Opinions

Eerst geven ze een film in de reeks de subtitel 'The Final Chapter' mee, terwijl het nog verre van de laatste film is. Een paar films later volgt een soort 'versus' spin-off, waarin horrorpersonages uit een verschillende franchise het tegen elkaar op moeten nemen. En dan is er nu de tiende film, simpel aangeduid door middel van een X. Het lijkt erop dat de Puppet Master reeks de Friday the 13th serie achterna gaat. Maar kwalitatief is Puppet Master X verre van een Jason X. Dus nu maar hopen dat er ook van deze serie snel een goedverzorgde remake komt, want deze oude reeks is eigenlijk niet meer te redden.

Voor dit vervolg op Axis of Evil kroop Charles Band zelf in de regiestoel. De producent heeft als regisseur zich enkel beziggehouden met compilatiefilm Puppet Master: Legacy. Hier neemt hij het stokje over van David Decoteau, die de vorige regisseerde. En de erbarmelijke kwaliteit van dat vorige deel wordt netjes voortgezet. Hoewel, volgens mij doet Band er nog wel een paar schepjes knulligheid bovenop. Dat Duitsers in een film als dit namelijk een belachelijk accent hebben, is niets minder dan een feit. Maar het accent dat in deze film wordt uitgekraamd is werkelijk te idioot voor woorden. Maar niet alleen uit hun mond komt klinkklare onzin, alle karakters brabbelen echt de grootste kul. Zo roept het charisma- loze sulletje, dat de held van de film zou moeten zijn, dapper tegen zijn vijand "Never screw with America." Zo'n film, ja.

Maar goed, een film als Puppet Master deel 10 puur afkraken op slecht script, slechte acteurs en belabberde karakters is een beetje onzinnig. Een film als dit moet vermaken en het liefst zoveel mogelijk gebruik maken van diens kenmerkende poppen. Enkel jammer dat de poppen steeds minder te doen kregen sinds er geen stop-motion meer werd gebruikt. En bij deze Axis Rising wordt dat nog pijnlijker duidelijk dan ooit. De poppen staan grotendeels van de tijd gewoon te staan en mogen in close-up shots af en toe even het hoofd draaien. En heel enkel komen ze in actie, maar voor de gevechtsscènes worden ze gewoon tegen elkaar aangegooid. Denk dat de making of een stuk leuker is om te zien, waarin volwassen mannen twee poppen tegenover elkaar houden als een kindje die met zijn GI Joe speelt. Maar naast dat ze geen moer doen, zien sommige poppen er ook niet uit. En zelfs de lach van Six Shooter weten ze nog te verkloten.

1 ster.

Axis of Evil, het zou de grote terugkeer moeten zijn voor de poppen van Andre Toulon. En dat was ook geen overbodige luxe, gezien het rioolgoed waar de serie sinds het vijfde deel mee werd opgevuld. We kregen onder andere lachwekkende prequels, films met voornamelijk archiefmateriaal en vrij waardeloze spinoffs met de Demonic Toys voor de kiezen. Tijd om terug te gaan naar de basis, moeten de makers van deze tiende Puppet Master gedacht hebben. Mogen we daarmee ook stellen dat de Puppet Master serie met Axis of Evil eindelijk weer terug is bij het niveau van de eerdere films?

Nee. Ook Axis of Evil blijkt erg slappe hap en blijft ver uit de buurt van de betere delen uit de serie. De film schakelt, na wat archiefbeelden uit de eerste film, over naar Danny Coogan. Danny en zijn eeuwige gezeik dat hij niet kan vechten tegen de Duitsers. Zijn grote broer gaat wel. En zijn vriendin flirt op het werk met een jongen. Zucht. Waarom blijft men toch denken dat de kijker geïnteresseerd is in zo'n stel vaatdoeken? Maar zelfs als Toulon's poppen even ten tonele verschijnen, het blijft akelig stil. Zo blijkt dat ze zelfs anno 2010 de effecten van de eerste films niet kunnen nabootsen, de poppen bewegen amper en doen dus ook vrij weinig. Met als gevolg dat we als kijker anderhalf uur naar belachelijke stereotypen, grote plotholes en tenenkrommende gesprekken mogen kijken. Daar gaat je kans op een fatsoenlijke comeback.

1,5 sterren.

Wat doe je als je een beetje snel en makkelijk geld wil verdienen? Inderdaad, je maakt een compilatie van je eigen redelijk populaire, en hier en daar vrij amusante, filmserie en filmt slechts een aantal minuten nieuw materiaal om deze fragmenten aan elkaar te verbinden. Na zeven totaal uiteenlopende films, kreeg de Puppet Master reeks van Full Moon voor zijn achtste film een heuse samenvatting. Hierin ging men de idiote klus aan om de totaal verschillende plotlijnen bij elkaar te brengen, wat resulteert in een belachelijk verhaal dat van geen meter klopt en bezaait is met gaten.

Regisseur Band schoot, waarschijnlijk in een ochtend in zijn kelder, wat stukken film met twee acteurs, die volgens mij ook geen idee hadden waar deze film over gaat. In de montagekamer werden beelden van de voorgaande delen erbij geflikkerd en klaar was The Legacy. Ik vraag me ook sterk af voor wie dit nu interessant is. Mensen die de serie niet kennen, zullen zich waarschijnlijk enkel achter het hoofd krabben waar ze nu naar zitten te kijken. En zij die de films allemaal wel gezien hebben, krijgen ze gewoon nog een keer te zien. En dan zal men zich niet alleen storen aan het matige acteren, maar waarschijnlijk nog het meest dat het hele verhaal dat The Legacy wil vertellen, van geen kant klopt. Maar ach, het levert weer wat geld op.

1,5 sterren.

Aah, de Puppet Master serie. Een filmreeks die al dertig jaar loopt en inmiddels al twaalf films bevat. Charles Band leverde in 2017 nog het laatste deel van de Axis-trilogie af met Puppet Master: Axis Termination. Iedereen is het er echter wel over eens; kwalitatief stelt de Puppet Master reeks niets meer voor. Het was überhaupt al nooit een hoogstaande franchise van het kaliber Friday the 13th of A Nightmare on Elm Street, maar de eerste paar films waren nog best leuk, met name Puppet Master III: Toulon’s Revenge was erg vermakelijk. Maar de kwaliteit kelderde steeds meer, zeker nadat David Allen stopte met het verzorgen van de stopmotion. Daarna werd de serie gevuld met vervolgfilms met kwalitatief niveau van een gemiddelde pornofilm, enorm teleurstellende spin-offs (Puppet Master vs Demonic Toys) en zelfs compilatie-films (Puppet Master: The Legacy). Dus eerlijk is eerlijk; een reboot is in dit geval helemaal niet zo’n slecht idee.

Het script van de reboot werd geschreven door S. Craig Zahler, bekend van films als Bone Tomahawk, Brawl in Cell Block 99 en Dragged Across Concrete. Het resulteert in de meest gewelddadige en bloederige Puppet Master tot nu toe. Nu was de serie al redelijk tam, maar in The Littlest Reich vloeit er enorm veel bloed en vliegen de ledematen je om de oren. Eén van de leukste moordscènes is de man die onthoofd wordt tijdens het plassen, waarna zijn hoofd in de WC valt en hij over z’n eigen gezicht pist. Het is puberale ongein, waar je van moet houden, maar ik vond het hilarisch. In tegenstelling tot wat we van veel van de Puppet Master delen gewend zijn, zijn de poppen ditmaal geen helden, maar antisemitische, meedogenloze figuren. De poppen Blade, Pinhead, Tunneler en Torch zijn terug (Leech Woman, Six-Shooter en - voor de eerste keer in de hele serie - Jester zijn afwezig) en we zien wat nieuwe poppen. En deze stukken plastic gebruiken hun messen, haken, boren en vlammenwerpers om iedereen op gruwelijke wijze aan stukken te scheuren.

Naast de fun en gore is The Littlest Reich ook leuk vanwege de personages. Zahler heeft wat kleurrijke typetjes in zijn script gestopt, waaronder een paar heerlijke klootzakken. De hoofdpersoon is een enorme stoïcijnse droogkloot, evenals zijn vriendin. Ze worden omringt door allerlei karikaturen, die - in tegenstelling tot veel personages in deze franchise - je wel bijblijven. En ach, niemand kijkt een Puppet Master film om diepgaande karakterstudies aan te treffen. Hoop ik tenminste. Nee, hier tref je een geinige evil Andre Toulon - gespeeld door Udo Kier -, een hoop amusant slachtvee en nog leukere plastic sadisten. Het gebeurt wellicht niet vaak, maar in het geval van Puppet Master is het toch gelukt om met de dértiende film de beste te maken. Wat mij betreft borduren ze lekker verder op deze reboot, dan mogen er van mij nóg wel twaalf films bij komen. En als het aan Charles Band ligt zal dat vast ook wel lukken.

3,5 sterren.

Een aardig uitgangspunt, maar er wordt jammer genoeg niet heel veel mee gedaan. De premisse had best makkelijk een interessante film op kunnen leveren, maar in The Purge worden we als kijker gekoppeld aan een stel eendimensionale karakters en een vrij flauw verhaaltje. De film is eigenlijk niet veel meer dan een verhaal over een gezin dat wordt lastiggevallen door een paar agressieve gekken (de premisse zorgt er enkel voor dat we ons niet gaan afvragen waarom ze de politie niet bellen) en zelfs daarin is het niet echt bijzonder. De voorspelbaarheden en plotgaten vliegen je in ieder geval om de oren. Want ja, dat eeuwige rondlopen in een donker huis, wetende dat er iemand is, gaat nu eenmaal erg snel vervelen. Een paar spannende momenten en aardige actie-sequenties zorgen er gelukkig voor dat de kijker niet volledig indommelt, maar het is jammer dat de film zich toch presenteert als iets dat meer is dan dat.

2,5 sterren.

De één kijkt uit naar Kerst of pakjesavond met de schoonfamilie, de ander naar dat jaarlijkse moment waarop hij zijn schoonfamilie mag afmaken. Het uitgangspunt van The Purge franchise is interessant, maar kwam in de eerste film voor geen meter uit de verf. The Purge was voornamelijk een home invasion-film en zelfs daarin verre van de beste in zijn soort. Maar schrijver en regisseur James DeMonaco lijkt te leren van zijn fouten. In plaats van tachtig minuten in een donker huis te spenderen, kiest DeMonaco ervoor om zijn personages op straat te zetten. En dan krijg je toch veel meer mee van de regels van die wereld.

DeMonaco lijkt in dit vervolg eindelijk lekker los te kunnen gaan. Hij beschikt voor The Purge: Anarchy over een groter budget, maar durft inhoudelijk ook meer. De waanzin wordt nu pas goed zichtbaar en hij durft echt lol te hebben. Vrachtwagens met gewapende mannen schieten alles en iedereen overhoop. Rijkelui leven zich met genoegen uit op hun arme medemens, zonder ook maar een schijntje medeleven. Lekker over de top.

Alleen jammer dat DeMonaco deze toon niet de hele film doorzet. Af en toe komt hij met flauw drama, vervelende clichés en goedkope jump scares. Qua personages lukt het DeMonaco wel om iets interessanters neer te zetten dan het oersaaie gezin uit de eerste film. Frank Gillo speelt de Snake Plissken van de groep. En dan is er nog Big Daddy (Jack Conley), een geheimzinnige verschijning die vanuit een vrachtwagen met groot geschut iedereen in zijn buurt neerhaalt. Alleen jammer dat DeMonaco dit karakter uiteindelijk tekst geeft en net iets teveel van het mysterie wegneemt. Door het vervolg te benaderen als gitzwarte en lompe komedie werkt The Purge: Anarchy verrassend goed. Het komt niet vaak voor dat een vervolg het origineel op zoveel vlakken weet te overtreffen. Als deze lijn doorgezet kan worden, mag DeMonaco snel beginnen aan een derde nacht.

3 sterren.

Volledige recensie: The Purge: Anarchy - schokkendnieuws.nl

Hoor die eerste pianonoten aan het begin van de film en je weet al precies met wat voor film je te maken hebt. De film mag dan weliswaar gebaseerd zijn op het ware verhaal van Chris Gardner, aan alles merk je dat scenarist Steve Conrad alles bijzonder geromantiseerd heeft en ongetwijfeld veel zelf heeft toegevoegd. Het verhaal zit vol toevalligheden en er komen hier en daar wel erg mierzoete passages voorbij, je krijgt zelden het gevoel naar een echt leven te kijken.

En dat mierzoete, daar zit vooral het probleem bij The Pursuit of Happyness. De "als je maar hard genoeg werkt, dan zal het je lukken"- of "echt geluk heb je zelf in de hand"- moraaltjes worden met een trechter in je slokdarm gegoten. Enkel prettig voor die Amerikanen die sterk geloven in The American Dream, maar ik zal er wel te nuchter voor zijn. Gelukkig heeft The Pursuit of Happyness nog net iets meer te bieden dan enkel sentimenteel geneuzel. Want de film weet zich wel degelijk te onderscheiden van de zoveelste Danielle Steel woensdagavondfilm op RTL 4. De film is vakkundig gemaakt, zit qua script best aardig in elkaar, is toegankelijk en bevat sterk spel van Smith. Beide.

3 sterren.

Had enkel een interesse in deze film vanwege Englund, maar had verder geen hoge verwachtingen van deze film. En dat was achteraf gezien maar goed ook, want Python is niet meer dan zo'n standaard belachelijke monsterfilm met belabberde effecten en acteerwerk van het laagste niveau. Maar aan de andere kant is dat ook meteen het pluspunt van de film; het is allemaal soms zo belachelijk en slecht dat je er smakelijk om kunt lachen.

Voor dit vermaak toch nog 2 hele kleine sterren.