebben dan zijn stijve personage in de eerste film toeliet; hij speelt een erg sterke rol. Daarnaast is het ook leuk om lui als Arenberg, Crook en McNally terug te zien in dit deel, zij zorgen weer voor een aantal erg geinige momenten. En natuurlijk ge-wel-dig dat Rush terugkeert als Barbossa. Ook al is het maar eventjes kort aan het einde, ik kreeg toch kippenvel bij die laatste scène. En daardoor kreeg ik ook ineens nog meer zin in het derde deel, volgend jaar!

Tot zo ver even de positieve punten, die van Pirates of the Caribbean 2 in ieder geval al een erg vermakelijke film hebben weten te maken. Erg jammer van de film is het grote zooitje subplots. Want hoewel Dead Man's Chest maar liefst 150 minuten duurt, lijkt het er nogal vaak op dat de film veel te veel wil vertellen in veel te weinig tijd. Het is soms dan ook erg chaotisch, allemaal.

Daarnaast zijn sommige nieuwe personages verre van interessant, is de humor van tijd tot tijd iets té flauw en zijn de special effects soms ook niet geweldig te noemen. Met name de scène dat de Kraken voor het eerst verschijnt zag er soms wat lelijk uit. En als laatst zijn de twee hoofdrolspelers Orlando Bloom en Keira Knightley maar matig bezig. En dit ligt niet eens zozeer aan het feit dat beide niet bijzonder sterk kunnen acteren, maar ook aan het feit dat hun personages gewoon saai zijn.

Als ik dit allemaal een beetje opsom, kom ik tot de conclusie dat ik ontzettend heb genoten van Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest en dat ik ook met veel smart afwacht op het derde deel. Tóch is dit vervolg naar mijn mening een stuk minder dan het briljante Curse of the Black Pearl.

Twijfelgeval. Toch nipt 4 sterren.

De eerste film is in mijn ogen nog steeds één van de leukste zomerblockbusters die ik in de bioscoop heb gezien. Simpel, leuke personages en een sterke mix van actie, avontuur en komedie, met hier en daar zelfs een klein vleugje horror. De sequels werden per film aanzienlijk minder, met als dieptepunt een vierde film waarvan ik zelfs vaak vergeet dat die überhaupt bestaat. Vooralsnog had ik hoop voor deze vijfde film, mede door mijn voorliefde voor de eerste film. Het zou zo maar kunnen dat men de magie weer terug weet te halen. Maar helaas, Dead Men Tell No Tales - of Salazar's Revenge zoals hij hier in Nederland heet - is zonder meer de minste van de hele serie.

Met het begin van de film was nog niet zoveel mis. Geen verrassingen, maar het leek allemaal een gewone alleraardigste Pirates te worden. De makers leken slim genoeg om vooral naar de eerste film terug te grijpen en veel te herhalen. Plot, muziek en personages zijn allemaal bijna letterlijk gekopieerd van Curse of the Black Pearl. Maar het is allemaal een stuk minder scherp, dat wel. De humor is vooral geforceerd en slaat de plank opvallend vaak mis. Jack Sparrow was in 2003 nog een fantastische verschijning, maar inmiddels zijn de maniertjes van dit uitgekauwde personage vooral voorspelbaar en vermoeiend. Alsof men enkel in het script had geschreven 'en hier kijkt Depp weer een beetje gek'. Sparrow is dronken en dom, in tegenstelling tot de sluwe excentrieke verschijning die 14 jaar geleden aan ons werd voorgesteld.

Maar gaandeweg de film blijkt dat er veel meer mis is met Dead Men Tell No Tales. Het script is een rotzooi, die vooral een hoop scènes op de kijker afvuurt en hoop dat er iets aanslaat. Dieptepunt is een zogenaamd komisch moment waarin Sparrow moet trouwen met een onaantrekkelijke dikke vrouw. Een plotlijn die enkel bestaat voor een simpele grap, die alles behalve grappig is. De grote finale is een hoop kabaal, maar vooral een hoop onzin. Zo moet Bardem met al zijn krachten een kwartier achter Sparrow aan rennen met een zwaard om hem te vermoorden, waarschijnlijk enkel om de tijd te vullen. Ondertussen zijn de personages die Orlando Bloom en Keira Knightley vervangen beter op hun plaats dan dat stel in de vierde film, maar alsnog zijn hun rollen oersaai. Daar had men prima wat van de formule af mogen stappen, maar schijnbaar moet elke Pirates film een charismaloos stelletje in de hoofdrol hebben.

Ik keek vooral uit naar Rush als Barbossa, het leukste personage uit de franchise. Een lekker over de top piraat, die in combinatie met Depp het hoogtepunt is van alle voorgaande delen. Dat men er voor kiest om hem een mierzoete dood te geven, waarin hij zich op tenenkrommende wijze opoffert voor zijn dochter is afgrijselijk, dat was zijn personage totaal niet waardig. En die scène zag er ook nog eens vrij belabberd uit. Er zijn genoeg momenten in de film dat de CGI actie prima te pruimen is, maar af en toe zijn de effecten foeilelijk, met name rondom de climax. Maar zelfs al waren de effecten ook daar helemaal in orde, het had de film verder niet gered. Was men gewoon met een eenvoudige roadmovie (of sea-movie, if you will) met Depp en Rush en een paar toffe bad guys gekomen, dan had ik niet geklaagd. Deze herhalingsoefening laat zien dat de rek er bij de Pirates franchise volledig uit is. En is tevens wederom bevestiging hoe tof die eerste film ook alweer was.

2 sterren.

Ik was benieuwd of On Stranger Tides de boel nog een beetje kon redden na het rommelige At World's End. Want Curse of the Black Pearl was destijds een erg aangename verrassing en nog steeds één van de leukere grote blockbusters. Het is daarom jammer dat On Stranger Tides op de platgetrapte paden van de vorige delen blijft wandelen. Het voelt nergens als een nieuw begin, maar gewoon het zoveelste vervolg en Rob Marshall kan niet voorkomen dat er een Pirates- moeheid ontstaat. Want nee, die zoveelste (veel te lang durende) zwaardgevechten doen me echt weinig meer. En die soundtrack van Zimmer heb ik nu ook wel gehoord. Zelfs Depp en zijn geschmier gaan vervelen.

En daarbij komt, ook de nieuwe elementen van de film zijn niet echt overtuigend. Ik was blij dat Bloom en Knightley weg waren, maar hun plaats wordt ingenomen door onder andere de oninteressante en vervelende rol van Cruz. Zo'n rol met echt veel te veel screentijd, als je het mij vraagt. Zeker als je naast haar Ian McShane als Blackbeard hebt lopen. Dat personage had op zich heel erg tof kunnen zijn, maar hij blijft een beetje oppervlakkig de schurk uithangen, hij mist de charme van een Barbossa uit de eerste film of een Davy Jones uit het eerste vervolg. En als laatste stoorde ik me bijzonder aan het geforceerde stukje romantiek dat weer in het geheel verwerkt moest worden. Een romance tussen twee oersaaie karakters, waar ik geen moment ook maar iets om zou geven, die uit het niets komt en ook helemaal nergens naar toegaat.

Gelukkig zit er ook een positief tintje aan de film. En dat is eigenlijk met twee woorden samen te vatten; Geoffrey Rush. Zijn karakter Barbossa zorgt ongetwijfeld voor de leukste momenten in de film, vooral als deze rauwe, doorgewinterde piraat zijn beschaafde kant moet laten zien en hier eigenlijk niet in slaagt. En zet je Depp naast Rush, dan merk je dat ook Depp nog prima kan functioneren als Sparrow. Mijn gedachte was; maak een film rond die twee en laat die belabberde bordkartonnen bijpersonages eens achterwege. Verder is de film redelijk goed qua spektakel, met name de scène met de zeemeerminnen was erg sterk. Die sprong er als enige echt bovenuit. Verder is het allemaal gewoon aardig en redelijk amusant, maar alles behalve bijzonder of vernieuwend.

3 kleine sterren.

Zonder twijfel één van de leukere Hollywood blockbusters van de afgelopen jaren. Hilarisch script, overweldigende special effects en geweldig spel van Geoffrey Rush en Johnny Depp. Pirates of the Caribbean heeft me geen seconde weten te vervelen, het begint als een over-the-top achtbaanritje en komt pas tot stilstand als de einditels in beeld komen. Geweldig vermaak.

Het geinige concept en een redelijke regisseur laten je misschien denken dat Pixels nog best oké is. Maar naast de referenties naar oude computerspellen is het een flauwe, kinderachtige en irritante komedie, die werkelijk nérgens grappig wil worden.

We hebben Sandler en zijn uiterst geforceerde love-interest, die al vanaf de eerste scène vervelend is. En dan komt er ook nog zo'n irritant zoontje bij kijken. Dan hebben we Kevin James, die (zeker gedurende de derde akte) geen hol aan het verhaal toevoegt. We hebben een irritante Josh Gad, die schijnbaar denkt alleen grappig te zijn als hij al zijn tekst schreeuwt. En ik krijg altijd wat plaatsvervangende schaamte als ik acteurs als Peter Dinklage, Brian Cox en Sean Bean in zo'n film zie. Hopelijk was hun salaris het waard, want qua niveau horen ze niet thuis in een film die zo geforceerd, irritant en niet-grappig is als Pixels.

1,5 sterren.

Tussen films over een jochie met een magische steen en de avonturen van een haaienjong en een lavagriet in 3D in maakte Robert Rodriquez een film over chick met een geweer als been zombies aan gort schiet. En hij gaat hier dan ook helemaal los; de meest idiote flauwekul komt op je af als kijker en het bloed en de ledematen vliegen met een noodgang voorbij. En wat dat betreft is deze film uit de Grindhouse- double feature al een stuk beter dan de film van Tarantino, waar vooral geen zak gebeurde. In Planet Terror is er voor de kijker geen moment om zich te vervelen, daar is de chaos te groot voor. Je zou haast kunnen zeggen dat er zelfs teveel gebeurd.

Ondanks dat Planet Terror een zombiefilm is, het weet zich gelukkig wel toch de onderscheiden. Vooral omdat Rodriquez niet alleen humor in de mix gooit, maar ook een hele reeks over-the-top actiesequenties. De film dendert met een flinke vaart door en geeft de kijker weinig tot geen adempauze. Gek genoeg voelt de film echter alsnog te lang en had volgens mij makkelijk een kwartiertje korter gekund. Was waarschijnlijk ook sterker geweest. Verder doen de castleden het leuk, vond vooral Tom Savini als klungelige agent, die maar niet raak kan schieten erg geestig. Verder een film die goed verzorgd is qua effects, gore en look.

3,5 sterren.

Leuke film met een origineel en boeiend plot en een voortreffelijke cast. Vooral leuk om J.T. Walsh, Jeff Daniels en William H. Macy (die weer zo'n rol speelt die hem op het lijf geschreven is) te zien. Vond vooral het begin erg sterk. Als het drama op een gegeven moment de overhand neemt, blijkt echter dat de film als komedie toch veel sterker is. De film verliest wat magie en kracht rond het tweede gedeelte van de film. Maar verder een erg leuk product met een prima sfeer en visueel ook dik in orde. Heb me goed vermaakt in ieder geval.

3,5 sterren.

Hoe een foute film toch best stoer kan zijn. Enerzijds is Point Break een behoorlijk niemendalletje met een matige Keanu 'met schreeuwen heb je nog geen goed acteren' Reeves en een best coole Patrick Swayze in de hoofdrol. De personages zijn van karton en alle stereotypen komen langs, inclusief de hufter van een baas (gespeeld door John C. McGinley) en natuurlijk ook de norse ouwe rot in het vak en de love interest. En die worden respectievelijk ook nog eens gespeeld door Gary Busey en Lori Petty. Komt het dan nog wel goed? Gelukkig nog best aardig. Het verhaal is dan wel voorspelbaar en hier en daar compleet idioot, het vermaakt prima. Maar het zijn vooral de stijlvolle actie- en achtervolgingsscènes waar Bigalow zich bewijst. Film zit prima in elkaar, het ziet er allemaal prima uit en het is al met al lekker vlot en erg amusant. Toch knap voor een film met namen als Reeves, Busey en Petty.

3 sterren.

Pokémon Detective Pikachu voelt als zo'n feestje dat waarschijnlijk vooral leuk is als je veel van de aanwezigen kent. Want ongetwijfeld dat liefhebbers van Pokémon lol kunnen beleven aan het herkennen van al die figuren die in de film rondlopen. Voor niet-kenners als ik levert het slechts een enkele keer wellicht wat geinigs op, maar de vele cameo's van figuren die je niets zeggen doen je vrij weinig. Er werd nogal weinig moeite gestoken om met echt leuke grappen of scènes te komen, alsof men dacht dat wat gekke CGI beesten al genoeg was. Er duikt sporadisch een geslaagde grap of creatief momentje op, maar uiteindelijk veel te weinig om er echt een leuke film van te maken.

Maar laat je al die Pokémon-figuren buiten beschouwing, dan blijft er een enorm karig script over. Zo'n typisch verhaaltje van een hoofdpersoon dat moet uitzoeken wat er met zijn vader is gebeurd. Hij krijgt een teamgenoot, ontmoet een love interest en uiteraard is er een inwisselbare schurk, die rond de derde akte even komt vertellen wat zijn plan was. Het is allemaal enorm dertien-in-een-dozijn, alsof men een standaard script uit de kast greep om er lukraak wat Pokémon-beesten in te mieteren. Het resultaat is een nogal suf en standaard filmpje met maar bar weinig hoogtepunten. Het wordt nergens slecht, dat lijkt zo'n beetje het meest positieve dat over Detective Pikachu te zeggen valt. Het tempo van de film ligt opvallend laag en er is veel ruimte voor drama, dat de film geregeld bijna tot stilstand brengt. Dan is een actiescène een verademing, maar zelfs die zijn grotendeels behoorlijk matig.

2 sterren.

Dankzij het prachtige en ronduit angstaanjagende personage Henry Kane uit Poltergeist 2, is die film me eigenlijk altijd veel meer bijgebleven dan dit origineel. Maar herziening gisteravond deed wonderen voor dit eerste deel, want ik heb flink genoten van deze explosie aan sfeer. Een bijzondere combinatie van een Steven Spielberg familiefilm en een erg aardige horrorfilm. Er wordt een smaakvolle schotel geserveerd met zowel effectieve spanning en een fijn portie humor. Vooral Nelson als cynische vader is leuk.

De special effects zijn op bepaalde momenten niet even wonderschoon, maar de creaties zijn geweldig en maken erg veel goed. En bepaalde scènes, met als hoogtepunt die man die in de spiegel zijn hele gezicht openhaalt , zijn sowieso om in te lijsten. Verder uitstekend acteerwerk, ook van het jonge grut, en de film heeft weinig impact verloren. De film staat wat mij betreft in ieder geval als een huis (en dan een stuk steviger als die van de Freelings). Ook het vervolg, zeker dankzij een geniale Julian Beck, is aan te raden. En zelfs het derde deel heeft zeker zijn momenten. Wat dat betreft is dit een ijzersterk begin van een alleraardigste trilogie.

Gaat meteen omhoog naar 4 sterren.

De belangrijkste vraag bij een remake is altijd; voegt het iets toe? Bij Poltergeist; Nee. Begin jaren 80 was het concept misschien nog fris, nu kennen we de formule wel. Krakende vloeren, objecten die uit zichzelf bewegen of televisies die plotseling beginnen te sneeuwen; we hebben het allemaal al veel te vaak gezien. Regisseur Gil Kenan werkt netjes de hele spookhuis-checklist af, maar iets nieuws brengt hij ons niet. Zelfs voor mensen die het origineel nooit hebben gezien heeft Poltergeist bar weinig verrassingen in huis.

Wat Kenan vooral doet is alle bekende scènes van het origineel navertellen. Van de levende boom en clownspop tot de excentrieke paranormaal expert. En natuurlijk keert de befaamde one-liner “They’re here” terug. Tja, het enige verschil is dat de klopgeesten nu communiceren via een flatscreen televisie. Oh ja, en Kenan verwerkt een drone in het geheel, wat nog de grootste verandering ten opzichte van het origineel lijkt. Verder is deze ‘update’ vooral een herhalingsoefening. Verder ruilt Kenan dat beetje spanning van het begin op een gegeven moment in voor hysterisch gedoe en voorspelbare jumpscares overal. Steeds meer komt de focus te liggen op het lawaai en de opvallend ondermaatse CGI en minder op de sowieso al vrij saaie personages.

2 sterren.

Recensie: Poltergeist - schokkendnieuws.nl

De eerste Poltergeist mag weliswaar de 'betere' film zijn, ik heb Poltergeist II altijd meer memorabel gevonden. Mede omdat ik Poltergeist II: The Other Side eerder zag, maar op de voornaamste plaats door het personage van Henry Kane. Het kwaad heeft ditmaal een gezicht en wát voor één. Deze uiterst creepy pastoor werd vertolkt door theateracteur en kunstenaar Julian Beck, die ten tijde van de opnames al ernstig ziek was, en dat is hem ook aan te zien. Er is weinig make-up nodig om Kane tot een angstaanjagend figuur te maken. Zijn ingevallen gezicht, zijn enorme grijns á la Freaky Fred uit Courage: The Cowardly Dog en zijn stemmingswisselingen, waarin hij binnen no-time van extreem vriendelijk naar furieus springt. Een voortreffelijk personage en een fijne toevoeging.

Verder is weinig aan Poltergeist II zo'n duidelijke schot in de roos, maar het zit prima in elkaar. De film borduurt verder op de sympathieke personages uit de eerste film (minus de overleden Dominique Dunne) en de perikelen van dat gezin blijven boeiend. Het script focust zich vooral op het personage van JoBeth Williams, maar helaas moet Williams vooral veel huilen en 'bang zijn'. Het maakt haar echtgenoot Craig T. Nelson tot een veel leuker personage, zeker in combinatie met nieuwkomer Taylor, gespeeld door Will Sampson. Ze zorgen voor wat lucht in een film die vooral veel serieuzer en meer 'horror' is dan zijn voorganger. Maar Poltergeist II heeft allerlei uitschieters, soms is de film ineens mierzoet dramatisch en een seconde later weer doodeng en enorm duister. Rondom de climax gaat de film nogal ver - met een paar wat knullig uitgevoerde sequenties - maar over het geheel gezien bevat Poltergeist II een sterke sfeer met goede soundtrack en hier en daar juist ook hele mooie special effects. Maar geen enkel special effect is zo memorabel als die lijkbleke, magere dominee. 'God is in his holy temple'.

4 sterren.

Ergens is het jammer dat deze laatste Poltergeist film niet afsloot met de gehele familie Freeling. Anderzijds, men werd wel gedwongen om met de derde film iets anders te doen en waar Poltergeist II nog aardig wat overeenkomsten kent met de eerste film, daar werd voor Poltergeist III een hele andere aanpak gekozen. Craig T. Nelson en JoBeth Williams zijn vervangen door Tom Skerritt en Nancy Allen, maar nog opvallender; de typische Amerikaanse suburb werd vervangen voor de grote stad; het huis met de grote tuin werd een gigantische wolkenkrabber. Het geeft Poltergeist III iets unieks en eigens en geen simpele herhalingsoefening. Regisseur Sherman (Dead & Buried) gaat helemaal los met spiegels, ijs en mist. Met name de uiterst creatieve trucjes die men uithaalt rondom de spiegels zijn hier en daar ijzersterk. Ook houdt Sherman het tamelijk kalm, voor elke jumpscare is er ook een lang shot waarin je gefocust bent op de spiegels op de achtergrond en de scare juist fijn subtiel is.

Op het gebied van personages wint Poltergeist het niet van de vorige films. Skerritt, Allen en een debuterende Flynn Boyle zijn allemaal prima en sympathiek, maar een paar bijrolacteurs als de snobberige psychiater en dat betweterige rotmeisje zijn wel enorme stereotypes. Naast Heather O'Rourke in haar laatste rol keert ook Zelda Rubinstein weer terug. Ze hoort een beetje bij het interieur van de serie, maar een acteerwonder is het niet ('I have the knowledge. I have the power'). Maar het grootste gemis is Julian Beck. De acteur uit Poltergeist II overleed gedurende de opnames van Poltergeist II, maar zijn personage werd wel teruggebracht. Ditmaal een oude acteur (Nathan Davis) in vrij inwisselbare make-up. Zijn stem werd gedubbed door de man die ook voor Poltergeist II hier en daar de stem van Kane deed. Maar het is allemaal niet hetzelfde. Kane is een vrij inwisselbare schurk hier en wordt eigenlijk compleet weggespeeld door de grote ster van de film; de locatie. Had graag gezien hoe de film eruit had gezien als Beck nog leefde om de rol te kunnen spelen en weer op Carol Anne zou jagen. Hoe ik trouwens weet dat het hoofdpersonage Carol Anne heet? Enkel omdat elk personage in de film zo'n 80 keer haar naam noemt.

3,5 sterren.

Een goed idee en een slecht idee. Terwijl in het plaatsje Pontypool de hel uitbreekt, blijft de film Pontypool de hele tijd in de radiostudio. Niets van wat er gebeurd krijgen we te zien, maar we beleven het via de hoofdpersonages. Dit werkt, zeker in het eerste uurtje, uitstekend en we krijgen wat voortreffelijke scènes voor de kiezen. Vooral de verbinding met Ken (en dan met name het moment dat Ken de stem van één van de geïnfecteerden laat horen) zijn erg intrigerend en werken goed. Helaas gaat het na dat uurtje razendsnel bergafwaarts, zeker als de dokter erbij komt en men de, nogal bespottelijke, oorzaak van het virus ontdekt. Dat had van mij gewoon een mysterie mogen blijven, zodat de makers de sterke, mysterieuze sfeer konden doortrekken. Helaas valt Pontypool nu, na een geslaagd eerste uurtje van een origineel idee, als een kaartenhuis in elkaar. Erg jammer.

3 sterren.

Hoera, Uwe Boll heeft zijn roeping gevonden. Hij zou zich minder moeten richten op slechte films als Alone in the Dark en BloodRayne en meer moeten focussen op slechte films als Postal. Schijnbaar is foute, ranzige, gewelddadige, puberale, amusante en hersenloze pulp wel iets voor Boll.

De regisseur gooit werkelijk alles wat hij kon bedenken naar het scherm, inclusief wat aardige zelfspot. Maar niemand blijft gespaard in deze film, van kleine kinderen tot bejaarden, van terroristen tot arme Harry de invalide. En door de hoge grapdichtheid vallen de vele veel te makkelijke grappen (Verne Troyer) minder op. Je moet niet vies zijn van puberale ongein met de nodige pis, poep en kots, maar Boll weet alsnog een komedie te maken die een heel stuk leuker is dan het werk van een Friedberg en Seltzer, om maar iets te noemen. Na al die belabberde films is het best aangenaam om iets van Boll te zien wat niet puur grappig is omdat het slecht is, maar omdat hij het ook daadwerkelijk grappig bedoelde.

Vooruit, ben in een puberale bui. 3 sterren.