Opinions

Van alle films van 2017 keek ik hier misschien wel het meest naar uit. Het boek van Greg Sestero is enorm geestig en geeft een fantastisch beeld over mafkees Tommy Wiseau en hoe het moet zijn geweest op de set van de berucht slechte film The Room.

Het resultaat is een knappe komedie met een paar effectieve vleugjes drama. Dit had heel makkelijk een flauwe, uit te kluiten gewassen SNL sketch kunnen worden met een schmierende James Franco. Maar The Disaster Artist is gelukkig veel meer dan dat. Het is even wennen, maar op den duur ben je Franco kwijt en zie je enkel nog Wiseau, erg sterk. Ook broer Dave speelt een alleraardigste rol als Sestero en een handjevol komieken speelt kleine bijrollen, maar vallen niet echt op. Vond Seth Rogen zelfs een uitstekende rol spelen. De film voelt soms wat kort door de bocht om het eenvoudig te houden en skipt meerdere interessante aspecten van het verhaal. Tegelijkertijd zit er wel enorm veel detail in de look; ik dacht meerdere malen dat ik naar beelden uit The Room keek in plaats van nagespeelde scènes, bijzonder knap gedaan. Maar bovenal is The Disaster Artist enorm amusant. Net als The Room, wat een geweldige double bill oplevert. Een beetje zoals Troll 2 en Best Worst Movie.

4 sterren.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Voor iedereen die dacht dat het niet slechter kon gaan met Seltzer en Friedberg is hier Disaster Movie. In het hele script staat geen enkele grap die ook maar een beetje werkt en het is, ook al is de film werkelijk volgegooid met typetjes en parodieën, allemaal vooral dodelijk saai. Goed, dat het er allemaal niet uitziet en gewoon nergens op lijkt is nog tot daaraantoe. Maar als werkelijk álle grappen doodslaan en je niet verder komt dan grappen over poep op je gezicht, een boer laten of Tony Cox, dan mag je jezelf toch best even achter de oren krabbelen.

Zouden Seltzer en Friedberg nu echt hebben gedacht dat een koe die uit de lucht komt vallen leuk is? Laat staan zes keer.

0,5 sterren.

Interessant gegeven, maar wel een film die een heleboel stijlen en tonen door elkaar gooit. En dan is de stap van mockumentary naar gewoon fictie niet eens zo gek, het is meer de wisseling tussen serieus drama en compleet over de top actiesequenties waarbij mensen uit elkaar spatten en er met varkens wordt gegooid. Sowieso werkt het drama niet erg sterk, gezien het hoofdkarakter enkel bezig is met zijn vrouw en zijn oude leventje, twee elementen waar we amper iets van zien in deze film. Ook helpt het niet echt mee dat het hoofdkarakter tot op het laatste moment een egoïstische klootzak is, tot dat allerlaatste cliché moment dat hij besluit om eens niet voor zichzelf te kiezen. Met andere woorden, die hele gast kon me gestolen worden. De rest van de film heeft toffe ideeën en een paar sterke uitwerkingen, maar echt fantastisch en baanbrekend was het nu ook weer niet.

Nipt 3,5 sterren.

Erg aardige mix van een hoop genres bij elkaar; drama, tienerkomedie en thriller worden flink door elkaar geweven. Disturbia is verder bijzonder clichématig, de film is eigenlijk op alle fronten te voorspellen, niet spannend en soms nogal sentimenteel. Toch was dit voor mij niet zo storend als in eerste instantie gedacht. De film is charmant, erg toegankelijk en zit ook prima in elkaar. Het kijkt in ieder geval lekker vlot en makkelijk weg en weet goed te vermaken.

3,5 sterren.

Het lijkt er gelukkig op dat een Death Proof geen standaard kwaliteit voor dhr Tarantino is geworden. Na zijn sterke Inglorious Bastards is ook Django Unchained een alleraardigste film geworden. Tarantino blijft gelukkig spelen met de meest uiteenlopende facetten, van eigenaardige montage-trucjes en muziek tot ellenlange dialogen over niks, hoewel er niet echt zeer vernieuwende dingen voorbij komen. Hetzelfde kan gezegd worden over Christopher Waltz, fantastisch acteur in een erg leuke rol, maar het voelt toch een klein beetje een Inglorious Bastards- herhaling. Wel is Waltz de ster van de show, gevolgd door het titelkarakter van Jamie Foxx. Ook een aardige vertolking.

DiCaprio is niet onaardig, maar is soms teveel aan het schmieren om een zo groot mogelijke schurk te zijn. En ik kan nog steeds niet zo goed tegen dat hoge schreeuwtje van hem. Verder werd ik Samuel L. Jackson ook opvallend snel beu. Snap dat Tarantino hem graag in zijn films stopt, maar had hier best een cameo mogen zijn. Als laatste begint de film tegen het einde nogal te slepen en had makkelijk een half uur korter gekund. Wat dat betreft vond ik het eerste gedeelte overduidelijk het sterkst. Maar als het in mijn ogen véél te complexe idee van King en Django om Django's vrouw te bevrijden (serieus, dat had toch veel efficiënter gekund) in werking wordt gezet, daalde het niveau. En mijn aandacht.

3,5 sterren.

Geen hoge verwachtingen van deze sequel op The Shining. Boek niet gelezen en - ondanks alle aanraders - ook nog geen film van Mike Flanagan gezien. Ik kan me uitstekend voorstellen dat veel mensen dit niet bepaald een geslaagd ding vinden, maar ik vond Doctor Sleep een verrassend geslaagde film. Een film die heel veel teruggrijpt naar de film van Kubrick, maar tegelijkertijd ook hele andere dingen doet. De film voelde soms als een R-Rated X-Men film, iets dat ik op papier heel lastig zou kunnen rijmen met die angstaanjagende en stilistische spookfilm uit 1980. Vooral als de film af en toe wat sci-fi wordt (met die stoom in bekers voelt het ver verwijderd van Kubricks The Shining. Anderzijds doet Flanagan enorm z’n best om de film de feel en stijl te kopiëren. Beetje hetzelfde gevoel dat ik kreeg bij de prequel van The Thing; geen fantastische film, maar op zich een sterke film met sterke homages naar het eerdere deel.

Los van de vele referenties naar de film van Kubrick staat Doctor Sleep ook prima op zichzelf. Ewan McGregor is een fijne lead, ondanks dat zijn personage niet altijd even sterk uit de verf komt. Dan Torrance had iets interessanter mogen zijn. De rest van de nieuwe cast is eveneens sterk, met fijne rollen van een Rebecca Ferguson en de jonge Kyliegh Curran. Verhaaltechnisch was het soms wat rommelig - zeker de ontmoeting met Cliff Curtis verliep allemaal wat ongeloofwaardig. Daarentegen komt Doctor Sleep met een paar voortreffelijke scènes. De waarschijnlijk nu al befaamde scène met het honkbaljochie was indrukwekkend en zeer memorabel. Gaandeweg komt Doctor Sleep met nog meer sterke sequenties, maar die ene weet Flanagan nooit meer de overtreffen. Zelfs als we in de climax terugkeren naar het Overlook Hotel. Hoewel daar wel wat leuke dingen gebeuren.

Stilistisch is Doctor Sleep geen The Shining, maar op audiovisueel vlak - de score, de sfeer, de cinematografie - doet Flanagan sterke dingen. De vele callbacks heb ik niet als vervelend ervaren en vond ik zelfs geregeld erg aangenaam. Ook al is het altijd lastig om zo’n herkenbare film te recasten. De meeste acteurs waren best goed gevonden, alleen Henry Thomas als Jack pikte ik niet echt. Beste terugkerend figuur was toch wel de oude dame uit kamer 237. Die blijkt na dertig jaar nog steeds voer voor nachtmerries. Overigens moet Flanagan ervan gebaald hebben dat Spielberg vorig jaar nog vrij overtuigend terugging naar het Overlook, dat maakte het toch nét iets minder bijzonder. Maar goed, al met al ben ik allang blij dat we - ondanks Kings haat voor de verfilming van Kubrick - voor Doctor Sleep naar zijn wereld terugkeerden en we niet een sequel kregen op die miniserie uit de jaren 90. Dat was pas angstaanjagend geweest.

4 sterren.

Marvel blijft personages introduceren (contracten lopen immers ook een keer af), met de insteek om straks iedereen samen te laten vechten. Maar daarvoor zijn introducties vereist. En deze oorsprongsverhalen leveren meestal niet de beste films op. Ant-Man had een flauwe, inwisselbare stand-alone film voor hij iets tofs mocht doen in Civil War. En ook Thor en Captain America: The First Avenger zijn maar middelmatige opstapjes naar het grote spektakel dat The Avengers heet. De beste oorsprongsverhalen van Marvel zijn de eerste Iron Man en Guardians of the Galaxy. Aan die laatste categorie mag Doctor Strange - een liefdeskind van Tony Stark en Dr. Gregory House - zich aansluiten.

Wat opvalt aan Doctor Strange is dat het eigenlijk een standaard pad bewandelt, maar alsnog redelijk fris aanvoelt. Best knap in een tijd waarin je wordt doodgegooid met superheldenfilms. Bij deze film ligt de focus op de magie en dat werkt bevorderlijk, vooral omdat er zo originaliteit ontstaat in de actie. De standaard knokpartijen en explosies worden ingeruild voor de meest creatieve actiesequenties, waarbij complete steden worden verbouwd en gevechten plaatsvinden in meerdere dimensies. Inception, eat your heart out. Maar Doctor Strange heeft meer te bieden dan enkel creatief spektakel. Sterker nog, de beste momenten zijn de sequenties waarin Strange zijn krachten ontdekt en onder de knie probeert te krijgen. Vergelijkbaar met de eerste Iron Man is het experimenteren leuker dan de aansluitende knokpartij; de transformatie van scepticus die met sarcastische opmerkingen strooit alsof het pepernoten zijn tot krachtige magiër had eigenlijk nog wel langer mogen duren. Dit heeft overigens veel te maken met het charisma van Cumberbatch.

Ook de kenmerkende toon van Marvel werkt goed: hoe hoog het drama ook oploopt, er is telkens ruimte voor lucht en humor. En gelukkig maar, ik was vooraf al even bang dat deze film zichzelf te serieus zou gaan nemen. Maar vooral rond de climax verrast de film door vaak opvallend geestig te zijn, waar de meeste superheldfilms altijd zuur en sentimenteel worden. Het onvermijdelijke liefdesverhaaltje en zelfs de schurk – dé zwakke plek van Marvel – zijn ditmaal best aardig. Is het een uiterst bijzondere en ijzersterke film? Nee. Maar het is verrassend dat Doctor Strange zo leuk is geworden, de film is zonder meer het beste oorsprongsverhaal van Marvel sinds de eerste Iron Man. De gesprekken tussen de sarcastische chirurg annex magiër en de eveneens cynische Tony Stark zijn nu al iets om naar uit te kijken in de vervolgfilms.

3,5 sterren.

Niet slecht, maar wel een nogal teleurstellende documentaire. De beelden achter de schermen bij Dawn of the Dead zijn leuk om te zien. Met name de momenten met de enthousiaste make-up artist Tom Savini zijn vermakelijk en ook Romero heeft af en toe zeker wat leuks te melden. Maar verder is Document of the Dead eigenlijk verre van bijzonder en is ook zo weer vergeten.

Visueel ziet de documentaire er niet uit en ook het geluid is zwaar onder de maat. De voice- over van Susan Tyrrell is daarnaast flink slaapverwekkend en dat werkt ook niet echt bevorderlijk. Verder gaan sommige beelden een beetje te lang door, na een tijdje heb je het wel gezien. Deze docu is dan ook enkel aan te raden voor de echte die hard Romero fans.

3 kleine sterren.

Dodgeball: A True Underdog Story voldeed eigenlijk precies aan al mijn verwachtingen. De film bevat een lekker tempo, een leuke soundtrack en een paar uitstekende, en soms heerlijke flauwe, grappen. Verder bevat de film een aantal prima acteurs, met name de bijrollen (Root, Torn, Tudyk) waren erg amusant. Het commentaar van Cole en Bateman tijdens het toernooi was ook geestig, trouwens. Verder ziet deze bijzonder genietbare film er gewoon goed uit en verveelt geen minuut. Wat mij betreft één van de leukste films van 't jaar.

Voordeel van de twijfel, 4 kleine sterren.

Dolan's Cadillac is één van die gevallen waar ik het korte verhaal eerst heb gelezen voor ik de film heb gezien. En waar ik ontzettend heb genoten van het korte verhaal, de verfilming slaat machtig veel planken mis. Naast de bekende tekortkomingen met maar een matige spanningsopbouw, matige dialogen en personages met weinig charisma, faalt de film vooral op twee vlakken volkomen:

1. Het meest interessante element uit het verhaal wordt nauwelijks aangestipt. In het verhaal wordt er veel tijd en aandacht besteedt aan Dolan's plan en met name zijn voorbereiding. De momenten dat hij aan het werk gaat in de snikhete zon zijn uitgebreid beschreven, in de film zijn dit slechts een paar korte momenten. Nergens heb je het gevoel met Robinson mee te leven. Waar de film oeverloos lang doet over de introductie met Robinson en zijn vrouw, daar springt men erg rap over het meest aangrijpende stuk van het verhaal. Het hele hoofdpersonage deed me dan ook opvallend weinig, terwijl het toch over zijn lijdensweg moet gaan.

2. Maar nog het meest idioot is het karakter van Dolan. De openingsscène, met bijbehorend betoog over het karakter, moeten van hem een mysterieus, machtig en gevreesd karakter maken. Zo'n karakter waar je liever geen ruzie mee hebt, een man waarvan je niet veel weet. En voor je het weet wordt Christian Slater voor de rol gecast en maken ze van Dolan vooral een verwende en zeurderige kleuter. Lijkt me sterk dat men daar voor moet vrezen, meer dan een irritant klein pokkeventje was het niet. Een heel stuk beter was Greg Bryk, die zijn rechterhand speelt. Die was (tot de climax) juist de ultieme Dolan; koel, kalm en mysterieus. Jammer dat die tegen het einde ook begon te zaniken.

Verder een paar redelijke momenten en met zijn korte speelduur vermaakt de film wel, maar inhoudelijk stelt het maar bar weinig voor. Maar vooral die keuze om het belangrijkste element van het verhaal van Stephen King amper aan te raken en Christian Slater te casten als Dolan mag zonder meer 'de plank finaal misslaan' heten. Toch jammer, had graag een toffe verfilming gezien van dit verhaal.

2 sterren.

Dolls ... een film waar een paar geweldige scènes voorbij komen, gecombineerd met schitterende kleuren en prachtige beelden (bijvoorbeeld dat schitterende beeld waar Matsumoto en zijn vriendin aan die boom op die berg hangen, aan het einde van de film, met een opkomende zon ... gewoonweg schitterend !). Ook de muziek was uitstekend en voegde nóg meer sfeer aan het geheel toe ...

Helaas slaagde de film er echter toch niet in mij van begin tot eind te blijven boeien en ik vond het hier en daar zelfs een beetje saai worden. De film zit goed in elkaar en de verhalen zijn erg mooi, maar het duurde allemaal soms gewoon iets te lang. Mijn verwachtingen waren dan misschien ook iets te hoog, maar Dolls was niet het meesterwerk waar ik op had gehoopt.

Desalniettemin vond ik Dolls een prima film, die er prachtig uitziet en meesterlijk in elkaar zit.

Sterke King verfilming, die het vooral van het acteerwerk moet hebben. De film leunt voornamelijk op Bates, maar die is dan ook briljant. Verder weet het verhaal goed te boeien en visueel is de film ook interessant. Vooral de mix tussen de donkere tegenwoordige tijd en de kleurrijke flashbacks vielen op. Mooi gefilmd, sterk geacteerd en boeiend verhaal. Wat wil je nog meer?

4 flinke sterren.

Dit is zo’n komedie die ik vroeger énorm geestig vond, maar daar is nu weinig meer van over. Een enkele grap deed me nog even glimlachen, maar de film leunt toch teveel op gekke bekken en rare dansjes en minder op scherpe satire of leuke persiflages. Je moet het idee van “een oude oma die een joint rookt en vloekt” erg grappig vinden, want dat is vooral het niveau humor. Zoals de titel al doet vermoeden, de Wayans broers lijken een paar films te hebben gezien en willen daar de spot mee drijven. En zoals de namen van die films in de titel zijn geflikkerd, zo lijken de scènes ook in het script gegooid te zijn. Wat dat betreft is Don’t Be A Menace… eigenlijk vooral een sketch-show. Waar niets mis mee is, zolang de sketches maar een beetje grappig zijn. En dat zijn ze hier niet.

2 sterren.

Teleurstellend.

Na een spannende teaser en de naam van Guillermo del Toro als schrijver en producent waren de verwachtingen voor deze eerste film van de Halloween Horror Show 2011 vrij hooggespannen. Helaas bleek Don't Be Afraid of the Dark een redelijke teleurstelling. Maar zo begon de film niet. Sterker nog, de openingsscène was in mijn ogen erg veelbelovend. De sfeer van het duistere sprookje in de stijl van Pan's Labyrinth was meteen aanwezig en er werd een vrij sterke scène neergezet.

Helaas gaat het daarna allemaal wat bergafwaarts. We ontmoeten de alles behalve memorabele hoofdpersonages en moeten het een tijdje met hun niet al te interessante perikelen doen. Vervolgens krijgen we, jammer genoeg, al heel snel een duidelijk beeld van de kleine Gollem/Dobby achtige monstertjes en dat blijkt vrij dodelijk voor de sfeer en spanningsopbouw. In het donker waren deze wezens wellicht nog best eng, maar zodra de film zijn mysterie verliest, verliest de hele film zijn kracht. Wat overblijft is een vermakelijk en duister, maar tegelijkertijd ook tamelijk braaf sprookje. En is waarschijnlijk enkel voor de wat jonge kijkers onder ons echt eng.

Vooruit, 3 kleine sterren.

Effectieve en spannende thrill ride met een simpel uitgangspunt van een paar mensen in een oud huis - waaronder een mysterieuze man - en een claustrofobische, donkere sfeer. De film deed me erg denken aan 10 Cloverfield Lane van eerder dit jaar. Alleen dan zonder bespottelijk einde.

De titel 'Don't Breathe' doet wellicht vermoeden dat dit niets meer is dan een inwisselbaar horrorfilmpje, maar dat is gelukkig niet het geval. Qua sfeer en stijl steekt de film sowieso met kop en schouders boven het maaiveld uit. Regisseur Alvarez liet met zijn Evil Dead remake al zien een gelikte horror te kunnen afleveren, maar laat hier nog veel beter zien wat hij in huis heeft. De regisseur speelt efficiënt met de verwachtingen van de kijker en wil je voortdurend op het verkeerde been zetten. En soms lukt hem dat uitstekend, hij zorgt in ieder geval voor voldoende verrassingen in die kleine anderhalf uur.

Eén van de grootste verrassingen is Stephen Lang. Was vrij verbaasd dat dit dezelfde gast is als die Duke Nukem uit Avatar. Hij speelt een fantastische rol en vond het knap dat ondanks zijn daden mijn sympathie voor een groot deel bij hem lag. Props aan Alvarez om van de personages niet te grote stereotypes van bordkarton te maken, maar ze ook echt in te kleuren. En daarnaast een verademing dat de hele film niet volgepropt zit met goedkope jumpscares, maar ook genoeg effectieve momenten van spanning. Het moment dat de blinde man bijvoorbeeld ineens rechtop in bed zat was sterk gedaan. Ik zat de hele film in ieder geval op het puntje van mijn stoel.

4 sterren.

Geen makkelijke film. Don’t Look Now is een vrij ontoegankelijke horrorfilm met een hoge artistieke waarde, maar daardoor wel lastig is om in te komen. Nicholas Roeg schept sfeer als geen ander en lijkt perfect te weten wat hij doet, maar door zijn wat onnatuurlijk vertelling heeft de film iets verwarrends. De film is vaak doodstil - geregeld hoor je enkel de sound design van voetstappen of gekraak - en bijzonder gemonteerd, waarbij het soms lastig is te zien wat er nu aan de hand is. Neem een scène waarin Donald Sutherland het raam opent, een deur open vliegt, een vrouw iets in haar oog krijgt en in het toilet met een nogal angstaanjagende toiletjuffrouw met ons hoofdpersonage Julie Christie spreekt. Je vraagt je geregeld af waar je nu precies naar kijkt.

Dat stukje mysterie is wel een grote kracht van de film. Wie is de persoon in het rode gewaad? Wat is de rol van die twee gezusters? Wat gaat er met onze hoofdpersonages gebeuren? Vragen die lange tijd onbeantwoord blijven. Verder zorgt Roeg voor een kille sfeer. Ik bedoel, hij laat Venetië ogen alsof het Engeland is; het is grauw, bewolkt en alles is grijs of bruin. Evenmin kil en rauw voelt de veelbesproken seksscène tussen Donald Sutherland en Julie Christie. Een ongemakkelijke wat mij betreft, vooral door Sutherland en z’n snor. Ik weet niet, het is toch een beetje alsof je je aardrijkskundeleraar ziet neuken.

3,5 sterren.

Altijd leuk als je een stel topacteurs bij elkaar zet, maar het is en blijft de vraag of er iets goeds uitkomt. In het geval van Donnie Brasco is dat gelukkig het geval. Depp, Pacino, Madsen; stuk voor stuk leveren ze uitstekend werk af. Maar ook de mensen achter de schermen doen goed werk; de film ziet er visueel prima uit en het verhaal wordt goed uitgewerkt. Oké, écht meesterlijk is het dan wel nergens, Brasco is zeker een film om nogmaals te zien.

4 sterren.

Enerzijds had ik wel zin om Donnie Darko na jaren weer terug te zien, anderzijds was ik er huiverig voor; ik was bang dat ik die vaagdoenerij inmiddels niet meer zou trekken. Maar dat viel gelukkig mee. De film heeft z’n gedateerde momenten, maar de sfeer staat nog steeds als een huis. En die heerlijke sfeer is voor mij veruit het belangrijkste aspect van Donnie Darko. Over deze film bestaan weliswaar miljarden essays en theorieën online, het interesseert me eerlijk gezegd niet zo heel veel. Ik zie Donnie Darko meer als een film van David Lynch; je kunt er ook prima van genieten als je er geen snars van begrijpt. Ik vond het ook bij Donnie Darko op veel vlakken wel prima zo.

Op audiovisueel vlak is de film vooral ijzersterk; vooral de scènes met Frank het grote konijn ademen één en al sfeer uit en de score van Michael Andrews past er voortreffelijk bij. Overigens zitten de gedateerde elementen ook in het audiovisuele; het versnellen en vertragen in combinatie met de hippe soundtrack voelt nu een beetje lame. De personages zijn uiteenlopend, van geloofwaardige rollen als het gezin Darko tot compleet over de top typetjes als die hysterische lerares of Patrick Swayze en z’n foute instructiefilmpjes. Allemaal prima en best geinig, vond alleen het personage van Drew Barrymore maar een zeikerd en die twee pestkoppen waren helemaal stupide. Voor een intelligent script waren die eendimensionale pestkoppen misplaatst. Ze gaven Donnie Darko nog net geen wedgie.

4 sterren.

Na Necrophobia mijn tweede horrorfilm van Nederlandse bodem en jammer genoeg is ook DoodEind een redelijk mislukte poging om een goede vaderlandse horror neer te zetten. Hier en daar zitten nog wat aardige momenten en redelijke ideeën, maar helaas valt er verder over het eindproduct weinig positiefs te melden.

Ten eerste het acteerwerk, want dat was toch echt zwaar onder de maat. Goed, nu verwachtte ik ook geen hoogstaand niveau qua acteren, maar als je je de hele film loopt te ergeren aan meerdere personen, is er toch iets niet goed gegaan. Het script werkt overigens ook niet bevorderlijk, want de personages zijn ook een stel kartonnen, oninteressante lui bij elkaar.

Tja, en helaas faalt DoodEind ook compleet op het gebied van sfeer of spanning, ook redelijk belangrijke elementen voor een dergelijke film. Vooral lachwekkend als je na het kijken teksten als 'enger kan het nauwelijks' op de cover leest. Dan heb ik toch blijkbaar gemist wat er zo eng moet zijn. Oh jee, deuren gaan automatisch dicht. En oh jee, we worden aangevallen door gemuteerd, lichtgevend schimmel. Ja, dat is toch wel heel spannend allemaal.

Wat dat betreft blijft er weinig over. Hier en daar zat nog een aardig moment, met een aantal redelijk geslaagde scènes, maar over het algemeen kon ik hier bijzonder weinig mee. Misschien binnenkort Sl8n8 maar eens proberen, maar ook daar heb ik niet bepaald hoge verwachtingen van. Wat mij betreft moet de eerste goede Nederlandse horrorfilm nog komen.

Gulle bui; 2 hele kleine sterren voor DoodEind.

Een film als Doom kijken voelt een beetje als naast iemand zitten die een paar uur een computerspel speelt; het verveelt bijzonder snel. Is het nu echt zo vermakelijk om meer dan anderhalf uur (serieus, waarom zo lang?) te kijken naar een groep ééndimensionale soldaten die met grote geweren in donkere hallen wat monsters afknallen? De karakters die er rondrennen zijn uiterst cliché (heb de standaard typetjes allemaal geteld) en om de plot of de dialogen hoef je het ook niet te doen, dat kon een kind van 10 geschreven hebben. Verrassend of verfrissend is Doom sowieso al niet, dus dan zal het wel van de actie moeten komen. Maar ook qua actie en special effects is het maar een suffe en lelijke bedoeling. Hou zelf totaal niet van het spelen van games, maar dat lijkt me nog altijd 100 keer amusanter dan een film als dit uitzitten.

1,5 sterren.

Niet mijn ding, dit. Op zich een geinig idee, zo'n hommage aan films als Escape from New York en een hele rits andere post-apocalyptische titels, maar de uitwerking laat zeer te wensen over. De cliché personages waren oersaai, de plot wil nergens ook maar een beetje boeien en ik zag niets meer dan wat simpel schiet, knal en schreeuw-werk. Hier en daar zaten best een paar leuke ideeën en Marshall weet duidelijk wat ie doet, maar het schreeuwerige en oersaaie eindproduct deed me uiteindelijk maar bar weinig.

2 kleine sterren.

Prima geacteerde film, die verder eigenlijk nergens echt opvalt. Paar mooie plaatjes en sfeervolle plaatjes en een cast die goed is voor een paar sterke scènes. Bridges is als altijd tof, maar ook Basinger en Foster leveren prima rollen. Het verhaal daarentegen lijkt niet helemaal bestand te zijn tegen de speelduur van ruim 100 minuten. Het kabbelt soms allemaal wat moeizaam voort, zonder grote dalen, maar ook met bar weinig pieken. Film begon op een gegeven moment wel wat te vervelen. Een film die zeker niet lang blijft hangen, maar voor het moment een vrij aardig stukje drama neerzet.

Vooruit, 3 sterren.

Ah, Dragonball Z. Het was bijna een obsessie vroeger, elke dag stond Cartoon Network - en later Yorin - aan. Alles wat daarna kwam heb ik eigenlijk nooit meer gevolgd, dat hele GT, Kai of Super is aan mij voorbij gegaan. Ben alleen nog wel een groot liefhebber van die erg geestige Abridged- serie op YouTube. Maar goed, als er dan een officiële Dragonball film in de bioscoop verschijnt, dan móet ik toch heen. En tot mijn verbazing met een vrij volle zaal, uiteraard gevuld met voornamelijk mannen van eind 20 en begin 30. Schijnbaar leeft Dragonball nog meer dan ik had verwacht.

Als liefhebber van de oorspronkelijke Z-serie was voor mij de eerste helft van de film dan ook leuker dan de tweede helft. In de eerste helft van de film komen een hoop personages uit de oorspronkelijke serie even voorbij. Van Bardock, Nappa, de Ginyu Force en Zarbon en Dodoria. En natuurlijk Frieza - want zelfs Cell of Buu zijn nooit zo leuk geweest als deze ultieme bad guy. Deze film legt de focus vooral bij Broly, een nieuw personage dat enkel in een paar eerdere films terugkwam, maar nooit in de serie. Maar zijn verhaallijn wordt op een leuke manier verbonden aan alle gebeurtenissen uit het begin van de serie. De eerste helft van de film bevat nog maar weinig vechten en geschreeuw en gaat meer om de personages en de verschillende verhaallijnen, iets dat mij altijd al meer trok aan Dragonball.

Halverwege gaan we dan naar het heden, waarbij het voor mij al weer minder interessant wordt. De oude personages komen niet of nauwelijks aan bod, enkel Goku en Vegeta zijn hier van belang. Ik snap ook wel dat Yamcha niet meer relevant is, maar ook een Tien, Krillin en zelfs Gohan zijn niet meer van de partij. Enkel Piccolo duikt nog even op voor een nietszeggende cameo. En vervolgens beginnen de gevechten zoals je ze kent; een schurk lijkt eerst eenvoudig te verslaan, maar blijkt dan sterker dan gedacht. En onze helden transformeren vervolgens in één of andere Super Ultra Mega Saiyan God Niveau 18. Geinig dat ze refereren naar het moment dat men de 'Super Saiyan' nog zag als een soort magische legende en hoe bijzonder het was dat Goku destijds Super Saiyan werd toen hij met Frieza vocht. Inmiddels verandert elke boerenlul in een Super Saiyan en nu dus met talloze upgrades, met kapsels in alle kleuren van de regenboog.

Dragon Ball Super: Broly is schijnbaar de langste film tot dusver en je merkt ook waarom de serie destijds beter werkte met afleveringen van 20 minuten. Vooral het gevecht gaat enorm lang door en niet op de beste manier. Een hoop geschreeuw - logisch dat die gast die Broly insprak z'n stem een tijd kwijt was na opnames - en heel veel lichtflitsen en snelle cuts. Dat is even prima, maar na vele minuten knallen ben je de oriëntatie wel een beetje kwijt. De verveling sloeg bij mij een beetje toe. Sowieso hoef je van een Dragonball film geen unieke twist te verwachten, maar alles in de finale gaat zoals je gewend bent. Soms ziet het er tof uit qua animatie, maar soms is de animatie ineens opvallend lelijk en kinderlijk simpel en verdwijnt alle detail. Beetje hit or miss. En hetzelfde geldt voor de hele film; het is soms erg leuk om te zien als fan, maar om nu te spreken van een fantastische film, nee.

3 sterren.

Ergens had Dragonball Z eigenlijk moeten stoppen na Frieza. Op dat moment werd het machtigste wezen in het universum verslagen en bereikte Goku een ultieme legendarische status. Maar door populariteit ging de serie nog even door, met als gevolg een hoop nóg sterkere tegenstanders, talloze nieuwe personages en een hoop Super Saiyan niveau 3, 4, 5- gelul. Dragonball GT werd matig ontvangen en al die films van circa 50 minuten hadden vrijwel niets met de serie te maken. En dus probeert men nu met Battle of Gods een film te maken die wel aansluit bij het verhaal van de serie (en dus GT wil vergeten) en tevens het startsein is voor een nieuwe reeks.

Ik had er niet veel van verwacht, maar eerlijk is eerlijk; Battle of Gods viel me nog best mee. Voor liefhebbers van vooral de gevechten en de actie kan de film tegenvallen, de film focust zich voornamelijk op de personages, die voornamelijk aan het kibbelen zijn. De droge humor daarin werkt af en toe nog best aardig, hoewel het soms ook weer erg flauw en kinderachtig is. Verder valt op dat er - net als in de serie - veel filler in de film lijkt te zitten. Scènes worden behoorlijk gerekt en veel scènes voegen weinig tot niets toe. Uiteindelijk is het puur weer een verhaal over een nog sterkere bad guy, die verslagen moet worden door weer iets sterker te worden. Gevolgd met wat nodige vuistgevechten, explosies en rotsblokken die uiteen barsten. Hoog 'been there, done that' gehalte, maar over het algemeen genomen is dit zeker niet de slechtste Dragonball- film, die er is. Die titel gaat nog steeds naar die belachelijke live-action versie.

3 sterren.

“His name was Jackson. Probably still is.”

Na herziening ben ik deze film nog meer gaan waarderen en is erg hoog in mijn toplijst van Billy Wilder-films (en films in het algemeen) gekropen. Double Indemnity zit erg sterk in elkaar, met fantastische hoofdrollen en een nóg betere bijrol van Edward G. Robinson. Het is knap hoe we ons hoofdpersonage de meest verschrikkelijke dingen zien doen, maar we toch met hem meeleven; we willen zien of ze met moord weg kunnen komen. Daardoor wordt de film steeds spannender, aangezien het intelligente personage van Robinson steeds dichterbij de waarheid komt. Het is ook fijn dat de film weliswaar liefde op het eerste gezicht suggereert tussen onze hoofdpersonages, maar dat dit eigenlijk helemaal niet de motivatie voor hun daden lijkt te zijn. Neff wil kijken óf hij ermee weg kan komen, terwijl Phyllis een mysterie blijft. Liefde is eigenlijk zelfs ver te zoeken. Althans, óp het scherm. Want buiten het scherm ben ik nog meer verliefd geworden op meneer Wilder.

5 sterren.

Dick Maas hoopte met Do Not Disturb en deze remake dat zijn Amerikaanse carrière in de lift zou zitten (ba-dum-tsss), maar helaas; hij ging Paul Verhoeven of Jan de Bont niet achterna. Als je Down vrij snel na zijn debuutfilm De Lift kijkt, valt vrij duidelijk op dat Down echt een heel ander soort film is, ook al is het verhaal nagenoeg hetzelfde. Alles is grootser opgezet, met als gevolg dat het ook een stuk minder charmant is. De film neemt zichzelf vooral iets te serieus. De hoofdpersonages zijn maar saaie wezens en het acteerwerk is vrij beroerd; met name van Naomi Watts zou je niet verwachten dat deze film uitkwam in de periode dat ze uitgroeide tot een grote naam. Maar goed, als zelfs mensen als Ron Perlman en Michael Ironside je film niet enorm opfleuren, dan doe je wel iets verkeerd. Het leukste aan Down zijn de momenten dat de film echt de mist in gaat, met wat belabberde eind jaren 90 CGI. Onbedoeld is de film daarmee nog best geestig, maar het is een veel te lange zit om leuk vermaak te zijn. Leukste feit is nog dat de film slechts een paar dagen voor 11 september 2001 uitkwam, maar ondertussen opmerkingen in het script heeft over een aanslag op het World Trade Center en Bin Laden.

2 sterren.

Simpel, maar interessant verhaal met een uitstekende sfeer en voortreffelijke muziek. Maar het zijn toch briljante acteerprestaties die de film naar hoog niveau weten te tillen. Norton is zoals altijd briljant, maar ook Morse laat een uitstekend staaltje acteren zien. Verder erg goede rollen van Wood en Culkin. Film zakt hier en daar weliswaar een beetje in, maar weet gelukkig nergens echt te vervelen.

3,5 sterren.

Oh ja, die twee extra toegevoegde eindes op de DVD slaan volgens mij helemaal nergens op. Die horen toch gewoon bij de film?

Ergens halverwege Dead Snow loopt één van de karakters met een T-shirt van Peter Jackson's Braindead. En rond diezelfde tijd zit je als kijker nog steeds ontzettend te hopen dat de film eens tempo maakt en zich ook op dát terrein gaat bevinden. Dead Snow heeft een behoorlijk trage start, waarbij niet alleen de horror afwezig is, maar vreemd genoeg ook de humor. Dus duikt al snel de vraag op; wat houdt ons dan wel bij de les? De niet de boeiende karakters? Het zacht uitgedrukt niet bepaald uitmuntende acteerwerk? Met andere woorden; het is even flink doorbijten voor de film daadwerkelijk laat zien waar iedereen al vanaf minuut 1 op zit te wachten.

Als vervolgens het geweld begint, laat Dead Snow vrij aardig amusement voorbij komen. De film komt met een flink portie gore (ingewanden en lichaamsdelen racen door het beeld), gecombineerd met veel flauwekul en lekker flauwe humor (dat moment met de molotovcocktail was bijvoorbeeld erg geestig). De makers laten met zichtbaar plezier hun karakters aan stukken scheuren en hebben duidelijk goed naar andere horrorfilms gekeken. Vooral The Evil Dead serie is een overduidelijke inspiratiebron geweest. Maar is de film uiteindelijk zo leuk als een Evil Dead 2 of Braindead? Nee. Dead Snow is een vermakelijke horrorkomedie, maar mede dankzij het horror- en humorloze (en zelfs saaie) begin en het feit dat de film maar weinig 'eigens' heeft blijft het daarbij. Daarnaast kon het sowieso allemaal wel ietsjes scherper, naar mijn mening.

Desondanks geestig om eens te zien. 3 sterren.

Had tot mijn eigen schaamte nog niet eerder een film met Christopher Lee in één van zijn bekendste rollen gezien. Heb persoonlijk weinig met Dracula en vampiers in het algemeen, ken maar een handjevol echt goede vampierfilms. Maar daar hoort deze Dracula van Hammer Films zeker bij.

Eén van de hoofdredenen is een prima cast, met Christopher Lee als mysterieuze en charmante Dracula, maar vooral Peter Cushing als Van Helsing, die de film met gemak lijkt te dragen. Eveneens een charmant en sympathiek personage. Verder is de film gelukkig lekker vlot qua pacing, hoewel de film op den duur wel fragmentarisch aanvoelt als allerlei korte scènes zich opvolgen, aan elkaar gelast met een fade. Maar qua spanning en vooral qua sfeer zit het wel goed en het verhaal wordt goed verteld. Niet alles is even logisch (waarom neem je een foto van je verloofde mee als je een vampier gaat vermoorden) en sommige momenten voelen wat gedateerd. Maar het is opvallend hoeveel van deze klassieker uit 1958 vandaag de dag nog steeds overeind staat. Wat sfeer en charismatische acteurs wel niet kunnen doen.

3,5 sterren.

Nog een poging gedaan om Coppola's Dracula te waarderen. Wederom niet gelukt.

Akkoord, visueel doet Coppola een paar erg aardige dingen, hij experimenteert veel met practical effects en dat levert af en toe wel wat moois op. Maar de film is verder vooral enorme kitsch. De film opent al met Oldman die meerdere malen in zijn malle ridderpak met armen in de lucht 'nee' schreeuwt naar de hemel. Maar het wordt nog kneuteriger als vervolgens een paspop die lijkt op Keanu Reeves op het toneel verschijnt. Zijn acteerkunsten in deze film zijn al vaak door de modder gehaald en volkomen terecht! Miscast is zacht uitgedrukt, de beste man lijkt geen flauw idee te hebben wat hij aan het doen is. Winona Ryder wordt – waarschijnlijk door Reeves – iets minder aangepakt, maar laten we haar pijnlijke acteerwerk vooral niet vergeten. Heeft Coppola Reeves en Ryder überhaupt geregisseerd of moesten ze het zelf maar uitzoeken omdat Coppola vooral bezig was met visuele trucjes?

Ik gok dat laatste, want zelfs acteurs als Oldman en Hopkins lijken nogal stuurloos. Ze redden zich wel, maar om nu echt te zeggen dat ze geweldige rollen spelen? Oldman mag – wat hij als geen ander kan – enorm lopen schmieren en Hopkins lijkt ook maar wat te doen. De toon is dan ook all over the place. De film lijkt alles enorm serieus te nemen, maar ineens verschijnt er een sequentie met domme slapstick en Cary Elwes met opplaksnor. De toon springt van duistere, sensuele film naar Batman & Robin van Joel Schumacher, zeker alles rondom die gestoorde vent in dwangbuis. Iedereen die over de top kan schreeuwen, mag dat vooral doen van Coppola. Qua script ligt de focus voornamelijk op een nogal domme driehoeksverhouding tussen Ryder, Oldman en Reeves. Het meest interessante aspect van het verhaal – Van Helsing vs Dracula – komt nauwelijks aan bod, men is te druk met een huilende Oldman omdat Ryder ‘m zoveel aan zijn vrouw doet denken. Blegh.

2 sterren.