Opinions

Ga helemaal mee met de mening van V, het is ook voor mij een lange tijd geleden dat ik zo heerlijk op het puntje op m'n stoel heb gezeten bij een film als bij Dead End. Kocht 'm voor 2 euro kocht in de winkel en nadat ik het nogal cliché plot las, waren de verwachtingen niet bepaald hoog. Maar toen het schijfje gisteravond eenmaal in de DVD speler ronddraaide, kwam ik er al redelijk snel achter dat dit wel eens twee goed bestede euro's konden zijn. En inderdaad, Dead End was een geweldig werkje.

Ten eerste was ik erg onder de indruk van de manier hoe de film tegelijkertijd ontzettend spannend als erg hilarisch is. Want waar bepaalde scènes me behoorlijk de stuipen op het lijf wisten te jagen (met name de autoradio met de krijsende baby gaf me zo'n heerlijk naar gevoel), waren andere scènes weer erg grappig. Vooral de scène waarin Richard zijn grap uithaalt met die kinderwagen op de straat. Maar vooral erg sterk in de film is de geweldige sfeer. Eén van de grootste oorzaken hiervoor is de briljante en uiterst sfeervolle muziek van Greg De Belles. Het geeft de film (zoals dutchuga hierboven ook al aangeeft) een beetje een Lynch gevoel en het geeft de film daarnaast net dat extra beetje mysterie. Daarnaast zijn de beelden ook schitterend en het geheel kijkt hierdoor erg lekker weg.

Verder zijn de personages leuk en vermakelijk en leveren de acteurs stuk voor stuk prima werk af (met name Lin Shaye is weer lekker op dreef). Verder erg leuke dialogen, een aantal goede schrikmomenten en een perfecte speelduur, die ervoor weet te zorgen dat de film geen moment weet te vervelen of langdradig gaat worden. Al met al óntzettend genoten van Dead End. Heb eigenlijk nu al zin om de film nog een keertje te gaan kijken.

4,5 sterren. Nu al één van mijn favoriete kerstfilms.

Erg sfeervolle en indrukwekkende verrassing, deze film. Schitterende muziek en prachtige beelden, op fantastische wijze geschoten. Alleen op audiovisueel vlak is de film al een waar genot om naar te kijken.

Eerste verhaal is ongelofelijk mooi; die achtervolgingen, bewegingen en al dat dansen, werkelijk fascinerend in beeld gebracht. Weet geen seconde te vervelen. Tweede verhaal was imo een stuk minder, maar zag er nog steeds voortreffelijk uit en zat goed in elkaar. Derde verhaal is heel wat anders dan de voorgaande verhalen, maar wordt opnieuw meesterlijk verteld. Eerste verhaal blijft desondanks mijn favoriet.

4 hele dikke sterren. Erg genoten.

Dé acteur die schijnbaar geen ‘nee’ kan zeggen tegen een project maakt een afspraak met de door plastische chirurgie verpeste duivel om wraak te nemen nemen op de bende van een inmiddels onherkenbare Brian uit The Breakfast Club. Zo’n wraakplotje klinkt trouwens eenvoudig en dat kan soms enorme voordelen voor een film opleveren. Maar men lijkt in Dead by Tombstone vooral heel hard bezig te zijn de film te rekken naar 90 minuten.

Zo doet het karakter van Trejo opvallend lang over zijn missie, dat volgens mij al binnen een paar minuten opgelost had kunnen worden. Daarnaast is de hele rol van Dina Meyer (onder het motto ‘er moet een vrouw in deze mannenfilm’) pure filler en haalt het tempo nog meer uit de film. En nog effectiever om een film in dit genre te rekken, is de film gewoon volgooien met slowmotion, ook als dit helemaal nergens op slaat. Zo doet Danny Trejo er welgeteld meer dan een minuut over om simpelweg een bar binnen te stappen. Ja, zo kom ik ook wel aan een film van anderhalf uur. Verder wordt de film gevuld met oninteressante karakters en ellenlange kogelregens en dus gaat het geheel nu eenmaal snel vervelen, een paar aardige visuals en scènes daargelaten.

2 sterren.

Best aangrijpend stukje drama met sterk acteerwerk van Sarandon en Penn. Ook de goede bijrollen vallen op; onder andere R. Lee Ermey, Jack Black en Clancy Brown komen even voorbij. Verder is de sfeer goed en weet het verhaal goed te boeien, hoewel het tegen het einde af en toe wat inzakt. Verder lag het tempo soms net ietsjes te laag. Maar verder een prima film met vooral bovengemiddelde acteerprestaties.

3,5 sterren

Ben het er helemaal mee eens dat The Dead Next Door niet sterk is. Maar eerlijk is eerlijk, het kon allemaal veel minder. Het is alles behalve een Romero, maar er zijn veel mindere pogingen geweest in het verleden. Bepaalde gore- momenten maar vooral een aantal hilarisch knullige scènes maken het als leuk vermaak. Het plot, het acteerwerk en de dubbing zijn te slecht voor woorden, maar ach .. het kon erger. Want je kon je ook niet vermaken. En The Dead Next Door wist te vermaken. Ondanks dat het een slechte film was. Ongetwijfeld.

2 sterren.

Prima film, hoewel niet helemaal wat ik ervan had verwacht. Zoals zoveel King verfilmingen zijn de personages erg sterk en Cronenberg weet het allemaal goed en sfeervol in beeld te brengen en zorgt ervoor dat de kijker zich niet hoeft te vervelen. Walken speelt daarnaast een bijzonder sterke hoofdrol.

Dik 3,5 sterren.

Aardig en charmant filmpje van Craven. De introductie duurt wat lang en de climax stelt ietwat teleur, maar het plot weet over het algemeen goed te vermaken en het lekker knullige jaren '80 sfeertje voegt nog wel wat toe aan het geheel. Zeker niet Craven's beste, maar leuk is Deadly Friend hier en daar wel.

3 sterren.

Soms vraag je je af of er iets mooiers op deze wereld bestaat dan zo'n rasechte, cheesy jaren '80 horror B-film. Meestal wel. Maar soms kom je een film tegen als The Deadly Spawn. Want wat is er nu heerlijker dan zo'n uit de kluiten gewassen driekoppige Critter met een rij of vier aan vlijmscherpe tanden in elke bek, die met veel genoegen in de met rode siroop- gevulde papier-maché hoofden hapt. Het ultieme monster voor de ultieme monsterfilm.

Na de typische monsterfilm- openingsscène, komen we terecht in een typische monsterfilm- locatie; een groot, oud huis op het platteland. Met zo'n donkere, smerige en vochtige kelder, waar onze titelheld met haar kroost geduldig wacht tot lunch beneden komt lopen. En ook de rest van de The Deadly Spawn gaat volgens het bekende boekje, maar de amusementswaarde blijft gelukkig erg hoog. Wel valt op dat de makers voor bepaalde scènes erg de tijd nemen, vaak meer dan nodig is. Maar de vermakelijke manier waarop elke scène wordt ingelost en onze buitenaardse vriend zijn tanden laat zien maakt veel goed. Neem alleen al de zeer passende en prachtig uitgevoerde slotscène van de film, dat is er eentje om in te lijsten. Maar de hele film verdient eigenlijk wel een lijstje.

4 sterren.

Deadpool komt op precies het goede moment.

Na inspiratieloze films als Man of Steel, Ant-Man en Age of Ultron begint de moeheid rond superheldenfilms nu echt toe te slaan. En dan moet dit jaar - gevuld met onder andere Superman, Batman, Spider-Man en de X-Men - eigenlijk nog beginnen. Maar gelukkig trapt Deadpool het jaar af. Voorafgaand aan de film werd nog even die trailer van Batman tegen Superman vertoond. Het verschil met de frisse, vermakelijke en zeer geestige hoofdfilm kon niet groter.

Het moge duidelijk zijn dat we de Deadpool van Reynolds in die mislukte Wolverine- prequel mogen vergeten. In die PG-13 film mocht Wade Wilson in de openingsscène wat brave grapjes maken en wat rondslaan met zijn zwaarden, om uiteindelijk terug te keren als zwijgende lulhannes. In Deadpool is hij zoals hij moet zijn: lomp, smerig, lekker gewelddadig en heerlijk irritant. De actie is sterk en speels in beeld gebracht en de humor is uitstekend in balans; van sterke one-liners en gortdroge momenten tot de meest hilarische puberale nonsens. De film is verder R Rated, ook zoals het hoort. En dus is er genoeg bloed en naakt en de 'fucks' vliegen je om de oren. Op erg vermakelijke wijze worden andere superheldenfilms sterk op de hak genomen ("McAvoy or Stewart?"). Ik had niet gedacht dat een superheldenfilm anno 2016 nog fris en origineel kon aanvoelen.

Vorig jaar vroeg ik me nog af hoe het was geweest als Edgar Wright zijn visie Ant-Man had mogen maken. Ik denk dat deze Deadpool van Tim Miller erg in de buurt zou komen. Geen saaie dertien-in-een-dozijn flutfilmpje (wat het nu is geworden), maar een memorabele en sterke actiekomedie. Waar zowel actiefilms, superheldenfilms en komedies nog veel van kunnen leren!

4 sterren!

Het probleem bij veel sequels op hits is dat men bijna altijd kiest voor meer van hetzelfde. En dat werkt des te minder bij films die oorspronkelijk erg verrassend en verfrissend waren. Deadpool was twee jaar geleden een amusante middelvinger in een tijd met enkel serieuze superheldenfilms. Het succes van Deadpool zorg jammer genoeg niet voor creatieve nieuwe ideeën - de meeste creativiteit is in de promotie van de film gaan zitten. Deadpool 2 is een herhalingsoefening, maar wel veel minder geslaagd dan de eerste film.

Deadpool is zo'n personage waarbij alle vormen van subtiliteit en moraal uit het raam geflikkerd kan worden. Althans, dat dacht ik. Je zou verwachten dat van die mierzoete moraaltjes als 'familie is belangrijk', 'geef iemand een kans' en 'heb je hart op de juiste plaats' zaken zijn waar een Deadpool korte metten mee maakt. Fuck sentiment en rot op met je onnodig dramatisch gezeur. Maar nee, Deadpool 2 neemt deze moraaltjes stuk voor stuk bloedserieus en is hier en daar opvallend dramatisch en sentimenteel, zonder enige vorm van ironie te bespeuren. Tuurlijk, tussendoor maakt Ryan Reynolds genoeg grappen, maar de film switcht mij te vaak naar veel te serieus geleuter tussen de ongein in. Waarom niet enkel ongein, dat is toch wat Deadpool is? Dan was Ragnarok een stuk leuker. En als je mij twee jaar geleden had verteld dat er een Thor-film komt die geestiger is dan een Deadpool film, had ik je voor gek verklaard.

Het script werkt ook niet echt mee. De eerste film was nog een uiterst eenvoudig superheldverhaaltje dat als kapstok gebruikt werd voor een hele hoop grappen. Maar deze simpele kapstok is ingeruild voor veel los zand, de film lijkt meer te bestaan uit allemaal losse sequenties en scènes en is qua structuur en flow nogal een rommel. Ik merk dat daardoor veel grappen ook niet zo goed aankwamen; één van de leukste elementen uit de trailer - Peter - is in de uiteindelijke film niet zo geestig als ik had gehoopt. En niet alleen het script wil te veel, men is duidelijk ook vooral bezig om de boel nog groter te maken. De eerste film had een (voor dit genre) relatief bescheiden budget van 58 miljoen, deze film heeft het dubbele gekregen. Toch ziet de film er een stuk lelijker uit dan de vorige, de CGI leek in veel gevallen nog niet af. In de trailers en in de film worden genoeg grappen gemaakt over CGI, wat vrij ironisch wordt als je tijdens gevechtsscènes geregeld onbedoeld lelijke CGI voorbij ziet komen. Ook bij Deadpool 2 zaten er schijnbaar mensen in het creatieve team met de gedachte 'meer is beter'.

Ondanks dat is Deadpool 2 overigens verre van een straf om uit te zitten. Er worden weer horden grappen op je afgevuurd, dus de kans is vrij aannemelijk dat er bij de meeste kijkers wel een paar geslaagden tussen zitten. Uiteraard weer jammer dat in de trailers een opvallend groot deel van de grappen al weggegeven worden, maar een handjevol komische verrassingen zijn er gelukkig nog wel. Hoogtepunt van de film is zonder meer de sequenties tijdens de credits, daar zie je Deadpool echt even op zijn best. Was de hele film op dat niveau geweest, had ik er waarschijnlijk wel iets meer van genoten.

Hele kleine 3 sterren.

Schijn kan bedriegen. De cover van de Nederlandse DVD ziet er zwaar debiel uit, met compleet willekeurige plaatjes die niets met elkaar te maken hebben en daarboven de bespottelijke titel The Griebels from Deadtime Stories, zoals de film in Nederland heet. Nu moet je een boek niet op z’n kaft beoordelen en dat blijkt maar weer bij Deadtime Stories. Nee, het is geen Creepshow, maar deze anthologiefilm is prima campy fun; een stuk leuker dan ik in eerste plaats had verwacht, mede doordat de film zichzelf ook geen seconde serieus neemt. Beetje de Kentucky Fried Movie onder de horror-anthologyfilms.

Het overkoepelende verhaaltje is simpel, maar geestig met een oom die zijn neefje voor het slapen gaan nogal ongepaste verhaaltjes verteld, maar het liefst Miss Nude op televisie wil zien. Vervolgens komen drie idiote en enorm vermakelijke korte filmpjes. Te beginnen bij een jongen die werkt voor twee lelijke heksen. Qua verhaal stelt dit eigenlijk weinig voor, maar de knulligheid van de uitvoering heeft z’n charme en sommige gore is nog best aardig. Het tweede verhaal rondom Roodkapje is eveneens geestig, maar heeft een wat tragere opbouw en is wat tammer qua gore. Maar dit wordt ruimschoots ingehaald met het derde krankzinnige verhaal, waarin gore en gitzwarte humor in een blender worden gegooid met cartooneske sketches à la The Three Stooges. Bizarre skit, maar net als zijn twee voorgangers een hoop fun. En als je van dat soort vermaak houdt - denk aan Troma of de films van Full Moon - dan vind je bij Deadtime Stories echt opvallend leuke pulp.

3 sterren.

Voorspelbaar en gelikt dertien-in-een-dozijn pokerfilmpje, dat gelukkig nog wel prima weet te vermaken. Deal doet alles volgens het boekje; het verhaal is bijzonder voorspelbaar (want kom op, wie zag dat einde nu niet aankomen?) en ook qua montage, camera en acteerwerk gaat alles op de automatische piloot.

Desondanks weet Deal nog best te vermaken, mits je door die voorspelbare momenten heen weet te prikken. Het ziet er prima uit en het anderhalf uurtje zijn op zich zo om. Wel erg jammer van die nutteloze rol van Elizabeth. En die vader van Stillman (ene Gary Grubbs) acteerde ook wel heel erg slecht.

Toch 3 héle kleine sterren voor het amusement.

Een bijzonder aangrijpend en hartverscheurend document. Ik begon zonder enige voorkennis aan deze documentaire en werd, mede daardoor, zeer overrompeld. Uiteraard door het bijzondere verhaal, maar ook door de vorm van de documentaire. Kurt Kuenne maakt er een warm en liefdevol portret van. Je leeft meteen met de mensen in de film mee, ook al ken je ze niet. Veel goede sprekers met hun eigen verhaal en ook op audiovisueel gebied zorgt Kuenne voor interessante momenten.

Maar hoe goed de documentaire ook verzorgd is en hoe uitstekend het er allemaal ook uitziet, het blijft toch het onthutsende verhaal dat de kijker in zijn greep houdt. Met name de bizarre wending in het verhaal na ongeveer 60 minuten was echt een klap in het gezicht. Al met al is Dear Zachary een emotioneel en uitzonderlijk product. Zelden dat een documentaire me zo naar de strot wist te grijpen. Indrukwekkend.

4,5 sterren.

Het regiedebuut van Gary Sherman, de Amerikaanse regisseur die met een best aardige derde Poltergeist kwam en in 1981 de interessante zombiefilm Dead & Buried maakte. Die film had een grimmig, kil en intrigerend sfeertje. En diezelfde grimmigheid zit in zijn regiedebuut; Death Line. In eerste opzicht is het een vrij kille film, met lange trage shots en heel veel stiltes.

Maar tegelijkertijd bevat de film Donald Pleasence in één van zijn leukste rollen van zijn carrière. Het personage dat hij speelt is een heerlijke cynische inspecteur, die iedereen voortdurend belachelijk maakt en een enorme theeverslaving heeft. Een hilarisch moment als Pleasence uit bed wordt gebeld omdat drie man zijn omgekomen en hij als eerste chagrijnig het potje thee op zijn nachtkastje erbij pakt. Normaliter zijn in horrorfilms de momenten waarop de politie onderzoek doet het minst interessant, maar bij Death Line is het juist het tegenovergestelde. De momenten met Pleasence zijn om in te lijsten - met name als hij met Norman Rossington besluit ladderzat te worden of als hij een deftig bekvechtduel heeft met Christopher Lee, die kwam opdraven voor een piepkleine bijrol als rasechte Engelsman; compleet met bolhoed, snor en paraplu.

De twee 'hoofdpersonages' van Death Line - die gaandeweg de derde akte steeds meer aandacht krijgen - zijn helaas wat minder interessant. Hij oogt als een jonge Jeff Bridges, zij als een Winona Ryder. Wat hen overkomt is niet zo boeiend. Het 'monster' van de film daarentegen is wel weer een interessante keuze. De man - die in de credits ook gewoon 'The Man' wordt genoemd - is geen sadistische kannibaal als in The Hills Have Eyes, maar eerder een combinatie van het monster van Frankenstein en Hodor uit Game of Thrones. Dat laatste komt vooral omdat hij, best aandoenlijk, alleen maar 'mind the doors' kan zeggen, want dat heeft hij opgepikt door dichtbij het metrostation te wonen. Een intrigerend figuur en sterk in beeld gebracht, maar het is jammer van de ietwat teleurstellende climax. Je mist daarin vooral Donald Pleasence, het onbetwiste hoogtepunt van deze film.

3,5 sterren.

Het gefaalde project Superman Lives van Tim Burton met Nicholas Cage was prima materiaal geweest voor een 40 minuten online reportage. Een documentaire van 100 minuten is echter teveel van het goede. Cage komt enkel in wat archiefbeeld voor en Burton heeft vrij weinig boeiends te vertellen. Een groot deel van de docu gaat dan ook de typische Hollywood producent Jon Peters en zijn vreemde gedrag. Kevin Smith heeft daar nog wel wat vermakelijke anekdotes over. Verder veel concept-art, een paar aardige verhalen over het ontstaan en mislukken van de film en wat geinige archiefbeelden waarin de pakken door Cage worden getest. Maar men is duidelijk alles behoorlijk aan het rekken, want zo heel veel is er eigenlijk niet te vertellen.

Ook technisch gezien is deze docu nogal matig, audiovisueel liet het nogal te wensen over. Verder compleet onnodig dat regisseur Schnepp de hele tijd in beeld moest tijdens de interviews, zodat we hem konden zien knikken. Laatste kritiek is op de titel: wat is er in hemelsnaam mis met 'The Death of Superman Lives'? Dat 'What Happened' erachter is gewoon dom.

2,5 sterren.

Inglourious Bastards mag dan één van Tarantino's beste werken zijn, de film die hij ervoor maakte behoort zonder meer tot één van de belabberde producten van zijn CV. Death Proof ziet er grotendeels stijlvol uit, het bevat een aantal mooie plaatjes (van mooie dames) en Kurt Russell is weer eens prima op z'n plek in een erg amusante rol. Jammer genoeg is de rest van de film gewoonweg dodelijk saai. Tarantino schotelt de kijker eerst veertig minuten nietszeggende vrouwen in ellenlange gesprekken voor en geeft vervolgens slechts één gave scène als beloning. En om daarna weer over te gaan naar zestig oervervelende minuten. Vooral het tweede deel is gewoonweg niet door te komen, voornamelijk door die rampzalige personages. Met dat verschrikkelijke Wanda Sykes- achtig mens voorop.

2 sterren.

Als kind werd ik in de jaren 90 geconfronteerd met het destijds baanbrekende computerspel Carmageddon, waarbij je punten kon scoren door over mensen heen te rijden. Wij vonden het fantastisch, de volwassenen schreeuwden van de daken dat er nooit iets terecht zou komen van deze veel te gewelddadige jeugd. Ondenkbaar in hun tijd was het echter niet, want de grote inspiratiebron voor Carmageddon kwam toch echt uit de jaren 70.

Producent Roger Corman, de man die voor vijftien euro nog een speelfilm uit kan poepen, levert met Death Race 2000 geinige en vooral vaak flauwe pulp. De film is vooral conceptueel leuk, met de te vrolijke TV presentatoren en de manier waarop iedereen met het compleet krankzinnige concept omgaat. Dat zorgt voor leuke gortdroge en surrealistische situaties. De humor is soms heerlijk zwart. De film is verder vooral knullig en dat heeft zeker zijn charme; versnelde beelden van een race en natuurlijk speelgoedautootjes die alle kanten op gegooid worden. Het is ook maar goed dat de film niet te lang duurt, want je bent het wel opvallend snel beu. Het is geestig om zo’n idiote pulpkermis – met onder andere een jonge Sylvester Stallone – te zien, maar daar is het ook wel mee gezegd.

3 sterren.

Death Race 2000 kreeg in 2008 een remake en de vervolgen van die film springen nog steeds uit de grond. Maar de inmiddels 90 jarige producent Roger Corman vond het tijd om de echte camp weer terug te brengen. Death Race 2050 is geen sequel, geen prequel en ook geen lichte reboot; het is gewoon simpelweg een remake. Het verhaal is nagenoeg een kopie van de eerste film, alleen ditmaal met wat nieuwe technieken en Malcolm MacDowell als een soort Donald Trump. Verder is alles gedaan om zoveel mogelijk het origineel van 40 jaar geleden na te bootsen, resulterend in hysterische kitsch met belachelijke CGI en schreeuwende personages. Maar schreeuwend is de film wel op zijn best, want telkens als de film een paar versnellingen terugschakelt voor wat karakteropbouw wordt pijnlijk duidelijk hoe saai en zoutloos onze twee hoofdpersonages zijn. Death Race 2050 is op het niveau ‘tieten, schieten en bloedvergieten’ nog enigszins amusant, maar verder is het vooral troep. Maar dan geen leuke troep zoals het origineel.

2 sterren.

Deathgasm is best een geinige horrorkomedie, maar uiteindelijk niet meer dan dat. Regisseur Howden heeft zich duidelijk laten inspireren door The Evil Dead trilogie en de Cornetto-trilogie van Edgar Wright. Veel in Deathgasm is vooral glimlach-waardig, hoewel sommige grappen opvallend scherp en geestig uitgevoerd zijn. Leukste moment was de baas die eist dat de onthoofding opnieuw moet worden uitgevoerd. De gore is uitstekend en daar zit ook een groot deel van de humor. Maar de film, die bij elkaar nog geen 80 minuten duurt, weet niet echt de energie goed vast te houden en zakt soms behoorlijk in. Verder hadden personages wat leuker gemogen en het script mocht wat scherper.

3 sterren.

'Touchdown for Mr. Greenfeld'. Toch best geinig om deze, mede gezien de status en bekendheid van de film, eens gezien te hebben. Maar goed, uiteindelijk is het nu niet meer dan je standaard jaren '70 porno. Harige mannen met foute snorren en idiote kapsels komen en gaan, terwijl er melige kermis- achtergrondmuziek speelt en je wat 'oh Debbie, oh mr. Greenfeld' dialogen om je oren krijgt. Het is allemaal een stuk minder geestig dan genregenoot Deep Throat, maar dat typische jaren '70 maakt het wel bijzonder. DDD bevat verder een paar geinige momenten en een redelijk vlot tempo, maar echt memorabel was dit nu ook weer niet.

1,5 sterren.

Niet z'n leukste, maar toch een erg aardige Allen, weer. Opnieuw valt het uitstekende scenario meteen op, maar ook op de uitwerking valt weinig aan te merken. Goed, het plot is hier en daar wat warrig en de film kon mij niet de volledige speelduur bij de les houden, toch is moeilijk te ontkennen dat de film goed in elkaar zit. Verder een paar erg geestige scènes en dialogen zoals we die van Allen gewend zijn en ook de verschillende trucjes die gebruikt worden zijn geweldig. Het grote blik met topacteurs dat de filmmaker heeft opengetrokken maakt het feestje helemaal compleet.

3,5 sterren.

Zelden zie je een film met zo'n overdonderend hoog tempo. Uiterst bizar en propvol hilarische en bijzonder chaotische actie. Vervelen doet de film dan ook geen enkele seconde. Wel blij dat de film maar een klein uurtje duurde, want tja, na honderden idiote adrenalinescènes die elkaar in een razend tempo opvolgen, moet een mens toch even bijkomen. Maar goed, heb erg genoten van dit erg bijzonder filmpje. En killalot, bedankt voor deze geestige ervaring.

4 sterren.

Geen moment serieus te nemen, maar dat wil de film gelukkig ook niet. Als geinig, pretentieloos popcornvermaak is Deep Blue Sea dan ook best geslaagd. De film bevat een paar heerlijke campy momenten en in combinatie met de aardige vertolkingen en lollige dialogen is het geen straf om naar te kijken. Tenzij je probeert de film serieus te nemen, dan gaat het mis.

3 sterren.

Redelijke film. Begon behoorlijk oninteressant en kon me voor geen meter verdiepen in de personages. Gelukkig was er gaandeweg vooruitgang, de film begon op een gegeven moment steeds iets interessanter te worden. Pas toen de paniek kwam, ging de film ook echt lopen en werd het allemaal een stuk interessanter. Bepaalde zaken waren in ieder geval best goed uitgevoerd. Desondanks is het script wat matig en deed de film er ook véél te lang over om een beetje interessant te worden.

Hilarisch fout, dat uurtje Deep Throat. Idioot geinige dialogen (die inbreker met dat doekje voor z'n mond ) en van die melige, typisch jaren '70 muziek erbij, erg grappig. Had de nadruk soms nog ietsjes meer op de humor en de zelfspot gelegen, had ik 'm nog goed gevonden ook. Nu is het eigenlijk niet meer dan een geinig tussendoortje, mede om te zien waar die commotie om was.

Do you mind if I smoke while you're eating?

Dubbel gevoel bij deze film. Enerzijds heb ik aardig wat mooie beelden, goed acteerwerk en aangrijpende scènes gezien, anderzijds duurde het wel érg lang voor dit alles te zien was. De introductie is bijzonder langdradig, onmogelijk om daar fatsoenlijk in de film te komen. Het wist mij in ieder geval niet echt bij de les te houden. Op een gegeven moment begon de film gelukkig tempo te krijgen en werd het behoorlijk zenuwslopend. Met name het acteerwerk is grandioos. Jammer genoeg zakt de film later weer een klein beetje in. Máár het einde maakte uiteindelijk nog een hoop goed. Al met al niet het meesterwerk dat ik ervan had verwacht.

Voordeel van de twijfel. Kleine 3,5 sterren.

In documentaires of boeken over het horrorgenre duikt John Landis steevast op. En dat terwijl hij opvallend weinig horrorfilms op zijn naam heeft staan, hij is overduidelijk meer een komedieregisseur. Maar hij heeft zich onsterfelijk gemaakt met American Werewolf in London en die film doet hij voor de Masters of Horror reeks nog eens dunnetjes over. En het resulteert in één van de leukste afleveringen van het eerste seizoen.

Deer Woman is een leuke en lompe horrorkomedie, geschreven door een puber (hoewel, de zoon van Landis was 20 jaar toen hij het schreef) en geregisseerd door een eeuwige puber. De nadruk bij Deer Woman ligt vooral op komedie en dat werkt prima. Een krankzinnig uitgangspunt, een lekker cynisch hoofdpersonage - die overigens ook prima wordt vertolkt - en een reeks erg geestige sequenties en leuke vondsten. De mogelijke scenario's van de detective over de zaak zijn vooral hilarisch.

3,5 sterren.

Bijzonder sterke film met een perfecte opbouw. Introductie van de personages is niet al te lang, maar toch genoeg om je in de karakters te kunnen verdiepen. En dan komt het grote moment na de overnachting, als Ed en Bobby als eerste verder gaan. De spanning in de scènes die volgen is werkelijk om te snijden en met name de momenten tussen Beatty en McKinney zijn gewoonweg fenomenaal. Kan me weinig scènes herinneren die zo'n indruk op me maakten.

Na die scène blijft de film op zich sterk, maar weet nergens meer tot dat niveau te komen. De climax was ook iets anders dan ik me had voorgesteld, maar desondanks stelde Deliverance me niet teleur. Er wordt geweldig geacteerd, de film ziet er uitstekend uit en met name het camerawerk van Vilmos Zsigmond is van grote klasse. Eén of twee kleine minpuntjes (zoals die nogal lelijke filter voor een nachtscène) in een verder ijzersterke thriller.

4,5 sterren.

Geestig tussendoortje. Demolition Man is verre van hoogstaand en uiterst voorspelbaar, maar godzijdank nemen de schrijvers en makers de film geen moment serieus, waardoor er een alleraardigst showtje ontstaat. Het idee van een toekomst vol geweldloze watjes, waarin twee mannen uit het verleden zich helemaal uitleven, zorgt voor een aantal leuke momenten. Enkel jammer van de soms nogal kinderlijke aanpak en flauwe geintjes, die redelijk snel gaan vervelen. Aan de casting mankeert op zich weinig, iedereen doet wat ie moet doen.

3 sterren.

Een spookhuis, een vloek, een dood meisje en babygehuil; Ryan Simons laat geen cliché ongemoeid in deze The Grudge van de Aldi. In Demon Eye krijgt hoofdpersoon Sadie last van twee geesten, die door een magisch amulet steevast bij haar langskomen. Ze doen echter niet veel bijzonders, ze gaan soms pal achter haar staan, strelen 's nachts in bed haar been of staan plots op een foto. Eén van de spoken is een heks die voortdurend in vuur en vlam staat, maar de film zelf is niet vooruit te branden. We zien talloze wandeltochten van Sadie door het landhuis, aangevuld met allerlei droneshots van het Britse landschap en onnodige flashbacks van Sadie als klein meisje. Zo vult de film zich met een hoop onnodige scènes, met tussendoor hier en daar een effectieve jumpscare om je als kijker weer wakker te maken. Dat is het meest positieve dat te zeggen valt over Demon Eye; de jumpscares zijn soms best doeltreffend. Verder is de film weinig aan, hoewel het moment dat de heks als een soort Grudge-meisje met een dwarslaesie in beeld wordt geduwd erg hilarisch is.

1,5 sterren.