Opinions

Wat je wil zien is een pissige spierbundel, die zijn nier gaat halen bij een groep gangsters. Wat we krijgen is een groep oninteressante personages, die in de auto (met de meest bespottelijke greenscreen effecten ooit) of in een vakantiehuisje oeverloos doorzagen over familierelaties, zieke geliefden en de Bijbel. Het houterige spel en de kneuterige dialogen daarbij werken niet bevorderlijk.

Pound of Flesh was misschien nog leuk geweest als de toon niet zo serieus was. Een paar lekkere lompe actiescènes of dik aangezette kills hadden de film een stuk leuker gemaakt. In plaats daarvan krijgen we inwisselbare en veel te korte gevechten, afgewisseld met het nodige gelul van een hoop saaie personages. Meer geknok tussen Van Damme en Darren Shahlavi had de film de nodige peper in de reet gegeven. Positieve aan de film is Van Damme zelf. Hij oogt niet topfit (kan ook niet als je een personage speelt dat net een nieroperatie heeft gehad), maar hij is alsnog energieker dan al die charismaloze vaatdoeken die in de film rondlopen. Maar hij kan niet voorkomen dat je als kijker aan het einde van deze inwisselbare actiefilm op apegapen ligt.

1,5 sterren

Mighty Morphin Power Rangers is natuurlijk een domme serie. Elke aflevering hetzelfde verhaaltje: Een half Amerikaanse brave tienersoap, de andere helft bevat Japanse mannen in monsterpakken, die kartonnen gebouwen aan gort schoppen. En ik was groot fan. Grote groteske monsters knokken al gorgelend en kreunend met een enorme Transformer, gemaakt van robotdinosaurussen. Wat valt er niet leuk te vinden? Enige punt was; je moest je elke aflevering door aardig wat drama a la Saved by the Bell werken, compleet met knullige slapstick van twee pestkoppen.

Deze nieuwe Power Rangers film komt in een tijd waarin elke week wel een superheldenfilm in de bioscoop lijkt te draaien. Grote actiefilms, enorme monsters en knallende gevechten en spektakel zijn alles behalve uniek, dus je vraagt je af waarom Power Rangers vandaag de dag nog relevant zouden zijn. Mede daardoor is de film precies het tegenovergestelde van een gemiddelde aflevering. Moest je je bij elke aflevering door wat simplistisch tienerdrama werken met bordkartonnen personages, daar zijn de vijf hoofdrolspelers hier wonder boven wonder best boeiend. Niets uitzonderlijks, maar het acteerwerk van de vijf acteurs is uitstekend en de makers hebben zich duidelijk laten inspireren door The Breakfast Club. Vooral tijdens bepaalde karakterontwikkeling vraag je je echt af hoe deze film toewerkt naar een actiesequentie met vechtende dino-robots.

Als deze actie na lang - heel lang - wachten eindelijk daar is, blijkt het behoorlijk tegen te vallen. Rita heeft haar monster opgeroepen, maar dit is geenszins een monster zoals uit de serie. Sterker nog, het monster heet Goldar, maar heeft niets met dat toffe monster uit de serie - een soort vliegende wolf-aap-demon met duistere stem - te maken. Het is enkel een bult goud in de vorm van een mens. De Rangers stappen snel in hun Zords en er vindt een actiesequentie plaats die eigenlijk behoorlijk tam is. We hebben dit alles al veel vaker en veel beter gezien. Wat betreft actie en spektakel was Pacific Rim een betere Power Rangers film.

Uiteindelijk stelt de film wellicht teleur als het gaat om actie en campy fun, maar er zijn ook aardig wat verbeteringen ten opzichte van de serie, met name rondom de personages. Dus laten we allemaal die nostalgische oogkleppen maar afzetten en niet als zure dertigers in een bioscoop gaan zitten om te zeggen dat de serie veel beter was. De serie was niet meer dan matig. Net als deze film.

2,5 sterren.

Ik was wel bekend met de serie en deze vond ik dan ook redelijk, niet echt heel veel bijzonders. De ene aflevering was leuk, de andere weer niet echt. Het was dan ook maar afwachten hoe zo'n speelfilm dan zou worden ...

Nou, dat viel me erg mee, ik vond hem zelfs leuker dan de gemiddelde aflevering van de serie. Gewoon de leuke en aparte manier van animeren, de snelle en goed bijpassende muziek, het snelle tempo van de film en de soms best leuke grappen zorgen voor een dik uur puur vermaak.

Maar één van de sterkste dingen van deze film zijn toch wel de stemacteurs. De drie dames doen het goed, maar vooral Roger L. Jackson doet op een erg leuke (maar zeer vermoeiende, als je de korte documentaire op de DVD moet geloven) wijze de stem van de schurk Mojo Jojo. Ook Tom Kenny (voor sommigen beter bekend als Spongebob) doet het erg leuk met een paar korte rolletjes.

Door het (erg snelle) tempo, de muziek en de stemacteurs is de Powerpuff Girls Movie een erg leuke film geworden, in ieder geval veel beter dan ik gedacht had. Drie en een halve ster.

Een helikopter vervoert een groepje huurlingen - waaronder wat ruige lui en wat grappenmakers en een leider met praatjes en een sigaar in z’n muil. Er volgen flink wat explosies en de slechteriken vallen over de camera als ze aangevallen worden. Er moet geknutseld worden met minimale middelen, maar uiteraard maximaal effect en we eindigen voor de aftiteling met beelden van de cast, met hun naam erbij. Jep, dit was zonder meer een bijzondere aflevering van The A-Team.

Vooropgesteld, Predator is een best vermakelijke film. Waar ik me - toen ik de film jaren geleden voor het eerst zag - eerder een film als Alien had voorgesteld, wist ik nu dat ik me meer moest voorbereiden op een film als Aliens. Dus vooral veel actie en explosies met een hoop macho-mannen. De één heeft nog grotere spierballen dan de ander, de ander heeft weer een nóg groter geweer dan de één. Ergens wel interessant om je monster tegen zo’n groepje te zetten; elk monster kan een groepje nietsvermoedende tieners wel verslaan, maar de Predator legt duidelijk zijn lat hoog. Spannend is de film amper, laat staan eng. Maar het is allemaal gelukkig spectaculair. Toch kan McTiernan niet voorkomen dat de film halverwege af en toe een beetje wegzakt. De man is uitstekend in actie, maar hier begon de zoveelste actiescène in de jungle wel een beetje te vervelen. Gelukkig voelde de climax met Arnold tegen het monster weer iets frisser, ook al was dat ook gewoon puur actie. Maar ja, dat is Predator dan ook in een notendop; duizend bommen en granaten en één ugly motherfucker.

Vooruit, 3,5 sterren.

De reacties op deze film zijn niet mals. Vraag me dan af; is de Predator zo'n geliefd personage, dat men zo fel reageert op een film als dit? Want toegegeven, ik heb ook absoluut geen goede film gezien. Maar volgens mij is dit nu niet veel slechter dan een Predator 2 of AVP. Laat staan een gedrocht als Alien vs Predator: Requiem. Vergeleken daarmee is The Predator een hoogstaand meesterwerk.

Alsnog had ik van The Predator vele meer verwacht. Toen ik hoorde dat Fred Dekker weer ging samenwerken met Shane Black, waren mijn verwachtingen hoog. Helaas was The Predator niet dat feestje waar ik op gehoopt had. Eén van de hoogtepunt van The Predator is het clubje soldaten; iets waar Shane Black waarschijnlijk het meeste plezier mee heeft beleefd. Het geouwehoer van deze groep idiote mannen doet denken aan zijn films als Kiss Kiss Bang Bang en The Nice Guys; een hoop typetjes vol one-liners en ongein. Die Alfie Allan heeft bijzonder weinig te doen, maar de chemie tussen Thomas Jane (die ik eerst helemaal niet herkende) en Keegan-Michael Key is leuk. Evenals de chemie tussen Boyd Holbrook en Trevante Rhodes. Holbrook speelt weliswaar niet het meest uitdagende typetje, maar het blijft een fijn acteur. In principe had de volledige film mogen gaan over dit zooitje ongeregeld in de jungle. Maar helaas gaat The Predator over veel meer en dat werkt allemaal wat minder.

Olivia Munn is een wetenschapper. Dat is net zo geloofwaardig als dat Jake Busey een wetenschapper is. Maar Munn is meer dan dat, ze transformeert in een soort supersoldaat met een geweer, die op bussen springt om op de Predator te jagen. Dan is er Sterling K. Brown als, schijnbaar, de grote schurk. Zo wordt hij in ieder geval neergezet. Maar is er iemand die weet wat er aan het einde nu met hem gebeurd? Ik knipperde even met mijn ogen en 'de grote schurk van de film' was weg. Iets belangrijker blijkt het zoontje van Holbrook. Het is immers een film van Shane Black, dus naast kerstverlichting krijgt een ietwat vervelend ventje een iets te grote rol. Je zou bijna vergeten dat in al deze dingen er ook nog een paar Predators rondlopen. Als deze figuren op het toneel verschijnen - en die lelijke CGI honden thuislaten - wordt het best nog best oké. Maar helaas is het script veel te veel bezig met allerlei randzaken en krijgen we veel te weinig gewoon toffe simpele actiesequenties. Het boeit allemaal gewoon niet. Dat wordt nog het meest duidelijk tijdens de laatste scène. Zo'n scène zou je enthousiast moeten maken naar meer, maar ik dacht alleen maar; 'I really don't give a shit'.

Jammer, Black & Dekker.

2,5 sterren.

Was wel even weer toe aan een 'zo slecht dat het leuk begint te worden' filmpje. En tja, dan heb je aan Premutos een prima film. Het eerste uur is voornamelijk saai en zeker qua gore wil er bijna niets gebeuren, maar het idiote acteerwerk en de bespottelijke dialogen houden je toch nog eventjes zoet. Vooral de scènes dat ons hoofdpersoon zijn voetbalbroekje zoekt. Ik zou haast iedereen aanraden om gewoon de Engelse dub op te zetten; zo hilarisch, daar kan geen komedie tegenop.

Maar goed, na een tijdje heb je het wel gezien en is het wachten op het moment dat de film eindelijk eens losgaat. De sfeervolle transformatie van Mathias, met onder andere het prikkeldraad is dan ook een verademing. Prachtige scène, die in een Hellraiser film niet zou misstaan. Is imo ook het hoogtepunt van de film. Maar eerlijk is eerlijk, ook de rest van het einde mag er zijn; een hoop mensen die uit elkaar worden getrokken en de ingewanden en hersenen vliegen vrolijk in het rond.

Al met al een vermakelijke en van tijd tot tijd ranzige film, hoewel de vergelijkingen met Braindead niet echt verder komen dan het aantal liters bloed. Want ja, waar díe film geweldig in elkaar zit, visueel om te smullen is, geweldige personages bevat en vooral qua opbouw bijzonder sterk is, is Premutos toch vooral het onbekende idiote neefje. Hier en daar heerlijk fout en qua gore zeker geen kleintje, maar verder toch maar weinig memorabel.

2 dikke sterren. Vooral voor de gore en het voetbalbroekje.

Was al een tijdje benieuwd of deze illusionisten een beetje konden tippen aan die illusionisten uit datzelfde jaar. Want Nolan heeft misschien aardig wat topacteurs in huis gehaald, hij had geen Norton en Giamatti. Maar goed, The Prestige viel me totaal niet tegen. Een sterk en interessant script, de film straalt aardig wat sfeer uit en het acteerwerk is van hoog niveau.

Jackman en Bale zijn bijzonder goed op dreef en duidelijk goed op elkaar ingespeeld. Verder prima bijrollen van o.a. Caine en Bowie. Eigenlijk vond ik alleen Johansson en haar overbodige rol nogal jammer. Maar hoe dan ook, de film is bijzonder vermakelijk en het ziet er tot de puntjes verzorgd uit. De settings, de kleding, het camerawerk; het is allemaal prima voor elkaar. Opnieuw een petje af voor meneer Nolan.

4 sterren.

De ideale documentaire voor Youp van 't Hek en Van Kooten en de Bie.

Verschrikkelijk (en van tijd tot tijd behoorlijk pijnlijk) om Nederlanders zo te zien. Vooral die vent van Zuthpen die helemaal geil werd van zijn eigen slogan en die man van Bataviastad waren te idioot voor woorden; ik zou even denken dat het typetjes van Van Kooten en de Bie (zoals Noud terecht aangeeft) of uit Coen film waren. Ik kon er wel om lachen, maar diep van binnen schaam je je als Nederlander hartstikke dood.

Maar goed, verder als documentaire is Preptpark Nederland niet bijster bijzonder, maar weet uitstekend te vermaken. Visueel is het aardig en ook inhoudelijk (op een paar mindere momenten daargelaten) prima. De manier waarop het geheel in elkaar werd gezet had imo wel iets beter gekund, iets meer tempo was op bepaalde punten niet erg geweest. Maar het geheel kijkt hoe lekker weg en wat dat betreft was Pretpark Nederland een amusant, maar toch ook erg beschamend anderhalf uurtje.

3,5 sterren.

Na The Thing en In the Mouth of Madness nu eindelijk dit deel uit de Apocalypse trilogie van Carpenter gezien. Net als in The Thing zijn hier een handjevol personages opgesloten en begint er een gevecht tegen iets kwaad, dat ook in henzelf begint te schuilen. Maar er zijn een paar grote verschillen tussen The Thing en Prince of Darkness, ten eerste de vertelling. Is The Thing rechttoe rechtaan, daar is de vertelling van Prince of Darkness nogal rommelig. Vooral in de eerste helft lijkt de focus wat te ontbreken en dat maakt het voor de kijker iets lastiger om er in te komen. Daarnaast werkt het ook niet mee dat het merendeel van de personages in Prince of Darkness niet zo boeiend zijn. Sommige zijn zelfs oersaai. En een moppentappende Dennis Dun begint gaandeweg zelfs op de zenuwen te werken.

Maar een mindere Carpenter is nog steeds een Carpenter. En dus genoeg in Prince of Darkness om van te genieten. De muziek, de sfeer en de algehele feel zijn uitstekend en zeker rond de derde akte wordt het allemaal erg interessant, met een paar overtuigende make-up effecten. Echt spannend wordt het niet, maar tegelijkertijd is de film ook niet zo campy dat het enorm leuke pulp wordt. Wat dat betreft valt Prince of Darkness overal een beetje tussenin. Erg degelijk gemaakt, maar helaas wordt het niet meer dan dat.

3,5 sterren.

Wat een genot!

In de Verenigde Staten een enorm geliefde film, hier is men toch behoorlijk koeltjes. The Princess Bride wordt gezien als een film van alle markten thuis e dat klopt ook wel. De film is vooropgesteld een romantische komedie, maar bevat ook een flinke dosis fantasie - het is grotendeels een sprookje - met hier en daar vleugjes actie en avontuur. Het is een enorm sympathieke film, waarbij alle verschillende tonen ontzettend goed werken, de film straalt één en al lol uit. De film oogt als een fantasierijk sprookje, maar is enorm geestig en voelt soms meer als het werk van een Monty Python of Mel Brooks. Dat laatste kan ook komen door Cary Elwes, die perfect gecast is als droogkloot. De gortdroge scènes waarin hij zijn ledematen niet meer kan gebruiken en zelfs zijn hoofd niet meer kan tillen zijn bijzonder geestig.

Sowieso bevat Princess Bride een goede mix van fysieke en tekstuele humor. Naast amusante actiescènes bevat Princess Bride ook een enorme rits aan geweldige one-liners. Aan het hoofd van die one-liners staat Mandy Patinkin in een fantastische rol. Sowieso bevat de film een enorm leuke cast. Het trio Patinkin, Shawn en Andre the Giant is enorm leuk om naar te kijken, Robin Wright is een prachtige dame, die af en toe ook heerlijk cynisch uit de hoek kan komen en Chris Sarandon speelt weer met genoegen een arrogante slijmerige klootzak - en dat kan hij als de beste. En ook fijn dat de vertelling komt via het voorlezen van opa Peter Falk. Het zorgt er niet alleen voor dat de té zoetsappige dingen snel worden overgeslagen op verzoek van kleinzoon Fred Savage, maar dat sowieso de hele flow lekker snel gaat. Van mij had de film zelfs nog wel een half uurtje door mogen gaan.

4,5 sterren.

Amusante horror van een toen nog onbekende Harlin, die niet veel later films als Nightmare on Elm Street 4 en Die Hard 2 ging maken. Prison begint tamelijk rustig als een gevangenisdrama en bouwt vrij langzaam op. Gelukkig worden we op een gegeven moment aangenaam verrast met scènes die geenszins in een gevangenisdrama thuishoren, maar meer passen in een vervolg op Hellraiser. De effecten zijn prima. Verder bevat Prison een aantal erg leuke rollen, met onder andere een nog onbekende Mortensen in de hoofdrol en een toffe bijrol voor Tom Everett, die niet veel later de show ging stelen in Leatherface: The Texas Chainsaw Massacre III.

De film heeft als groot pluspunt dat alles na een nogal trage opening lekker vlot gaat lopen en het geen moment weet te vervelen. Maar niet op alle vlakken is de film sterk. Zo is de rol van Chelsea Field compleet zinloos en acteert Field ook nog eens vrij matig. Verder bouwt de film op naar een grote climax, maar blijft het uiteindelijke spektakel (had toch op zijn minst een betere dood voor Sharpe verwacht) eigenlijk compleet uit. En dat is jammer, want de film toont veel potentie. Verder leuk om het typerende geluid van Richard Band's muziek te horen (zijn broer Charles is uitvoerend producent) en Kane Hodder is stuntman en vertolker van twee kleine rollen. En het schijnt dat op basis van deze film hij werd uitgekozen om Jason Voorhees te spelen.

3 sterren.

Er is nog wel eens kritiek op de enorme speelduur van Prisoners, maar ik vond het vooral knap hoe ze met zo'n simpel plot de boel twee en een half uur spannend wisten te houden. Uiteraard is het script hier en daar wat geknutseld met wat typische Hollywood- elementen erin, maar over het algemeen gezien vond ik het erg sterk gedaan. Met de talloze pogingen om ons op het verkeerde been te zetten had ik weinig moeite (sommige waren zelfs sterk gedaan), maar het zijn meer die hele kleine plotgaten of onlogische momenten die storen (waarom Jackman met z'n rug naar Holly Davis toegeeft dat hij weet dat zij zijn dochter heeft).

Kracht van Prisoners is vooral dat regisseur Villeneuve voor cast en crew de juiste talentvolle mensen om zich heen heeft verzameld. Op audiovisueel vlak - hoe kan je film mislukken met Roger Deakins naast je - en ook qua cast. Hugh Jackman en Jake Gyllenhaal zijn erg sterk en weten als hoofdpersonages erg goed te boeien. Maar zelfs Paul Dano en Terrence Howard, verre van mijn favoriete acteurs, spelen hier uitstekende rollen. Vond ik ook vrij knap.

4 sterren.

De zoveelste schitterende film van Wilder, ditmaal een iets minder bekende titel. Terwijl dit juist een enorme film moest zijn (maar de financiële tegenslagen van de studio gooide roet in het eten). In eerste instantie vroeg ik me bij dit project af in hoeverre het een echte Wilder zou worden. Het antwoord is; erg veel. Wilder schetst, zoals alleen hij dat kan, een geweldige band tussen twee mannen. Met geweldige scherpe dialogen, twee acteurs die sterk op elkaar zijn ingespeeld en ontzettend veel humor krijgen we een goed beeld van Sherlock Holmes en Watson.

De iconische kleding van de bekende detective zit Robert Stephens als gegoten, hij speelt deze cynische en deftige man op fantastische wijze. En hij krijgt een geweldige sparringpartner in de vorm van Colin Blakely, die vooral zijn onnozele gelaatsuitdrukkingen aan het werk moet zetten. Een geweldig team, dat wordt versterkt met een aantal sterke bijrollen, die naast goed geacteerd ook uitstekend geschreven zijn. Af en toe lijkt de film wat heen en weer te springen, maar over het algemeen zit The Private Life of Sherlock Holmes erg goed in elkaar. Maar ja, verwacht ook eens geen sterke dialogen, goede humor en uitstekende acteerprestaties in een film die de naam Billy Wilder draagt. Ik moet mijn eerste Wilder onder de 4 sterren in ieder geval nog zien.

4 sterren.

Overigens ook een toffe soundtrack. Die theme voor de monniken was geweldig.

Prometheus opent met albino 'handsome Squidward' in wit onderbroekje, die iets drinkt en daarna met hulp van lelijke CGI uit elkaar valt en in het water lazert. Veelzeggend begin voor een bespottelijke film. Ik ben sowieso geen fan van backstory en vooral niet voor zo'n heerlijk simpele film als Alien. Ik hoef niet te weten waar de Xenomorph vandaan komt. Of wat dat mysterieuze ding op die stoel is. Iets niet weten is vaak vele malen spannender, dus het idee van een prequel vol uitleg en achtergrondinformatie klinkt al uiterst onnodig. En al helemaal als het zo erbarmelijk aangepakt is als in Prometheus. Verbazingwekkend dat het afkomstig is van dezelfde regisseur.

Nadat die albino bodybuilder in het water is gedonderd maken we kennis met de clichématige en vrij domme crew van de Prometheus. Crew die helmen afzet op andere planeten, enge wezens wil aaien of deuren opent om wezens binnen te laten. De meeste crewleden waren overduidelijk simpel slachtvee en men deed geen enkele moeite om ze sympathiek of memorabel te maken. Charlize Theron verspilt haar talent, Fassbender doet wat hij kan. Ondertussen zit Guy Pearce onder een laag oude-mannen-make-up, terwijl een oude man casten waarschijnlijk makkelijker was. Als je per se Guy Pearce wil, zorg dan dat je make-up geloofwaardiger is dan een gemiddelde Jackass-aflevering waarin men als oude man verkleed gaat. Naast een hoop gezanik knokt men in Prometheus met ruimte-zombies en gemuteerde zeesterren. Dat klinkt overigens veel leuker dan het is.

2 sterren.

Veel matige verhalen over gehoord en ik had na Sint ook niet echt zin in een Dick Maas horrorkomedie, maar Prooi viel me alles mee. In vergelijking met zijn werk uit de jaren 80 is het allemaal wat braver, Prooi bevat niet een hele club rare typetjes. Sterker nog, voor zijn doen zijn de personages vrij saai. De film vrolijkt dan ook iets op als Mark Frost in beeld komt, op Victor Löw na zo ongeveer het enige typetje in de film. Frost’s jacht op de leeuw is alleraardigst; van alle achtervolgingsscènes die Dick Maas op zijn naam heeft staan had ik nooit gedacht dat een leeuw en een man in een rolstoel in het Vondelpark één van de leukste zou zijn.

Waar veel mensen bij Prooi over vallen is de CGI. En toegegeven, die verdient zeker niet altijd de schoonheidsprijs. In sommige shots oogt de leeuw prima en zeker in combinatie met de practical effects is het beest nog best overtuigend, maar Maas heeft net iets teveel vertrouwen in de computereffecten en laat het beest te vaak zien. Daarentegen houdt Maas zich ook niet in op het gebied van practical effects en die zijn wel sterk; de film is daardoor soms heerlijk lomp. Verder is Prooi een vrij domme film met een iets te voorspelbaar script en het had op veel fronten een heel stuk scherper gekund. Hoewel Dick Maas nooit de koning van ijzersterke satire is; hij maakt gewoon amusante ongein. Wat dat betreft past Prooi prima in zijn oeuvre thuis.

3 sterren.

De regisseur van de beste Friday the 13th uit de serie, samen met koning van de slasher, Tom Savini, die het ook nog eens zijn beste werk noemt. Als dat je als slasherfan nog niet doet watertanden, dan weet ik het ook niet meer. Mijn verwachtingen waren hoog.

En eerlijk is eerlijk, het eerste half uur van The Prowler is horror op zijn best. Er wordt meteen vanaf het begin een sterke sfeer neergezet. Maar de grote held van de film is Savini, de man die als geen ander jong volwassenen op sterke en erg amusante wijze om zeep kan helpen. Zijn werk is hier weer eens voortreffelijk, met name de scènes in de douche en het zwembad zijn om in te lijsten. En als laatste is er onze moordenaar zelf, die nog wel wat credit mag krijgen. Hij is lekker bruut en heeft met zijn hooivork een amusant wapen tot zijn beschikking, maar vooral zijn mysterieuze voorkomen maakt hem tot een ideale antagonist.

Iets minder interessant zijn de protagonisten, ik was het duo Mark en Pam dan ook al vrij snel zat. Vooral leuk dat het tweetal gezellig gaat zitten kibbelen, nadat ze net het lichaam van een goede kennis hebben gevonden.Wat moet de kijker daarmee? En dit vroeg ik me wel wat vaker af bij de film. Want wat moest de kijker met die dronken jongen in de cel, dat vrijende stelletje of dat dansfeest in het algemeen? Had best wat mee gedaan kunnen worden, mijn inziens. Zeker omdat de film grotendeels bezig is met spanning opbouwen. Maar dan op een manier waardoor scenes echt tot vervelends toe worden gerekt. De ellenlange scenes van iemand die zich (voetje voor voetje, heel voorzichtig, heel langzaam) door een donker huis beweegt, gaan echt vrij snel vervelen. En dan heb je ook nog dat lachwekkend langgerekte moment waar de protagonist onder een mopje palmfluit die Randy Quaid- achtige hillbilly met geweer lang zit aan te gapen. Zo slecht dat het bijna weer leuk werd.

Stiekem had ik gehoopt dat de film aan het einde nog even flink terug zou grijpen, een veelvoorkomend fenomeen bij de slasher. Helaas gaat dit niet op voor The Prowler. Ten eerste vraag ik me echt heel sterk af waarom Mark niet werd vermoord. En ook al was er een reden, ik had het toch graag gezien. Wat ik niet graag had gezien was de identiteit van de moordenaar, maar helaas besloot men het wel te doen (vaarwel, ijzersterk mysterie en hallo, whodunnit). Een jammerlijke beslissing. En als laatste was het einde een aardige ode aan Carrie, maar verder een nogal flauwe afsluiting. Had toch heel wat leukers uit kunnen rollen. En dat geldt voor de hele film; The Prowler vermaakt en is op bepaalde fronten een erg sterke horror. Maar het was niet die ijzersterke slasher waar ik stiekem toch op had gehoopt.

3 sterren.

Blijft een opvallend sterke film, die op veel fronten zijn tijd ver vooruit was. De film blinkt nog altijd uit in zijn knappe shots en vooral uitstekende visuele vertelling. Zo’n moment dat we Janet Leigh thuis zien, de camera vervolgens de envelop met geld op haar bed laat zien en daarna de koffer met geld is de reden waarom Hitchcock zo’n grootmeester was; één shot zonder dialoog vertelt ons een heel verhaal. Ook het spel is voortreffelijk en fijn modern, het is geenszins zo theatraal als veel films uit die tijd. Met name Anthony Perkins speelt een uiterst sterke rol als de sympathieke, klungelige en een tikkeltje mysterieuze Norman. Een memorabele rol in een film die vooral bekend staat vanwege een paar memorabele scènes. Wat wel opvalt is dat twee van die iconische scènes (de twee sterfscènes) zowel effectieve als wat gedateerde en knullige shots bevatten. Het shot van Arbogast die van de trap valt is vooral lachwekkend. De scène ervoor - waarin Arbogast Norman Bates ondervraagt - is daarentegen briljant en wellicht de beste scène uit de hele film.

4 sterren.

Sequels op horrorfilms uit de jaren 80 zijn alles behalve bijzonder, maar het klinkt toch altijd een beetje als heiligschennis als er een vervolg komt op een grote klassieker. Zo moet het ook geklonken hebben toen men begin jaren 80 een vervolg ging maken op Psycho van Alfred Hitchcock. Maar geestig genoeg is Psycho II juist het schoolvoorbeeld van een fantastische sequel. De film van regisseur Richard Franklin en scenarist Tom Holland zet het verhaal sterk voort, maar voelt zelden als een simpele herhalingsoefening. De film kent veel callbacks, een paar terugkerende acteurs - waaronder een wederom fenomenale Anthony Perkins als Norman - en heeft in zijn details ook een paar sterke knipogen naar de eerste film. Daarentegen is de film echt zijn eigen ding; een fascinerende karakterstudie, waarbij je als kijker nog alle kanten op kunt betreft het personage van Bates. Iedereen heeft het nog steeds over Psycho, maar meer mensen zouden het moeten hebben over Pyscho II.

4 sterren.

Pscyho 2 was voor velen een enorme verrassing en staat inmiddels bekend als een zeer ondergewaardeerde horrorfilm en kwalitatief een stuk beter dan veel inwisselbare slashers. Psycho 3 daarentegen ís zo’n inwisselbare slasher geworden. Zoiets heiligschennis noemen gaat te ver, maar het is toch wel bijzonder om geile tieners en blote borsten te zien in juist deze filmreeks. Want Psycho is toch wel van een ander kaliber dan een Friday the 13th, terwijl deze film toch veel meer die kant op gaat. Psycho 3 is uiteindelijk geen onaardige film, maar er is weinig verrassing. Eigenlijk is de grootste verrassing dat juist dit deel geregisseerd werd door Anthony Perkins zelf.

2,5 sterren.

Stond jaren op mijn lijst om eens opnieuw te zien, dus een vertoning in de bioscoop liet ik niet aan me voorbij gaan. Pulp Fiction is zo’n film die door velen op handen wordt gedragen en ik denk dat deze poster in menig studentenkamer heeft gehangen. Ondanks zijn sterke Reservoir Dogs is dit waarschijnlijk de film waar Tarantino vooral bekend mee werd bij een groot publiek. En alle elementen die je hier voorbij ziet komen, zie je nog steeds in zijn werk. Van de cast, de jaren 70 muziek, de lange dialoogscènes, het geweld dat op een komische manier wordt gebracht. En niet alleen in zijn eigen werk, zijn stijl is - zeker na Pulp Fiction - veel gekopieerd. Want wie vindt Pulp Fiction nu niet cool?

Ondanks dat de film me niet enorm is tegengevallen, is en blijft het wel een enorme zit. Tarantino weet uitstekend hoe hij langdurige scènes interessant en zelfs spannend moet maken. Het hele gedeelte bij Zed en Maynard is veruit één van de beste momenten uit de film. Dat Tarantino scènes ogenschijnlijk simpel rete-spannend kan maken, liet hij ook al zien in Inglorious Bastards, nog steeds één van zijn beste films. En ook in Pulp Fiction wordt de film sterk als de boel spannend wordt. Maar Tarantino heeft er een handje van om in élke scène lang van stof te zijn. Sommige mensen zijn juist lyrisch over al die ellenlange ‘gesprekken over niets’, maar ik vind één of twee flinke dialoogscènes over pietluttige dingen als mayonaise wel genoeg. Maar de personages ratelen maar door. Eerst Travolta en Jackson, meteen gevolgd door Travolta en Thurman, daarna Willis en een taxi-chauffeur en weer later Willis en zijn vriendin. Je bent telkens blij als er weer een beetje spanning in het geheel komt.

En zo wisselt de film langgerekte scènes af met enorm sterke sequenties. Het gesprek met Willis en zijn vriendin ging me veel te lang door, maar als hij zijn horloge gaat terughalen wordt het weer enorm interessant. In mijn herinneringen deed Tarantino ook veel bijzonders op visueel vlak, maar het viel me nu op hoe rechttoe- rechtaan hij alles eigenlijk filmt. Ja, hij gebruikt vaak opvallend lange shots tijdens dialogen, maar knipt altijd op een gegeven moment toch naar een ander shot, alsof het hem - en/of de acteur in kwestie - niet lukte om alles in één erop take te krijgen. Maar ondanks de lange shots is de cameravoering in Pulp Fiction vooral functioneel, maar een stuk minder speels dan je zou verwachten. Maar goed, die mag ook functioneel zijn, want je oog valt toch vooral op een reeks acteurs met veelal sterke optredens. Vooral knap dat tussen al die prestaties van grote namen Samuel L. Jackson met zoveel gemak de show steelt.

3,5 sterren.

Op visueel gebied een erg aangename film. Vooral op aspecten als kleurgebruik en editing heeft duidelijk veel aandacht gelegen, de film ziet er bijzonder sfeervol uit. Er wordt in ieder geval een sterke, mysterieuze toon neergezet, die goed werkt. Inhoudelijk is de film echter alles behalve bijzonder, we hebben het allemaal wel eens eerder gezien. Van twee kinderen die à la The Shining in een gang verschijnen tot dat bleke gezicht dat plotseling uit de duisternis verschijnt voor een snel schrikeffect. Het werkt op zich wel, maar baanbrekend is het alles behalve.

Maar vooral storend zijn toch van die inhoudelijke punten waar dergelijke films het zich voor mijn gevoel altijd net iets te makkelijk van afbrengen; zo ontmoet de heldin, vlak na de zelfmoord van haar vriend, uiteraard die knappe vreemdeling, die haar meteen besluit te helpen in haar zoektocht. Het komt altijd wat geforceerd over, viel me al eerder op bij de remake van Gin Gwai. Gelukkig valt er verder genoeg te genieten bij Pulse, een horror met aardig plot en sterke sfeer. Denk dat ik deze nog wel wat meer ga waarderen bij een herziening.

Voorlopig even 3 ruime sterren.

Blijft een aangename monsterflick, dit regiedebuut van Stan Winston. De naam zal veel mensen eerder aan Jack Pumpkinhead doen denken, maar daar heeft dit monster niets mee te maken; hij is eerder een soort neefje van de Xenomorph. Het design is cool en met iemand als Stan Winston aan het roer mag je er ook vanuit gaan dat de effecten rondom dit monster helemaal in orde zijn. En dat zijn ze.

Maar Pumpkinhead heeft nog meer te bieden. Het script is vrij eenvoudig en er wordt veel tijd uitgetrokken voor de set-up. Dankzij een sympathieke Lance Hendriksen en zijn aandoenlijke zoontje Matthew Hurley werkt dit nog best goed. De tieners zijn echter stuk voor stuk inwisselbaar. Als de film uiteindelijk in de volgende versnelling wordt gezet, gaat het ineens erg rap. Pumpkinhead verschijnt en laat er geen gras over groeien; stuk voor stuk worden de tieners geconfronteerd met het monster. Dit levert een reeks amusante scènes op, sommige sequentie zijn zeer effectief en de effecten zijn - zoals gezegd - noemenswaardig. Maar niet alle shots zijn pareltjes; zo is de grading af en toe wel erg extreem, veel shots zijn ineens geheel rood of blauw. Daarnaast lijkt het tweede deel van de film nogal wat gehaast. Nog iets meer spanning en iets meer monster had ik niet vervelend gevonden. Desondanks zorgt de korte speelduur ervoor dat je een film als dit makkelijk nog eens opzet.

Ruime 3,5 sterren.

Matige film. Jane viel me nog redelijk mee, maar Travolta bakte er werkelijk niets van als slechterik. Zelden een man met zo weinig charisma rond zien lopen in een film. Verder was de humor in het script ook erg belabberd, de film werd nergens ook maar een beetje grappig en die zogenaamd komische momenten en sidekick waren dan ook enkel irritant. De punten voor deze film gaan puur naar een paar erg aardige actiescènes en een nog best te pruimen Jane.

2,5 sterren.

Redelijke film, maar het script had beter gekund. Complimenten voor de invalshoek en het afwisselen van heden en verleden, maar de uitwerking is wat karig. Men wil teveel vertellen in te weinig tijd. Zo worden personages amper uitgediept, wat meeleven bijna onmogelijk maakt. De passagier(s) in de gekaapte trein of die beveiliger, die tijdens het televisieprogramma niet eens aan het woord komt, voorop. Het wordt allemaal nogal groots opgebouwd in het begin, maar uiteindelijk loopt het met een flinke sisser af.

De kaping zelf is interessant om te zien en ik blijf erbij dat deze gebeurtenis uitstekend geschikt is voor een grote verfilming (overigens de telefilm Wijster nog niet gezien). In De Punt is het in ieder geval niet meer dan redelijk geslaagd. Hoewel geen spanning of uitdieping van karakters, de beelden rondom de kaping worden sfeervol neergezet en Schreurs speelt een erg aardige rol. Het gedoe rond het televisieprogramma kwam iets minder goed uit de verf; de dialogen deden erg onrealistisch en kneuterig aan. Die allerlaatste '77 scène was overigens wel weer sterk gedaan.

3 kleine sterren.

Zeker niet de beste uit de serie, dit eerste deel van de amusante Puppet Master reeks. Het verhaal komt een beetje moeizaam op gang en is daardoor soms ietwat saai. En ook het acteerwerk is nogal aan de magere kant. Maar gelukkig zijn daar nog de kleine hoofdrolspelertjes die, vooral tegen het einde van de film, voor heel wat vermakelijke scènes zorgen, wat toch een heleboel goedmaakt. En dat maakt deze Puppet Master film toch nog best te doen.

2,5 sterren.

Dit was tot mijn verbazing nog een best vermakelijke film. Mijn eerste kennismaking met de Puppet Master en ik verwachte eerlijk gezegd maar weinig. Toch bleek het een best aardige film. De animaties van de poppen zien er goed uit en de poppen zelf zijn stuk voor stuk geinige karakters. En ze acteren ook nog eens minder houterig dan de meeste acteurs. Het wist me in ieder geval goed te amuseren, al laat het einde een wat onbevredigend gevoel achter. Desondanks vrij goed te doen.

3 sterren.

Ik vond al dat Puppet Master 4 zo'n onbevredigend einde had. Maar deze The Final Chapter, die back-to-back met deel 4 is opgenomen, is een direct vervolg en gaat gewoon verder waar de vorige film ophield. Achteraf gezien hadden deel 4 en 5 volgens mij net zo goed één film kunnen worden, want veel meer dan een herhalingsoefening, met een behoorlijk lange adem, is dit niet. Dezelfde personages, dezelfde poppen (alleen Torch is er ineens weer bij) en eigenlijk hetzelfde uitgangspunt.

Vooral opvallend dat de serie zulke grote sprongen neemt. Goden, demonen, telepathie; het is allemaal flauw en vergezocht. En echt indruk maakt die Power Rangers- demon ook niet. Desondanks zijn Toulon's oude vertrouwde poppen weer aanwezig en dit levert het nodige vermaak op. Ook de animaties zien er weer verrassend goed uit (het werd de laatste Puppet Master film voor Dave Allen) en de film kent een beter einde dan het vierde deel. Toch zag ik liever het eerste uur van deel 4, met het einde van The Final Chapter. Hoef je je niet door 60 oninteressante minuten te wurmen, maar heb je wel een bevredigende afsluiter.

Voordeel van de twijfel. Nipt 2,5 sterren.

Voor mij de derde Puppet Master tot nu toe en eigenlijk ook de minste van de drie. En het is vrij lastig aan te geven waar het 'm precies zit. Het acteerwerk was zeker niet beroerd en ook de poppen en de animaties zagen er best leuk uit. En echt vervelen deed de film ook niet. Maar het is allemaal alles behalve hoogstaand en vooral in vergelijking met het derde deel valt toch op dat deze kwalitatief niet zo sterk is. Ook wel opvallend dat Toulon hier de schurk van de film is, in tegenstelling tot bijvoorbeeld deel 3.

Hoe dan ook, 2,5 sterren voor dit vervolg.

DeCoteau, regisseur van het erg amusante Sorority Babes in the Slimeball Bowl-O-Rama, kwam in hetzelfde jaar als Puppet Master 2 met het derde deel uit de reeks. En hoewel de poppen, de theme van Richard Band en de sfeer gewoon in de serie passen, qua verhaal begint met Toulon's Revenge eigenlijk een hele andere filmreeks. In deze film wordt Andre Toulon voor het eerst gespeeld door Guy Rolfe, die ook in de vervolgfilms het gezicht van de poppenspeler mocht zijn en zo onlosmakelijk met de serie werd verbonden. En hoe amusant de eerste twee films ook waren, dit derde deel is zonder twijfel het beste.

Toegegeven, echt van hoogstaand niveau is het allemaal niet, dat mag duidelijk zijn. Neem alleen al het acteerwerk van die Peter, dat is al met al vrij rampzalig. Maar dat mag de pret absoluut niet drukken, daarvoor zorgen Rolfe, een heerlijk schmierende Lynch en bovenal de poppen voor teveel vermaak. Vooral de momenten dat de poppen met de Nazi's besluiten af te rekenen zijn goud waard. Deze figuren zijn dan ook duidelijk het hoogtepunt van de film; de beresterke Pinhead, de mysterieuze Blade of Six Shooter en zijn geweldig sadistische lachje, het is een kleurrijk team. Verder zien de animaties er toch verdraaid goed uit, zeker in vergelijking met CGI dat tegenwoordig in dergelijke producties wordt gebruikt. Al met al een prima gemaakte, lekker vlotte maar bovenal ontzettend vermakelijke film.

Van 3 naar 3,5 sterren.

Binnenkort de overige delen van de serie maar eens (her)zien.

En dit is dan nog een groot understatement!

Met de poppen van de Puppet Master reeks en het demonische speelgoed van Demonic Toys bij elkaar had dit een hele leuke film kunnen worden, maar het is echt onvoorstelbaar wat een grote troep er uiteindelijk uit is gekomen.

Het plot is te belachelijk voor woorden en heeft echt totaal niets meer te maken met de oude series waar deze film uit geboren is. Ook het acteerwerk is om te huilen. En dan met name meneer Feldman en die idiote stem van hem. Maar eerlijk is eerlijk, ook op alle andere vlakken (montage, score, camerawerk) straalt de film enkel en alleen amateurisme uit. Het leek wel zo'n rampzalige RTL 4 zondagmiddag film.

Nu had Puppet Master vs. Demonic Toys nog best leuk kunnen worden als het wat leuke zelfspot, wat lekkere knulligheid of wat fijne gore effecten zou bevatten. Maar ook dit ontbreekt volkomen. Geen drupje bloed en geen seconde humor is er, gedurende de anderhalf uur dat deze veel te lange film duurt, te ontdekken. Tja, en hiermee ontbreken toch praktisch alle elementen die de voorgaande delen zo leuk maakten.

En als dan zelfs de poppen, waar het immers allemaal om draait, tegenvallen, dan is het einde zoek. Zowel het demonische speelgoed als Toulon's poppen zijn een soort metamorfose ondergaan en zien er écht niet meer uit (zie als voorbeeld op de cover alleen al hoe de Jack in the Box compleet verkracht is). Nee, het is moeilijk te vatten hoe de makers van deze film álles hebben kunnen verpesten. Wat heet, dit is zelfs nog slechter dan Dollman vs. Demonic Toys. En geloof me, dat zegt genoeg.

Niets minder dan de allerlaagste score voor deze wanhopig slechte film. Had met de juiste mensen achter het stuur een erg leuk filmpje kunnen worden, maar dat mocht helaas niet zo zijn. Hoop toch nog steeds dat er ooit weer een leuk deel van de Puppet Masters of de Demonic Toys komt. Maar ik smeek ze op de knieën om nooit meer zoiets als dit te doen.

0,5 sterren.